Leven en wonen bij Cormatin, Taizé, Cluny - Bourgogne

De 11 stère tocht

2012-02-11T07:00:00.015+01:00

Het weer is ernaar, naar zo’n titel. Zoals gebruikelijk hadden we gewacht met het bestellen van brandhout voor volgend jaar tot de grond bevroren zou zijn, zodat de vrachtwagen met hout weinig schade aan het gras kon aanrichten. We bestellen altijd rond de 11 stère (ca. 11 kubieke meter), en dat wordt in 3 vrachten aangevoerd en gedumpt vlakbij het afdak van het toiletblok van de camping. Wij moeten het vervolgens stapelen onder het afdak; het hout droogt dan verder uit gedurende de zomer en is rond november klaar voor consumptie. We hadden overigens niet op zulk koud weer met zo’n gemene koude wind gerekend. Konden we normaal gesproken het gestorte hout verwerken vóórdat de volgende lading arriveerde, dit keer lukte dat niet. We moesten elke keer na een aantal kruiwagens verwerkt te hebben naar binnen, om oren, handen en voeten weer op temperatuur te krijgen. We zijn zeker 11 maal (zo niet vaker!) opnieuw begonnen met stapelen, vandaar de titel van deze blog.

Onze blogs en onze website worden regelmatig gevonden door (vreemd genoeg) voornamelijk Belgen, die via Google zoeken naar “Hoe groot is een stère”, “lucifers uit één kubieke meter hout”, “een stère stapelen”, “hout drogen afdak”, “kubus maken van hout”, en zo zou ik nog wel úuuuuren door kunnen gaan. Tot nog toe vonden ze weliswaar voornoemde blogs, maar of ze daar ook daadwerkelijk wat mee opschoten is zeer de vraag. Om onze Belgische vrienden een beetje tegemoet te komen, iets over hout stapelen.
Je ziet hier langs de weg, in het bos en bij de huizen regelmatig mooie rechthoekige, vrijstaande “muurtjes” staan van brandhout. Wie wel eens gepoogd heeft brandhout te stapelen, kent het probleem. Je begint met een laag brandhout, daarbovenop komt een wat kortere laag, daarbovenop weer een nog iets kortere, enz. Het geheel resulteert dan in een “muurtje” dat niet rechthoekig, maar trapeziumvormig is (eerste foto). Niet alleen moet er goed verticaal gestapeld worden, maar de diverse lagen moeten ook nog min of meer horizontaal zijn, anders valt het geheel binnen de kortste keren om. Onze eerste houtstapels waren op die manier gebouwd. Het enige voordeel was dat we tegen een muur op konden stapelen, zodat het vlak zijn van de lagen hout niet zo’n probleem was zolang het hout, als het niet vlak lag in elk geval richting muur leunde. Het nadeel van deze methode is, dat je een hoop ruimte verliest in de driehoekige zijkanten van de stapel. We keken dus eens wat beter naar hoe de Fransen hier stapelen. En dat is fundamenteel anders!

Ze beginnen met een torentje te bouwen aan het begin van de houtstapel, waarbij de onderste laag uit 2 of 3 blokken hout bestaat. De tweede laag bestaat ook uit 2 à 3 blokken, maar die liggen loodrecht op de vorige. En zo bouw je door, tot de gewenste hoogte. Uiteraard moeten de blokken per laag ongeveer van gelijke hoogte zijn, en moet de toren tijdens het opbouwen mooi vlak blijven. Als de eerste toren af is, wordt er een tweede gebouwd aan het eind van de houtstapel, op precies dezelfde manier. Daarna wordt het gebied tussen de twee torens opgevuld met blokken, die op de “normale” manier worden gestapeld, en waarbij de torens er voor zorgen dat er geen blokken weg kunnen rollen en dat de stapel er na afloop als een keurige rechthoekige wand uit ziet (tweede en derde foto).

We hebben dat zojuist in de praktijk gebracht; hadden we voorheen drie trapeziumvormige muren nodig voor onze 11 stère, dit jaar hebben we dat kunnen beperken tot 2 min of meer rechthoekige muren!

Voor onze eigen website klik hier.

Uit eten in Saint-Gengoux-le-National

2012-02-04T07:00:00.002+01:00

Saint-Gengoux ligt ca. 10 km ten noorden van Cormatin aan de Voie Verte, reden waarom fietsers daar vaak terecht komen en zoeken naar een plek om wat te eten. Buiten de bakkers die altijd goed zijn voor een gebakje, een quiche of een (Franse) sandwich, telt Saint-Gengoux ook een aantal restaurants.

Niet echt in Saint-Gengoux, maar halverwege Cormatin en Saint-Gengoux ligt het gehucht La Place met het gelijknamige restaurant aan de D981. La Place is een dépendance van Les Blés d’Or in Cormatin. Het eten is hier uitstekend en redelijk geprijsd. Dit restaurant krijgt overigens vaak busladingen toeristen binnen omdat de keuken zonder moeite grote groepen mensen aan kan.

Aan de rand van Saint-Gengoux ligt hôtel-restaurant de la Gare, zoals de naam al zegt vlakbij het voormalige station aan de Voie Verte.
Begin 2012 werden we door vrienden uitgenodigd voor een lunch. Hoewel we gereserveerd hadden voor 6 personen, bleek er geen tafel voor ons gedekt te zijn; één van de gedekte tafels met linnen servetten en echte wijnglazen werd opnieuw gedekt met papieren servetten en de typische glazen die normaal gereserveerd zijn voor bij het menu du jour. Het restaurant heeft een bar en een eetzaal. In de bar kan alléén maar een menu du jour (€ 12.50) of plat du jour besteld worden, en in de eetzaal alléén à la carte. Hoe het werkt als in een gezelschap de één een menu du jour en de ander gerechten à la carte wil, is mij een raadsel. De ontvangst was nogal rommelig, en de prijzen mijns inziens aan de gepeperde kant. De beschikbare menu’s kosten € 20.00 (eenvoudig menu, voorgerecht, hoofdgerecht, kaas), € 28.50 (voorgerecht, vlees óf visschotel, kaas) en € 34.00 (voorgerecht, vlees én visschotel, kaas). Eén van de opties voor het voorgerecht was een buffet à volonté met diverse voorgerechten, en dat was uitstekend. De overige gerechten waren goed verzorgd en prima van kwaliteit.

Mijn conclusie: als ik ergens wat duurder wil gaan eten zijn er in de omgeving betere restaurants te vinden voor dezelfde prijs, en als ik gezellig ergens een eenvoudige lunch wil nuttigen, zijn er óók in Saint-Gengoux alternatieven met betere ambiance en vergelijkbare prijzen. Hôtel de la Gare komt voorlopig nog niet bij “Mijn favorieten” te staan.

In het centrum, aan de Avenue de la Promenade, liggen twee restaurants, allebei met een terras. Le Maronnier adverteert zichzelf als een Franche-Comté specialiteiten restaurant, La Jouvence is een “normaal” Frans restaurant. Beide restaurants verzorgen uitstekende maaltijden, tegen zeer redelijke prijzen. Een formule of plat du jour kost (orde van grootte - 2011) € 13.

Voor wie een eenvoudige doch voedzame maaltijd prefereert kan terecht in pizzeria Pili-Pili, aan de Grande Rue. Dit is een zijstraat van de Avenue de la Promenade, en waaraan dit straatje deze wijdse naam verdiend heeft is ons een raadsel. Het is wat ons betreft geen restaurant voor een gezellig avondje uit, maar de pizzas’s zijn van goede kwaliteit en de bediening erg vriendelijk en adequaat. Het restaurant is tevens een afhaal pizzeria.

Voor een snelle hap is er dan nog de kebabtent La Table Niçoise, vlakbij de kerk.

Voor onze eigen website klik hier.

Loto / Bingo

2012-01-31T14:43:00.000+01:00

Zoals eerder gemeld, afgelopen zaterdag was de trekking van de “externe” loto, waarbij wij en onze dorpsgenoten een uurtje bingoden in loco parentis voor onze vrijgevige vrienden.
Helaas, helaas, al onze moeite is deze keer voor niets geweest.
Van al de 91 kaarten die we wisten te slijten viel er niet één in de prijzen. En we hadden dit keer nog wel extra ons best gedaan door de bingomaster te proberen om te kopen, maar ook dat heeft niet mogen baten.
En dat betekent dus, volgend jaar hopelijk meer geluk, met NIEUWE KANSEN, NIEUWE WINNAARS!

Gepokt en gemazeld

2012-01-21T07:00:00.013+01:00

Het is eindelijk zover; we zijn benoemd en genummerd. Als we nu een telefoontje krijgen van een mogelijke klant die vraagt naar een duidelijker aanduiding dan “La Tuilerie de Chazelle - Cormatin” zijn we min of meer verplicht hen uit de droom te helpen. Sinds een dag wonen we nu aan de rue de Chazeux no. 10, in Cormatin.
Ondanks deze Grote Sprong Voorwaarts, geëntameerd door onze Grote Roerganger blijven wij koppig vasthouden aan ons “oude” adres, omdat het gros van de mensen in Chazelle en Cormatin precies weet waar La Tuilerie ligt, terwijl dat bij Route de Chazeux 10 nog maar zeer de vraag is.
Dat die rue de Chazeux begint bij de D981 en vervolgens via Chazelle door loopt tot de gemeentegrens van Cormatin tussen Chazelle en Chazeux ergens midden in het bos, waarbij het landbouwpad ver buiten Chazelle waar wij aan wonen dan gezien wordt als een doodlopende zijtak van voornoemde straat, mag de pret niet drukken.

En dat “ons” pad niet echt dood loopt is de ploeg die de straatnamen verzon en de huizen heeft genummerd blijkbaar ook een worst geweest. Nummer 8 ligt ongeveer een km van no. 10 verwijderd...
Hadden die hun werk een snufje serieuzer genomen en ons om advies gevraagd, waren ze er niet zo gemakkelijk vanaf gekomen.
We wisten al een tijdje dat de straatnamen en huisnummers er aan zaten te komen, en we hadden voor ons pad een paar aardige straatnamen bedacht.
Wat te denken van “Boulevard Noël Marembeaud”? Dat zou een leuk eerbetoon zijn geweest aan de man die ooit in de tweede helft van de 19de eeuw hier een tuilerie of steenfabriek begonnen is.
Een Franse woordspeling is ook nooit weg, dus “Avenue des Champs Elysées” kan makkelijk omgedoopt worden in “Avenue de chez Sue et Cées”, een naam die beduidend beter bekt dan Rue de Chazeux.
Ons huisnummer 10 roept verder om de straatnaam “Downing street”, zeker vanwege de Britse eigenares met in het achterhoofd de recente film “The Iron Lady”.

Zelfs met “Les Tuileries” of “Rue de la tuilerie” zouden we al dik tevreden zijn geweest. Maar nee, het moest allemaal weer zonodig op zijn elf-en-dertigst gebeuren.
Om de hele zaak kort samen te vatten: onze mairie heeft er een beetje met de pet naar gegooid, en zich er met een Jantje van Leiden vanaf gemaakt.
Maar ze zijn nog niet van ons af; er is inmiddels een brief op poten, met bijbehorende foto’s aan de marie verstuurd. En onze burgemeester kennende, zal dat zeker in de volgende gemeenteraadsvergadering ter sprake komen!

Voor onze eigen website klik hier.

Het laatste nieuws over de Loto van Cormatin

2012-01-17T10:34:00.000+01:00

Beste mensen, deze blog is alleen geschreven om duidelijk te maken dat wij al onze 78 bingokaarten voor de Loto hebben kunnen slijten.
de rest van de kaarten is nu in handen van de andere leden van de Amicale en van de plaatselijke middenstand.
Eventuele prijswinnaars krijgen na 28 januari bericht.
Nogmaals hartelijk dank, namens alle bloedjes van kinderen en ouden van dagen van Cormatin.

Opnieuw : een roep om hulp

2012-01-13T14:20:00.000+01:00

Net als vorig jaar kregen we weer een aantal bingo- of loto kaarten van de Amicale de Cormatin om te verkopen. De opbrengst is bedoeld ter financiering van het jaarlijks diner van de ouden van dagen in Cormatin (april), en voor kerstcadeaus voor de jongsten in onze Metropolis, d.wz. alle kinderen tussen 0 en 10 jaar.
Begin 2011 plaatste ik een oproep in mijn blog, met de vraag of een aantal van mijn lezers wat geld over had voor het goede doel. Dat bleek het geval te zijn, en de 40 kaarten die we verondersteld werden te slijten waren binnen korte tijd aan de man / vrouw, kortweg aan het mens gebracht, deels bij kennissen in de buurt, deels bij voormalige gîte of camping gasten en bij familie en vrienden in den vreemde (één van onze kaarten was goed voor een tweede prijs!).
Omdat we in de loop der tijd wat meer kennissen in Cormatin hebben opgedaan, zijn we eerst gewoon de deuren afgegaan, bij een aantal expats die we hier in de buurt kennen, en bij Franse vrienden in Cormatin en omgeving. Wonder boven wonder hadden we alle 40 kaarten binnen een scheet en een zucht verkocht. Geen oproep via blog of facebook nodig, althans zo leek het...

Tot Sue vanochtend bij een paar minder pro-actieve Amicale leden nog een doos met meer dan 60 onverkochte kaarten ontdekte. Daarenboven was het hen onmogelijk gebleken hun 10 (!) kaarten te verkopen... Sue gaat vanmiddag opnieuw op pad, om te proberen er nog een aantal onder te brengen bij de winkeliers in Cormatin, en ik probeer toch nog een keer opnieuw of ik wat kaarten kan slijten via mijn blog en via Facebook.
Op die manier komen de sociale netwerksites toch nog van pas.
Ik verzoek degenen die geïnteresseerd zijn om op kleine schaal wat aan liefdadigheid te doen, mij even een e-mailtje te sturen naar het e-mail adres cees@latuileriechazelle.com onder vermelding van het aantal gewenste kaarten à € 2 per kaart.
De goede gever krijgt dan een e-mail terug met ons ING rekening nummer.
Op zaterdag 28 januari a.s. speelt de halve bevolking van Cormatin bingo voor de 3 fraaie prijzen die niet voor hen bedoeld zijn, te weten:
1. een Techwood 81 cm flatscreen televisietoestel (PAL & SECAM)
2. een Life’s Good home cinema
3. een ham

Kortom, geen bederflijke waar dus!
Hopelijk heeft deze oproep hetzelfde effect als vorig jaar; de potentiële gevers worden in elk geval bij voorbaat bedankt.

Uit eten in Cluny (3 van3)

2012-01-07T07:00:00.000+01:00

Specialiteiten restaurants
Er is één restaurant hier in de omgeving dat bekend staat om zijn kikkerbillen.

Dat is Le Rochefort, een restaurant aan de doorgaande weg door Cluny richting Mâcon. Ik heb daar een keer een portie cuisses de grenouilles besteld, samen met een dessert voor toen (2009) € 25, een portie cuisses de grenouilles zonder extra’s kostte toen ca € 21. De portie was dermate groot, en het eten van de kikkerbillen dermate bewerkelijk, dat ik ongeveer 2 uur bezig was de billen weg te werken, terwijl Sue zich uiteindelijk over het nagerecht ontfermde. De kikkerbillen waren gefrituurd, gekruid met peterselie en overheerlijk.
Aan diezelfde hoofdweg zit vlakbij het oude station een bio-restaurant Le Pain sur le Table. We zijn daar een keer binnengestapt, maar noch het publiek, noch de gerechten zagen er uitnodigend genoeg uit om een tafel te reserveren. We hebben het pand dan ook gelaten voor wat het was; en dat was wat ons betreft iets té bio.

Maar aangezien vegetariërs het in Bourgogne niet makkelijk hebben als ze iets anders dan groene sla willen bestellen (en ook daar zitten dan nog vaak spekjes door!) is dit bio-restarant misschien voor hen een goed alternatief. Wij zijn benieuwd naar ervaringen van durfals!
Le Potin Gourmand (net iets buiten het centrum, niet ver van het “einde” van de hoofdstraat) heeft naast (sporadische) jazz avonden ook middeleeuwse maaltijden op het programma staan. Over de concerten kan ik meepraten (prima kwaliteit), over de middeleeuwse maaltijden (nog) niet.

Dure restaurants
Een paar van deze, zoals Hôtel de Bourgogne en Hôstellerie d’Héloïse staan nog op ons lijstje voor een bijzondere gelegenheid, en worden tegen de tijd dat we daar aan toe zijn waarschijnlijk separaat behandeld.

Het enige wat duurdere restaurant waar we tot nog toe wel eens kwamen, was Auberge du Cheval Blanc, niet echt in het centrum. Het eten was er altijd uitstekend, maar sinds ze ook busladingen toeristen binnen krijgen, zijn we er een paar maal geweigerd omdat er geen plaats was. En ja, wie gaat er nog terug na een paar weigeringen? Het eten was er uitstekend, maar nou ook weer niet zó uitstekend…..

Voor onze eigen website klik hier.

Uit eten in Cluny (2 van 3)

2011-12-24T07:00:00.000+01:00

Goedkope gezellige restaurants
Gezellig is natuurlijk een rekbaar begrip, maar wij onderscheiden gezellige en design restaurants. Voor ons zijn design restaurants doorgaans iets duurder dan “gewone” restaurants, en hebben een design-achtig meubilair en interieur. Een enkele hebben we wel eens geprobeerd, maar ondanks dat het eten er vaak best wel goed is, prefereren wij een wat minder steriele ambiance waar de gerechten minstens zo goed zijn.

Onze grote favoriet: La Petite Auberge, een klein intiem restaurant met een terrasje aan de hoofdstraat. Ik eet daar al meer dan een jaar elke dinsdag een plat du jour, en het blijft me verbazen hoe de kok het voor elkaar krijgt om zelden met dezelfde plat du jour voor de dag te komen. Een ruwe schatting: ik eet daar per jaar zo’n 40 keer. Van die 40 keer heb ik hooguit 5 à 6 maal een gerecht gehad dat ik al eerder had besteld. En die 5 à 6 gerechten zijn onderling ook nog verschillend! Het eten is er uitstekend, Sue zweert bij de pizza’s daar, en de bediening is efficiënt en vriendelijk; een plat du jour kost hier minder dan € 10.

Daar vlak naast zit Le Bistrot, die we ook wel eens hebben geprobeerd. Het menu was niet erg interessant, en de algemene indruk was dat het meer weg had van een bar dan van een bistro. Wij houden het dus op de buren.
Een ander typisch Frans restaurant met leestafel en uitstekend Frans eten is Café du Centre of Chez Sissis. Het zit in een zijstraatje van de hoofdstraat.
Er zijn nog wel een paar andere restaurantjes, die ik alleen even aanhaal. La Halte de l’Abbaye is er zo een, vlakbij de abdij. Goed eten, maar een beetje uit de normale looproute. Hetzelfde geldt voor Le Cloître, ook vlakbij de abdij.

Design restaurants

Cluny kent een handvol restaurants, waar we niet (meer) komen omdat de ambiance ons niet echt aanstaat. Niet iedereen is zo eenkennig, dus hier volgen er een paar voor degenen die niet gecharmeerd zijn van lawaaiige Fransen die luidkeels het nieuws bespreken.
In de hoofdstraat zitten Le Comptoir en Brasserie La Nation (met terras). Le Comptoir heeft een paar stoelen en tafels buiten onder een soort galerij staan op een piepklein oppervlak. Brasserie du Nord (bij de abdij) met terras heeft dezelfde stijl en dezelfde eigenaar als Brasserie La Nation.

Voor onze eigen website klik hier.

Uit eten in Cluny (1 van 3)

2011-12-10T07:00:00.001+01:00

Cluny is zonder enige twijfel het grootste stadje in de buurt, en biedt een groot scala aan eetgelegenheden. We hebben (bijna) alle hier besproken restaurants ooit geprobeerd. Er zijn een paar restaurants waar we om bepaalde redenen liever niet eten, en dat wordt met redenen omkleedt vermeld. Allereerst eetgelegenheden voor de kleine beurs (of de kleine honger).

Snackbars

Le Bosphore in de Rue Prud’hon (centrum) is een uitstekend kebab (zoiets als een shoarmatent) restaurant, waar je voor onder de € 6 een broodje shoarma kunt halen. Daarnaast zijn er ook diverse assiettes verkrijgbaar voor rond de € 9, met frites en salade en diverse sausen. De harissa is een hete saus, vergelijkbaar met sambal oelek. De bediening hier is uitstekend, en het personeel is er erg vriendelijk.
In de hoofdstraat die een aantal malen van naam verandert, en die ik daarom maar de hoofdstraat blijf noemen, is ook een soort snackbar gevestigd, Quebec Burger. Hier is patat te koop, een aantal Franse variaties op de hamburger en ook steak haché (lijkt op een hamburger) met frites, tegen lage prijzen. Quebec Burger is populair bij de studenten van de ENSAM, waarschijnlijk vanwege de grote porties. Het restaurant is nogal lawaaiig qua muziek, reden waarom wij er niet graag meer komen. De bediening is overigens vriendelijk en goed.

Pizzeria’s

In de hoofdstraat zitten twee pizzeria’s, Le Loup Garou (aan het begin gezien vanaf het postkantoor) en La Petite Auberge (iets verderop).
Als pizzeria verkies ik Le Loup Garou, omdat de pizza’s flinterdun en goed gevuld zijn en een verwaarloosbare onbelegde rand hebben. Voor onder de € 10 heb je er een pizza die zijn gewicht in goud waard is. De pizza saumon is zo lekker, dat ik, sinds ik die ontdekt heb, daar nooit meer een andere pizza heb besteld. Ze verkopen overigens ook pasta gerechten.
La Petite Auberge is ook een pizzeria, met ruwweg hetzelfde assortiment. Omdat ik nogal een kieskauwer ben als het aankomt op pizza’s weiger ik na een eerste poging hier een pizza te bestellen. Mijn betere helft, die gek is op krokante korstjes aan de pizza, denkt daar anders over, en is altijd zeer tevreden met haar pizza daar als ik hun onovertroffen plat du jour nuttig (zie onder goedkope restaurants in deel 2).

Net even buiten het centrum van Cluny, net aan de andere kant van de Grosne ligt Le Forum, een ander Italiaans restaurant / pizzeria. We hebben daar een keer tot tevredenheid gegeten, maar we prefereren toch Le Loup Garou qua kwaliteit, ambiance en ligging.

Voor onze eigen website klik hier.

Uit eten in Cormatin

2011-11-26T07:00:00.009+01:00

Dit is de eerste blog in een reeks over restaurants in de directe omgeving van La Tuilerie de Chazelle. Het is het begin van een project dat al heel lang in de pijpleiding zat, maar waar we nu eindelijk een begin mee hebben gemaakt: een bezoek aan een aantal horecagelegenheden, met een (vaak heel persoonlijk) waardeoordeel over het betreffende etablissement. Als eerste: Cormatin.

Cormatin kan niet echt bogen op restaurants die culinaire hoogstandjes te bieden hebben, maar een goede huis-, tuin- en keukenmaaltijd is op meerdere plaatsen te krijgen. We lopen even de drie horeca gelegenheden af, op volgorde van binnenkomst vanuit Chazelle.

Pizz’a Marco – Grande Rue
Marco heeft een ruim assortiment pizza’s, die ter plaatse klaar worden gemaakt. Wil je een bepaald ingrediënt niet in de pizza, dan wijkt Marco moeiteloos van zijn eigen recepten af. Zijn pizza’s hebben een mooie, dunne bodem en zijn rijk gevuld, en dat is wat mij betreft een must voor een goede pizza. Marco heeft een klein terrasje buiten, en gelegenheid tot eten binnen, maar zijn zaak drijft toch voornamelijk op afhaal pizza’s. De prijzen liggen rond de € 8 à € 10. Hij verkoopt ook flessen en flesjes wijn.

La Terrasse – Grande Rue
La Terrasse is, als je het opschrift mag geloven, van oorsprong een saladerie, bar, restaurant en crêperie. ’s Zomers is het uitstekend toeven op het terras met een koel glas bier. De eigenares, Monique is, als je haar kent, een schat van een mens, maar ze heeft duidelijk een gebruiksaanwijzing. Om überhaupt bediend te worden gelden een paar simpele regels.

- 1 -Ga niet zomaar op het terras zitten; wacht tot Monique of een ober of dienster je een plaats wijst.
- 2 - Maai niet met je armen om aandacht, maar wacht tot het menu gebracht wordt.
- 3 - Zelfs als je naar eigen smaak te lang moet wachten, ga dan niet naar binnen om een menu te pakken.
We hebben verschillende malen mensen gezien die deze regels schonden. Ze zaten van 12h45 tot 13h45 te wachten, en toen er uiteindelijk iemand aan tafel verscheen, bleek “de keuken inmiddels gesloten te zijn”. Voor mensen met (kleine) kinderen verandert Monique van een nurkse dame in een ongekend zachte vrouw.
Nog niet afgeschrikt door dit verhaal? Monique heeft doorgaans redelijke plats du jour, met prijzen in de orde van grootte van € 8 à € 10. Haar boeuf Bourgignon is volgens ons de beste in de verre omtrek. Haar salades zijn niet slecht, maar wat aan de kleine kant en dezelfde prijs als bij de buren (Les Blés d’Or). Ze heeft ook soms een varkenscurry op het menu staan, maar dat is iets wat ik niemand aan zou raden.
Wij waren altijd zeer geporteerd van haar salade Bressane, maar sinds ze kalkoenlevers in plaats van kippenlevertjes is gaan gebruiken, is onze loyaliteit verlegd naar opnieuw, de buren. Overigens gaan er geruchten dat La Terrasse inmiddels (begin 2012) te koop staat; we kennen één van de potentiële koopsters goed, en als die koop doorgaat, zit er een goede kans in dat we La Terrasse weer wat vaker gaan frequenteren.

Les Blés d’Or – Grande Rue
Dit hôtel-restaurant, dat vlak naast La Terrasse ligt, heeft een wat uitgebreider menu dan La Terrasse. ’s Zomers zijn er ook pizza’s verkrijgbaar. De bediening is er uitstekend, het eten goed, en ook dit restaurant heeft een terras waar je rustig een biertje kunt nuttigen. De prijzen zijn in de orde van grootte van die van La Terrasse. Vergelijken we de salade Bressane (ooit onze favoriete lunch) van La Terrasse met die van Les Blés d’Or (die hier overigens salade Bourgignonne heet) is de laatste groter en beter. Het verschil met de Bressane van Monique is : geen maïs, minder maar lekkerder levertjes, een overvloed aan sla, croutons, lardons (spekjes), en een gepocheerd ei. Monique’s salade is een lichte lunch schotel en de salade hier is een volledige maaltijd, terwijl de prijzen hetzelfde zijn. Voor mensen die niet met Monique overweg kunnen maar toch een goede, eenvoudige hap willen is dit restaurant een uitstekend en beter alternatief.

Hoewel Cormatin geen kebabtent heeft, is er voor de kleine honger of de niet zó kleine honger nog een alternatief. De camping "Le Hameau des Champs" heeft een snackbar die ook open is voor mensen die daar niet verblijven, en in de hoofdstraat van Cormatin zit sinds midden 2011 de snackbar Le Cormat Snack. Een sandwich Americain (= stokbrood met steak haché) met frites daar is wat mij betreft een volledige maaltijd!

Voor onze eigen website klik hier.

Volksdemocratie

2011-11-19T07:00:00.000+01:00

Er gaat geen dag voorbij in Frankrijk, of er is wel een volksstam “en colère”. Of de boeren, óf de vissers, óf het spoorwegpersoneel, óf de rechterlijke macht is wel weer ergens woedend over, en meestal resulteert dat in demonstraties in Parijs, of bij een Préfectuur in de buurt. Meestal gaat het om zaken waarbij een verworven recht dreigt te worden afgeschaft, of een instituut te worden hervormd. Het doet mijn oude linkse hart altijd weer goed als je op TV grote groepen CGT-ers ziet marcheren met hun rode vanen. Een van de meest recente uitingen van protest hier is de (min of meer plaatselijke) actie tegen het ombouwen van de N79 (RCEA, Route Centre Europe Atlantique) van Route Nationale tot tolweg. Het is één van de oost-west verkeersslagaders dwars door Frankrijk, en als je die dagelijks gebruikt om naar je werk te rijden, is het wel begrijpelijk dat voornemen bij velen in het verkeerde keelgat schiet. Een ander recentelijk protest was dat van de vakbonden en de partijen ter linkerzijde tegen de privatisering van La Poste. En hoewel de regering al had toegezegd dat van rechtstreekse privatisering geen sprake zal zijn, had de Franse linkervleugel toch maar vast een soort referendum georganiseerd, uiteraard zonder kracht van wet. Door het hele land stonden “stembussen” bij de postkantoren, en de CGT (de grootste Franse vakbond) en andere organisaties meldden heel trots, dat een overweldigende meerderheid van de 2 miljoen stemmers “nee” had gezegd tegen de privatisering.
In 2005 had ik mijn eerste ontmoeting met Frans demonstreren. Er werd toen Europees gedemonstreerd in Brussel tegen de Bolkestein richtlijn (Wikipedia). De FNV-ers kregen in de bus een lunchpakket uitgereikt, met daarin een flets broodje ham, een zo mogelijk nog fletser broodje kaas, een appel en een pakje sinaasappelsap. In Brussel aangekomen, werden we naar het FNV demonstratievak geloodst, waar we onze lunch konden nuttigen temidden van onze buren, de Polen van Solidarność en de Fransen van de CGT. En dan zie je opeens dat voor Fransen een demonstratie net iets meer op een dagje uit lijkt dan voor de grimmige Polen en de serieuze Nederlanders. Terwijl wij onze broodjes weg probeerden te spoelen, zagen we bij onze buren van de CGT de picknickmanden open gaan. Vervolgens werd er een tafellaken over een bank gedrapeerd, en kwamen de stokbroden met allerhande soorten worst en kaas en de flessen wijn op tafel. En als je dat ziet, zou je dan niet elke dag graag aan een demonstratie deel nemen?

De website van La Tuilerie de Chazelle

Wat een saaie bedoening!

2011-11-12T07:00:00.004+01:00

Gisteren was het 11 november, de dag dat in landen die actief betrokken zijn geweest bij de eerste wereldoorlog de wapenstilstand van 1918 wordt herdacht. Vreemd genoeg (althans in mijn ogen) trekt de kranslegging van 11 november altijd het grootste aantal deelnemers.
Jammer genoeg was degene die normaal gesproken ongewild voor wat leven in de brouwerij zorgt, Monsieur P. dus, verhinderd. De kranslegging vindt sinds 2009 (toen Monsieur P. besloot dat er óók een krans bij het monument voor de gedeporteerden gelegd moest worden) eerst plaats bij het monument voor de gevallenen in Cormatin zelf, en daarna bij Bois Dernier. Alles verliep vlekkeloos dit keer. Degene die normaal het vaandel draagt, Monsieur N. was nu belast met het afspelen van de Marseillaise, terwijl het vaandel werd getorst door Monsieur G. Geen hikkende Marseillaise, geen archaïsch cassettedeck, geen paniek bij het zoeken naar de stopknop, het verliep eigenlijk allemaal te gladjes...
Dit keer was het aantal deelnemers zo groot, dat de burgemeester voor de traditionele vin d’honneur na afloop besloot uit te wijken van Café de la Poste naar Les Blés d’Or, hoewel de eerste en kleinste van de twee eigenlijk aan de beurt had moeten zijn.

Dat dit soort logistieke veranderingen op het laatste moment niet altijd helemaal zonder problemen kunnen worden geïmplementeerd moge blijken uit het feit dat er in Les Blés d’Or onvoldoende tafels en stoelen, ja zelfs onvoldoende staanplaats was voor de deelnemers. Maar nadat de burgemeester de uitbaatster een paar maal hartgrondig “Bordel!” (=”Wat een zooitje!”) had toegevoegd en de eerste drankjes waren genuttigd, verliep toch ook de rest van de plechtigheid naar wens. Hopelijk is de volgende keer Monsieur P. weer present, want als hij er is hoef je je doorgaans niet te vervelen!

Voor onze eigen website klik hier.

Sans Virus!

2011-11-05T07:00:00.013+01:00

Een tijdje terug, toen we bij de Intermarché in Cluny boodschappen gingen doen, was een gedeelte van het parkeerterrein afgesloten i.v.m. werkzaamheden. Onlangs was de klus geklaard en zagen we wat het resultaat was van al dat gezwoeg. Er waren twee overdekte parkeerplaatsen gebouwd, beide voorzien van een intercomzuil. We hadden er geen idee van waar ze voor waren; het enige waar we op konden komen was een parkeerplaats voor de bestelwagens die Intermarché verhuurt, en die daar buiten openingstijd terug gebracht konden worden.
Vandaag hing er een bord, waaruit bleek dat we het bij het verkeerde eind hadden gehad. Het ging om een nieuwe service van de supermarkt: “Le DRIVEINtermarché”. De klant bestelt zijn boodschappen via internet, en geeft aan wanneer hij ze komt ophalen. Op het afgesproken uur komt hij langsrijden, parkeert overdekt bij een zuil en kondigt via de intercom aan dat hij zijn spullen op komt halen. Een personeelslid van Intermarché komt dan langs en levert de boodschappen af.
Toen ik dat alles las, schoten mijn wenkbrauwen omhoog. Inwoners van Cluny en ommelanden, die boodschappen bestellen via internet?

Ten eerste missen ze dan het oeverloze babbeltje bij de kassa terwijl ze hun winkelwagentje legen, gevolgd door het opgraven van een diep weggestopt chequeboek, opnieuw gevolgd door een speurtocht naar een pen, waarna de cheque getekend en afgegeven wordt, en waarbij vervolgens dit stuk papier op zijn beurt weer ter controle een aantal malen in een geheimzinnig doosje verdwijnt en weer te voorschijn komt, en waarbij de transactie, die inmiddels al zo’n 10 minuten aan de gang is, wordt afgesloten met het inpakken van de boodschappen en een laatste diepzinnig gesprek over de kat van de buren. Dat wil toch geen Bourgondiër missen?
Ten tweede, en dat geldt niet alleen voor de plaatselijke bevolking, maar voor een groot deel van Frankrijk, is vergeleken met landen als Nederland en Engeland de computer ongeletterdheid en de angst voor computervirussen in Frankrijk erg hoog.
Ter illustratie: een aantal Franse kennissen van ons, en daar zitten ook zakenlieden bij, openen uit angst voor virussen alleen e-mails als die van een afzender komt die ze kennen. Notoire virusverspreiders als filmpjes, grappen, web links e.d. worden dus klakkeloos geopend als ze van een bekende komen, terwijl een vraag over een eventuele bestelling van een stuk met de hand te maken aardewerk door een pottenbakster rücksichtslos in de prullenbak verdween omdat ze de naam van de aanvraagster niet kende!
Een andere illustratie: in onze favoriete quizshow valt er af en toe een PC te winnen. De aankondiger heeft het dan steevast over een “ordinateur avec écran plat, complet et SANS VIRUS!”. Dit soort advertenties vind je zelfs op internet.

Ik vraag me in alle gemoedsrust af, of er ergens in een Franse elektronica zaak ook Pc’s te koop zijn mét een virus aan boord.
Enfin, om een lang verhaal kort te maken: ik schat in dat deze service een kort leven beschoren is, en dat binnenkort de parkeerplaatsen alleen nog beschikbaar zijn voor de voornoemde bestelauto’s…

Voor onze eigen website klik hier.

Vreemde vogels

2011-10-29T07:00:00.001+02:00

Dit soort vreemd uitgedoste vogels kom je nog wel eens in Cluny tegen. Na er een tijdje onwennig tegenaan te hebben gekeken, kwamen we er achter dat dit het werktenue is van de studenten van de ENSAM, één van de Grandes Écoles. Dat is een soort prestigieuze Technische Hogeschool die buiten Parijs ook nog een aantal vestigingen heeft, waarvan één in Cluny. We zijn er nooit echt achter gekomen hoe de opleiding nou precies in elkaar steekt, maar we weten wel, dat de studenten van de ENSAM hier slechts een paar maanden doorbrengen. De collegezalen bevinden zich in een deel van de voormalige abdij, en de school is vergeleken met bijvoorbeeld de TU Delft wel héél erg kleinschalig. De jongelui wonen in een paar flatblokken in Cluny, en een enkele maal, als ze er echt zin in hebben, lijkt Cluny op het eerste gehoor heel even op een heuse universiteitsstad. Maar doorgaans zie je de studenten alleen in hun extravagant versierde stofjassen over de markt of door de hoofdstraat slenteren.
De school bezit een fraaie collectie “meesterwerken”, want de studenten moeten aan het eind van hun opleiding een proeve van bekwaamheid afleggen. De collectie is tijdens open dagen te bezichtigen. Op de onderste foto is rechts naast de studenten zo’n “meesterwerk” te zien.
De ENSAM (École Superieure des Arts et Métiers) is ook sterk betrokken bij de abdij van Cluny. De diverse 3D films die er over de Ecclesia Major en de andere gebouwen van Cluny III zijn gemaakt, staan deels op naam van deze opleiding.
Wij waren ons er niet van bewust, wat voor heisa zich nog meer afspeelde rond zo’n Grande École. Daar kwamen we pas na een tijdje achter, toen de lichting die Cluny een paar maanden onveilig had gemaakt, afzwaaide.
Dat gebeurt doorgaans in het weekend, en het eerste teken daarvan is het gebrek aan parkeerplaatsen. Als je je auto kwijt hebt kunnen raken kom je al gauw in de stad de eerste promovendi met hun aanhang tegen. Tot onze stomme verbazing waren de heren en een enkele jongedame dit keer niet gekleed in hun grijze, met felle kleuren beschilderde of geborduurde stofjassen, maar in een militair aandoend uniform of mantelpak.
Een vergelijking tussen werk- en uitgaanskleding geeft zelfs bij het leger niet zo’n groot verschil te zien!

Voor onze eigen website klik hier.

Hogere wiskunde!

2011-10-15T07:00:00.002+02:00

Hoewel ik officieel werkzoekend ben met dispensatie om daadwerkelijk te zoeken, werk ik toch wel af en toe (zwart dus). De meeste van onze klanten wonen hier in de buurt, een enkeling wat verder weg. Eén van hen woont een half uur ten Noordoosten van ons, niet ver van het dorpje Bissy-sur-Fley. Daar waren we nog nooit geweest, en aangezien we wisten dat Bissy een romaans kerkje had, besloten we een inspectie bij onze klant te combineren met een bezoek aan Bissy. De kerk was weliswaar gesloten, maar toch vonden we nog een paar zaken waar we ons niet van bewust waren. Zo bleek er in Bissy-sur-Fley een kasteel te staan dat ooit het bezit was van de 16de-eeuwse Franse dichter Pontus de Tuyard. Ik had in de krant wel eens berichtjes gezien over muziekuitvoeringen in dat kasteel, maar wist toen niet waar het lag.
De tweede onverwachte vondst? Ik heb in het verleden wel eens wat geschreven over het gerucht dat er een bier bar geopend zou worden in het voormalige restaurant “Aux berges de la Grosne”, en dat de eigenaars een bier bar hadden gehad in een dorp hier ver vandaan, waarvan de naam te maken had met een ander dorp, Fley. En wie schetst mijn verbazing, toen ik vlakbij de kerk het “Café le Papillon” vond, dat een selectie zou hebben van 111 verschillende bieren? Toen ik daarna één en één bij elkaar optelde, en nog eens één, was ik niet echt verbaasd dat de uitkomst 111 was.....

Voor onze eigen website klik hier.

Paranoïde, moi????

2011-10-01T07:00:00.001+02:00

Begin 2011 stonden het Midden-Oosten en Noord-Afrika in het middelpunt van de belangstelling. Het regime in Tunesië, maar ook de Egyptische dictator Hosni Mubarak moesten na wekenlange demonstraties het veld ruimen.
En dat laatste doet me denken aan een verhaal dat we hoorden van iemand die niet ver van hier, in het gehucht La Bergerie woont. C.P. vertelde, dat zijn overburen bezig waren een piramide te bouwen tegenover zijn voordeur. Dat klonk al vreemd genoeg, maar het verhaal werd nog gekker. Volgens hem woonde er een grote groep mensen onder de grond in het huis aan de overkant, en de piramide zou een aantal Egyptische beelden bij de ingang hebben staan. Er was ook sprake van dat de beelden waren uitgerust met rode ogen, die ’s avonds een onheilspellend licht uitstraalden. Hij had geklaagd op het stadhuis, maar de burgemeester zei dat er een bouwvergunning voor was aangevraagd in Mâcon, en dat hij er dus niets aan kon doen. C.P. is overigens een uitstekend verteller, dus wat er precies waar was van dit onwaarschijnlijke verhaal was ons een raadsel. Om dat uit vinden zat er niet veel anders op dan er een keer langs te gaan. En dat deden we dan ook.
Hij had niet echt overdreven. Tegenover zijn huis lag een grote (landbouw)vijver zoals je ze hier wel meer ziet; meestal zijn die omgeven door een met zwart rubber beklede dijk. In het midden van deze vijver was echter een huis gebouwd, en de dijk was onlangs bekleed met beton. De dijk was aan één zijde doorgebroken, en het leek erop dat daar een soort ondergrondse toegang tot het huis begon. Verder stonden er ca. 10 auto’s geparkeerd langs de dijk. Het feit dat C.P. expliciet had vermeld dat het om een grote groep bewoners ging, én dat hij duidelijk niet met zijn buren overweg kon, zorgde ervoor dat we niet erg happig waren om uit de auto te stappen en uitgebreid foto’s te gaan staan nemen.
Uiteindelijk, op een zonnige middag, raapten we onze moed bij elkaar en maakten een plan de campagne. Ik had mijn camera met telelens klaar liggen, we hadden de ramen omlaag gewonden, en daar gingen we op pad, richting La Bergerie. Er loopt een weggetje vanaf Chazelle naar La Bergerie, waarvandaan je het huis kunt zien liggen en min of meer ongezien foto’s kunt maken. Daar stopten we, ik stapte uit en vond een paaltje dat me voldoende houvast gaf om een paar foto’s te nemen. Daar vandaan reden we naar het huis, naar een plek waar we de auto konden keren om eventuele toeschouwers, die mochten denken “Wat doen die vreemdelingen hier?” de indruk te geven dat we verkeerd waren gereden. Deze manoeuvre bracht mij in een positie waarbij ik snel wat foto’s van de ingang en de Horusbeelden kon schieten.
De operatie Candid Camera was soepel verlopen, en thuis gekomen kon ik rustig bekijken waar het nou precies om ging. En ik moet eerlijk toegeven, dat ikzelf ook niet echt blij geweest zou zijn als iemand zo’n toeristische attractie voor mijn deur zou bouwen. Maar wat is nu het verband tussen dit bouwsel en de val van Mubarak? Frankrijk heeft een traditie hoog te houden als het aankomt op het opnemen van ex-dictators (zoals Baby Doc en anderen), en het zou mij niet verbazen als Sarkozy deze piramide laat bouwen voor zijn vriend Hosni Mubarak....

Voor onze eigen website klik hier.

De vreemdste tent ooit?

2011-09-23T17:51:00.019+02:00

Toen Sue in haar blog meldde dat ze best wel geïnteresseerd was in een eventuele nieuwe categorie voor het jaarlijkse kampioenschap, ging er bij mij een fakkeloptocht voorbij. Die categorie had ik al een tijdje in mijn hoofd, maar hoe die te benoemen was nog even de vraag. Ging het om de vreemdste tent ooit of om de lekste tent? Nee, de prijs gaat normaliter naar de kampeerder, niet naar het kampeermiddel. Na een avondje noest nadenken was de nieuwe categorie geboren: de kampeerder die hier het kortst van allen heeft gestaan. En we tellen dat niet in dagen, of uren, nee, het ging in dit speciale geval om minuten! En we praten niet over mensen die hun auto het terrein oprijden, en nadat ze hoorden dat we vol waren meteen omdraaiden. Nee, het gaat om mensen die daadwerkelijk hun tent op hebben gezet en er al binnen een kwartier de brui aangaven.
Dat behoeft uiteraard wat toelichting. We kregen begin juni een aanvraag voor 3 nachten op de camping van een Engels stel, de familie P. Ze zouden 25 augustus arriveren, ze deden de aanbetaling, en alles leek in kannen en kruiken. Op de dag van aankomst stonden ze inderdaad voor het hek.

Ik deed wat ik normaal doe, liet ze het toiletblok zien, vertelde de regels, en daarna zouden ze hun tent opzetten. Een kleine 10 minuten later ging de bel van de poort. Voor de poort stonden 2 schaapachtige Britten, met de mededeling dat hun tent niet waterdicht was, dat het inmiddels miezerde (de neerslag verdiende echt niet het woord regen!), en of het mogelijk was om de boeking van de camping om te zetten naar een paar nachten in de gîte. Hoewel we normaal gesproken geen boekingen van 3 nachten aannemen, schenden we die regel soms in het geval van een last minute boeking als een van de gîtes toch leeg staat. In dit geval hadden de kampeerders dus geluk, er was plaats, al kostte het wat paniekerige moeite om alles op zo korte termijn in orde te krijgen. De familie P. boekte ook nog eens 3 extra nachten bij, zodat we onverwachts een gîte voor bijna een volle week konden verhuren.
Maar waarom geeft iemand na pakweg 12 minuten lichte motregen op als hij al wel een tent heeft staan, maar de overige spullen nog in de auto liggen? Toen ik (in de “stromende” motregen) eens ging kijken om wat voor tent het precies ging, vielen de schellen mij van de ogen.
Wij krijgen hier een rijk scala aan tenten over de vloer, van de opgooi koepeltenten, via de lange slurf koepeltenten naar de “echte” de Waard, Slee Buitensport, Erdman Schmidt tenten en tenten van andere gerenommeerde tentenbouwers.

Deze tent tartte elke verbazing. Het ging om een soort wigwam of tipi model, enkeldaks, nylon, waarbij het grondzeil aan de tent vast was genaaid, en waarbij er in het grondzeil een versterkt gat was aangebracht waardoor de tentpaal niet op het grondzeil maar op de grond stond. Het tentdoek was niet effen van kleur, zoals bij de meeste tenten, nee, vanuit de verte leek het tentdoek bedrukt met een soort pyjamastof patroon. Van dichtbij bleek het hele tentdoek bedrukt te zijn met lassozwaaiende cowboys en strijdlustige indianen. daarnaast zaten er ook nog scheurtjes in het tentdoek ter plaatse van het grondzeil. Kortom, ik kon me nu wel voorstellen dat de familie P. niet erg gerust een mogelijke regenbui tegemoet zag in zo’n tent, en om ’s nachts wakker te worden met uitzicht op een scène uit een boek van Karl May, nee, dat leek ook mij geen prettig vooruitzicht. Voor degenen die nog niet afgeschrikt zijn door dit verhaal, de tenten zijn nog steeds te koop, klik hier voor een link. Het is ook interessant om de reviews te lezen!

Dit is dus in het kort de uitleg waarom deze nieuwe categorie is ingevoerd.
In categorie 4 (het kortste fysieke verblijf op de camping, met tent, ooit) is de onbetwiste winnaar de familie P., met een bliksemverblijf van 12 minuten.
Of dit record ooit nog wordt gebroken is twijfelachtig. En ik denk dat Sue goede redenen heeft om deze categorie niet op haar Engelse blog te vernoemen.

Voor meer informatie betreffende onze camping en gîtes kan men hier terecht.

Is het einde der tijden nabij?

2011-09-21T14:15:00.000+02:00

Nee, zo erg is het nou ook weer niet. Maar het kampeerseizoen is op een oor na gevild, en dan is het tijd voor Sue om de wereld kond te doen van haar statistische kwaliteiten. Mij rest weinig meer dan haar statistische capriolen te vertalen; wie liever het origineel leest, klikke hier.

Het gaat uiteraard weer over deze of gene die een plaats krijgt in het Guinness Book of Records, althans in de Cormatinoise variant daarvan.

Om te beginnen hebben we een bijzonder goed seizoen achter de rug. De zomer begon extreem vroeg, al begin april, en tot op de dag van vandaag is er eigenlijk geen vuiltje aan de lucht geweest met uitzondering van twee weken in juli. Toen viel er uit dat vuiltje wat regen, maar de meeste kampeerders werden daar niet warm of nat van, en het gras kon best wat water gebruiken.

In categorie 1 (het langste verblijf, d.w.z. het grootste aantal aaneengesloten tentnachten) zijn twee serieuze, hoewel vergeefse aanvallen gedaan op het record van Marilou en Niek uit 2007. Voor een relaas over de eerste aanval klik hier. De tweede roofoverval staat op het conto van Herr T. K. uit Mainz. Maar ook hier, helaas pruimenjam, speelde het toeval Thomas parten. Hij vertrok na de twintigste nacht naar Dijon om zijn betere helft op te halen, zijn tent voor één nacht onbemand achter latend. Bij terugkeer stond de teller weer op nul, en hoewel de tent hier 25 nachten stond, verbleef Thomas er slechts 20 nachten aaneensluitend.
De stand is dus :
1: Marylou en Niek (2007 – 25 nachten);
2 : Cees en Bets (2007 – 21 nachten) ;
3 ex aequo Coen en Marja (2009 – 20 nachten) en Thomas (2011 – 20 nachten)
Moraal : pas voortaan op je tellen, Thomas!

In categorie 2 (het grootste aantal tentnachten - cumulatief - hier ooit doorgebracht) werd de eerste plaats verder geconsolideerd, maar plaats 2 en 3 wisselden stuivertje.
De eerste plaats toont aan dat eendracht macht maakt. De familie H. kwam dit jaar na een jaartje vakantie van ons te hebben genomen toch weer terug, en het feit dat ze met 5 personen een flink aantal nachten verspijkerden, betaalde zich zelf terug.
Hoewel het voor Hans en Joke, die slechts met hun tweeën komen, vechten tegen de bierkaai lijkt te worden, doen ze het nog steeds niet slecht. Toch zijn ze dit jaar voorbij gestreefd door Mijntje en Janine, die dit jaar in mei een zeer goed gecoördineerde aanval op het record deden. Weliswaar brachten ze onverwacht versterking mee, maar in liefde en oorlog is min of meer alles geoorloofd, dus…
Mogelijk, nee, zeker hadden ze het nóg beter gedaan als ze hier twee keer waren neergestreken deze zomer, maar ja, je kunt niet alles hebben.
De stand :
1. de familie H. : 83 nachten
2. Janine en Mijntje : 56 nachten
3. Hans en Joke : 55 nachten

Ook in categorie 3 (het aantal hier doorgebrachte vakanties) bleef de koploper dezelfde, maar ook hier zagen de tweede en de derde plaats verschuivingen. Doordat zowel Bert en Engelien als Kirsty en Angus en Dick en Marijke besloten dit jaar opnieuw hier te bivakkeren, is de fam. M. afgegleden naar een oneervolle vierde positie.
Hier luidt de stand:
1. Hans en Joke : 7 bezoeken
2. Mijntje en Janine : 6 bezoeken
3. Ex aequo Dick en Marijke, Bert en Engelien, Kirsty en Angus : 5 bezoeken

De jury houdt een kritisch oog gericht op Mijntje en Janine, die alweer een voorlopige boeking voor 2012 hebben aangekondigd. Ze zijn in een paar jaar tijd van de achtste via de vijfde naar de tweede plaats in categorie 2 doorgestoten, voorwaar, een mooie prestatie! Zij zijn tot nog toe ook nog de enige houder van de in een andere blog beschreven wisseltrofee “Naar Goeddunken van de Jury Uitgereikte Prijs voor een Opmerkelijke Prestatie met Betrekking tot het Kamperen in de Onmiddellijke Omgeving van Cormatin, Taizé en Ommelanden”, kortweg “NGJUPOPBKOOCTO”.

Meiden, ga zo door, en gij zult spinazie eten!

In een volgende blog zal ik zelf een nieuwe categorie in het leven roepen; daarover dus later meer.
Rest ons nog al onze kampeerders, en niet alleen de prijswinnaars van de geheel verzorgde zwemtocht naar Amerika, te bedanken voor het feit dat ze hier een fijne vakantie hebben doorgebracht (hopen we) en dat ze ons als campingbeheerders het nodige plezier hebben gegeven (weten we zeker).

Wie de stand van vorig jaar nog even wil bestuderen, kan hier klikken, en voor meer informatie betreffende onze camping en gîtes kan men hier terecht.

Some like it hot

2011-09-17T07:00:00.002+02:00

Sue had besloten om iets te maken dat we al heel lang niet hadden gegeten. Toen we nog in Nederland woonden gingen we vaak op zaterdag bij Abdul, een Surinaams eethuis in Zoetermeer, een broodje kippenlevertjes scoren. Overheerlijk, en niet te krijgen in Frankrijk, althans niet hier in de buurt. Rond zeven uur ’s avonds hing er een prikkelende geur in de keuken; dat werd veroorzaakt door een Madam Janet peper die meegebakken werd met de levertjes. De scherpte van het gerecht was navenant, zo heet zelfs, dat Sue zelf het nauwelijks kon eten. En dan had ze de zaadjes nog wel weggelaten!
Als het over heet eten gaat, duikt er altijd wel een opmerking over de kwaliteit van Indiase restaurants hier in de buurt op. Een tijdje terug hadden we via Facebook gehoord, dat er een goed Indiaas restaurant in Chalon zou zijn. We waren er daarna een keer geweest, en hadden daar het buffet genomen onder het motto “dan proef je van alles wat”. Maar uiteraard geen echt hete gerechten, want dan schrik je Franse cliëntèle af. Het geheel was niet slecht, maar het was ook geen halleluja ervaring. En omdat we vandaag voor een wissewasje naar Chalon moesten, en de smaak van Madam Janet ons nog steeds op de lippen brandde, besloten we het nóg een keer te proberen, dit keer à la carte.
Het wissewasje ging over ca. € 7.00 die we werden verondersteld te betalen, en die kosten werden ten onrechte op ons verhaald. Volgens Michelin verspijker je om naar Chalon heen en terug te rijden ca. € 8.00 brandstof, dus of de expeditie economisch gezond was valt te betwijfelen. Maar, en dat geldt voor ons net als voor de Fransen, voor een goede lunch heb je slechts een heel zwak excuus nodig.
Mijn kennis van de Indiase keuken stamt uit mijn Singaporese tijd, die van Sue uit de restaurants die je in Engeland in elk gat vindt, en de ervaring opgedaan tijdens een Indiase vakantie. In Engeland, weet ik uit ervaring, is een Vindaloo zo ongeveer het heetste van het heetste, hoewel er ook nog zoiets bestaat als Phal, en dat is een nóg hetere curry. Op het menu van Bollywood waren de gradaties weer anders. Bij de hete curries was Madras de minst hete, Vindaloo heet en Jalfrezi het heetst. En omdat ik alléén uit de Maleisische keuken beef curries ken, terwijl je die bij Hindoes uiteraard niet kunt krijgen, was ik verbaasd dat er net zoveel verschillende garnalen-, kip-, lams- als beef curries op de kaart stonden. Maar alweer, waarschijnlijk waren de uitbaters van oorsprong moslims, en het eten van beef staat hen niets in de weg. Ik bestelde dus voor de verandering een boeuf Jalfrezi, en hoewel niet zo heet als de levertjes van gisteren, was dit de eerste curry die ik in een Frans restaurant at die het predikaat heet verdiende. Waarvan acte! En het rundvlees had de consistentie van een goede stooflap, en viel al uit elkaar als er met je vork alleen maar naar wees.
Ik heb dus inmiddels mijn eerste indruk herzien, en kijk er nu alweer naar uit wanneer we wéér een excuus hebben om naar Chalon te gaan. Uiteindelijk hebben we nu bijna alles “in de buurt”. Voor de Indiër kunnen we naar Chalon, voor een Chinees naar Mâcon. Alleen voor een Indische maaltijd moeten we wachten tot één van onze regelmatige gîtegasten weer eens een maaltijd meebrengt!

Voor onze eigen website klik hier.

Plat du jour

2011-09-03T07:00:00.000+02:00

Ik heb hier al eerder over eten, restaurants en fast food geschreven. Maar ik geloof niet, dat ik ooit de voordelen van de plat du jour of van het menu du jour op een rijtje heb gezet. Bijna elk restaurant heeft tussen de middag deze twee zaken in de aanbieding: de plat du jour meestal voor rond de € 9 en het menu du jour (voorgerecht, plat du jour en dessert, soms incl. een glas wijn) voor omstreeks € 13. En aangezien de meeste Fransen nog steeds tussen de middag warm eten, en de prijzen alleszins redelijk zijn, wordt daar druk gebruik van gemaakt. Er zijn zelfs enkele restaurants, waar je tussen de middag niet eens à la carte kunt bestellen, want daar is tijdens de lunch alleen het menu du jour beschikbaar.
Niet alleen de prijzen zijn erg aantrekkelijk. Omdat de lunch zo belangrijk is voor hun cliëntèle, is de prijs-kwaliteit verhouding doorgaans ook uitstekend. En als een ander bijkomend voordeel noem ik de mogelijkheid om eens iets uit te proberen wat ik à la carte niet in mijn hoofd zou halen te bestellen. Een voorbeeld volgt hieronder.
Toen we noodgedwongen voor onze wekelijkse lunch op dinsdag uit moesten wijken van Cass’ Crout’ (onze inmiddels gesloten stam-snackbar) naar een ander restaurant, vonden we La Petite Auberge, een ander restaurant annex pizzeria in de hoofdstraat van Cluny. Toen we daar voor de eerste keer binnen stapten, was de pavé du boeuf plat du jour, en dat bleek een uitstekende keus te zijn. Na zo’n week of tien kwam ik er achter dat ze een grote variatie aan plats du jour produceerden, en zelfs nu, na zo’n 4 à 5 maanden heb ik, als ik me goed herinner slechts twee maal dezelfde plat du jour voor mijn neus gekregen.
Eén van de zaken waar alle expats gruwelverhalen over vertellen, zijn andouillettes. Iedereen zegt het ooit wel eens (per ongeluk) besteld te hebben en vergelijkt het met rubberbanden in een afgewerkte olie saus. Omdat iedereen er zo van griezelt, en ik geloof in ervaringsdeskundigheid hadden we er ooit een paar bij de supermarkt gekocht. Weliswaar viel de consistentie mee, maar de onaangename lucht van die dingen benam me na de tweede andouillette alle eetlust.
Toen dus andouillette als plat du jour stond aangekondigd, redeneerde ik, dat áls je ergens goede en goed klaargemaakte andouillettes kon krijgen, het hier moest zijn. Tot afgrijzen van mijn partner bestelde ik dus welgemoed de plat du jour, en begon aan de maaltijd. De andouillettes waren inderdaad gevuld met stukjes ingewanden en andere reserve onderdelen van wat voor dier dan ook, maar de consistentie was verteerbaar, de smaak was niet afschuwelijk en er kwam geen vieze walm vanaf. Had ik van te voren geweten hoe andouillettes horen te smaken, dan had ik ze niet besteld, maar gegeven het feit dat ik het ooit eens wilde proberen had ik geen ook betere gelegenheid kunnen bedenken om dat te doen.

De moraal van dit verhaal: aan de plat du jour kun je je bijna nooit een bult vallen, en voor wie perse tête de veau, andouillettes of andere Franse martelgerechten wil proberen, is de kans dat het in elk geval goed klaar gemaakt is bij een plat du jour het grootst.

Voor onze eigen website klik hier

Scent of a woman

2011-08-20T07:00:00.000+02:00

Ooit in een auto gezeten waarbij een blinde man achter het stuur zat? Het overkwam ons onlangs, en het was, met de film “Scent of a woman” in het achterhoofd, geen prettig idee! In die film weet Al Pacino, een blinde gepensioneerde hoge militair, zijn jonge chaperone, een student, ervan te overtuigen dat hij een “rustige” testrit wil maken achter het stuur van een Ferrari.
In ons dorp Chazelle woont een ouder echtpaar, dat regelmatig een kort wandelingetje tot net buiten het dorp maakt. De man draagt een donkere bril, loopt altijd gearmd met zijn vrouw, en bij elk geluid, zelf dat van een fiets, stoppen ze en wachten in de berm tot het verkeer voorbij is. En daarna schuifelen ze weer verder. Het is duidelijk dat de man of blind is, of héél slecht kan zien.
Bij een van de kransleggingen in Cormatin kwamen we de man weer tegen. Hij begroette ons hartelijk, droeg geen donkere bril, en was dit keer met een andere dame, die we ook vanuit Chazelle kenden. We moesten naar het oorlogsmonument bij Bois Dernier; te ver om te lopen dus. De vrouw bood ons een lift aan, en we stapten onbekommerd in de auto. Wie schetst onze verbazing, toen de man achter het stuur klom! Nou is covoiturage (car-pooling, met een goed Nederlands woord) een goede zaak, maar om met iemand die in elk geval half blind is mee te rijden, is toch iets te veel gevraagd. Enfin, we reden langzaam, in konvooi, en Bois Dernier is slechts een paar honderd meter verwijderd vanaf het stadhuis. We haalden desalniettemin opgelucht adem toen we uit mochten stappen. Terug naar Cormatin voor de vin d’honneur konden we (tot onze grote opluchting) niet mee rijden, want zij moesten terug naar Chazelle. We hebben daar nog weken over na gepraat, en zijn er eigenlijk nooit 100 % achter gekomen hoe de vork precies in de steel zat. Maar de meest waarschijnlijke oplossing is deze: de man die ons een lift gaf was niet dezelfde als de blinde, hoewel ze als twee druppels water op elkaar leken. De ziende man liep normaal en rustig, hoewel niet snel en niet aan de arm van iemand, en de blinde man schuifelde langzaam voort, altijd aan de arm van zijn vrouw. We kwamen dan ook uiteindelijk tot de conclusie, dat de twee mannen (tweeling?)broers waren die erg op elkaar leken en beiden in Chazelle woonden; en dat zou ook de partnerruil verklaren. In elk geval accepteren we bij de volgende kranslegging geen lift anders dan van iemand waarvan we weten dat die kan zien; we nemen met dat soort zaken geen enkel risico meer!

De website van La Tuilerie de Chazelle

Les Rendez-Vous de Cormatin

2011-08-10T09:07:00.000+02:00

Min of meer per ongeluk ben ik ingelijfd als vrijwilliger bij het jaarlijkse theaterfestival Les Rendez-vous de Cormatin. Dat is een prestigieus gebeuren, waarbij een gerenommeerd gezelschap uit Asnières, een stad onder de rook van Parijs, een viertal weken het château in bezit neemt voor een aantal voorstellingen variërend van klassiek tot modern toneel en een aantal muzikale voorstellingen. Dit jaar staan er stukken van o.a. Molière en Feydeau op het programma, terwijl 4 acteurs samen met 7 musici een aantal malen Igor Strawinski’s L’Histoire du Soldat opvoerden. Mijn vrijwilligerschap beperkt zich overigens tot “zwaar” werk, d.w.z. het opbouwen van tijdelijke toneelvloeren, het opzetten van tenten voor het buitengebeuren vooraf en het laden van de vrachtauto met rekwisieten na afloop.

Het verkopen van programma’s, het controleren van kaartjes en het aanwijzen van de plaatsen tijdens het festival gebeurt door een ploeg mensen die daar de tijd voor hebben. Vanwege de duur van het festival en het feit dat wij zelf twee gîtes en een camping draaiende houden maakt het voor ons onmogelijk daar ook aan mee te helpen. Als dank voor de hulp krijgen de vrijwilligers een vrijkaartje voor een van de voorstellingen in het openluchttheater aangeboden.
Omdat klassiek Frans toneel wat meer vereist dan een goed cijfer voor gewone luistervaardigheid Frans, kozen wij voor L’Histoire du Soldat, een Faustachtig Russisch sprookje. Het verhaal is eenvoudig van Wikipedia te plukken (het lemma in de Engelse Wikipedia is beduidend beter geschreven dan het Nederlandse!), zodat het volgen van de verteller en de acteurs niet veel moeilijkheden opleverde.

De muziek, verzorgd door 7 musici en een dirigent van het conservatorium van Asnières was uitstekend, en samen met de eenvoudige en zeer effectieve enscenering bleek dit een voorstelling het geld méér dan waard voor degenen die een kaartje hadden gekocht. Misschien volgend jaar naar “A la recherche du temps perdu – la comédie musicale” ?

Voor onze eigen website klik hier.

Saving Private Fifi

2011-08-06T07:00:00.000+02:00

Menigmaal krijgen we de vraag van zowel gîtegasten als van kampeerders, wat toch die twee grote groene vaten zijn die naast de trap naar onze voordeur staan. Het antwoord is heel simpel; de vaten staan op de kruising van twee afdakjes, en het regenwater dat van die afdakjes komt wordt opgevangen in de regentonnen en gebruikt om bijvoorbeeld de planten water te geven.
Meestal is de volgende vraag, wat de twee houten staketsels zijn, die in het water staan en een soort platformpje hebben dat net buiten de ton steekt.
Om het doel van deze ladders ui te leggen moet ik flink terug in de tijd. Op een ochtend stak ik mijn hoofd buiten de deur en hoorde ik een hels kabaal. Niet wetende wat er aan de had was, ging ik naar beneden, en daar vond ik onze kat Fifi verstopt in de vuilnisbak, waar ze vanwege het klapdeksel niet meer uit kon komen. Ze was natuurlijk snel uit haar benarde positie bevrijd, en sinds die tijd ligt er een zware steen op de vuilnisbak. Maar we vroegen ons toen wel opeens af wat er zou gebeuren als ze in een regenton terecht zou komen die voor een kwart vol met water stond.
De meest voor de hand liggende oplossing leek een soort laddertje te zijn, dat onderin de ton op de bodem rustte, en bovenaan een platform had. Als de poes in het water zou vallen, dan zou ze via de kippenrenachtige ladder weer naar boven kunnen komen. De ladders waren snel gemaakt, en moesten natuurlijk eerst getest worden. De tonnen waren leeg, ladder er in, poes er in, en afwachten maar. Geen succes: met één grote sprong zat ze op de rand van de ton, en met een tweede stond ze weer op de grond. Pas bij de tweede poging werkte het. Ze stapte langzaam op de ladder, en stapte heel parmantig naar boven, teneinde op het platformpje van de zon te gaan genieten! We kunnen nu dus zonder gewetensbezwaren de tonnen open laten staan als we op stap gaan; Fifi kan zich in elk geval nu zelf redden!

Voor onze eigen website klik hier

Guitares en Cormatinois – Trio Alta

2011-07-24T11:17:00.002+02:00

Met het concert van gisteren in de kerk van Malay is er weer een einde gekomen aan het festival “Guitares en Cormatinois”. Weliswaar was er voor de vrijwilligers geen programma meer beschikbaar (die waren al snel uitverkocht!), maar wat speurwerk op internet levert al gauw de benodigde informatie op. Het trio bestaat uit Eric Sobszyk – gitaar, Igor Kiritchenko - cello en Marc Vieillefon - viool, en hun programma had als titel "Romantique". Het programma bestond voor het grootste deel uit muziek uit de klassieke periode, en ook waar het niet-romantische muziek betrof werd het erg romantisch uitgevoerd. Het repertoire bestond o.a. uit stukken van Paganini, Gragnani, Guiliani, Bürgmüller en Haydn.
De kerk in Malay heeft een uitstekende akoestiek voor dit type ensemble. Het concert was wat mij betreft een uitstekende afsluiting van het festival, ondanks of misschien wel dankzij het lichtvoetige karakter van de muziek. Het klinkt wat oubollig om de muziek salonfähig te noemen, maar een toegift als Kreislers “Liebesleid” mag toch wel worden gezien als een schoolvoorbeeld van salonmuziek.

De balans van dit festival:
Het hoogtepunt was zonder twijfel het concert van Poulet en Saraglou in Chazelle met ex aequo het concert van Baty en Goudin in Cormatin, waarbij aangetekend mag worden dat de kerk in Cormatin zich niet goed leent voor piano, maar wel voor trompet.
Een uitstekende tweede was het trio Alto in Malay.
Over Bracco en Moncheny in Bonnay kan ik niet veel meer zeggen dat het m.i. nogal saai was, en Rossfelder met het ensemble Toscanini in Saint-Hippolyte was een gemiste kans.
Voor wat betreft de locaties:
Chazelle zowel als Malay kunnen beiden bogen op een uitstekende akoestiek. Bonnay was huilen met de pet op, tenminste als je niet op de eerste rij zat, en Saint-Hippolyte was zowel akoestisch als qua ambiance een uitstekende keuze, met als nadeel dat de enige uitwijkmogelijkheid met regen de kerk van Bonnay was. Cormatin is al eerder genoemd.
Na afloop van elk concert is er een buffet voor de organisatoren en vrijwilligers van het festival met de musici. Wij waren lopend naar het concert in Chazelle gegaan, zodat we voor het buffet in Cormatin een lift nodig hadden, en bij voorkeur ook een lift terug naar Chazelle. Gelukkig woont de burgemeester van Cormatin in Chazelle, en hij nam ons mee in de auto.

Onderweg kwam het gesprek op de concert locaties, en tot onze stomme verbazing kwam hij met hetzelfde idee op de proppen wat wij onderling ook al een paar maal hadden geopperd. Waarom niet het hele festival concentreren in één plaats, zoals Chazelle? Dat verhoogt de herkenbaarheid van het festival, zonder dat de mensen van hot naar her hoeven te rijden, en als de akoestiek daar goed is, mijn liefje, wat wil je nog meer?
Het eigenwijze karakter van onze artistiek directeur kennende, valt er nog wel erg veel te lobbyen voordat het festival omgedoopt kan worden in “Guitares en Chazellois”!

Voor onze eigen website klik hier.

Ik ben de weg kwijt!

2011-07-23T07:00:00.002+02:00

Voor degenen die een link naar deze blog ontvangen via e-mail: de diashow in de blog is niet zichtbaar in de e-mail. Om de blog te lezen en de diashow te zien, klik hier..

Een ieder die wel eens in Frankrijk is geweest, kent de Franse wegaanduidingen; N voor Route Nationale, A voor Autoroute (al dan niet tolweg) en D voor Route Départementale. Niet zo erg verschillend van Nederland dus, met Rijkswegen en Provinciale wegen. Wat minder vaak kom je de aanduiding C tegen; dat zijn de Routes of Voies Communales, wegen of soms weggetjes die onder de verantwoordelijkheid van de Commune, de gemeente dus, vallen. Noch op de Michelin-kaarten noch op de IGN-kaarten staan doorgaans de C-nummers aangegeven, hoewel de wegen zelf meestal wel op de kaart staan. Je vindt ze wel op de kaarten van het kadaster. Zo wonen wij bijvoorbeeld aan een pad, dat volgens het kadaster een “chemin de desserte” is (een verbindingsweg) tussen een ander landbouwpad, genaamd Chemin rural dit de Coureau (dat is de naam van een boerderij en een beek aan het eind van dit pad) en de “grote weg” tussen Bois Dernier en Chazeux door Chazelle, de Voie Communale no. 3 de Bois Dernier à Chazeux. Overbodig te zeggen dat er nergens een bordje C3 te bekennen valt.
Op een van onze tochten door de omgeving kwam ik een paar leuke oude borden tegen, waar ik altijd een zwak voor heb. We stopten dus, om even een foto te schieten, en toen kwam ik een type weg tegen dat ik nog nooit eerder had gezien. Het ging hier om een Chemin vicinale ordinaire, de V1 volgens een ander bord. Het woordenboek geeft voor Chemin vicinale (eigenlijk vicinal) lokale weg, buurtweg. Ik ben er jammer genoeg niet in geslaagd uit te vinden hoe oud dit soort bordjes zijn. Maar gezien de staat van het bord en de zeldzaamheid ervan neem ik aan dat het om een vooroorlogs bord gaat. Cormatin heeft er nog één, voor zover ik weet, en Cluny heeft er een paar. Ze zijn altijd op straatnaamhoogte aan de muur van een gebouw, meestal op een straathoek, bevestigd.

In het nieuwere systeem is de weg omgedoopt tot C1, aangegeven op een bord tegenover het eerder genoemde. Grappig genoeg geeft de spelling van de plaatsnaam in dit geval ook geen houvast. Op de oude borden wordt de spelling Rimont gebruikt; op het (waarschijnlijk) nieuwere bord staat Rimond; maar op een overduidelijk spiksplinternieuw bord staat zonder blikken of blozen weer Rimont aangegeven!
Kan iemand dit nog volgen?

Voor onze eigen website klik hier.

Guitares en Cormatinois – Poulet en Saraglou

2011-07-17T12:52:00.000+02:00

Ik heb het concert van Adèle Bracco – zang en Thierry Moncheny - gitaar bewust gelaten voor wat het was. Ongelukkig genoeg was de dag van het concert een nogal regenachtige, zodat de organisatie besloot het concert te verplaatsen van Saint-Hippolyte naar de kerk van Bonnay. Het concert was aangekondigd als “Vocal Jazz – Viva Brasil!”, en aangezien ik niet erg gek ben op Braziliaanse muziek en onder jazz wat anders versta dan een avond bossa nova’s en samba’s laat ik dit concert maar voor wat het was. Mensen met een meer op dansen gerichte belangstelling voor muziek zullen zich ongetwijfeld vermaakt hebben.
Gisteren echter was er een concert in de romaanse kerk van Chazelle door Gérard Poulet – viool en Dimitris Saraglou – piano.
Eén van de tekortkomingen van de programma’s voor deze concerten vind ik dat de aankondiging vaak weinig zegt. “Le violon virtuose” kan wat mij betreft net zo goed op de primas van een zigeunerorkest slaan die de zingende kanarie uit zijn viool weet te persen als op Stéphane Grappelli in een up-tempo jazz-classic, of op een klassiek violist die de Sarasate’s Zigeunerweisen foutloos speelt. “Sonates van Mozart, Beethoven en Brahms” maakt de beslissing om naar zo’n concert te gaan al een stuk makkelijker.

Enfin, om de een of andere reden had ik het gevoel dat dit wel eens een erg goed concert zou kunnen worden. Beide musici hebben hun sporen verdient, de een doceert in Japan, de ander in België, en het programma zag er veelbelovend uit. Dat de Kreutzer sonate op het programma stond hielp daar enorm bij; het is één van mijn favoriete Beethoven sonates.
De kerk van Chazelle bleek een beduidend betere akoestiek te hebben dan de kerken van Bonnay en Cormatin, en Mozarts sonate no. 13 KV 454 was al een feest voor het oor. Bij de Kreutzer sonate gingen alle remmen los, en de sonate no. 3 van Brahms werd ook voortreffelijk ten gehore gebracht. Het enige jammere vond ik, dat ze de Kreutzer sonate niet voor het laatst hadden bewaard, zoals in het programma stond. Mijn avond kan doorgaans echt niet meer stuk als het beste stuk voor het laatst blijft liggen. Maar er zijn ongetwijfeld Brahms liefhebbers die er volledig mee instemden dat Brahms voor het laatst werd bewaard.

Het tweetal kreeg een wat mij betreft welverdiende staande ovatie, en de Franse manier om te vragen om een toegift (applaus, overgaand in ritmisch handgeklap) leverde twee toegiften op. En hoewel er weinig gitaren waren te bekennen in de programmering van dit concert, was de consensus bij de aanwezigen, dat dit tot nu toe verreweg het beste concert was uit de serie “Guitares en Cormatinois”.

Voor onze eigen website klik hier.

Joggen

2011-07-09T07:00:00.000+02:00

Toen ik nog in Nederland woonde, jogde ik graag en regelmatig. Niet dat ik lid was van een atletiekvereniging die potentiële kampioenen afleverde, maar ik was wel lid van één van de honderden jogging clubjes die Nederland rijk is, zoals bijvoorbeeld in Zoetermeer de Road Runners of een amateuristische variant daarvan, RAP ‘88.
Ik heb bij beide clubs lang en prettig gelopen. Lopen was daar een sociale bezigheid, met geklets onderweg, sociaal contact ook buiten de trainingsavonden, terwijl je en passant op verantwoorde wijze de nodige kilometers aflegde om zonder veel problemen de 10 km of een halve marathon te volbrengen, in een niet onredelijke tijd. Alleen trainen voor de marathon deed ik alleen, omdat mijn tempo toch wel beduidend lager lag dan de groep die bijvoorbeeld gemeenschappelijk trainde voor de Rotterdam marathon bij de Road Runners.
In Frankrijk aangekomen, merkte ik dat het fenomeen jogging clubje daar nauwelijks bekend was. Ik trainde in het begin alleen, en dat ging toch wel redelijk goed. Ik draaide minimaal eens per week een rondje van 10 km, met ingebouwde heuveltraining, ik liep af en toe een rondje mee met kampeerders die een stukje wilden hardlopen, maar door de beugel genomen miste ik toch de gezelligheid van een grote groep. Uiteindelijk heb ik in arren moede, in mijn beste Frans, een oproep geplaatst op diverse fora, en uiteindelijk reageerde daar een trainer op van een atletiekclub in Tournus, zo’n 30 km hier vandaan. Op een maandagavond trok ik de stoute schoenen aan, en toog naar Tournus toe. Het ging maar om een heel kleine groep, die ook nog eens opgesplitst werd in kleinere groepjes. Tenslotte kwam ik in een groep met 2 lopers terecht (inclusief mezelf), waarvan de andere loper een soort mijnwerkerslampje op zijn hoofd had. En zo gingen we dan in het donker (het was in de late herfst) het nog donkerder bos in. En hoewel ik nachtblind ben, kwam ik toch zonder kleerscheuren weer het bos uit. De tweede keer was ik minder gelukkig. Bijna terug bij het vertrekpunt, struikelde ik over een boomwortel, en ging plat op mijn gezicht. Mijn “maat” wachtte weliswaar tot ik weer opgekrabbeld was, maar zei verder niets over wat er gebeurd was. Bij het clubhuis spoelde ik mijn handen af, zei “tot de volgende keer” tegen de trainer, en stapte in de auto.
En pas daar, toen ik in het autospiegeltje keek, zag ik wat er gebeurd was. Mijn neus was stevig beschadigd, zo te zien had ik een tand door mijn lip, er zat bloed over mijn hele gezicht, kortom, ik zag er uit als een professionele kroegvechter na een avondje stappen. Thuisgekomen werden de wonden verzorgd, en pas toe realiseerde ik me dat zoiets bij de Road Runners nooit had kunnen gebeuren. Als daar iemand viel, werd hij door een medeloper of -loopster, die daarvoor dus zijn of haar trainingsavond opgaf, terug gebracht naar het clubhuis en daar verzorgd, opgekalefaterd, en zonodig naar de EHBO of naar huis gebracht.
En daarna bleven één of meerdere leden in contact om te horen hoe het met je ging en wanneer je weer kwam lopen.
Uit het vorige mag men de conclusie trekken, dat ik, ondanks diverse e-mail van mijn kant, nooit meer iets van de club in Tournus gehoord heb. En ik heb het verder maar zo gelaten. Ik heb nog een tijdje geprobeerd om in mijn eentje mijn rondjes te draaien, maar de animo verdween langzaam maar zeker, en na 3 operaties, alle drie pacemaker gerelateerd, is mijn conditie tot ver onder de streep gezakt.
Maar.... ik heb onlangs besloten om me niet te laten kennen, en ben weer heel voorzichtig aan een trainingsschema begonnen. Wie weet loop ik ooit nog eens de landelijke klassieker de “2 km de Cormatin” weer in 10 minuten.....

Voor onze eigen website klik hier

Guitares en Cormatinois – Emmanuel Rossfelder

2011-07-03T12:50:00.001+02:00

Afgelopen zaterdag was het tweede concert in de serie “Guitares en Cormatinois”, gegeven door gitarist Emmanuel Rossfelder en het Italiaanse fluitensemble Toscanini in de open lucht, d.w.z. in de ruïne van de dekenij van Saint-Hippolyte. Rossfelder is één van de steunpilaren van het festival en het ensemble is een amateurgroep van 18 meest vrouwelijke fluitisten, en de gigantische toren van de ruïne is van ver in de omtrek te zien. Het pièce de résistance van de avond zou het Concerto d’Aranjuez moeten zijn. Daar wil ik de volgende kanttekening bij plaatsen.
Ik heb in het verleden ooit een collectie aangelegd van Moessorgski’s “Schilderijen van een tentoonstelling” voor allerlei vreemde combinaties (oorspronkelijk is het een stuk voor piano). Daar zijn allereerst de bekende orkestratie van Ravel en de popuitvoering van Emerson, Lake & Palmer, maar er bestaan ook bewerkingen voor carillon, voor fanfare en carillon, voor straatorgel, enz. De meeste van deze werken zijn meer curiosa dan iets anders, hoewel doorgaans leuk om een keer te horen.

Wat mij betreft gold hetzelfde voor Rodrigo’s stuk. Een enkele van de fluitisten had moeite de juiste toon te treffen, de piccolo’s klonken vaak alsof één van de dames in het achterwerk werd geknepen door één van de heren, het arrangement was vlak of werd heel vlak uitgevoerd, en mijn indruk was dat Rossfelder meer voor de aardigheid speelde dan dat hij een serieus concert gaf. De rest van het concert door het ensemble verliep min of meer hetzelfde, alles werd erg vlak, en niet altijd even zuiver gespeeld. Overbekende stukken als Pachelbel’s canon en het allegro uit de 40ste van Mozart, die al gauw een doodgespeelde indruk wekken door hun bekendheid hadden hier extra onder te lijden.
Rossfelders routine en vakmanschap konden ook met Vivaldi’s concerto in D groot en de variaties op het

Carnaval van Venetië van Tarrega niet goedmaken dat dit concert van beduidend lager peil was dan wat we gewend zijn van Guitares en Cormatinois. Aan de ambiance lag het in elk geval niet!

Voor onze eigen website klik hier.

Guitares en Cormatinois – Alexandre Baty

2011-06-27T07:00:00.002+02:00

Hoewel ik niet de illusie koester dat mensen speciaal voor dit festival naar Cormatin komen, is het toch goed te weten dat als je, om wat voor reden dan ook rond festivaltijd in deze hoek zit, het de moeite loont om één of meer concerten te bezoeken. Het eerste (uitstekende) concert werd gegeven in de kerk van Cormatin door Alexandre Baty, een jonge veelbelovende trompettist, die eerste werd bij internationale concoursen in Budapest en Praag, en als solist werkt bij diverse Franse orkesten. Baty gaat binnenkort naar Amsterdam, waar hij solist wordt bij het Concertgebouw Orkest. Hij werd begeleid door Véronique Goudin-Léger op de piano.
Het concert begon met het concerto voor twee trompetten en orkest van Vivaldi, waarbij Guy Touvron, artistiek directeur van het festival “Guitares en Cormatinois” en toonaangevend Frans trompettist de tweede partij voor zijn rekening nam. Vervolgens stonden op het programma het bekende trompet concerto van Haydn, een concerto van Tartini (Italiaans barokcomponist) en 2 stukken van Vassilly Brandt (1869-1923) resp. Oskar Böhme (1870-1938).

Goudin schitterde als soliste in de prélude no. 6 van Rachmaninov.
De 19de eeuwse kerk heeft een fraaie akoestiek voor dit soort muziek; het is verbazingwekkend is hoe helder de hoge noten van de trompet doorklinken in dit gebouw.
Na afloop is er dan nog een etentje voor en met musici en vrijwilligers, en hoewel ook dat zéér de moeite waard was, is dat voor de “gewone” betalende concertbezoekers helaas niet weggelegd…..

Voor onze eigen website klik hier.

Spiderwoman

2011-06-25T07:00:00.000+02:00

De publicatie van “onze” brochure het “Bulletin Municipal 2011” (Cormatin) is elk jaar weer een grote bron van vreugde. Niet alleen wordt daar uitputtend verslag gedaan van het jaarlijks opnieuw de kop opstekend vandalisme (dit jaar waren wéér de kerstversieringen het slachtoffer), maar ook van nieuwe projecten die dit jaar op stapel staan. Dus degenen die niet naar de nieuwjaarswens van de burgemeester in het dorpscentrum konden komen luisteren, kunnen hun kennis ophalen met dit kleine boekwerkje.
Eén van de hoogtepunten voor dit jaar is de start van de bouw van de nieuwe school, een project onder auspiciën van zowel de gemeentebesturen van Cormatin en Malay als van de Communauté de Communes entre Grosne et Guye (CCGG) waarvan de burgemeester van Cormatin de President is. De school moet er voor zorgen, dat de kindertjes van Cormatin zowel als van Malay klaar worden gestoomd voor het echte leven.
Een ander groot nieuw project is de bouw van een klimwand bij Ameugny. Hoewel dit ook al in het Bulletin van 2010 werd genoemd, was de 2011 editie wat specifieker. Er stond een klein kaartje bij van het gehucht bij Ameugny dat “Bois Dernier” heet, en de voormalige steengroeve van Ameugny was omcirkeld als de plaats van de toekomstige klimwand. Nu fiets ik een aantal keren per week langs de voie verte, steek de D14 over bij het Musée du Poilu, en kom derhalve vaak langs die steengroeve. Ik had daar echter nog nooit iets bijzonders opgemerkt. Onlangs echter fietste ik langs de D981 naar Cormatin, en toen viel mijn oog op een rotspartij(tje) langs de voie verte, nét zichtbaar vanaf de grote weg. Op de terugweg ging ik via het fietspad, en toen zag ik inderdaad een stukje rotswand, dat er uitzag als het restant van een steengroeve, met een lengte van zo’n 20 m oprijzen tot de duizelingwekkende hoogte van een meter of vier. Thuisgekomen ontspon zich een discussie over de mogelijkheden van de klimwand, en we kwamen min of meer tot de conclusie dat dit een veredeld klimrek zou worden voor de leerlingen van de nieuwe school.
Maar echt bevredigend was die verklaring toch ook niet, en de dag erop, toen we met de auto op stap waren naar een klant, parkeerden we op de terugweg bij Bois Dernier en liepen een stukje langs de voie verte richting Taizé. Het stukje wand, dat ik eerder vanaf de weg had zien liggen, bleek het laagste deel van een steengroeve te zijn; Vanaf daar ging de heuvel vrij steil omhoog, en tussen allerlei struikgewas en geboomte door zagen we daar een wel degelijk steile wand oprijzen, met een geschatte totale hoogte (vanaf de voie verte) van een meter of veertig. Dat leek er meer op. Vanaf de voie verte bleek het onmogelijk een fatsoenlijke foto te maken. Ik was nog steeds een beetje aan het rond kijken op de voie verte zelf, toen ik de apotheekster met haar zoontje tegen kwam. Het gesprek kwam snel op de klimwand, en ze waarschuwde me voor het gevaar dat daar dreigde: gaten in de grond, vallend gesteente, enz. Intussen was ik Sue kwijt geraakt. Die bleek via een pad bij Bois Dernier omhoog geklommen te zijn, en had de onderkant van het tweede stuk rotswand gevonden. Toen ik haar uiteindelijk bereikt had, had ik een vrij uitzicht op wat de klimwand zou gaan worden. En wie schetst mijn verbazing toen ik Sue daar, als een klein uitgevallen Spiderwoman, tegen de wand aangeplakt zag?

Voor onze eigen website klik hier

hoofdrekenen

2011-06-18T07:00:00.002+02:00

In de serie “kransleggingen” volgt hier een uitzending mogelijk gemaakt door onze plaatselijke overheid. Op 18 juni wordt herdacht dat generaal de Gaulle vanuit Londen in 1940 zijn landgenoten opriep om op te staan tegen de bezetter. Dat resulteert in Cormatin in slechts één kranslegging, die bij Bois Dernier. Op de lage opkomst na (in totaal 14 man) gebeurde er weinig schokkends. De proclamatie van de Gaulle werd voorgelezen, uit Monsieur P.’s eeuwenoude cassettedek klonk een stukje uit een BBC uitzending van de Gaulle gevolgd door de Marseillaise, en daarna marcheerde men af richting …. Nee, niet één van de 3 gebruikelijke cafés, maar richting Camping Municipale.

Het cafetaria daar had de burgemeester attent gemaakt op haar bestaan, en aangezien het iedereen gegund wordt een graantje mee te pikken van het glaasje wijn na afloop, staat in het vervolg de camping ook op Monsieur B.’s lijst. Hij meldde zelfs hoopvol, dat we nu voor iedere kranslegging een ander café konden gebruiken, tot hij op zijn vingers aftelde dat er niet 4, maar 5 kransleggingen per jaar zijn!

Voor onze eigen website klik hier.

Nouvelle Vague (deel 2 en slot)

2011-06-11T07:00:00.000+02:00

Degenen die deze Blog op Facebook of via een e-mail vinden: voor de bijbehorende diashow moet je de “echte” Blog aanklikken.

Het feest voor de Cormatinois begon op een zonnige zaterdagochtend, rond 11 uur.
Alle “Conscrits” (die zich hadden ingeschreven, en die hadden betaald voor zichzelf en hun aanhang) verzamelden zich met hun partners, kinderen of vrienden op de parkeerplaats van het Château, en kregen hun eigen hoed en rozet uitgereikt. De jongens geboren in 2000 kregen een zwarte hoed met lichtblauw lint, de meisjes een witte hoed, mannen en vrouwen geboren in 1990 droegen een zwarte hoed met rood-wit-blauw lint, enz.
1980 ontbrak in Cormatin, maar de kleur van de hoeden was voor de diverse Classes : 1970 - oranje; 1960 - rood; 1950 - donkerblauw, 1940 - paars, 1930 en 1920 - wit met rood-wit-blauw lint. De rozetten waren meestal in de kleur van de hoeden, en toonden het jaar dat de drager 20 jaar oud was.
Het feest was niet beperkt tot Cormatinois alleen, ook de inwoners van Malay, Ameugny en Taizé waren uitgenodigd. Het ging in totaal om een kleine 30 Conscrits.

Nadat een ieder zijn of haar hoed en rozet had ontvangen, werd een optocht gevormd, die vanaf de verzamelplaats naar het eind van het dorp ging, omkeerde en eindigde bij het oorlogsmonument. Maar de optocht was geen gewone optocht. De Conscrits liepen per Classe gearmd, en elke rij maakte zowel een voorwaartse als zijdelingse beweging, waardoor de optocht zich als een soort golf (“vague”) door het dorp voortplantte. Bij het monument aangekomen werd er een krans gelegd, waarna de hele colonne zich weer in beweging zette naar het dorpshuis op de heuvel Saint-Roch voor een verre d’amitié met hapjes. Inmiddels had de aanhang zich bij de Conscrits gevoegd. Wie denkt dat het daarmee afgelopen was, had het mis. Nu was het tijd voor de groepsfoto van alle Conscrits, en voor de foto per Classe. En toen ook dat er opzat, was het tijd voor de lunch. Conscrits zowel als aanhang reden naar een restaurant in Malay, waar een copieuze 6-gangen maaltijd werd geserveerd. En alsof dat nog niet genoeg was, trad na de maaltijd een band aan die Franse chansons en cabaret ten beste gaf, waarna de aanwezigen tot in de kleine uurtjes door gingen met feesten en dansen. Wat oorspronkelijk een onschuldig feestje leek, bleek ons bezig te hebben gehouden van elf uur ’s ochtends tot een uur of drie in de vroege ochtend van de volgende dag. De lunch alleen al duurde van twee tot zes uur ’s middags.
Als zo’n traditie in Nederland had bestaan in 1965, zou ik misschien met iets meer plezier hebben terug gekeken op mijn 18 maanden bij lichting 65-5!

De website van La Tuilerie de Chazelle

Nouvelle Vague (deel 1)

2011-06-04T07:00:00.000+02:00

Frankrijk blijft ons verbazen. We dachten, dat we inmiddels wel op de hoogte waren van alle festiviteiten in de omgeving, tot we wéér op iets nieuws stuitten. We hadden al eerder banieren in de straten van de diverse stadjes hier in de buurt zien hangen, met het raadselachtige opschriften in de trant van “Conscrits 08” of “Classe 06”, maar we hadden dat nooit begrepen, laat staan dat we wisten dat dit een groot festijn voorspelde.
Conscrit associeerde ik automatisch met militaire dienstplicht. En aangezien ik het twijfelachtige genoegen heb gesmaakt 18 maanden hare majesteits wapenrok te mogen dragen, en daar geen enkele plezierige herinnering aan heb overgehouden, was ik niet echt benieuwd naar wat dat “feest” nou precies inhield.
Toen echter mijn partner uitgenodigd werd voor een vergadering ter voorbereiding van het feest van de Conscrits Classe 0 in de Cormatinois werd het tijd voor wat research.
De oorsprong van dit feest ligt ergens tijdens de Franse revolutie, toen de dienstplicht werd ingevoerd. Toen na verloop van tijd het aanbod de vraag begon te overtreffen, werd door loting bepaald wie moest dienen. Naar verluidt begon de traditie in Villefranche-sur-Saône. De loting vond plaats ergens in januari, en op de dag voor het vertrek naar het leger werd er feest gevierd door alle twintigjarigen. Voor de één was het feest omdat hij niet in dienst hoefde, voor de ander omdat hij volk en vaderland mocht dienen.
Hoewel de dienstplicht inmiddels al lang is afgeschaft, wordt het feest van de Conscrits nog steeds met veel verve gevierd. En niet alleen in Villefranche; het verschijnsel heeft zich inmiddels verbreidt in de Beaujolais en de Mâconnais. Ook in de Elzas is het niet onbekend. Een soortgelijk en verwant fenomeen is het feest der “Classe”, waarbij alle inwoners van een commune die in een jaar zijn geboren dat eindigt op hetzelfde cijfer (1923, 1933, ... 2003, de “Classe 3” bij voorbeeld) feest vieren op een bepaalde dag. Hier in de Mâconnais lijken beide feesten gecombineerd te zijn tot één groot feest. Wat er op zo’n dag plaats vindt, hebben we aan den lijve mogen ondervinden. Maar om de lengte van deze Blogs nog een klein beetje binnen de perken te houden, verwijs ik voor het vervolg graag naar deel 2.

De website van La Tuilerie de Chazelle

Oud en vertrouwd

2011-05-21T07:00:00.000+02:00

Soms raak je gehecht aan bepaalde zaken. Jarenlang gingen we op vakantie in Frankrijk, jarenlang deden we daar boodschappen bij de markt, de kleine middenstand, of soms bij een al dan niet zo grote supermarkt. Eén van de zaken waar we vaak kwamen, was de Intermarché, die als extra toevoeging de benaming “Les Mousquetaires” had. Die toevoeging heb ik eigenlijk nooit goed begrepen, maar waarschijnlijk vonden de marketingexperts van Intermarché dat de populariteit van Dumas in Frankrijk zo groot was, dat ze daar best een stukje op mee konden liften. En elke keer als we de winkel naderden, zagen we het bijgaande logo levensgroot aan de gevel prijken.
Het heeft heel lang geduurd voor ik er achter kwam dat het plaatje een musketier voorstelde. Eén musketier? Nee, het was er niet een, het waren er geen drie, nee, het waren welgeteld 16 musketiers, kortom, een heel groot peloton, of een klein regiment van dat soort kerels. Ik kan me overigens vergissen; ik tel 16 degens, maar slechts 8 neuzen. Het kan natuurlijk zijn dat elke musketier twee degens in de aanslag houdt...
Enfin, het toont, hoe onoplettend een gemiddelde klant is, waar het op reclame uitingen aankomt. Toch, na verloop van jaren, was ik aan het logo gewend geraakt. Sterker nog, ik vond het zelfs wel aardig!
Wie schetst dan ook mijn verbazing, toen dit jaar de marketingstaf van Intermarché besloot te gaan moderniseren. Er moest dus een nieuw logo komen. Deze keer gaat het om een gestileerde musketier. En hoewel de toevoeging nog steeds “Les Mousquetaires” is, gaat het dit maal ontegenzeglijk maar om één zo’n koene strijder. Mooi? Lelijk? Ach, wat zal ik er van zeggen.... Het zal wel weer een jaartje wennen worden. Maar eerlijkheidshalve moet ik wel kwijt, dat ik zonder het oude logo in het nieuwe nooit een musketier had herkend!

De website van La Tuilerie de Chazelle

Modern times

2011-05-14T07:00:00.008+02:00

Opnieuw is het monsieur P. gelukt van een doorgaans saaie ceremonie iets boeiends te maken. Dit keer was het bevrijdingsdag (8 mei), iets dat in Frankrijk (m.i. terecht) nog steeds gevierd wordt. Hoewel wat talrijker dan een week geleden, was ook nu de opkomst aan de schamele kant. Doordat dit keer de Sappeurs Pompiers in wat groter getale op waren komen draven, was de stoet die zich langzaam van de Mairie naar het monument in Cormatin begaf toch nog wel het maken van een foto waard. Bij het monument werd een krukje uit de auto van monsieur P. gehaald, gevolgd door de moderne versterker met ingebouwde CD speler. Na de minuut stilte (Franse minuten, heb ik nu gemerkt, duren niet langer dan 35 seconden) en de toespraak, boog monsieur P. over naar de achterzijde van dit duivelse papparaat en begon aan knopjes te frunniken. Al snel begon het publiek zich wat ongemakkelijk te voelen, en toen er na 2 Nederlandse minuten van 60 seconden elk nog steeds geen Marseillaise klonk, kwam monsieur P. met een rood hoofd van achter de versterker te voorschijn en vroeg om assistentie van de vaandeldrager, monsieur N. Uiteindelijk schalde dan toch het Franse volkslied na 4 lange minuten over het plein voor de kerk.

Vervolgens vertrok de inmiddels gemotoriseerde cortège richting Bois Dernier. Dit maal nam monsieur P. geen risico meer. Nadat het apparaat was opgesteld, nam hij het vaandel over van monsieur N., die daarna als volleerd DJ achtereenvolgens de Chant des Partisans en de Marseillaise aan de luidspreker wist te ontlokken. Met een zucht van verlichting werd de vergadering opgebroken, en toog een ieder met vreugde in het hart over de goede afloop naar Les Blés d’Or voor een hapje en, belangrijker, een drankje….

Voor onze eigen website klik hier.

Wie neemt de uitdaging aan?

2011-05-09T08:00:00.003+02:00

Sue heeft, bij de opening van ons camping seizoen, weer een blog bij elkaar geschreven over een nieuwe prijs verworven door één van onze kampeerders, en aangezien zij dat op onnavolgbare wijze in het Engels doet, voel ik me geroepen om voor degenen die niet zo goed met Engels overweg kunnen een povere vertaling daarvan te geven. Daar gaat-ie dus, met een tussentijdse extra-editie!

Hoewel de camping officieel nog gesloten was, deden Mijntje en Janine een gooi naar het record van het langste verblijf ooit op de camping, dat sinds 2007 op naam van Marilou en Niek stond met 25 nachten.
De dames hadden kosten noch moeite gespaard om een gooi naar dit record te doen. Kwantitatief leek het snor te zitten: aanvankelijk zouden er 4 personen arriveren van zondag t/m zondag, en op woensdag zou een versterking van nog eens 2 personen op komen draven.

Kwalitatief zag het er nog beter uit: hoe kun je beter een jury beïnvloeden dan aan te komen met een kruik Bols Corenwyn en een pot Nederlandse pindakaas? Ondanks het onderduiken van één van de kampeerders in een gîte die door een ander van het Mijntje / Janine consortium was gehuurd, en het voortijdig afbreken van één tent, mocht dat de pret niet drukken: zelf zonder versterking hadden de dames het respectabele aantal van 4 * 7 = 28 tentnachten bij elkaar geslapen.
Wat ze zich niet hadden gerealiseerd, was dat of je nu met 2 man of met een heel leger aan kwam zakken, categorie 1 bepaald wordt door het aantal aaneengesloten nachten op de camping door één partij: en hoe je het ook wendt of keert, je komt dan echt niet verder dan 7 nachten!

Toch vond de jury dat hun poging beloond moest worden, al was het maar met de poedelprijs die de poëtische titel draagt van “Naar Goeddunken van de Jury Uitgereikte Prijs voor een Opmerkelijke Prestatie met Betrekking tot het Kamperen in de Onmiddellijke Omgeving van Cormatin, Taizé en Ommelanden”, kortweg “NGJUPOPBKOOCTO”. De prijs is dan ook, de avond voor vertrek, feestelijk uitgereikt aan dit charmante stel.

Dit gezegd hebbende, is de jury toch licht teleurgesteld dat de dames hun goede positie in de categorieën 2 en 3 (het grootste aantal tentnachten resp. het grootste aantal bezoeken) niet verder consolideren dit jaar: ze komen “pas” volgend jaar weer terug.

De familie uit Dirksland komt dit jaar opnieuw de omgeving onveilig maken, en die hebben een naam op te houden in categorie 2. Maar ook daar zijn kapers op de kust, aangenomen dat die de juiste strategie volgen.
De categorie die nog het meest open ligt is categorie 3. Hans en Joke waren hier leidinggevend, maar dat kan snel veranderen als een van de andere kanshebbers er een kampeervakantie in Chazelle tegenaan gooit.

Zoals uit deze blog blijkt, valt er qua kampeerkampioenschap dit jaar best nog wel wat te verhapstukken.

Wie de stand van vorig jaar nog even wil bestuderen, kan hier klikken, en voor meer informatie betreffende onze camping en gîtes kan men hier
terecht.

!What the folk?

2011-05-07T07:00:00.003+02:00

Dat Fransen gek zijn op woordspelingen is iets dat me blijft amuseren. Soms zijn het, althans dat is mijn mening, geen onaardige vondsten, zoals “Aux Berges de la Grosne” (Aan de oevers van het riviertje de Grosne) dat net zo wordt uitgesproken als “Auberge de la Grosne” (Herberg aan de Grosne), voor een inmiddels ter ziele gegaan restaurant vlakbij dat riviertje.
Bedenkelijker wordt het, als ze woordspelingen of reclamekreten gaan gebruiken die voor Engels door moeten gaan. Vorig jaar werd in Tournus een supermarkt geopend die “Simply” heet, en die als slogan het even nietszeggende als grammaticaal onjuiste “Be simply, be happy” heeft. Een andere club organiseert een ludiek zomerfestival onder de titel “On the road a game”, een woordspeling op de zestiger jaren hit van Canned Heat “On the road again” (1968). De beste in dit genre is ongetwijfeld "!What the folk?", de naam van een band uit de omgeving die gespecialiseerd is in volksmuziek; let ook op het gebruik van de leestekens. Ik ben er bijna zeker van dat "What the f*ck" een uitroepteken hoort te hebben in plaats van een vraagteken!
Bestaat er een wedstrijd voor het inbedden van zoveel mogelijk woordspelingen op een reclame bord? Als dat zo is, wint “Le Papillon” waarschijnlijk de eerste prijs. Dat is een café annex tearoom uit Bissey-sur-Fley, die binnenkort zijn deuren opent in het voormalige “Aux Berges de la Grosne”. Niet alleen heeft “Le Papillon” de spelling van de naam veranderd in “Le Pap Y llon”, zodat de Y mooi voorgesteld kan worden als een schuimend glas bier, maar er is meer dan dat.
Waar het woord “Bièrexquise” op slaat weet ik niet (misschien op “Exquisite beer”?), maar convivialithé slaat ongetwijfeld op de gezelligheid die met thee drinken gepaard dient te gaan. Deze is bijna nog “leuker” dan de “speciali-thés” van het oorspronkelijke bord! Misschien iets voor Job Cohen, als die hier in de buurt is? À propos: na het schrijven van deze blog kwam ik er achter, dat de eigenaars niet Frans zijn, maar Duits!

Voor onze eigen website klik hier.

Het seizoen is weer geopend!

2011-04-30T07:00:00.019+02:00

Het jachtseizoen is inmiddels gesloten, en dat betekent dat het kransleggingenseizoen weer is geopend.
De laatste blog over een kranslegging dateert alweer van juli 2010, tijd dus voor een update. De laatste zondag van april is de officiële Franse herdenkingsdag voor de gedeporteerden uit de tweede wereldoorlog. Dat viel dit jaar samen met eerste paasdag, reden waarschijnlijk waarom ondanks het stralende weer slechts een handvol van de vaste gasten aanwezig was. Of kwam het juist door het mooie weer? Hoe het ook zij, om 9h55, slechts 10 minuten later dan gepland, reed een kleine stoet auto’s richting monument voor de gedeporteerden in Bois Dernier. Het is elke keer weer een verrassing wat er nú weer mis gaat tijdens de plechtigheid, en ik keek dan ook vol verwachting uit naar welke versterker er nu weer gebruikt zou gaan worden voor het spelen van o.a. de Marseillaise.

Monsieur P.’s oude auto stond geparkeerd vlakbij het monument, er was geen draagbare moderne versterker in zicht, dus werd het opnieuw een poging om de aanwezigen à capella de Marseillaise te laten zingen?
De krans werd gelegd door Monsieur P., een overlevende van Buchenwald, bijgestaan door L., wiens ouders gedeporteerd waren en nooit terug kwamen. Na de obligate speech, gedicteerd door Parijs, liep Monsieur P. naar een heg langs de rand van het monument, drukte op een knop van het in de heg verborgen apparaat, en als vanouds klonk daaruit de krakende en steunende versie van het Franse volkslied.
Heb ik in het verleden mijn toevlucht moeten nemen tot foto trucage (een foto van één van mijn oude transistor radio’s met ingebouwde cassette speler op de hoedenplank van mijn auto), dit keer was ik in staat het enige echte apparaat te fotograferen.

Dat deed ik, terwijl Monsieur P. de speech uit Parijs voorlas. Waarna gewoontegetrouw een vin d’amitié werd genuttigd in Café de la Poste. En omdat er maar zo weinig mensen aanwezig waren, en de wijn van te voren besteld was, waggelden anderhalf uur later de meeste kransleggers, verre van nuchter, huiswaarts…

Voor onze eigen website klik hier.

Jazz et Caetera

2011-04-23T07:00:00.000+02:00

Al eerder heb ik geprobeerd wat aandacht te besteden aan het jazzleven in dit deel van Frankrijk; zie daarvoor de volgende artikelen over de Crescent Jazzclub in Mâcon en Jazz à Trivy. De laatste serie (ca. 5 concerten per seizoen) kan bogen op concerten door een aantal internationale artiesten, zoals recentelijk van de organiste Rhoda Scott.
In Cluny vindt jaarlijks het festival Jazz Campus en Clunysois plaats, waarbij de eerlijkheid mij gebiedt te zeggen dat ik door omstandigheden nog nooit naar enig concert van dit festival ben geweest. Het feit dat ik noch goed ingevoerd ben in de Franse jazz scene, noch dat ik erg geïnteresseerd ben in de workshops (stages) rondom het festival, helpen daar niet echt bij.
Hetzelfde geldt een beetje voor een ander festival hier in de buurt, Jazz à Couches. De programmering bevat een relatief groot aantal big bands, en je kunt je afvragen of het tegenwoordig nog mogelijk is om een goede big band op de been te houden, waar het vroeger al heel moeilijk was. Daar komt dan nog bij dat Couches weliswaar in Saône-et-Loire ligt, maar niet echt naast de deur is.
Een andere organisator van goede jazz concerten is de stichting Jazz et Caetera. Helaas heeft deze stichting geen levende website (meer), maar de papieren of elektronische nieuwsbrief werkt gelukkig wel. In tegenstelling tot een tijd terug worden er nu concerten georganiseerd door de hele regio. Toen ze zich nog beperkten tot het Château de Dravert in La Guiche, heb ik daar ooit een uitstekend concert bijgewoond van René Urtreger, de pianist die onder andere met Miles Davis samen heeft gewerkt aan de legendarische soundtrack van “Ascensceur pour l’échafaud”. De in Frankrijk bekende vibrafonist Michel Hausser trad op in Château de Dravert, en onlangs waren er twee concerten van de Oostenrijkse boogie woogie pianist Martyn Pyrker, één in een café in Cluny en één in Messeugne.
Weliswaar is het moeilijk vol te houden dat boogie woogie tot de toonaangevende jazzrichtingen behoort, maar zeg nou zelf, is het niet aardiger om voor de verandering eens een avondje naar goede kwaliteit, hoewel ietwat belegen, “oude stijl” jazz te luisteren in een aangename ambiance, dan om een CD met meer eigentijdse jazz in de speler te parkeren?

Voor onze eigen website klik hier

Wijntje en Trijntje beminnen

2011-04-09T07:00:00.001+02:00

Als we Trijntje er gemakshalve maar even buiten laten, valt er over Wijntje in dit gebied best wel wat zinnigs te vertellen. Niet dat ik ook maar pretendeer iets van wijn af te weten, maar zelfs iemand die alleen maar de Bourgondische drinkebroer uithangt kan toch nog wel iets zinnigs over de wijn hier in de directe omgeving vertellen. De meeste mensen die hier wonen willen je graag advies geven over de beste caves, en die verkopen vaak ook tegen beste prijzen. Wij kijken daar wat anders tegenaan. Als mensen ons om advies vragen, weten ze er doorgaans nog minder vanaf dan wij, en onze raad weerspiegelt dat. Onze ervaring heeft ons geleerd dat je voor een goede witte Bourgondische wijn niet ver hoeft te zoeken. In de caves van Viré, Lugny, Chardonnay, Bray, enz. vind je uitstekende witte wijnen tegen een heel redelijke prijs. Je kunt overal proeven, dus een keuze maken wordt dan (misschien) minder moeilijk.
Voor wat de rode wijnen betreft, ligt dat, vinden wij, wat lastiger. Als je geen kapitaal uit wilt geven aan echte goede Bourgondische rode wijnen, zoals de wijnen uit de omgeving van Beaune, wordt de keuze al een stuk moeilijker. Wij vinden de goedkopere, maar nog best wel prijzige Mâconnais wijnen wat laf en waterig, en kopen die dus eigenlijk liever niet. Dat gezegd hebbende, Monsieur Lafarge, die een cave bezit in Bray (een steenworp hier vandaan) kan voor rond de € 8.00 een heel acceptabele lekkere volle rode wijn op tafel zetten. Maar, net als met de meeste caves, beperkt zijn aanbod zich tot de eigen rode en witte wijnen. Zijn cave heet voluit Domaine de la Combe de Bray. Mensen die echt wat te kiezen willen hebben, verwijzen wij vaak naar de Cave Martailly-sous-Brancion. Daar hebben ze een ruime keus, niet alleen Mâconnais wijnen, maar ook wijnen uit de Côte d’Or.
En dan zijn er altijd nog de mensen die het liefste met een jerrycan naar een cave gaan met de opdracht “gooi maar vol met super”. Voor dat soort klanten is de Cave Cooperative in Saint-Gengoux-le-National (een filiaal van die in Buxy) ideaal. Voor een lekkere goede tafelwijn, met een soort benzinepompkraan in een jerrycan gegoten, betaal je tussen de 1 en 2 euro per liter. De wijnen uit de pomp komen overigens niet uit de regio; voor die prijs doen de Bourgondische wijnboeren het niet, want die verdienen veel meer aan hun AOC wijnen. De pompwijnen komen dan ook uit andere delen van Frankrijk, waar de wijnproductie dermate hoog is, dat ze ook nog wel wat voor een zacht prijsje naar Bourgogne kunnen exporteren!
Overigens organiseert de Cave Cooperative (meestal, maar niet altijd die in Buxy) ook regelmatig dégustations, waarbij een deskundige medewerk(st)er een aantal wijnen laat proeven, die goed samen gaan met een bepaald gerecht. De laatste keer dat wij er waren, volgden de hapjes en bijbehorende wijnen het patroon van de gemiddelde Franse maaltijd, dus voorgerecht, vleesgerecht, visgerecht, kaas en een zoeter toetje. En ik moet zeggen, de dame in kwestie (in dit geval Nadia van de Cave in Saint-Gengoux) deed een boeiende presentatie over zowel de wijnen als de gerechten, waarbij wij eindelijk eens niet het idee hadden dat er alleen maar een snobistische blaaskaak aan het woord was, die er slechts woorden als “volle afdronk” en “fruitig bouquet” uit kon braken met het daarvoor benodigde bekakte accent.

Voor onze eigen website klik hier

De paden op, de lanen in!

2011-03-26T07:00:00.004+01:00

Als je hier in de buurt rond rijdt, kom je regelmatig borden tegen die naar een parkeerplaats verwijzen, hetzij voor de Voie Verte, hetzij voor de Balade Verte. De eerstgenoemde parkeerplaatsen liggen meestal vlakbij of aan de weg die langs de voormalige spoorweg liep (bv. de D981), de laatsten vindt men ook in dorpen die een flink stuk van de weg afliggen. De Balades Vertes is een netwerk van bewegwijzerde, of met de aanduidingen van de Franse wandelaars associatie aangegeven wandelroutes. Een beschrijving van de routes is beschikbaar in boekvorm (voor een redelijk groot gebied) of in losse A4-tjes per wandeling. Beide zijn verkrijgbaar bij de plaatselijke VVV’s. De Balades Vertes zijn bijzonder aantrekkelijk. Niet alleen komen ze door heel aardige stadjes en dorpjes, ze lopen ook meestal over bospaden of paden tussen weilanden en wijngaarden door.
De menukaarten die hier in de wintertijd in de diverse restaurants liggen maken duidelijk dat je hier in de bossen ook regelmatig wild kunt tegenkomen. Hertenragout, reerug of wild zwijn zijn geen ongewone gerechten hier in de buurt. En ook hier geldt weer, dat La Tuilerie aan een Balade Verte ligt. Eén van de twee wandelingen die in Cormatin beginnen, komt bijna langs ons hek, de andere komt door het dorp Chazelle.
Zoals gezegd, zijn de wandelingen gemarkeerd, maar daarenboven hebben ze ook allemaal een nummer. De wandelingen die in Cormatin beginnen zijn CO1 en CO2, die in Taizé starten TA1, TA2, enz. Het project en het onderhoud ervan worden deels bekostigd uit de opbrengsten van de taxe de séjour, een toeristenbelasting die wij per hier verblijvende gast aan het eind van het seizoen moeten afdragen. Onze gasten betalen er dus niet alleen (indirect) aan mee, nee, ze plukken er ook de vruchten van!

Omdat deze blog in 3 delen verre van volledig is, verwijs ik voor nog wat meer informatie over toerisme in deze streek graag naar de toeristische pagina van onze eigen website, en naar een speciale blog over toerisme, reisgidsen en activiteiten in deze regio.

Op de fiets, op de fiets.....

2011-03-19T07:00:00.003+01:00

Mijn eerste boucle, no. 10, heeft moeilijkheidsgraad 1, is 15 km lang en duurt anderhalf uur. Die voert langs ons huis, zodat ik aan het eind van ons pad instapte. Eerst voerde de weg naar Lys, een heel aardig dorpje met een bijna Fries aandoend romaans kerkje en veel kunstnijverheidszaakjes, en vandaar ga je naar Chapaize, waar je niet alleen de kerk kunt bekijken, een juweeltje van romaanse bouwkunst, maar waar je ook in een café wat kunt eten of drinken. Vandaar gaat het naar Bissy-sous-Uxelles, en via Bessuge naar Cormatin. Ook daar is gelegenheid genoeg voor een koud glas bier of een maaltijd. En inderdaad, als je je ogen onderweg goed de kost geeft, ben je na een kleine anderhalf uur weer terug op La Tuilerie.
Het aardige van die boucles is dat ze redelijk goed bewegwijzerd zijn, en dat je ze ook aan elkaar kunt knopen om een wat langere tocht te maken.
Daarnaast hebben een aantal boucles ook nog thema’s. Boucle no. 11 bijvoorbeeld voert langs een aantal lavoirs of openbare wasplaatsen. Dat zijn overdekte open gebouwtjes, met in het midden een bassin gevoed door een beekje of riviertje, waar tot in de zeventiger jaren de vrouwen de was deden. No. 11, moeilijkheidsgraad 2 is 26 km lang, en is eenvoudig te combineren met no. 10. De tocht wordt dan: La Tuilerie, Lys, Bissy-sous-Uxelles, Bessuge, Cormatin, via de Voie Verte naar Savigny-sur-Grosne, daar via Boucle 11 naar Bonnay, Cortevaix, Flagy en Massilly naar de Voie Verte, en dan onderlangs Taizé weer richting Cormatin tot aan de afslag naar Chazelle.
Andere thematische boucles gaan bijvoorbeeld langs een aantal pottenbakkers, door wijngaarden, enz.
Een vraag die vaak gesteld wordt is of het wel veilig fietsen is, zodra je van de Voie Verte af bent. Het antwoord is een volmondig ja. De boucles gaan doorgaans over heel rustige weggetjes, en de verkeersregel waarbij de afstand tussen fietser en inhalende auto minimaal 1 m binnen de bebouwde kom en 1.5 m daarbuiten moet bedragen, wordt goed gerespecteerd door de (Franse) automobilisten.
Verder is er, zoals de moeilijkheidsgraden bij de boucles al doen vermoeden, de mogelijkheid om niet alleen maar over vlak terrein te fietsen. Diverse fietsers die we hier hebben gehad, waren eigenlijk best wel onder de indruk van de heuvelachtigheid van het omliggende gebied, met voor de echte klimmers stevige kuitenbijters. In de volgende en laatste aflevering komen ook de Balades Vertes aan de beurt.

Omdat deze blog in 3 delen verre van volledig is, verwijs ik voor nog wat meer informatie over toerisme in deze streek graag naar de toeristische pagina van onze eigen website, en naar een speciale blog over toerisme, reisgidsen en activiteiten in deze regio.

Als ik 2x met mijn fietsbel bel...

2011-03-12T07:00:00.003+01:00

De oudgedienden van deze blog weten het inmiddels al wel, maar voor de nieuwkomers is dit misschien iets om eens over na te denken: een fiets- of wandelvakantie in Bourgondië heeft meer te bieden dan wijn en goed eten. Ik heb jarenlang 2 x werkdaags heen en weer gepeddeld tussen Zoetermeer en Den Haag, en toen ik in Frankrijk kwam wonen, was dat één van de dingen die ik al snel miste. Natuurlijk, we arriveerden in september 2005, en voordat we de boel op orde, de gîtes verbouwd en de camping draaiende hadden, was er inmiddels bijna een jaar verstreken. In de tussentijd hield ik mezelf zoet met het op en neer fietsen van ons huis naar Cormatin voor brood en de krant, maar 2 x 3 km is toch niet helemaal hetzelfde als 2 x 16 km. Ter compensatie ging ik vaak boodschappen doen in Cluny, een leuk plaatsje hier zo’n 13 km vandaan. Pas toen het grote werk achter de rug was, kon ik me bezig gaan houden met wat er nou zo aantrekkelijk is aan een vakantie hier in de buurt. Daar kom je al heel snel achter als je folders bij de diverse VVV’s in de buurt haalt. Op een goede dag was het zover; ik stapte op de fiets en reed naar Cluny, waar ze een uitstekend gesorteerde Office de Tourisme hebben, met personeel dat bijzonder behulpzaam is. En omdat ik over de Voie Verte via Taizé en Massilly naar Cluny was gefietst, leek het logisch om ook een paar folders over dit fietspad mee te nemen.
Ik kwam er al snel achter, dat de Voie Verte meer te bieden had dan “alleen” maar fietsen over een stuk geasfalteerde oude spoorweg van zo’n 70 km tussen Givry en Charnay-lès-Mâcon. Bij de VVV’s in de buurt zijn gratis kaarten beschikbaar, waarop aangegeven staat welke lussen of boucles er uitgezet zijn vanaf de Voie Verte. En al deze lussen zijn bewegwijzerd met kleine bordjes.
Ik kwam al snel vlakbij ons huis een paar van die bordjes tegen. Het bleek, dat de romaanse kerken route bijna langs ons huis kwam. De boucles beginnen op een plek langs de Voie Verte waar je makkelijk je auto kwijt kunt. Boucle 10 en 10bis beginnen op het parkeerterrein bij Cormatin-Bois Dernier, maar je kunt uiteraard instappen waar je wilt. Alle boucles hebben een moeilijkheidsgraad lopend van 1 (makkie) tot 4 (buffelen geblazen), een aangegeven afstand, een geschatte tijd (waarbij inbegrepen tijd nodig voor het bezoeken van toeristische attracties onderweg) en ze eindigen waar ze beginnen. Over de diverse boucles de volgende keer meer.

Omdat deze blog in 3 delen verre van volledig is, verwijs ik voor nog wat meer informatie over toerisme in deze streek graag naar de toeristische pagina van onze eigen website, en naar een speciale blog over toerisme, reisgidsen en activiteiten in deze regio.

De heilige kurkentrekker

2011-02-26T07:00:00.012+01:00

Lid van de broederschap

Ik was in elk geval onder de indruk van de schaal van het gebeuren. Er liepen enkele honderden mensen mee in de processie, die begon in Vaux, en die langzaam omhoog kronkelde over de korte afstand die Vaux van de kerk in Saint-Ythaire scheidt. De diverse gilden droegen hun banieren en hun verschillende uniformen, maar de “Chevaliers” van de “Confrérie” droegen behalve hun eigen uniform en Saint-Vincent nog andere parafernalia. Hun wapenschild toont behalve een kurkentrekker iets onduidelijks, dat op het eerste gezicht nog het meeste lijkt op een handgranaat. Bij nadere beschouwing bleek dat wat wij al snel de heilige handgranaat noemden die afgebeeld staat onder de heilige kurkentrekker een zijaanzicht van een tastevin te zijn, een ondiep, klein metalen, vaak zilveren schaaltje, dat door professionele wijnproevers gebruikt wordt om de kleur van (rode) wijn te testen, en om te proeven natuurlijk. Alle leden van de broederschap droegen een tastevin rond hun nek, en één van hen droeg ook nog een reusachtige kurkentrekker over zijn schouder.

Sonneurs de l'Echo de la Ferté

De speciale mis werd opgedragen zoals het een Franse priester betaamt. De kerk zat bomvol, en wel zo bomvol dat we nog net een plaatsje konden vinden achter een groep van 10 (tien) als jagers uitgedoste figuren die jachthoorns droegen. Ze bezorgden mij bijna een hartverlamming toen ze gezamenlijk besloten een psalm te begeleiden met hun hoorns. Na de mis werd er een krans gelegd bij het oorlogsmonument, en werd een ieder uitgenodigd voor de onontkoombare vin d’honneur op het stadhuis.
Maar wat is een fête in Frankrijk zonder een lunch? Rond twee uur dromden we de Foyer Rural van Saint-Gengoux binnen, waar een snelle telling duidelijk maakte dat de tafels gedekt waren voor zo’n 200 man. Navraag leerde ons ook, dat de maaltijd werd verzorgd door een firma uit Montchanin (ca. 25 km verderop), die met hun hele hebben en houwen (fornuizen, pannen, gereedschap, voedsel) de reis hadden gemaakt om een meer dan uitstekend maal te verzorgen.

Salle Polyvalente - Saint-Gengoux-le-National

Om de lezers te laten watertanden, dit was het menu:
Pâté de canard avec son foie gras et quelques feuilles;
Dôme de sole, queues d’écrevisses sauce du chef avec riz et fleuron;
Trou Bourguignon;
Souris de cerf braisé et ses légumes;
Fromage plateau servi avec noix et raisins;
Mignardises - Café.
En uiteraard werden er diverse uitstekende wijnen geserveerd bij het eten.....

De ridderslag

Tegen het eind van de middag volgde er nog een ritueel.
Enkele inwoners van de diverse communes werden naar voren geroepen, en kregen het privilege toe te treden tot de broederschap, en een enkeling werd tot ridder geslagen met de heilige kurkentrekker, en mocht zich sindsdien “Chevalier” noemen.
Zoals gebruikelijk bij dit soort festiviteiten nam de lunch minstens vier uur in beslag. Voor degenen, die na ca. 9 uur in de benen te zijn geweest er nóg geen genoeg van hadden, was er dansen en muziek tot in de kleine uurtjes. En hoewel de kwaliteit van de band in schril contrast stond met de rest van het gebodene, was dat toch niet de reden dat we het na de koffie voor gezien hielden.....

Voor onze eigen website klik hier.

De schijn-heilige

2011-02-19T07:00:00.003+01:00

De officiële naamdag van Sint Vincent, de beschermheilige van de wijnboeren, valt op 22 januari. Dat is een dag, die in de Bourgondische wijnbouwgebieden niet ongezien voorbij gaat, hoewel wij doordat wij in een kleine wijngaardloze enclave wonen daar doorgaans weinig van merken. Er is een groot jaarlijks festival in Bourgogne, Saint Vincent Tournante, dat zoals de naam al aangeeft jaarlijks in een andere plaats wordt gehouden. Alle wijnboeren uit heel Bourgogne doen daaraan mee. Hoewel het festival aan het eind van de 19de eeuw op sterven na dood was (deels ook door de secularisatie van de Franse maatschappij), werd het aan het eind van de dertiger jaren nieuw leven ingeblazen, en vorig jaar waren er ruim 40000 man op de been tijdens het feest. In 2009 werd de Saint Vincent Tournante gehouden in het gebied van de Mâcon-villages appellation.
In plaatsen waar nog steeds een “Société de secours mutuelle” actief is (een soort wijnbouwersvakbond of gilde), die bij ons in de buurt weer verenigd zijn in een grotere organisatie, de “Confrérie des Vignerons de St Geng de Vigny” (let ook op de subtiele Franse woordspeling op Saint-Gengoux of Saint-Jean en vigneron of vignoble), wordt jaarlijks een plaatselijk Saint Vincent feest georganiseerd.
En ook dit rouleert van jaar tot jaar, maar wel in een veel kleiner gebied. Hoewel wij er dus niet direct mee te maken hebben, hadden we van vrienden die in een nabijgelegen dorp wonen, en daar actief zijn in hun Amicale of Foyer Rural, gehoord dat de plaatselijke Saint Vincent dit jaar in Saint-Ythaire, hun woonplaats zou worden gehouden. Ze waren inmiddels al maanden in de weer, één dag per week, om met de andere actieve dorpelingen papieren bloemen te fabriceren om op de grote dag het dorp een feestelijk aanzien te doen hebben. En omdat wij weten hoeveel werk dat is, daar wij dat één avond per jaar in Cormatin doen voor de Téléthon, realiseerden we ons dat dit véél meer inhield dan het organiseren van een plaatselijke rommelmarkt. We hadden laten blijken dat we wel geïnteresseerd waren in dit feest, en onlangs kregen we een programma met uitnodiging, we betaalden ons toegangsgeld, en sapristi, we stonden op de lijst van genodigden voor zondag 7 februari.
Het was een mistige zondagochtend, toen we om half tien in Vaux stonden, bij een schuur naast het huis van onze vrienden dat als vertrekpunt voor de processie gold. En de inwoners hadden goed werk geleverd. Alle straten, alle wegen, alle huizen waren versierd met kerstbomen, deels gedoneerd na de kerstdagen, deels vers gestolen uit de omringende bossen; alle kerstbomen, maar ook heggen en bomen langs de weg waren versierd met duizenden (ik overdrijf niet!) gele, rode, paarse en blauwe papieren bloemen. Verder waren veel huizen versierd met een opstelling die erg leek op wat Nederlanders buiten de deur zetten als iemand Abraham heeft gezien. Hier ging het vaak om levensgrote poppen, gedrapeerd in kruiwagens en omringd door een groot aantal lege wijnflessen. Dat het hier om Wijntje en Trijntje ging, werd aan niemands fantasie overgelaten. Rond kwart voor tien werd begonnen met het formeren van een optocht, voorafgegaan door de leden van de diverse gilden met hun banieren en hun heiligenbeelden.
Dat het nog vrij vroeg was voor mijn hersenen om normaal te functioneren, moge blijken uit het feit, dat toen ik een beeld op een juk zag staan met daarop het woord “Saint-Vallerin”, ik uitriep dat ze de verkeerde heilige mee hadden gebracht. Mij werd onmiddellijk duidelijk gemaakt, dat het om Saint Vincent uit Saint-Vallerin ging, een klein dorpje wat verder weg van hier. Ach, een vergissing is menselijk....

Wordt vervolgd

Voor onze eigen website klik hier.

En de winnaar is......

2011-02-12T07:00:00.012+01:00

Gisteren was dan de grote dag: loto of bingo spelen voor mensen van buiten Cormatin die een aantal kaarten hadden gekocht.
Om vijf uur in de namiddag stroomde de Salle Saint-Roch vol met dorpelingen, die een uurtje bingo kwamen spelen in loco parentis. Er waren flink wat kaarten verkocht, en een ieder kreeg er een aantal uitgereikt. Wij speelden elk op 12 (willekeurige, om fraude te voorkomen) kaarten tegelijk. Na een half uur viel de eerste prijs, een flat screen TV, op een kaart die verkocht was door onze gemeentewerkman aan zijn schoonvader. Daarna werd er nog even doorgespeeld, tot er opnieuw een kaart vol was. Deze keer was het voor iemand uit Cormatin zelf. De controle van de kaart had net aangetoond dat de kaart inderdaad de winnende nummers bevatte, toen er, elders uit de zaal, nog een schuchter “Bingo” klonk. Ook die kaart bleek een winnende te zijn. Als er tegelijkertijd op meerdere kaarten bingo valt, beslist het lot. De twee winnaars moesten een bingoballetje uit een zak graaien, en degene met het hoogste nummer mocht zich verheugen in de echte prijs; degene met het laagste nummer werd afgescheept met een troostprijsje, te weten een potje paté uit de supermarkt. De laatkomer bleek de winnende kaart te hebben.
De kaart ging naar de organisatie, het nummer achterop de kaart werd vergeleken met de nummers van de verkochte kaarten, en toen moest de arme vrouw die controleerde omroepen wie de winnaar was en wie de winnende kaart had verkocht. Na enig gehakkel bleek de winnaar een zekere Pocahontas te zijn, uit Luxemburg, en de kaart was verkocht door Sue Nixon. De gelukkige winnaar bleek een kampeerder te zijn die in 2009 op La Tuilerie had gekampeerd en wiens Litouwse naam niet Pocahontas was maar wel met een P. begon. Hij is een trouwe lezer van deze blog, en had meteen na de eerste oproep geld overgemaakt voor een aantal kaarten. En hoewel een winnaar, moet ik hem toch een klein beetje teleurstellen; in plaats van de door hem begeerde espressomachine is hij de gelukkige winnaar van een spiksplinternieuwe draadloze stofzuiger geworden; het gaat dus niet om een oude stofzuiger waar iemand de kabel af heeft geknipt!
De overige leden van ons netwerk die kaarten hebben gekocht krijgen van ons ook nog een persoonlijk e-mailtje om uit te leggen dat ze NIET gewonnen hebben. Enfin, iedereen kocht uiteindelijk kaarten voor het goede doel, en de Amicale de Cormatin zorgt er ongetwijfeld voor dat dat geld ook dit jaar weer goed wordt besteed!

Voor onze eigen website klik hier.

De eenheid is zoek!

2011-02-05T07:00:00.001+01:00

Iemand die mijn blog op Facebook volgt vermeldde in een commentaar op mijn vorige blog, dat in het deel van Bourgogne waar hij woont, in de Bresse, het hout geleverd en gemeten wordt in “moules”, en niet in “stères”. Sinds ik een baan vond in de petrochemie en daar verzeild raakte in de angelsaksische eenheden van lengte, volume, gewicht en kracht, ben ik altijd gefascineerd gebleven door archaïsche maateenheden zoals de Amsterdamse duim, de Rijnlandse roede, enz. In dit verband is het aardig te weten dat, hoewel het metrieke stelsel in Frankrijk tijdens de Franse revolutie werd ontwikkeld, onze koning Willem I de eerste was die in 1820 dit stelsel bij wet bindend verklaarde (“onze” duim werd toen gedefinieerd als 1 cm, en vervolgens in 1870 helemaal afgeschaft). Vanwege die fascinatie ben ik dus maar even in de Franse Wikipédia geklauterd om te zien hoe het nu zit met moules en stères.
De moule is een inhoudsmaat voor gekapt hout die stamt van vóór het metrieke stelsel. Niet ongewoon voor dit soort oude eenheden is de definitie streek gebonden. In de Savoie is een moule 1.6 stère, in een deel van de Haut-Savoie, de Chablais is een moule 3 stère, en in Bourgogne is een moule zoveel hout als je in een kubus met zijden van 1.33 m kunt proppen.
Die 1.33 m is oorspronkelijk ongetwijfeld een aantal (4 1/2?) Franse voeten of opgebouwd uit een andere plaatselijk bepaalde lengtemaat. Dit komt overeen met een bruto volume van 2.353 kubieke meter. Als je een stère op effectief 0.7 kubieke meter stelt, komt een moule dus neer op 3.36 stère. Volgens mijn Bressaanse zegsman is een moule 2.63 stère. Terugrekenend is een Bressaanse stère effectief ca. 0.89 kubieke meter. En dat klopt weer met de rest van zijn verhaal, waarin hij vertelt dat zijn hout wordt aangeleverd in 1.3 m lengtes, en die moet je wel netjes, en dus economisch in een kubus met zijden van 1.33 m stapelen!

Voor onze eigen website klik hier

Drie maal warm

2011-01-29T07:00:00.002+01:00

De uitdrukking hier is, dat hout je drie maal warm houdt: de eerste keer tijdens het hakken, de tweede keer tijdens het stapelen en de derde keer tijdens het stoken.
En hoewel we de eerste maal maar één keer mee hebben gemaakt en dat was eens maar nooit meer!) houdt ons brandhout ons ook drie maal warm.
We hebben namelijk alweer een tijd geleden een houthandelaar gevonden, die weliswaar zéér ruime stères aflevert, én in brandklare brokken van ca. 35 cm lengte, maar het nadeel van zijn hout is, dat het nog niet droog genoeg is om meteen te verstoken.
Ik zal voor de leken, die denken dat warmte uitsluitend uit een radiator kan komen, even toelichten wat een stère is. Een stère is zoveel hout als je in een bak van 1 m x 1 m x 1 m kunt krijgen. En omdat de hoeveelheid sterk afhangt van de manier van stapelen, is de ene stère de andere niet. Zou je alle blokken min of meer netjes opstapelen, is een stère ongeveer 0.8 kubieke meter hout; wordt het hout er met een sneeuwschuiver in gedumpt, bevat een stère beduidend minder. Denk maar aan een luciferdoosje voordat je het uit je handen hebt laten vallen en nadat je de lucifers er min of meer willekeurig in hebt proberen terug te proppen. Een stère varieert effectief tussen de 0.6 en de 0.8 kubieke meter hout. Maar alweer, de ene leverancier is de andere niet, zoals we tot onze schade hebben moeten ontdekken.
Onze eerste houtbestelling, in 2005, bedroeg 6 stère. Op de dag van levering verscheen een vrachtauto, die een in onze ogen respectabele stapel hout dumpte, en voor ons kon toen het stapelen beginnen. Dat hout was droog genoeg om te verstoken, en dat was maar goed ook, want we hadden het meteen nodig. In het voorjaar van 2006 deden we mee met de affouage van Cormatin, en dat was onze eerste en laatste ervaring met hout hakken in een bos. Het jaar daarop vonden we een goedkopere houthandelaar, maar diens hout was nogal vochtig, en dat moest dus nog een jaar drogen voordat het brandklaar was.
Toen vonden we ook uit wat het verschil was tussen leveranciers onderling en hun stères: de man kwam voorrijden, en dumpte zijn voorraad bij ons voor de deur. We hadden dit keer 12 stère besteld, en de eerste lading was bij benadering net zo groot als de lading van 6 stère die we bij onze eerste handelaar hadden gekocht. We dachten dus, dat onze nieuwe houthandelaar nog één keer terug moest komen. Maar dat bleek niet te kloppen; hij kwam nog 2 x terug, en hij vertelde ons, dat zijn vrachtauto per keer niet meer dan 4 stère vervoerde. De stères van de eerste handelaar waren dus ca. 30 % “kleiner” dan die van onze huidige!
Het nadeel is wel, dat we altijd twee voorraden bij het huis hebben. Normaal gesproken wordt de eerste 12 stère in het begin van het jaar gedumpt bij het toiletblok van de camping. We stapelen dat hout op onder het afdak van het toiletblok, dat aan drie zijden open is. Het hout ligt daar dus droog, maar de wind heeft er vrij spel, zodat na een jaar het hout klaar is voor “consumptie”. Tegen het eind van het jaar vindt dan de tweede verplaatsingsoefening plaats. Het dan droge hout wordt onder de vide, een afdak tussen ons huis en de oude steenoven gebracht en daar opnieuw gestapeld. Een bijkomend voordeel daarvan is dat we niet door de sneeuw hoeven te ploegen om brandhout van achteren op te halen; we lopen de trap af, laden een mand vol, en lopen daarna de trap weer op. In de lente herhaalt de hele cyclus zich.
Hoeveel werk brengt dat nou met zich mee, zo’n houtleverantie? Ik begon rond 9h00 de weg vrij te maken voor de vrachtwagen, d.w.z. hekken te openen, het uit de weg halen van tuinmeubilair, etc. tot ik de vrachtwagen hoorde. Om 9h40 lag de eerste stapel bij het toiletblok. We stapelden anderhalf à twee uur, en rond 12h00, net toen we even wilden gaan zitten om bij te komen, kwam de tweede lading. Na een snelle hap stapelden we weer tot 14h00. De laatste lading arriveerde om 14h15, en rond 16h00 konden we eindelijk even van onze welverdiende rust gaan genieten. Nou, wie zou er klagen als hij eraf kwam met een 6.5-urige werkdag?
Ons hout houdt ons dus ook 3 x warm: de eerste keer bij het stapelen, de tweede keer tijdens het transporteren van achter naar voor en het opnieuw stapelen, en de derde keer in de winter, als we bij de kachel zitten!

Voor onze eigen website klik hier

Waar kun je hier ergens geld kopen?

2011-01-15T07:00:00.000+01:00

Een tijdje terug wilden we wat Jordaanse Dinars hebben voor een buitenlandse vakantie. Dus wat doe je dan? Je gaat naar de dichtstbijzijnde “grote” stad, waar je bank een kantoor heeft, stapt de Crédit Agricole binnen en vraagt om een handvol Dinars. “Nee, meneer, dat doen we hier niet. U kunt wel Ponden of Dollars bestellen, maar Dinars, daar doen we echt niet in.” Misschien op het postkantoor? Nee dus. Op naar Mâcon, een echte grote stad. Daar hadden ze een groter scala aan weigeringen, variërend van “Dinars mogen niet in het buitenland verhandeld worden”, “Dat doen we alleen voor u als u hier een rekening hebt of opent” tot “Probeert u eens een Bureau d’échange”. We hadden al zoiets verwacht, dus wisten we inmiddels dat er in Mâcon geen Bureaux d’échange zijn, en dat je wel degelijk buiten Jordanië Dinars kan kopen.
Na een vergeefse tocht langs Crédit Agricole, CIC, Paribas, Banque de France en Crédit Municipale kwamen we uiteindelijk bij het Office de Tourisme terecht. De jonge dame achter de balie pleegde een telefoontje, en vertelde dat de dichtstbijzijnde mogelijkheid om aan zulk exotisch geld te komen de Banque de France in Lyon was. Om even 100 km op en neer naar Lyon te rijden voor wat buitenlands geld, leek ons lichtelijk overdreven. Hoe we dus uiteindelijk aan ons geld zijn gekomen? Eenvoudig! We zouden naar Jordanië vertrekken vanuit een van de buitensteden bij Londen. En als je daar een dag van tevoren de Marks & Spencer opbelt, kun je de volgende dag gewoon je Jordaanse Dinars ophalen!
De website van La Tuilerie de Chazelle

Amicale d'Europe

2011-01-07T13:39:00.001+01:00

Ik had nooit verwacht dat mijn korte stukje zo snel een succesrijk gevolg zou hebben. Ik had namelijk nauwelijks op de “publiceer-”knop geklikt toen er al een e-mail binnen kwam van iemand die mijn blog blijkbaar op de voet volgde. De vraag van deze meneer was even simpel als verrassend : “Ik wil graag x kaarten bestellen; hoe maak ik het geld over?”.
In de loop van de volgende dagen kwamen er nog meer mailtjes binnen met dezelfde strekking. Inmiddels waren we zelf ook driftig op pad geweest, op een strooptocht langs vrienden en kennissen die hier in de buurt wonen.
Ik denk, dat dit de eerste keer is in de geschiedenis van de Amicale de Cormatin dat er bingo kaarten via Internet zijn verkocht. En het zou me ook niet verbazen, als dit de eerste keer is dat er zoveel nationaliteiten bij de koop zijn gemoeid. De kaarten zijn o.a. afgenomen door Engelsen, Fransen, een Baltische kampeerder die in Luxemburg werkt voor de Europese commissie, een Nederlandse kampeerster die hier inmiddels kind aan huis is, een Nederlandse binnenschipper die niet alleen maar de Hollandse binnenwateren af heeft geschuimd, maar ook zeer bekend is met de Belgische, Duitse en Franse waterwegen, een stel uit Friesland, een paar andere Nederlanders .....
In het kort, deze bingo draagt een sterk Europees stempel, reden waarom ik als illustratie een nieuw logo heb verzonnen voor de Amicale de Cormatin....
Alle contribuanten overigens hartelijk dank. De prijzen vallen op 29 januari, en daarvan wordt hier uiteraard ook weer verslag gedaan.

Voor onze eigen website klik hier

Wie helpt ons helpen?

2011-01-04T08:54:00.004+01:00

Dit is een wat ongebruikelijke, want uit nood geboren blog.
Eerst even een stukje achtergrond informatie. De “Amicale de Cormatin”, een kleine vrijwilligersorganisatie, zorgt elk jaar weer dat de 65+-ers van Cormatin een diner aangeboden krijgen, en dat er voor de schoolkinderen uit het dorp een kerstfeest met cadeaus wordt georganiseerd. Om dit soort dingen te kunnen bekostigen, worden er jaarlijks een aantal evenementen georganiseerd waarvan de opbrengst naar de Amicale afvloeit. Eén van die evenementen is de jaarlijkse bingo. En een onderdeel van die bingo is weer een aparte fundraiser, waar ook wij bij betrokken zijn.
Aan de vooravond van de openbare bingo of Loto wordt er namelijk een aparte bingo georganiseerd (met fraaie prijzen), waarvoor de bingokaarten door de leden van de Amicale bij vrienden en familie zijn verkocht. Alle dorpsgenoten spelen met de verkochte kaarten, en pas achteraf wordt bekend wie van de afwezigen heeft gewonnen.
Waren we vorig jaar nog goed voor 20 kaarten à € 2.00 per stuk, dit jaar heeft iemand ons op de lijst gezet voor 40 kaarten. We hebben hier in de directe omgeving echter niet zo’n groot reservoir aan vrienden en kennissen, dat we die eenvoudig kwijt raken. Daar komt nog bij, dat we door omstandigheden de kaarten later kregen dan de andere leden, zodat al onze plaatselijke vrienden inmiddels al voorzien zijn van kaarten. En dat is dus, waar het voormalige thuisfront om de hoek komt kijken.
Laat degenen die geïnteresseerd zijn om de Amicale een handje te helpen, niet schromen om even een E-mail te sturen. Per kerende post wordt dan mijn ING rekening nummer verzonden, teneinde zonder enige extra kosten de Amicale te kunnen steunen.
De prijzen zijn : een TV met LCD scherm, een draadloze stofzuiger en een espresso apparaat. Het moge duidelijk zijn, dat wij, in geval één van onze vrienden / kennissen / weldoeners zou winnen, wij de prijs zonder extra kosten in bewaring houden tot die wordt opgehaald. We hopen spoedig van u te horen!

Voor onze eigen website klik hier

Ken ik jou niet ergens van?

2011-01-01T07:00:00.001+01:00

Ik kreeg opeens een licht gevoel van déjà vu toen er een e-mail binnen kwam met kerstgroeten van iemand uit een dorp ergens in het verre Friesland. Wij krijgen hier beroepshalve elk jaar aardig wat mensen over de vloer, met even zovele verschillende namen, maar sommige namen blijven, om uiteenlopende redenen, hangen. De afzender van de mail was een vrouw die hier met haar man begin juli had gekampeerd.
Iets eerder was onze poes Fifi bevallen van een vierling, en werd vervolgens gesteriliseerd (mosterd na de maaltijd?) en werd kort daarna waarschijnlijk aangereden door een auto. Gelukkig waren de jonge poesjes tegen die tijd klaar om de wijde wereld in te trekken, zodat Fifi min of meer ongestoord in een kooi van 1 x 1 m bij kon komen van haar enerverende avonturen. Tot die tijd verbleven de poesjes bij hun moeder in haar appartement, een hok onder de trap naar onze voordeur. Als ze niet sliepen of dronken, hingen ze daar ongelofelijk de beest uit. Gelukkig was het een mooie zomer, waardoor we veel buiten zaten, en we lieten als het enigszins kon de poesjes en Fifi dan vrij rondlopen. Ze sliepen, dronken en speelden dan heel enthousiast rond onze tafel en stoelen. Veel kampeerders maakten een omweg als ze van hun tent naar het toiletblok gingen, niet zozeer om even een praatje met ons te maken, dan wel om even met de poesjes te spelen. We probeerden overigens wel (om voor de hand liggende redenen) de poesjes zoveel mogelijk uit de buurt van de tenten te houden, en hadden bij de plaatselijke middenstand advertenties opgehangen, terwijl we ook de kampeerders probeerden te interesseren in het adopteren van een poesje.
Geen van onze kampeerders bleek erg graag huiswaarts te keren met een jong poesje onder de arm, totdat Ina L. langs kwam om af te rekenen. Terloops merkte ze op, dat ze wel interesse had in de “kleine lichtgrijze”, bij ons bekend als “Dopey”. Met enig weemoed namen we afscheid van kampeerders en poes, en haar 2 zusjes en broertje vonden spoedig een onderkomen bij mensen uit dorpen in de buurt. Tot zover ons weeshuis voor poezen: weliswaar hadden ze een moeder, maar de vader was ooit één keer langs geweest en vond dat blijkbaar meer dan welletjes.
De kerstkaart bleek niet de geijkte afbeelding te zijn van een versierde kerstboom in volle glorie. Nee, de foto toonde, zittend onder een kerstboom waarvan nog net een tak zichtbaar was, een kat die erg veel leek op onze Fifi. En omdat ik een dwangneurose heb als het aankomt op het archiveren van van alles en nog wat, kostte het me slechts luttele seconden om een jeugdfoto op te diepen van Dopey, die blijkens de kerstkaart de omgeving van een Fries dorp onveilig maakt onder de naam “Sue”. Of je nou blij moet zijn met het feit dat je de onsterfelijkheid in gaat doordat iemand een poes naar je heeft vernoemd, blijft overigens zeer de vraag.....

Voor onze eigen website klik hier

Stoom

2010-12-18T07:00:00.000+01:00

Wij wonen (bijna) aan de voormalige buurtspoorlijn tussen Chalon-sur-Saône en Mâcon (tegenwoordig een fiets- en wandelpad, de Voie Verte). De echte grote lijn tussen die steden bestaat nog, en volgt min of meer de Saône. Daarnaast, gelukkig buiten gehoorsafstand, rijdt de TGV vanaf Le Creusot richting Mâcon en verder. Als je dus het geluid van een trein wilt horen, moet je eigenlijk altijd een stukje reizen. Eén van de toeristische attracties in de buurt is het Parc des Combes in Le Creusot. Le Creusot is een voormalige industriestad, die zwaar leunde op de kolen- en staalindustrie. Het park is voornamelijk gericht op de jeugd, maar er vinden ook af en toe ook stoomevenementen plaats.
Bovendien biedt het ook een tehuis aan één van de snelste stoomlocomotieven ter wereld, de 241P17 . Het park is niet alleen de plek waar de loc werd opgeknapt en waar haar thuisbasis is; vanaf Le Creusot vertrekt de Mistral, zoals zij heet, vaak in dubbeltractie, naar plaatsen als Mulhouse, Aix-en-Provence, Lyon, Dijon of Marseille, over het SNCF net. Het is een loc die is ontworpen door de Franse ontwerper André Chapelon, de uitvinder van de compound loc. Ik citeer een vriend van mij, groot kenner van alles wat met stoom te maken heeft: “Compound machines zijn machines met kleine hoge druk en grote lage druk cilinders. De stoom expandeert in twee stappen van de keteldruk naar de atmosfeer. Bij het aanzetten gaat alles vol op de cilinders, is de trein op snelheid dan wordt omgeschakeld naar compound. De machines zijn niet zo gemakkelijk te bedienen, maar de Fransen waren er meesters in.”
De Mistral is hier ook min of meer regelmatig aan het werk te zien, omdat een aantal ritten langs Chalon, Chagny, Tournus of Mâcon gaan. In plaatsen als Chalon, Tournus en Mâcon blijft de trein meestal een tijd staan, zodat de stoomfreaks hun films, foto’s of geluidsfragmenten kunnen schieten. De foto bij deze Blog is genomen terwijl de trein met een snelheid van ca 100 km/h op een viaduct bij Chagny afreed. Wat is er mooier dan zo’n stuk technisch vernuft door het Bourgondische landschap te zien rijden?

De website van La Tuilerie de Chazelle

Oude vrienden

2010-12-04T07:00:00.000+01:00

De vaste lezers van deze blog herinneren zich misschien nog een blog die ik een maand of wat geleden schreef over een eenvoudige maaltijd tijdens de lunchpauze. In dat stukje refereerde ik aan een restaurant in Cluny, Cass’ Crout’, waar we meer dan een jaar, elke dinsdag, met veel smaak en plezier hebben gegeten. We kwamen er zo regelmatig, dat we min of meer bevriend raakten met Martine en haar man, die de zaak draaiende hielden. Het was voor ons dan ook een onaangename verrassing toen we hoorden dat de man van Martine met pensioen ging en de zaak verkocht had. En hoewel er inmiddels een ander restaurant, Le Comptoir in is gevestigd, hebben we daar nooit onze draai kunnen vinden en zijn we nu op onze vaste dinsdaglunch net zo ingeburgerd bij La Petite Auberge als we ooit bij Cass’ Crout’ waren.
Als we ’s zaterdags naar de markt in Cluny gaan, o.a. om kaas in te slaan bij de dames van der Linden en fruit te kopen bij Malik & Kedi, moet het wel erg gek gaan willen we niet de een of andere bekende tegen het lijf lopen. De markt is erg populair bij inwoners uit de verre omtrek van Cluny, en we komen er dan ook regelmatig vrienden en kennissen tegen. Het begin van onze wekelijkse gang naar de markt viel min of meer samen met de sluiting van Cass’ Crout’, en we zagen Martine sinds die tijd regelmatig zeulen met boodschappentassen in de hoofdstraat van Cluny, of rond scharrelen tussen de marktkramen. Tijdens één van die ontmoetingen vertelde ze, dat ze toch weer een zaak wilde beginnen. Toen ik dat hoorde gloorde er weer hoop in mijn ogen; ik kreeg ogenblikkelijk visioenen van een steak haché frites met een glas Leffe er naast. Maar dat zat er toch niet meer in. Martine wilde een zaak beginnen waar ze kunstnijverheidsproducten kon verkopen, en het pand was al beschikbaar: een winkelpand in de hoofdstraat van Cluny, op een steenworp afstand van haar oude stek. Na verloop van tijd vertelde ze dat ze begin december open zou gaan.
Het was dan ook een plezierige verrassing dat toen we gisterenochtend naar de markt liepen, en gewoontegetrouw even bij de nieuwe zaak naar binnen probeerden te gluren (de zaak was normaal afgesloten met gordijnen), we merkten dat er niets meer te gluren viel. Martine stond achter haar toonbank, en had blijkbaar besloten om een week eerder dan gepland te openen. Uiteraard schoven we meteen naar binnen, kregen uitgebreid uitleg over waar haar producten vandaan kwamen en van welke kunstenaars ze haar spullen betrok. Haar spiksplinternieuwe zaak is mooi en smaakvol ingericht, en ze verkoopt heel bijzondere dingen. Een aantal zaken waar ik erg van onder de indruk was, waren o.a. de keramiek van een kunstenaar uit Martailly-sous-Brancion, beschilderde kiezelstenen in allerlei formaten en vormen, beeldjes gemaakt van kunstig beschilderde boombladeren, figuratieve sculpturen gemaakt van ijzer en staal...
Haar planning om nu te openen, vlak voor de kerstdagen, bleek ook een goede gooi. In de korte tijd die we binnen waren had ze zeker drie potentiële klanten, waarvan er één al heel snel naar buiten liep. Niet omdat hij er tabak van had, maar om geld te pinnen zodat hij zijn aankoop ook daadwerkelijk kon betalen!
Toen we terug kwamen van de lunch bij Café du Centre (daar komen we ook af en toe, hoewel we ’s zaterdags normaal gesproken een kebab scoren bij Le Bosphore), gluurden we weer even naar binnen bij Martine. En hoewel de zaak gesloten was voor de lunch, was de deur toch open, konden we toch nog even naar binnen om haar man gedag te zeggen en wat foto’s te maken voor later gebruik. Ze vroeg ons, waar we die foto’s voor nodig hadden, vertelde ik dat ik regelmatig een blog bij houdt over allerlei zaken die zich in Cormatin en omgeving afspelen.
We mochten uiteraard niet vertrekken voordat we plechtig beloofd hadden om een link naar deze blog aan Martine en haar man te sturen....

Voor onze eigen website klik hier.

Partir, c’est mourir un peu...

2010-11-28T07:00:00.000+01:00

Eén van de weinige dingen die ik hier mis is een snackbar. Wat zou er nou prettiger zijn dan tijdens de zaterdagse marktgang de gelegenheid te hebben om voor pak hem beet € 5 even ergens een broodje van het een of ander, of een patatje te halen? Wel, Bourgondië denkt daar anders over. Tussen de middag is het tijd voor een uitgebreide maaltijd, en de enige manier om even een snelle, niet te dure hap te halen is een kebabzaak in te schieten en daar een sandwich of galette kebab te scoren. In Cluny hadden we al vrij snel ontdekt, dat daar in de hoofdstraat een prima tentje zat, dat Cass’ Crout’ heette (casser une croûte = een hapje eten) waar je voor een habbekrats tussen de middag een patatje, een patat met steak haché of een sandwich americain kon scoren. Al snel bouwden we ons wekelijkse uitje om boodschappen te doen in Cluny rond het middaguur. Begin dit jaar bestelden we weer eens wat bij de patronne, toen ze ons even apart nam en vertelde dat ze de zaak verkocht hadden. Hij was net in de 60, zij 55, en ze hadden het wel zo’n beetje gezien. Dat was voor ons uiteraard een beetje een domper, maar aan de andere kant, wat kunnen wij er aan doen? Enfin, in de weken erna bleef de tent open, en we hoopten eigenlijk stiekem dat de koop was afgeketst. Na een aantal weken waren we er weer, en dit keer vertelde de bazin dat dit echt ons galgenmaal bij haar was, want ze zou de volgende dag sluiten.
We wilden het echtpaar overigens toch nog even fatsoenlijk gedag zeggen, met een flesje wijn bijvoorbeeld. Maar toen we de volgende dag rond 4 uur bij Cass’ Crout’ waren, was de deur al op slot, en was er geen hond meer te bekennen. Gelukkig zijn we niet voor één gat te vangen, en de vrijdag daarop zorgden we dat we rond lunchtijd weer voor de deur stonden. En dit maal was het gelukkig wel prijs; het echtpaar was er, samen met een handjevol stamgasten om op te ruimen, we werden uitgenodigd om een glaasje wijn mee te drinken, en op die manier konden we toch nog even in stijl afscheid nemen van onze favoriete horecaffers.
Weliswaar gunnen we hen hun welverdiende pensioen van harte, maar wij zijn inmiddels naarstig op zoek naar vervangende eetruimte. En ik kan een ieder verzekeren, dat dat om de dooie dood niet meevalt!

De website van La Tuilerie de Chazelle

Pizzeria

2010-11-20T07:00:00.001+01:00

Ik ben nooit een groot liefhebber geweest van pizza’s, omdat ik ze wel eens gegeten had toen ik nog in Nederland woonde. De pizza’s die ik daar ooit at hadden een bodem waarvan de consistentie die van dik karton of leer benaderde, en een vulling die meer voor de kleur dan voor de smaak leek aangebracht te zijn. Een vakantie in de Provence bracht daar verandering in. Een heel simpele pizzeria, die ingebed was tussen een aantal kleine winkeltjes die vaak bij een hypermarché zijn ondergebracht, zorgde ervoor dat ik er achter kwam dat pizzabodems ook dun en lekker kunnen zijn, en dat de pizzavulling van alles kan bevatten, en niet alleen maar een laagje tomatenketchup voor de kleur. Dat was in een grote Auchan in Le Pontet, vlakbij Avignon. Sinds die tijd at ik af en toe wel eens een pizza, als ik wist dat de pizzabakker ook echt pizza’s kon maken.
Toen we in Cormatin arriveerden, bleek er een afhaal pizzeria te zijn, Pizz’Annie. Toen we een keer geen zin hadden om te koken, leek Annie de aangewezen persoon te zijn om ons uit de brand te helpen. Het vonnis was onverbiddelijk; Annie kreeg de Nederlandse nationaliteit aangeboden, samen met het dringende advies in Nederland een pizzeria te beginnen. Veel Nederlanders kijken niet op van dikke onverteerbare pizzabodems.
Uiteindelijk vonden we, min of meer per ongeluk, in Cluny een pizzeria die wél heel lekkere pizza’s maakt. De bodems zijn flinterdun, de diverse vullingen zijn uitstekend, er staat altijd een lekkere pittige olijfolie (waar rawits en wat kruiden op de bodem van de fles de olie op smaak brengen) op tafel, en los van de pizza’s zijn ook de andere gerechten er uitstekend en niet duur. Het restaurant heet “Le Loup-Garou” (De Weerwolf) en zit aan het begin van de hoofdstraat (Place du Commerce) vlakbij het postkantoor. Een aanrader voor een gezellige maaltijd, maar ook voor even een snelle hap tussen de middag na de markt op zaterdag.
Onder de buitenlanders zijn de meningen over de beste pizzeria in de omgeving verdeeld. Een deel zweert bij Loup-Garou in Cluy, een ander deel gaat naar Saint-Gengoux-le-National, waar “Le Maronnier” een heel goede naam heeft. Wij hebben die ook geprobeerd, maar voor ons staat Loup-Garou nog steeds onbetwistbaar op nummer een.
Annie heeft, geloven we, onze raad opgevolgd en heeft inmiddels haar nering verkocht. De nieuwe eigenaar heeft de zaak omgedoopt tot Pizz’A Marco en maakt ook prima pizza’s, hoewel niet zo lekker als die van Loup-Garou. Het grote voordeel van Marco is, dat hij vlak naast de deur zit, en dat hij de pizza klaar maakt waar je bij staat. Als je dus bijvoorbeeld liever ham dan rosette op je pizza hebt, kun je dat aan Marco vragen, en je wens wordt ogenblikkelijk vervuld.
Aan de lege dozen bij de vuilnisbak op de camping te zien, heeft Marco er dankzij onze nering een aantal goed klanten bij gekregen!

De website van La Tuilerie de Chazelle

Gevonden voorwerpen

2010-11-13T07:00:00.000+01:00

De laatste paar dagen hadden een nogal hoog stressgehalte. Alles was nog normaal op dinsdag, toen we tegen vijven terug kwamen van de Tabac. Zoals gewoonlijk zwierf Fifi rondom het huis. Pas de volgende ochtend, toen ik de voordeur open deed, was er iets vreemds aan de hand. Normaal gesproken probeert, zodra de voordeur open gaat, de kat naar binnen te glippen. Of, op andere dagen, klinkt het vertrouwde klik-klak van het kattenluikje, gevolgd door een zacht gebrom, waarna Fifi in een paar grote sprongen de trap op komt stormen. Maar niets van dat alles op woensdagochtend. Rond een uur of tien begonnen we ons een beetje zorgen te maken. Na de lunch maakte Sue een rondje om La Tuilerie, spiedend in elke goot langs het pad, maar kwam onverrichterzake thuis. geen spoor van de kat.
Een rondje om het huis met een rinkelend belletje, wat normaal gesproken resulteert in een kat die aan komt vliegen met Mach 5, had ook geen effect. tegen de avond waren we er beide min of meer van overtuigd, dat Fifi te pakken was genomen door een auto, een jager of een vos, hoewel we allebei dat idee voor ons hielden. Donderdagmorgen : nog geen spoor van Fifi. Sue had tegen de avond het licht in Fifi’s appartement (wat normaal 24 uur per dag aan is) uit gedaan, hoewel het eten er nog wel stond. Nadat we naar de quiz gekeken hadden, het was inmiddels al donker buiten, wilde Sue nog wat kringloopflessen in de container gooien. En wie stapte daar, tot haar grote verrassing, naar binnen, zonder haar ook maar een blik waardig te keuren? Inderdaad, Fifi! We waren allebei met stomheid geslagen, kwaad en blij tegelijk, en natuurlijk zeer benieuwd naar wat haar was overkomen. Een grondig onderzoek wees uit dat er niets gebroken of beschadigd leek, en waar Fifi 48 uur lang heeft rond gespookt, zal wel altijd een raadsel blijven.....

Voor onze eigen website klik hier

Lekker vies!

2010-11-06T07:00:00.000+01:00

Wie ooit weleens langer in het buitenland heeft vertoefd weet min of meer wat er komen gaat. Want hoe avontuurlijk je ook bent, er zijn altijd culinaire hoogstandjes, of simpele lekkernijen in de internationale keuken die er bij een buitenlander niet in gaan.
Bekende voorbeelden uit het Nederlandse eet- en snoeprepertoire zijn uiteraard drop en rauwe, en voor sommige buitenlanders ook zure haring. Ik heb zelf een redelijk ruime ervaring opgebouwd op internationaal gebied wat eten betreft. Voordat ik voor mijn werk in Singapore terecht kwam, was ik een echte Nederlander; een jongen van de gestampte pot, voor wie een nasi goreng bij de “Chinees” om de hoek het toppunt was van culinair avonturisme. In Singapore, met zijn echt multi-culturele keuken, maakte ik voor het eerst kennis met Maleis en Indiaas eten, de Euro-Aziatische keuken, en de verschillende Chinese keukens (zoals Hainan, Peking, Canton, Cheochew, enz). Niet alleen eet je daar “anders” (Maleis met je rechterhand, Indiaas met je rechterhand van een bananenblad, Euro-Aziatisch met vork en lepel, Chinees uit een rijstkom en vanaf borden op tafel met stokjes) maar ook heel andere zaken. Dingen waar ik redelijk van gruwde waren o.a. zeekomkommers en kleine hapklare kubusjes opgedroogd bloed.
Via mijn Britse wederhelft kwam ik in aanraking met weer andere zoniet vieze, dan toch wel zaken waar een Brit opgewonden van raakt, terwijl een Nederlander het eigenlijk liever laat staan. Ook hier weer overbekende zaken, zoals Christmas pudding, Christmas cake en marmite. Maar ook de rest van het jaarlijkse eetfestijn, de kerstlunch, laat ik liever aan me voorbij gaan. Als kind vond ik spruitjes al niet lekker, laat staan spruiten zo groot als tennisballen (dat zijn de lekkerste, volgens welingelichte kringen).
En wat is er dan zo speciaal aan een kerstlunch, met kalkoen (geef mij maar een lekker biefstukje), gravy (heeft niets met Nederlandse jus te maken), kalkoenvulling (een enkele variëteit is wel lekker), spruiten (zo groot mogelijk), geroosterde aardappels (wel lekker, maar niet iets voor een hoogtijdag), aardappelpuree (idem), wortels (idem) en geroosterde pastinaken (idem)? Iets wat een hele natie op dezelfde dag rond hetzelfde uur eet - is dat niet beangstigend?
Maar ook de Fransen kennen zaken waarvoor een zichzelf respecterend buitenlander de neus optrekt. In dit deel van Frankrijk wordt bij elke min of meer feestelijke gelegenheid brioche geserveerd, een gortdroge, smakeloze cake, vaak in de vorm van een tulband. Uit ervaring weet ik dat dat er bij onze Franse vrienden in gaat als Gods woord bij een ouderling. Haast nog erger is andouilette, een soort worst gemaakt van allerlei soorten ingewanden.
Mijn partner had al eens verteld dat ze die ooit in Arles had geprobeerd en daarna had weggegooid. We zijn beiden dol op haggis, een Schots gerecht op basis van reserveonderdelen van dieren, dus wist ik dat het geen aanstelleritis was. Maar ik wilde het toch ook wel eens proberen. We kochten een blikje met andouilettes, vrij dure, om er zeker van te zijn dat we geen inferieure kwaliteit zouden proberen. Die gingen op de barbeue, en van de vier uit het blikje heb ik er, met de moed der wanhoop, twee gegeten. En hoewel ik een groot tegenstander ben van het weggooien van eten, zijn de overige twee in de kiebelton verdwenen. Ze smaakten eigenlijk naar niets, de consistentie was acceptabel, maar de weeë lucht die tijdens het eten ervan steeds penetranter leek te worden, vergalde mijn eetlust behoorlijk. En andouilette is een specialiteit uit o.a. Lyon, waar elke rechtgeaarde Fransman de vingers bij aflikt. Gelukkig hebben we inmiddels een kat. Als we per ongeluk nog eens zo’n fout maken, kunnen we er misschien Fifi nog een plezier mee doen....

De website van La Tuilerie de Chazelle

Gorcum, Gorkum of Gorinchem?

2010-10-23T07:00:00.000+02:00

Het verbaast mij elke keer weer hoe inconsequent de Fransen zijn als het op de spelling van eigennamen aankomt. De eerste keer dat we daar tegen aanliepen was bij onze speurtocht naar het verleden van La Tuilerie. We wisten, dat de stichter van de steenfabriek Noël Marembaud heette, en dat hij in Chazelle woonde.
We waren er ook achter gekomen, dat hij een zoon had die in 1916 was gesneuveld. Op het monument in Cormatin heet de zoon Noël Marembaud, in de kerk van Chazelle heet hij René Marembeau. Waarschijnlijk heette hij voluit Noël René; we weten uit betrouwbare bron dat de oude Marembaud maar één zoon had. Op een tegel die hier gebakken is, heet Chazelle opeens Chazelles. We vonden ergens een kapotte grafsteen, of een steen die je wel in kerken tegen de wand ziet, en daarop heette de oude baas opeens Noël Marambaud! De eerlijkheid gebied mij overigens te zeggen, dat ik nu denk dat deze steen een soort “drukproef” is geweest, waarin de steenhouwer een “schrijffout” had gemaakt; reden waarom de gebroken steen ergens in een hoek was gegooid. Dat dit geen incidentele inconsequenties zijn, kan ik min of meer aantonen aan de hand van een aantal voorbeelden. Wij hebben
een klant, die in Rimont woont. Zo staat het ook op de IGN kaarten. Onderweg erheen komen we richtingborden tegen naar Rimond (zo heet het bij het Cadastre) en Rimont. Hetzelfde geldt voor het dorpje Cortemblin (IGN en Cadastre) hier in de buurt.
Je kunt borden vinden naar Cortemblin en Cortemblein. In Mâcon vind je richtingborden naar Crêches-sur-Saône (zoals op de IGN kaart) en naar Crèches-sur-Saône. Het Cadastre biedt hier geen uitkomst; de plaatsnamen staan in hoofdletters, en de Fransen geven geen accenten weer op hoofdletters. Google geeft het vaakst Crêches-sur-Saône.
Het gehucht verderop heet volgens het gemeentebordje en het Cadastre Chazeux, terwijl het op de IGN kaart Chaseux heet. Ik heb gezocht en gezocht, maar ik kan nergens een fatsoenlijke lijst vinden met namen van communes en bijbehorende hameaux. Er bestaat een boek, Dictionnaire topographique du département de Saône et Loire van J. Rigault, maar dat is niet meer beschikbaar. En of dat ook echt de moeite van het aanschaffen waard zou zijn geweest, is uiteindelijk ook maar afwachten geblazen.
Ik weet niet of Nederland ook dit soort inconsequenties heeft. De enige gevallen die een beetje in de buurt van spellingsverschillen komen zijn namen van plaatsen als Gorinchem / Gorkum, ’s-Gravenhage / Den Haag en ’s-Hertogenbosch / Den Bosch. Maar dat lijken mij eerder andere schrijfwijzen of vereenvoudigingen van een plaatsnaam (misschien uitgezonderd Gorinchem, hoewel de Gorkumse website een uitleg geeft die ook wijst op een vereenvoudiging) dan verschillende spellingen van dezelfde plaatsnaam. Misschien zijn de registers van het Kadaster wel de aangewezen plek om de correcte spelling van een plaatsnaam te controleren….

De website van La Tuilerie de Chazelle

Wok, Woc of Woque?

2010-10-09T07:00:00.002+02:00

Tijdens een vergadering van de Amicale de Cormatin over de jaarlijkse Loto, moest er ook bepaald worden welke prijzen er zouden worden uitgereikt. De catalogus van Carrefour kwam op tafel, en de voorzitter dreunde op wat hij van plan was te gaan kopen; de secretaresse schreef op om welke artikelen het ging en wat het geheel zou gaan kosten. Ergens bij de eerste prijs van de zesde ronde haperde er opeens iets. Monsieur G. las op “Wok , € 39”, en er viel opeens een stilte rond de tafel. Een aantal mensen keek elkaar aan, en uiteindelijk vroeg de secretaresse “Hoe spel je dat?”. De Fransen staan weliswaar bekend om hun gastronomie, maar wat betreft de buitenlandse kookkunst kom je in Bourgogne in elk geval niet veel verder dan een Vietnamees, een Kebabtent of een Noord-Afrikaans restaurant. Het bleek dat bij het merendeel van de bestuursleden een wok een onbekend iets was; en of het als woc, wock, woq of woque werd geschreven, was ook onduidelijk. Een enkeling wist overigens wel wat het was, en Madame B. wilde best wel even uitleggen hoe zo’n ding er doorgaans uitzag, en waartoe het diende. Het woord roerbakken komt blijkbaar niet in Madame B.’s woordenboek voor, want ze vertelde, dat zij een elektrische wok had, ook ooit gewonnen tijdens een Loto, en dat ze dat ding altijd gebruikte voor ...... het koken van grote hoeveelheden zuurkool. Hoewel zuurkool een Elzasser gerecht is, opgediend met veel vlees (spek, varkensvlees, worst) is het hier in de buurt ook een populaire winterschotel. Als mijn Chinees-Singaporese vrienden zouden horen, waarvoor een wok in Bourgogne gebruikt werd, kwamen ze vast niet meer bij van het lachen.

De website van La Tuilerie de Chazelle

De Kampeerkampioenen 2010

2010-09-25T07:00:00.001+02:00

Net als vorige jaren heeft onze bedrijfsstatistica weer eens alle getallen bij elkaar geharkt om ze grondig te analyseren. En omdat ik van nature lui ben, doe ik niet veel anders dan haar messcherpe analyse te vertalen.
Voor de nieuwere lezertjes onder ons staat bij elke categorie wat die ook weer precies inhield.

Categorie 1 : het langste verblijf ooit op camping La Tuilerie de Chazelle
Categorie 1 was in zoverre verrassend, dat er in 2010 geen enkele kandidaat in staat bleek om de gevestigde records van voorgaande jaren te breken.
Dat betekent dus dat het Olympisch goud gevestigd in 2007 nog steeds op naam staat van Marilou en Niek met 25 nachten; zilver idem van Cees en Bets in 2007 (21 nachten) en brons idem van Coen en Marja in 2009 (20 nachten).
We vragen onze toekomstige kampeerders dan ook: “Doe er eens iets aan”. We praten niet over 1001 nacht, het gaat slechts om een schamele 26 nachen.

Categorie 2 : het grootste aantal tent-nachten doorgebracht op La Tuilerie de Chazelle
In categorie 2 heeft meer beweging plaats gevonden dan in categorie 1. De namen waar goud, zilver en brons achter stonden zijn echter nog steeds dezelfde.
Hoewel Johan, Janine en overige gezinsleden door familieomstandigheden dit jaar verstek moesten laten gaan, staan ze nog steeds, bijna onverslaanbaar, met 56 nachten bovenaan.
Hans en Joke echter komen nu toch wel een beetje in de buurt met 48 nachten.
Ook Dick en Marijke verbeterden hun PR ten opzichte van vorig jaar en staan nu op 39 nachten.
De spectaculairste stijging in het klassement gaat naar Mijntje en Janine, die van een schamele achtste plaats opklommen naar een vijfde, met stip. Dat dat kwam doordat ze dit keer hun ouders meebrachten, is geen reden tot diskwalificatie. Integendeel, de jury waardeert dit soort gepast eigen initiatief ten zeerste.

Categorie 3 : het grootste aantal bezoeken aan La Tuilerie de Chazelle
Hans en Joke consolideerden hun eerste plaats met een totaal van 6 bezoeken.
Echter Janine en Mijntje, die er duidelijk voor gingen dit jaar, liggen nu nog slechts 1 visite achter bij Hans en Joke. Ja, dat kun je krijgen als je twee maal per seizoen je tent hier op zet!
Op een gedeelde derde plaats staan Dick en Marijke, Bert en Engelien, Kirsty en Angus en Hans, Anja en overige gezinsleden, allemaal met 4 visites.

Onze welgemeende felicitaties voor alle winnaars. Vetlederen medailles en voor de eerste prijswinnaars een geheel verzorgde voetreis naar Rome zijn af te halen bij het Office de Tourisme te Cormatin. We zijn zeer benieuwd of 2011 nog grote verschuivingen in dit Kampeerkampioenschap gaat laten zien.

Maar natuurlijk gaat het niet alleen om aantallen nachten e.d.
Wij beseffen donders goed, dat het succes van onze camping sterk afhangt van ál onze kampeerders, zowel van degenen die hier voor één nachtje komen als van de langkampeerders. Alle kampeerders hier, jong en oud, hebben er weer voor gezorgd dat het voor ons óók weer een goed jaar was. Waarvoor hartelijk dank!

Voor onze eigen website klik hier

Ken uw klassieken!

2010-09-11T07:00:00.001+02:00

Sue, mijn betere helft, schiet altijd in de lach als ik een antwoord op een vraag in de TV-quiz Questions pour un Champion weet uit één van de vele stripboeken die ik ooit las. Het feit dat stripboeken als min of meer volwaardige lectuur worden beschouwd, in Nederland, maar in nog meerdere mate in België en Frankrijk, komt haar nog altijd vreemd voor. In Engeland worden stripboeken toch veel meer gezien als kinderboeken. Volwassenen die stripboeken lezen? Daar moet wel een steekje los bij zijn.
Toen ik kind was, werd daar in Nederland ook wel op die manier tegenaan gekeken; mijn moeder was niet erg gecharmeerd van het feit dat de kinderen zeurden om de Donald Duck, die toentertijd verspreid werd samen met het damesblad Margriet. Haar idee was, dat kinderen van het lezen van strips hersenverweking kregen. Hoewel: gerespecteerde Nederlandse strips zagen er toen toch wel anders uit dan strips als Kuifje en Suske en Wiske. Zo hadden de Bommel verhalen altijd twee of drie illustraties, zonder tekstballonnen, net zoals Eric de Noorman en Kapitein Rob, met een lap tekst onder de illustraties. Met de popularisering van Asterix (Frans), Kuifje en Blake en Mortimer (Belgisch) deed de “volwassen” strip, met tekstballonnen en al zijn intrede in de wereld van de boeken voor volwassenen.
Dat kwam denk ik deels door de humor (Asterix, Kuifje), deels door de onderwerpen (Blake en Mortimer). Dat zelfs kinderstrips educatief kunnen zijn, moge blijken uit het volgende. Mijn zoontje (toen een jaar of 10, 12) kwam af en toe uit de hoek met opmerkingen over bepaalde zaken, waarbij ik me afvroeg hoe hij dat in ’s hemelsnaam kon weten. Als ik dan vroeg waar hij dat vandaan had, kwam hij steevast op de proppen met “O, dat heb ik bij Suske en Wiske gelezen”.
In de bovengenoemde quiz was een van de vragen : “Welk schilderij van een schipbreuk wekte in 1819 veel weerstand op bij de bezoekers van de Salon van dat jaar?”. Ik gilde meteen het antwoord: “Het vlot van de Medusa”. Dat werd bevestigd door de quizmaster : “Le radeau de la Méduse (Het Vlot van de Medusa, 1818) is de titel van een beroemd schilderij van Théodore Géricault, dat momenteel in het Louvre in Parijs hangt”.
Ik herinnerde me namelijk een krantenartikel uit 1967, waarin werd vermeld dat één van de scènes uit “Asterix en het eerste legioen” gebaseerd was op dat schilderij. Ook vragen over stripboeken komen in de quiz regelmatig voorbij, met als tophits vragen over Tintin (Kuifje), Astérix en Blake & Mortimer. Ook over modernere strips, zoals XIII en Largo Winch van Vance en van Hamme worden regelmatig vragen gesteld. Maar het leukste vind ik het, als voor de kijkers een cryptische hint op het scherm verschijnt nog vóórdat de vraag is voorgelezen, ik het antwoord al weet nog voordat de vraag gesteld is. Eén van de hints was iets in de trend van “Een klassieke neus”, waarop ik meteen “Cleopatra” gilde. Niet dat ik iets over Cleopatra weet, maar in “Asterix en Cleopatra” hebben Asterix, Obelix en Panoramix het regelmatig over “Wat een neusje, hè; Een prachtige neus; Heb je haar neus als ‘ns gezien?”. En het antwoord bleek inderdaad correct te zijn! Waarmee aangetoond is, dat het de moeite loont je klassieken te kennen…

De website van La Tuilerie de Chazelle

Op zoek naar een boek

2010-08-28T07:00:00.001+02:00

Hoewel internet winkelen meer en meer populair wordt, vind ik gewoon een boekwinkel binnen stappen, bladeren en eventueel kopen nog steeds nog steeds te prefereren boven een boek bestellen bij Amazon en consorten. Bovendien hebben boekhandels slechts een overlevingskans als mensen er ook daadwerkelijk gebruik van maken. In Cluny zit een boekhandel waar we redelijk tevreden over waren, dus toen ik drie delen uit een vervolgserie boeken wilde hebben, besloot ik die in Cluny te bestellen. Als er problemen zouden zijn, zou ik gebeld worden; de boeken zouden er vrijdag a.s. zijn, en ik vertelde de dame dat ik ze dan zaterdag op zou komen halen. Op zaterdag, het was die dag prachtig weer, stapte ik op de fiets, peddelde de 13 km naar Cluny, en hoorde daar dat de bestellingen te laat waren. Niet echt blij fietste ik terug, om op het antwoordapparaat een boodschap te vinden dat de boeken inmiddels gearriveerd waren. ’s Middags dus weer naar Cluny, op de fiets, om te horen te krijgen dat deel 2 van de serie in herdruk en dus niet beschikbaar was; of ik het erg vond om dan maar deel 1, 3 en 6 (!) mee te nemen. Ik kocht alleen deel 1 en 3, en besloot nooit meer iets bij die zaak te bestellen. Dan toch maar naar Amazon. Daar (b)leek deel 2 beschikbaar via een wederverkoper van Amazon. Binnen een dag kreeg ik e-mails van Amazon én van de wederverkoper, dat het geld niet zou worden afgeschreven, en dat het boek in herdruk was.
Fnac is een andere grote Internethandel. Dus niet getreurd, Fnac geprobeerd. Daar bleek het boek wel in voorraad te zijn. Na een letterlijk urenlange sessie om een account aan te maken, het boek te bestellen en te betalen (de site van Fnac is loodzwaar, en niet vooruit te branden via onze smalle broadband verbinding) bleek dat er onderweg iets mis was gegaan. Ik had géén account aangemaakt, géén boek besteld en (gelukkig) niet betaald. Een paar weken later moesten we voor iets heel anders in Mâcon zijn, en kwamen langs een doorgaans goed gesorteerde boekhandel, Univers du livre. Uit gewoonte wandelden we naar binnen om even te neuzen, en uit dezelfde gewoonte keken we of deel 2 toevallig in voorraad was. En wie schetst onze verbazing dat deel 2, in een speciale aanbieding, daar gewoon op de planken stond! Uiteindelijk bleek onze queeste naar deel 2 toch nog succesvol te zijn verlopen.

De website van La Tuilerie de Chazelle

De natuur moet zijn loop hebben

2010-08-14T07:00:00.000+02:00

Op 7 augustus 2009 werden we verblijd met de komst van onze jongste aanwinst, een poesje dat die naam nauwelijks verdiende, en dat tot dan toe aan de kost kwam met bedelen aan de tafels in een dorp hier niet zo ver vandaan.
Wij zochten een openlucht kat in verband met de muizen- en mollenpopulatie, onze vrienden in Vaux hadden al genoeg zwerfkatten rond het huis, en dezelfde avond nog hadden we een héél jong poesje.
Hoe oud ze was weten we niet, maar de schatting was rond een week of acht.
Ze werd aan het lijntje gehouden, en de eerste tijd sliep ze in een ruime kooi.
Maar ja, kleine poesjes worden groter. En hoewel Fifi nu al wel veel groter is dan ze was toen ze hier kwam, was het toch nog altijd een heel klein beestje.
Maar onlangs begon ze uit te dijen, en dat viel ongeveer samen met het tijdstip dat we een oranje-rode kat rond zagen scharrelen over het terrein, die best wel eens een van de drie katjes kon zijn geweest die hier begin mei 2008 geboren waren.

Eerst dachten we nog, dat ze zich vol vrat, maar al snel vatte de gedachte post dat Fifi, die nog niet “geholpen” was, misschien wel op het punt stond te jongen.
Op een avond was het zover. Fifi was niet, zoals gewoonlijk, te vinden in haar eigen cave, of in de hanenbalken van het toiletblok voor de camping, maar ze lag amechtig op de mat voor onze voordeur, en maakte zelfs geen aanstalten om naar binnen te glippen als we weer even kwamen kijken. Uiteindelijk zijn we maar een uurtje bij haar gaan zitten, en na een tijdje, kregen we haar mee naar haar eigen plekje, haar mand in de cave. Rond twaalf uur middernacht waren er twee piepkleine katjes geboren, en de volgende ochtend, toe we meteen de cave indoken om te zien hoe het er voorstond, was Fifi druk aan het zogen, en lagen er 4 katjes tegen haar aan gedrapeerd. We zijn inmiddels op zoek gegaan naar een dierenarts, om Fifi te laten steriliseren. Want hoewel het wel erg leuk is, 4 van die kleine monstertjes erbij, willen we het hier wel bij laten!

Voor onze eigen website klik hier

D-day

2010-07-31T07:00:00.000+02:00

Er duiken de laatste tijd steeds vaker artikelen op, dat Frankrijk binnen afzienbare tijd digitaal “gaat”. En dat betekent, dat op D-day “iemand” in een centrale een knop om draait, waarna uitzending van het analoge TV signaal stopt en wordt vervangen door een digitaal signaal. Heb je een TV ouder dan een paar jaar heb je pech gehad. De meeste expats hier hebben een satellietontvanger, dus die hebben geen probleem. Maar wij, ouderwets als we zijn, hebben een antieke antenne in de hanenbalken en een analoge TV. Om niet in de toekomst opeens verstoken te zijn van France 1, 2 en 3, togen we naar “Boulanger”, lieten ons voorlichten, en gingen naar huis met een decodeerbox van € 30 onder de arm. Thuis gekomen sloten we de box aan (er wordt inmiddels nog digitaal én analoog uitgezonden), en ja hoor, geen signaal.
Via via hoorden we dat er in Cluny een zaak was, die heel de omgeving digitaliseert. Van dezelfde via via hoorden we, dat a) de antenne wel eens te oud kon zijn, b) dat die op de verkeerde zender stond gericht, of c) dat er teveel begroeiing of bebouwing tussen ons en de digitale zender stond. We maakten een afspraak voor een advies, en bespraken de mogelijkheden, te weten aanpassen van de antenne, een nieuwe of een satellietschotel. De installateur verscheen op de afgesproken tijd, hoefde niet de zolder op om te kijken, maar zette de TV aan en bekeek wat we konden ontvangen. De man vertelde ons het volgende : de antenne was prima, stond goed gericht, en ving het signaal op van een zender bij Mont Saint-Vincent. Die zond weliswaar ook een digitaal signaal uit, maar (nog) niet deze kant op. Hij ried ons dan ook aan gewoon af te wachten en het rond D-day nog eens met de box te proberen. Volgens hem zou, als er geen signaal deze kant op zou komen, Sarkozy in de beurs tasten om te zorgen dat daar een oplossing voor zou komen. Dus misschien betaalt tegen die tijd de Franse staat (deels) onze satellietschotel!

De website van La Tuilerie de Chazelle

Oefening baart kunst

2010-07-24T07:00:00.004+02:00

Na het laatste drama op 8 mei waarin de Marseillaise een niet onbelangrijke rol vervulde, was het op 14 juli weer tijd voor een nieuwe poging. De hele goegemeente was verzameld rond de mairie, en een ieder maakte zich op om naar het monument te wandelen. Net voordat de stoet zich in beweging zou zetten, fluisterde de vaandeldrager, Monsieur N. iets in het oor van Monsieur P. Die opende de kofferdeksel van zijn auto en haalde daar de nieuwe versterker uit. Na wat gesjor, geduw en gedraai aan een aantal knoppen, waarbij Monsieur N. zacht aanwijzingen fluisterde, klonk opeens, op een heel bescheiden volume, de Marseillaise uit de speaker. In één woord, Monsieur P. was er klaar voor! Het was inmiddels 10 minuten later dan gebruikelijk, maar om kwart over elf stonden we eindelijk klaar voor de kranslegging bij het monument. Het bleek, dat Monsieur P. nog meer in petto had dan de nieuwe versterker.
In plaats van het voorlezen van de obligate redevoering gedicteerd door Parijs, nam Monsieur P. het woord, en las een brief voor die hij en een aantal geestverwanten hadden opgesteld aan FNAC. FNAC is een grote Franse winkelketen, die in Nice onlangs een fotocompetitie had uitgeschreven. De winnende foto in de categorie “Politiek incorrect” was een foto van een jongeman met de broek op de hielen, die zijn gat afveegde met de Franse driekleur. Zoiets gaat in het Frankrijk van Sarko natuurlijk niet ongemerkt voorbij, en dat dit bij een erkend patriot als Monsieur P. in het verkeerde keelgat zou schieten moge duidelijk zijn. Hij sloot zijn betoog af met de opmerking “En ik ben benieuwd naar het antwoord van FNAC”, waarna zonder verdere problemen een verkorte versie van de Marseillaise over ons werd uitgestort.
Inmiddels heeft de Franse staatscourant op instigatie van Michèle Alliot-Marie (Minister van jusitie) bepaald dat het beledigen van de Franse vlag strafbaar wordt gesteld, waarbij een boete van maximaal €1500 kan worden opgelegd.
Monsier P. mag voortaan ook wel op gaan passen; voordat je het weet wordt het gesol met de Marseillaise binnenkort ook nog strafbaar!

Voor onze eigen website klik hier

Frau Antje? - Käse aus Holland

2010-07-17T07:00:00.001+02:00

Wat is er in ’s hemelsnaam mis met Franse kaas? Natuurlijk is er niets mis met Franse kaas, ik ben er zelfs dol op, maar er is ook niks mis met Nederlandse kaas. We zaten eens in onze favoriete lunchroom in Cluny, toen de eigenares naar ons toe kwam met de mededeling, ondersteund door een flyer, dat twee Nederlandse vrouwen sinds kort een kraam hadden op de zaterdagsmarkt van Cluny, en dat hun kaas, ook naar Franse begrippen, héél goed was. Nou verkopen ze in de supermarkten hier ook Leerdam, Gouda (spreek uit als Koedaa) of Edam, maar dat zijn allemaal de jonge, of zoals ik dat dan noem, plastic varianten van kaas. Dus gingen we, nog niet echt overtuigd, op zoek naar deze twee dames.
Op het pleintje tegenover de kaartjesverkoop voor de abdij stonden twee frisse Hollandse deernen hun kaas aan de vrouw te brengen. Suus en Paula van der Linden wonen inmiddels al weer een tijdje in Frankrijk, staan op diverse markten, verkopen ook aan huis en boeren zo te zien niet slecht. Een lekker stuk oude boeren brokkelkaas, oude komijnekaas, maar ook geiten- en schapenkazen gaan als warme broodjes de deur uit bij Suus en Paula. Om onze Franse, Britse, Amerikaanse en Nederlandse vrienden, die niet altijd even onder de indruk zijn van hun Koedaa uit de supermarkt, een beetje op het goede spoor te zetten, hebben we bij Suus en Paula een aantal flyers opgehaald, die we bij vrienden en kennissen uit delen, en die we ook in onze informatiepakketten voor de gîtes en de camping hebben gestopt. En dat het werkt moge blijken uit het feit, dat toen we laatst weer even wat kaas gingen kopen op de markt, we een gratis stuk mee kregen als dank voor onze promotie. En daar hadden we het, durf ik met de hand op het hart te beweren, echt niet voor gedaan!

Voor onze eigen website klik hier

Terug naar het stenen tijdperk

2010-07-03T07:00:00.003+02:00

Ik heb inmiddels al zoveel stukjes geschreven over de diverse kransleggingen hier, dat ik er maar een apart label “ceremonie” voor heb bedacht. Degenen dus, die geïnteresseerd zijn in het wel en wee van Monsieur P. en onze burgemeester, en wat er zoal mis kan gaan tijdens zo’n kranslegging, kunnen voorgaande episodes bij elkaar harken door dat label te selecteren in het rechter menu.
De oproep van Generaal de Gaulle aan de Fransen om de strijd met de bezetter aan te binden 70 jaar geleden, werd dit jaar groots herdacht in heel Frankrijk. Wij waren dan ook zeer benieuwd hoe de herdenking in Bois Dernier dit jaar zou gaan. Zou Monsieur P. dit keer de gloednieuwe versterker wél kunnen bedienen, of was opnieuw assistentie nodig van de vaandeldrager Monsieur N.?
Rond half zeven ’s avonds had een abnormaal klein groepje zich verzameld rond de Mairie. Er was werkelijk maar een handvol mensen aanwezig, wat gezien het 70-jarig jubileum van het appel van de Gaulle wel erg karig was. Zelfs de grote gangmaker achter dit soort evenementen, Monsier P. zelf, ontbrak. Maar goed, wat gebeuren moest, zou gebeuren, en we gingen al co-voituragend verdeeld over nog minder auto’s dan gebruikelijk op pad naar Bois Dernier. Tot onze opluchting was Monsieur P. op eigen houtje naar Bois Dernier gekomen, en zijn auto stond vlakbij het monument geparkeerd. Nadat de krans was gelegd en de verklaring uit “Parijs” was voorgelezen door de burgemeester, vroeg Monsieur P. één van de jongste pompiers, een meisje van een jaar of 14, het appel van de Gaulle voor te lezen, en daarna was het tijd voor de muzikale afsluiting.
En wie schetst onze verbazing, toen Monsieur P. naar zijn auto liep, de kofferbak opende, en ons uitzicht gunde op zijn voorwereldlijke cassettespeler? Als vanouds klonk al steunend, piepend en krakend het appel van Generaal de Gaulle door de speaker (erg authentiek, dus!), gevolgd door de jankende Chant des Partisans, en afgesloten met de fraaist krakende Marseillaise ooit ten gehore gebracht (op die uit Casablanca na natuurlijk).
Mogen we hieruit opmaken, dat Monsieur P. de moed heeft opgegeven om ooit de nieuwe versterker te gaan gebruiken? De tijd zal het leren....

Voor onze eigen website klik hier

Platteland en concert etiquette

2010-06-19T07:00:00.005+02:00

Het is weer zomer, en de festivals zijn overal weer druk aan de gang. In Cormatin zijn er elk jaar twee belangrijke festivals, het gitaarfestival (Guitares en Cormatinois - juni/juli) én het theaterfestival (Les Rendez-Vous de Cormatin - juli/augustus). Het gitaarfestival mag altijd rekenen op veel belangstelling, ook van toeristen, omdat muziek doorgaans toegankelijker is dan een toneelstuk in het Frans. Het gitaarfestival wordt bijna elk jaar geopend in de romaanse kerk van Malay met een concert van Emmanuel Rossfelder, een landelijk bekende gitarist. Dit jaar gaf hij geen soloconcert, maar begeleidde hij de van oorsprong Joegoslavische mezzo-sopraan Yana Boukoff in hun nieuwe programma Viva España.
De programmering was grotendeels Spaans (dat mag je verwachten met zo’n titel!) hoewel ook “Jesu bleibet meine Freude” van Bach, twee stukken van Heitor Villa Lobos (Braziliaan), de aria “L’amour est une oiseau rebelle” (Habanera) uit Carmen van Bizet (Frans) op het programma stonden, en als toegift het “Ave Maria” van Bach/Gounod werd gezongen. Maar een kniesoor die daar op let. Het programma zat verder uitstekend in elkaar, met een goede balans tussen instrumentale stukken en liederen. Voor mij, als vader van een klassiek gitarist was het een feest der herkenning om o.a. “Andaluza” van Granados, het tremolostuk “Recuerdos de la Alhambra” en de “Jota” van Tárrega weer eens langs te horen komen in een uitstekende uitvoering. En ook de “Canciones antiguas” van Garcia Lorca waren geen onbekenden voor mij.
Tijdens deze concerten amuseert (het gebrek aan kennis van) de concert etiquette mij altijd enorm. Zelf ben ik ook door schade en schande wijs geworden, bij voorbeeld door als enige te klappen op de verkeerde momenten, maar na een aantal concertbezoeken weet je doorgaans van de hoed en de rand. Het geheel is ook best wel verwarrend voor de niet door de wol geverfde concertbezoeker. Klappen tijdens de uitvoering? Bij jazzconcerten heel normaal, na een solo. Bij opera’s na een mooi gezongen aria? Heel gewoon. Bij een ballet, na een fraaie danssolo? Geen probleem! Maar tijdens een klassiek concert, na elk deel van de “Sept chansons populaires” van de Falla? Foei, foei, dat is bijna een doodzonde. Ook is het niet ongebruikelijk niet tussendoor te klappen als er meerdere stukken van één componist achter elkaar worden gespeeld.
Maar dat laatste is weer geen wet van Meden en Perzen. Eerlijkheid gebied mij te zeggen, dat ik een enkele keer de tel kwijt was, en dus braaf met de meerderheid van het publiek mee klapte. Overigens, zelfs voor niet ingewijden hoort het vaak duidelijk te zijn van de lichaamstaal van de uitvoerenden dat applaus welkom is; dat is in het geval van Rossfelder als hij demonstratief de hals van zijn gitaar in een verticale positie brengt, of als de zangeres haar bladmuziek laat zakken. Maar alweer, in zo’n rijk geschakeerd gezelschap van al dan niet gepensioneerde boeren en dorpelingen die maar eens in het jaar naar een concert gaan, is dat gebrek aan etiquette geen enkel probleem. Zowel Rossfelder als Boukoff hadden er in elk geval geen enkele moeite mee, en namen het “illegale” applaus dankbaar en met een glimlach in ontvangst. Waarschijnlijk dachten ze dat ze beter afwaren met een publiek dat dan weliswaar de concert etiquette niet beheerste, maar in elk geval eerlijk en oprecht van de muziek genoot!

Voor onze eigen website klik hier

Bloggers onder elkaar

2010-06-16T10:50:00.003+02:00

Wat is leuker voor een beginnend blogger dan te ontdekken dat er mensen zijn die je blog lezen, en zelfs leuk vinden?
Weinig, eigenlijk.
Ik had al eens wat positieve reacties gehad van een Amerikaans stel dat een deel van het jaar in een nabijgelegen dorp doorbrengt, en van familie en een enkele oude vriendin, maar wie leest dit soort dingen in vredesnaam verder nog?
Meer dan je denkt, zo moge blijken uit onderstaande links.

Keith Eckstein bekijkt en keurt regelmatig blogs over leven in Frankrijk, en ik was blij verrast, en ook wel een beetje trots, toen bleek dat hij mijn blog aandachtig had bekeken, en er een zéér vriendelijk artikel aan had gewijd.

Vóór die tijd was Sue’s blog al eens door Keith onder de loep genomen.

Chris and Linda zijn (althans in mijn ogen) echte bloggers.
Linda Hubbard blogt elke dag, hetgeen haar artikeltjes kort en zéér leesbaar maakt.

Chris Gulker schrijft wat minder frequent, en derhalve zijn zijn artikelen doorgaans wat langer, hoewel niet minder leesbaar.

Min eigen blogs verschijnen in principe één maal in de 14 dagen, tenzij ik stof heb voor een extra blog op de “vrije” zaterdag. Dit keer maak ik een uitzondering, reden waarom ik eindelijk eens wat minder breedsprakig kan zijn!

Voor onze eigen website klik hier

Questions pour un champion

2010-06-12T07:00:00.001+02:00

Hoe krik je je luistervaardigheid Frans op als je bijna nooit met een Fransman praat? Eén van de manieren is door naar radio of TV te luisteren. In Nederland was ik al geen groot liefhebber van geleuter op radio of TV, maar de Fransen staan wat dat betreft ook hun mannetje. Wij ontvangen alleen France 1, 2 en 3, en ik vind de programma’s geen haar beter dan wat er op een gemiddelde Nederlandse TV avond wordt vertoond. Het draaide in eerste instantie om het weer en het nieuws.
Duidelijk gesproken, en bekende onderwerpen; dat moest lukken. Wat later ontdekten we spelletjesprogramma’s en quizzen. Was ik in Nederland ook al geen groot liefhebber van, maar ja, wat moet je anders? Na een aantal nogal dommige programma’s een aantal weken bekeken te hebben, stuitten we op Questions pour un Champion. Het programma vierde onlangs zijn 20ste verjaardag, met nog steeds dezelfde charismatische presentator Julien Lepers, en is razend populair. Ik zal de lezer niet vermoeien met de spelregels, maar de kandidaten, die een enorme algemene ontwikkeling bezitten, moeten vragen beantwoorden op het gebied van bijna alles, kunst, wetenschap, gastronomie, geografie, geschiedenis, enz. De presentator gooit er in razend tempo de vragen uit, want er zit ook nog een tijdslimiet aan de antwoorden. Als hulpje, want het tempo ligt echt ongelofelijk hoog, hebben we wel de ondertitels voor doven aan staan; en dat scheelt. Niet alleen is dat goed voor ons Frans, maar we vinden het zelf leuk. We zitten hard tegen elkaar in te schreeuwen als we denken het antwoord te weten vóór de kandidaat. Het is zelfs zo, dat we tussen 17h50 en 18h30 het antwoordapparaat aanzetten, omdat we in die tijd niet gestoord willen worden!

De website van La Tuilerie de Chazelle

Recidivisten

2010-06-05T07:00:00.002+02:00

Mijn betere helft heeft al eens een Blog (weliswaar in het Engels) gewijd aan enkele van onze gasten die niet alleen regelmatig terug komen, maar dan ook nog eens de handen uit de mouwen steken en (geheel vrijwillig!) meehelpen de groentetuin zomerklaar te maken of het kloven van brandhout voor hun rekening te nemen.
Gelukkig zijn dat niet de enige recidivisten die we keer op keer mogen verwelkomen. We hebben een aantal gasten, zowel op de camping als in de gîtes die we regelmatig terug zien, en waarmee het dan goed is om onder het genot van een glaasje wijn even bij te praten over de ontwikkelingen in zowel Cormatin als in Nederland.
De mensen die we hier krijgen komen hier om uiteenlopende redenen. Een deel van onze clientèle komt vanwege de nabijheid van Taizé, een ander deel komt hier uitgerust met fietsen of wandelschoenen om de omgeving van de Voie Verte verder te verkennen, er zijn natuurlijk de cultuurliefhebbers die hier hun hart op komen halen aan romaanse architectuur, en tenslotte zijn er degenen die hier gewoon komen om een weekje of langer tot rust te komen na een hectische periode in hun eigen land.
Onlangs hadden we hier een stel dat hier ooit was gekomen na uitgebreid onderzoek. Hun schoonzoon, een kennis van ons, was hier in 2008 onderweg naar een andere vakantiebestemming langs gekomen voor een kop koffie, met de opdracht om wat foto’s te maken en antwoord te geven op de prangende vraag “En is het wel schoon?”.
Blijkbaar was zijn verkenning tot volle tevredenheid van de opdrachtgevers uitgevoerd, want in hetzelfde najaar stonden Hermann en Carla voor onze neus. Het klikte uitstekend tussen ons, en bij het afscheid boekten ze meteen voor 2009. Die keer bestelden ze een maaltijd, een service die wij, als dat uitkomt tenminste, op verzoek bij aankomst verlenen en die we dan gezamenlijk nuttigen. Sue probeert dan altijd iets plaatselijks in elkaar te draaien, en haar Boeuf Bourgignon kan wedijveren met die van La Terrasse in Cormatin. En hoewel Hermann en Carla bij het afscheid in 2009 nog geen definitieve datum konden geven, was het wel duidelijk dat we ze zeker nog wel een keer zouden zien. En inderdaad, eind vorig jaar kwam er weer een e-mail binnen met de vraag of we ze weer twee weken konden onderbrengen, en of we dan weer een maaltijd bij aankomst konden verzorgen. Maar dat was nog niet alles. Ik heb weliswaar geen etnische Indische achtergrond, maar de buren uit mijn kinderjaren waren Indisch, en tijdens mijn driejarig verblijf in Singapore had ik ook veel affiniteit met Maleis eten.
Een paar dagen voordat ze zouden arriveren, kwam er een mailtje binnen waarin Carla vroeg of we het op prijs zouden stellen als ze een Indische maaltijd zou meebrengen. Ze hebben beiden een Indische achtergrond, en wat ons betreft was dat niet tegen dovemansoren gezegd. Op hun tweede dag zaten we dus wéér gezamenlijk aan tafel, alleen dit keer met een overheerlijke schotel van nassi putih, sajur lodeh, babi ketjap, rendang en ajam semoor.
En dat is, ondanks het feit dat hier veel te koop is, en dat de Franse keuken echt niet te versmaden is, toch een van de weinige dingen die je mist als je hier woont; een eenvoudige, doch voedzame Indische maaltijd.

Voor onze eigen website klik hier

Een tragedie

2010-05-29T07:00:00.004+02:00

Toen we hier kwamen wonen, in 2005, stond er aan de Voie Verte in Cormatin een groot gebouw, waarop met koeien van letters stond “MUSEE DU VELO”. Een betere plaats voor een museum gewijd aan de fiets kun je je nauwelijks voorstellen. De eigenaar, iemand uit Tournus, huurde dat gebouw en had er zijn collectie van ca. 200 oude en nieuwe(re) fietsen, belastingplaatjes uit Nederland en België, affiches voor de Tour de France, bekers, truien in diverse kleuren, kortom, alles wat, al was het maar zijdelings, met fietsen of wielersport te maken had, in onder gebracht. We kwamen er nog wel eens, niet alleen voor de collectie, want die hadden we na drie maal wel gezien, maar omdat je er, na een warme dag fietsen, op de cour rustig even een drankje of een ijsje kon nuttigen. Maar in 2007 besloot de eigenaar in overleg met de verhuurder de tent te sluiten, wegens gebrek aan belangstelling en volgens zeggen wegens gebrek aan medewerking (lees subsidie) van de Commune de Cormatin. Het jaar daarop heropende het gebouw zijn deuren, maar ditmaal als Musée du Poilu. Poilu (=behaard) was de bijnaam van de Franse soldaten uit de eerste wereldoorlog. Het museum huisvest allerlei gebruiks- en kunstnijverheidsvoorwerpen, die de soldaten tussen aanvallen door in de loopgraven fabriceerden uit stukken granaatscherf, kardoezen of geweerhulzen. Zelfs het aluminum uit de niet ontplofte tijdbuizen van granaatkoppen werd gebruikt. De collectie is zeker interessant, maar hoewel de Grote Oorlog hier, net als in de rest van Frankrijk haar tol heeft geëist, speelde de echte strijd zich toch beduidend verder naar het noorden af. Het museum lijkt dan ook (letterlijk) een beetje misplaatst. Dat gezegd hebbende, het museum draait nog steeds, en heeft ’s zomers ook aan de “grote oorlog” gewijde toneelvoorstellingen. Er is dus blijkbaar toch een markt voor.
In ons plaatselijke leugenaartje doken de laatste tijd regelmatig artikelen op, die zinspeelden op een heropening van het Musée du Vélo (volgens eigen zeggen “Unique en France”) in Tournus. En inderdaad, het museum heropent zijn poorten op 19 juni a.s., en de gemeente heeft daarvoor een ruimte ter beschikking gesteld. Weliswaar voor 3 maanden op proef, maar toch. Alleen zal de eigenaar van deze collectie, Michel Grézaud, de heropening niet meer meemaken. Hij overleed ruim een maand voordat zijn droom opnieuw werkelijkheid werd......

Voor onze eigen website klik hier

Levende geschiedenis

2010-05-22T07:00:00.002+02:00

Een van de voornaamste informatiebronnen in een dorpsgemeenschap als Cormatin is de plaatselijke middenstand, en met name de Tabac, waar bijna iedereen zo niet dagelijks, dan wel wekelijks komt om sigaretten, een krant, een tijdschrift of een wenskaart te kopen. Tijdens een van mijn bezoeken daar zag ik dat er de volgende avond een lezing zou zijn met als onderwerp Cormatin en het verzet tijdens WO II en de invloed van generaal de Gaulle in Bourgogne.
Het verband was me niet helemaal duidelijk, maar dat zou misschien wel komen tijdens de lezing. Weliswaar zouden we die dag gasten krijgen in onze gîtes, maar als die op tijd zouden arriveren (en dat deden ze), konden we naar die lezing toe. Op de betreffende avond togen we dan ook naar Salle Beun, een soort dorpshuis, waar iedereen die kon lezen in ons dorp verzameld was.
Het voert te ver om hier de inhoud van de lezing weer te geven. Maar het moet gezegd, dat Gilles Plattret, historicus, schrijver, journalist, politicus en graag geziene gast binnen het lezingencircuit in Saône-et-Loire (grappig genoeg heet dat “conférancier” in het Frans), een goed doortimmerd verhaal had over hoe de oorlog begon, wat de invloed van de demarcatielijn (die vlakbij Cormatin liep) tussen het “vrije” Vichy Frankrijk en het noordelijke bezette Frankrijk was, wanneer en hoe het verzet ontstond en wat de invloed van de Gaulle was in ‘40-‘45 in communes als Cormatin. Het geheel werd verlucht met een projectie van foto’s uit die periode. Overbodig te zeggen dat de oude foto’s vanuit de zaal regelmatig becommentarieerd werden door diegenen die Cormatin nog van vroeger kenden.
Maar wat ik het meest interessant vond, was de persoonlijke insteek van Plattret. Uiteraard was Monsieur P. prominent aanwezig bij de lezing. Plattret vertelde, toen het verhaal over het verzet in Cormatin ging een aantal anekdotes over wat zich hier had afgespeeld, waarbij zowel Monsieur P.’s vader, later gedeporteerd en omgekomen, en Monsieur P. zelf, ook gedeporteerd maar overlevende van Buchenwald een belangrijke rol speelden. Maar niet alleen de naam van Monsieur P. kwam regelmatig voor in het betoog. Er passeerden ook andere namen van (inmiddels voor ons ook) bekende dorpsgenoten de revue, waarvan in een aantal gevallen de nazaten in de zaal zaten.
Deze avond toonde wat mij betreft in elk geval overduidelijk aan dat een betoog over geschiedenis, hoe boeiend en goed gebracht ook, nog aanzienlijk wint aan toegankelijkheid voor het publiek als degene die de lezing geeft ook een persoonlijke band heeft met het onderwerp én met de aanwezigen in de zaal.
Voor wat mij betreft, ik houd de naam van Gilles Plattret in elk geval vanaf nu in de gaten.

Voor onze eigen website klik hier

Dorpspraat

2010-05-15T07:00:00.002+02:00

Dat het leven in een dorp van het formaat Cormatin vaak veel weg heeft van het dagelijks leven in het fictieve Clochemerle, is al meerdere malen aangetoond in deze Blog.
Een oudere aflevering kreeg onlangs weer eens een vervolg.

Begrip voor elektronica van oudere inwoners houdt niet altijd gelijke tred met de voortgang van de techniek. De nieuwe versterker, aangeschaft door de Commune, en niet, zoals ik abusievelijk aannam, door onze oudstrijder en ex-gedeporteerde Monsieur P. zelf, was weer in volle glorie aanwezig tijdens de kranslegging op bevrijdingsdag bij het monument voor de gevallenen. Na de gebruikelijke redevoeringen moest de Marseillaise weer door het dorp schallen; Monsier P. was echter vergeten hoe de CD-speler werkte, en na fanatiek aan allerlei knoppen gedraaid en op diverse schakelaars gedrukt te hebben, waarbij ook de vaandeldrager het vaandel moest laten zakken om Monsieur P. een handje te helpen, knalde de Marseillaise eruit alsof er een House Party aan de gang was. Het lawaai was hard genoeg om de gevallenen uit hun eeuwige slaap te rukken. Maar dat was nog niet het einde van het officiële gedeelte. Nadat ieders hart weer op normaal ritme sloeg, verplaatste de hele groep zich naar het monument voor de gedeporteerden uit WO II, even buiten het dorp. Wie dacht, dat monsieur P. de CD-speler gewoon voor de zekerheid aan had laten staan, kwam bedrogen uit. Dit keer kreeg hij er namelijk in het geheel geen geluid meer uit. De menigte werd wat onrustig, waarna Monsieur P. aankondigde, dat we dan de Marseillaise maar gewoon moesten ZINGEN. En werd zonneklaar, dat niet alleen Nederlanders moeite hebben met hun volkslied; ook een groot deel van de aanwezigen, met inbegrip van de burgemeester, leken met stomheid geslagen.
Na dit ongemakkelijke intermezzo kan de burgemeester aankondigen waar dit keer de vin d’honneur zou worden genuttigd, en dat er nog meer op het programma stond: het uitreiken van “Un diplôme d’honneur pour les vétérans de la Seconde Guerre Mondiale”. Dat moest voor de wijn gebeuren, en één van de “gelukkigen” was Monsieur P. Na afloop van deze plechtigheid nam Monsier P. nog even het woord. En dat bleek geen dankwoord te zijn, maar een klacht over het feit dat “Parijs” zoveel jaar na dato niet veel meer wist te doen voor de Franse soldaten uit WO II dan te komen met een voddig stukje fotokopie op flyer formaat. Het woord “riducule” was het hoofdbestanddeel van zijn betoog. En ik denk dat bijna alle aanwezigen, de burgemeester incluis, het daar diep in hun hart eigenlijk wel mee eens waren.
De website van La Tuilerie de Chazelle

Hoe lees je een verkeersbord?

2010-05-08T07:00:00.001+02:00

Tussen Chazelle en La Bergerie, het andere gehucht dat onder de jurisdictie van Cormatin valt, lag een soort van landbouwpad, grotendeels verhard op een kleine 100 m bij La Bergerie na.
Inmiddels, nadat het een tijdje in gebruik was als omleidingsroute tijdens wegwerkzaamheden in Chazelle, is het laatste stuk onverhard inmiddels voorzien van een laag asfalt, en is de weg omgetoverd tot C-weg, een “echte” weg, onderhouden door de Commune. Nadat de weg geopend was voor het publiek (tot dan toe was het een sluiproute, alleen bekend bij de omwonenden), verscheen er een nieuw verkeersbord aan de zijde van La Bergerie. Aan de kant van Chazelle staat nog altijd het “Eigen weg” bordje. Hoe nu het nieuwe verkeersbord te begrijpen? Het bovenste bord betekent hier verboden in te rijden vanaf deze richting. Daaronder staat : behalve schoolbussen van 8h15 tot 8h30 en van 17h00 tot 17h15. Dat leek ons heel vreemd, want dat betekent dat de weg tussen La Bergerie en Chazelle eigenlijk de hele dag gesloten is voor alle verkeer, en dat alleen schoolbussen er twee maal per dag een kwartier langs mogen. In de andere richting is de weg wel de hele dag open.
Navraag bij de mairie leverde het volgende op: de weg is in beide richtingen de hele dag open. Alleen ’s ochtends en laat in de middag, als de schoolbus van Chazelle richting La Bergerie rijdt, is de weg een kwartiertje gesloten voor tegemoetkomend verkeer; de schoolbus hoeft dan niet de berm in te duiken in verband met tegenliggers. Als de bordenmaker eronder had gezet “alléén van 8h15 tot 8h30 en van 17h00 tot 17h15”, zonder verwijzing naar schoolbussen, was het volledig duidelijk geweest. Maar door zo “duidelijk mogelijk” proberen te zijn, werd er een volkomen onduidelijke toestand geschapen. In elk geval kunnen wij nu weer met een gerust geweten buiten de vermelde tijden ongestoord gebruik blijven maken van onze sluipweg!

De website van La Tuilerie de Chazelle

Voor een snelle hap

2010-04-24T07:00:00.005+02:00

Bourgondiërs eten doorgaans uitgebreid tussen de middag. ’s Avonds wordt er vaak een eenvoudige maaltijd genuttigd. Wat dat betreft zijn we niet echt ingeburgerd; wij eten licht tijdens de lunch en tafelen zwaar ’s avonds. Het zou dan ook prettig zijn als je gewoon ergens een patatje of een broodje croquet zou kunnen scoren, als je rond lunchtijd niet thuis bent. Maar snackbars zijn onbekend in dit deel van de wereld. We hebben overigens wel wat alternatieven gevonden.
Het meest logische alternatief lijkt een Sandwicherie te zijn, waar de hongerige tussen de middag een belegd stokbrood kan halen. Veel bakkers (Boulangerie en/of Pâtisserie) verkopen stukken pizza, of kleine quiches, en soms zelfs “sandwiches”, aangeklede baguettes dus. Maar dan moet je wel bijtijds zijn, want de meeste bakkers sluiten rond 12h00, en gaan pas na 15h00 of nog later weer open. Langs de Voie Verte bij Chazelle zat tot voor kort nog een Sandwicherie, maar helaas gaat die het volgend seizoen niet meer open.
Voor degenen die de voorkeur hebben voor een warme hap is er de Kebabzaak. Het is niet echt hetzelfde als een Shoarmazaak, maar komt er wel dicht bij. Ze verkopen er allerlei soorten kebabs, in verschillende vorm. Het meest populair zijn de “assiette kebab”, “sandwich “kebab” of “galette kebab”.
De assiette is een bord met vlees, patat, salade en sauce blanche en/of harissa (pittig). De sandwich is hetzelfde zonder patat, maar dan zit alles in een half Turks brood gepropt, en de galette is een flinterdunne pannenkoek met dezelfde vulling als een sandwich. In Cluny zit een uitstekende, “Bosphorus”, maar elke iets grotere plaats heeft één of meer Kebab zaken.
Er bestaan ook restaurants waar ze aan casse-croûte (letterlijk lunchpakket) doen. Dat staat vaak op de gevel (L’Orée-du-Bois, langs de Voie Verte). Het aanbod is er simpel; er zijn normaal gesproken diverse sanwiches beschikbaar, salades, en vlees met frites schotels. Onze favoriete lunch in Cluny tijdens of na het winkelen bestaat uit een steak-haché frites, een bord met patat en een gebakken tartaar-achtige hamburger. Een andere variant is een sandwich steak-haché frites, waarbij alles tussen de twee helften van een baguette wordt gepropt. Er bestaat ook zoiets als een steak-haché au cheval. Veel Britten durven hier niet aan te beginnen, alhoewel het niets met paardenvlees te maken heeft; het betekent dat er een spiegelei “au cheval” (schrijlings) op de hamburger ligt.
Dan zijn er uiteraard nog de pizzeria’s, of de “gewone” restaurants. Het is vaak de moeite waard om te kijken wat de plat du jour is. Doorgaans kun je óf een menu du jour (voorgerecht, plat du jour, nagerecht) bestellen, waarbij de prijs rond de € 13 schommelt, óf alleen de plat du jour (meestal onder de € 10). Onze onvolprezen Monique, de eigenares van La Terrasse in Cormatin kookt een uitstekende Boeuf Bourgignon. We hebben deze plaatselijke specialiteit al bij ettelijke restaurants geprobeerd, maar de hare steekt binnen een straal van 50 km overal met kop en schouders bovenuit. Andere lichte maaltijdvarianten bij La Terrasse zijn de maaltijdsalades, waarvan de salade Bressane, een groene salade met maïs en kippenlevertjes, een aanrader is.
Maar voor de echte die-hards, die perse fast food willen eten is het hier afzien geblazen… De dichtstbijzijnde McDonald’s zijn in Mâcon of Chalon te vinden, dus zo’n 35 km hiervandaan. Saône-et-Loire, ons Département, telt wel 6 van deze toko’s.
Vind je dat veel? Saône-et-Loire heeft een oppervlakte van ca. 8500 vierkante kilometer, de bevolking telt ca. 550000 inwoners. Amsterdam heeft 16 McDonald’s, op een (land)oppervlak van 220 vierkante kilometer voor 750000 inwoners. Voor de statistici:
Saône-et-Loire heeft 1 McDonald’s per 90000 inwoners; Amsterdam telt 1 McDonald’s per 47000 inwoners (een 2 x zo hoge dichtheid).
Saône-et-Loire heeft 1 McDonald’s per 1400 vierkante kilometer; Amsterdam telt 1 McDonald’s per 14 vierkante kilometer (een 100 x zo hoge dichtheid).
Ik vind het wel mooi zo; geef mij maar Saône-et-Loire!

De website van La Tuilerie de Chazelle

Paasmarkt in Louhans

2010-04-10T07:00:00.002+02:00

Degenen die deze Blog op Facebook of via een e-mail vinden: voor de bijbehorende diashow moet je de “echte” Blog aanklikken.

Wij raden onze gasten, als die echt gek zijn op markten, aan om de maandagmarkt in Louhans te bezoeken. Niet alleen is Louhans een aardig stadje, maar op maandag wordt er een bruisende markt gehouden. Het is niet echt naast de deur (60 km), maar de weg er heen is goed en niet druk. De hele binnenstad is voor die dag veranderd in één grote marktkraam, waar groenten en fruit, kleding, vleeswaren, prullaria, huishoudelijke spullen ( zelfs Tupperware!), etc. verkocht worden. Ook degene die luidkeels een wonder-snijapparaat aanprijst ontbreekt niet.
De grootste attractie is echter de “beestenmarkt”. Aan de rand van het stadje, net buiten de centrum, strekt zich een stuk markt uit waar konijntjes, geiten, pony’s, honden, katten, kippen, eenden, etc. in alle soorten en maten te koop zijn. De kopers keren huiswaarts met kartonnen dozen waarin luchtgaten zijn geprikt, opdat hun nieuwe aankoop de reis in het ongewisse kan overleven.

Eén van de leukste dagen om Louhans te bezoeken is tweede Paasdag. Het is dan gierend druk in het stadje (de drukte is vergelijkbaar met de diverse Uitmarkten in Nederland), je moet 1 km vóór het centrum je auto kwijt, anders doe je er een half uur of langer over om ergens aan de rand van het stadje een plek te vinden. Deze Paasdag kenmerkte zich door stralend weer, en half Saône-et-Loire was op pad. Met alles volop in bloei was het ook buiten het marktgedeelte goed toeven. Eén ding kun je wel vergeten op zo’n dag, en dat is ergens even een hap eten. Alle restaurants in het stadje waren vol, en gereserveerd. Bij de weinige sandwichkramen stonden lange rijen, en uiteindelijk kochten we, bij de plek waar we geparkeerd stonden, een stuk pizza en een quiche bij de bakker. Maar dat ging er, na een dagje markten, in als Gods woord bij een ouderling!

De website van La Tuilerie de Chazelle

Naar de bollen, naar die heerlijke bollen

2010-03-27T07:00:00.003+01:00

Nu alweer een hele tijd geleden, toen we hier pas woonden, zagen we langs een aantal wegen in de buurt opeens bordjes staan in de vorm van een narcis met het woord Bonnay erop, of met een narcis erop geschilderd, of met het woord “jonquilles”.
De bordjes leken richtingbordjes te zijn, en het is hier niet ongewoon dat een dorp als Bonnay een bewegwijzerde wandel- of fietstocht uitzet, waarbij dit soort randonnées ook nog een schilderachtige naam krijgen zoals “jonquilles” (narcissen) of “jouvencelle” (bron, fontein). We besloten de bordjes te volgen, maar we kwamen er toen niet achter waar ze heen wezen; opeens hielden de bordjes op, en dat was het dan. Een paar jaar later, we hadden inmiddels vrienden gekregen die daar in de buurt woonden, kwamen we er via hen achter dat de bordjes in de lente werden neergezet, en dat die naar delen van een bos verwezen waar in het voorjaar wilde narcissen bloeien. Dit voorjaar, (de lente was net uitgebroken - en dat gaat hier echt zo) gingen we weer eens bij onze vrienden langs, en die vertelden ons hoe we het beste konden rijden om de jonquilles te vinden. Afgelopen zaterdag trokken we de stoute schoenen aan, wapenden we ons met een camera, klommen in de auto en reden naar de aangewezen parkeerplaats. Er stonden maar weinig auto’s, en we konden ongestoord het bos in wandelen, op zoek naar het Franse equivalent van onze bollenvelden. We waren blijkbaar nog wat aan de vroege kant, want weliswaar zagen we overal narcissen tussen de bomen staan, maar er was nog geen bloem te bekennen.
Afgelopen woensdag, toen het opnieuw prachtig mooi weer was, togen we opnieuw naar het bos. Dit keer stond het grasveld aan de rand van het bos vol met auto’s, en zagen we mensen met armen vol narcissen uit het bos komen. Zoals gebruikelijk in dit deel van Bourgogne, had de “foyer rural” van het dichtstbij gelegen dorp een tent opgezet waar men tegen een bescheiden vergoeding een versnapering kon nuttigen.
Toen we eenmaal in het bos waren, zagen we wat voor schade een horde “natuurliefhebbers” in korte tijd kan aanrichten. Aan de vertrapte grond onder de bomen was nog te zien waar de narcissen in bloei hadden gestaan, maar de enige narcissen die wij nog zagen waren aan de slachting ontkomen doordat ze verstopt zaten onder een wirwar van doornige bramentaken. De paar foto’s die ik van de jonquilles heb kunnen maken, zijn dan ook van de paar bloemen die er nog stonden. Als ik ooit nog eens een keer velden met narcissen in volle glorie wil zien, zal ik dus blijkbaar toch terug moeten naar de geestgronden....

De website van La Tuilerie de Chazelle

Tour de France 2010

2010-03-13T07:00:00.010+01:00

Wielrennen in Frankrijk is, net als in België en Nederland, een razend populaire sport. Zodra er een al dan niet groot evenement op stapel staat dan zie je ze weer, de mannen (en heel soms vrouwen) in felgekleurd lycra voorovergebogen over hun stuur in grote groepen langs ’s Heeren wegen zoeven, waarbij de voorste renner regelmatig ongearticuleerde kreten uitstoot of een hand of arm opsteekt om de groep achter zich te waarschuwen voor een gat in de weg, een wandelaar, een geparkeerde auto of een overstekend oudje.
En evenementen zijn er genoeg. In juni, als de Tour de France koorts weer toeslaat, beginnen door heel Frankrijk grote groepen renners aan hun eigen bescheiden Tour de Village, Tour de Département of Tour de Région, of simpelweg Tour d’Environnement. Een ieder spiegelt zich aan zijn of haar grote voorbeeld: Alberto Contador, Lance Armstrong, Jan Ullrich, Indurain, LeMond, of voor de ouderen onder hen Hinault, Mercx, Anquetil, Bahamontes...
Ook Cormatin blijft niet gespaard voor grof wielergeweld. Vorig jaar, 2009, kwam de Route de Saône-et-Loire (wielervierdaagse) door Cormatin. Uren van te voren waren de wegen afgezet, teneinde een kleine kopgroep en een groot peloton vrije doorgang te verlenen zonder dat er ongelukken konden gebeuren. Maar deze race valt in het niet bij de echte klassieker, de Tour de France.
In 2006 kwam de Tour weliswaar (nog) niet door Cormatin, maar de finish van de achttiende etappe was in Mâcon; reden voor een paar van onze kamperende wielerfanaten (en sindsdien recidivisten!) om naar Mâcon te fietsen teneinde dat spektakel daar mee te maken. De renners starten de volgende dag voor een tijdrit van Le Creusot naar Montceau-les-Mines. Het transport van Mâcon naar Le Creusot ging per bus of trein.
In 2007 kwam de zesde etappe van de Tour (van Semur-en-Auxois naar Bourg-en-Bresse, ca. 200 km) dwars door Cormatin. Vanaf ruim vóór de lunch tot rond 17h00 was de hoofdweg (D981 Cluny-Givry) afgezet, teneinde ruimte te bieden aan de karavaan gevolgd door de renners zelf. Het circus was inderdaad compleet: luid toeterende reclame auto’s, die met zo’n 50 km per uur door het dorp reden terwijl ze allerhande prullaria uit de ramen gooiend, honderden toeschouwers waarvan enkele zich bijna voor de auto’s gooiden om ook zo’n mooie kartonnen zonneklep te bemachtigen...
En daarna de climax, een gekleurde band die zo snel aan de ogen voorbij trok dat de gezichten van de renners niet veel meer waren dan vage vlekken. Dat jaar hadden we meerdere kampeerders hier die onze camping speciaal hadden uitgekozen vanwege de Tour. Enkele van hen wilden graag de tussensprint zien bij Brancion, maar konden daar, omdat er veel wegen waren afgesloten én bij gebrek aan een gedetailleerde kaart, niet komen....
In 2010 is er weer een etappestart hier in de buurt. De zevende etappe start zaterdag 10 juli 2010 vanaf Tournus (25 km) voor een rit van 161 km naar Station les Rousses. We zijn erg benieuwd of onze echt fanatieke wielerliefhebbers dan wéér van de partij zijn!

De website van La Tuilerie de Chazelle

Storm, een terugblik

2010-03-01T10:14:00.008+01:00

In de korte diashow die bij deze Blog hoort zijn enkele beelden te zien van de overstroming in de Vendée en Poitou-Charentes van 28 februari 2010, en wat oud materiaal uit februari 1953.

Als de wind om het huis giert komen er bij mij altijd herinneringen boven drijven aan de rampnacht begin 1953. Gelukkig stormt het hier niet zo regelmatig als in Nederland, maar het kan ook hier goed te keer gaan. Onlangs was het weer zover: de hele kuststreek was ’s ochtends “vigilance rouge” (de hoogste alarmfase) en de rest van het land was oranje. In het avond journaal (de storm was inmiddels over Frankrijk geraasd) kwamen de bekende beelden langs: straten onder water, mensen die uit hun huis werden gedragen, en huizen waarvan alleen de daken nog boven de watervlakte uitstaken. In Bourgogne bleef de schade gelukkig beperkt; vorig jaar februari was het hier wél goed raak geweest, met ruim een dag zonder telefoon en elektriciteit, omgewaaide bomen op ons terrein...
Maar toch moet ik bij dit soort zware stormen altijd terug denken aan die stormachtige nacht begin 1953, toen ik op moest blijven (als kind vond ik dat geweldig!), terwijl via de radio de onheilsberichten binnen druppelden. Dijkdoorbraak hier, verhoogde dijkbewaking daar... Mijn vader zat gespannen te luisteren naar de berichten over een mogelijke dijkdoorbraak in de buurt van Krimpen aan de IJssel, waardoor ook Delft onder water zou komen te staan. En ook het koffertje met waardevolle zaken stond klaar in de gang. De volgende dagen waren er inzamelacties voor kleding en dekens voor de mensen die have en goed hadden verloren en wier huizen volledig blank stonden; mijn lagere school was een inzamelpunt voor dit soort zaken. Daarna kwamen langzaam de eerste beelden binnen, via het Polygoon journaal in de bioscopen (TV was er nog niet of nauwelijks). De ramp van 1953 kostte uiteindelijk het leven aan ruim 1800 mensen, en de voorlopige tol van de storm van gisteren in de Franse kuststreek is “slechts” een kleine 50 doden. En hoewel de schaal van beide gebeurtenissen nogal verschillend is, is het hartverscheurende leed dat van de TV beelden afstraalt hetzelfde.

Nog een nagekomen bericht uit NRC Handelsblad; na dubbelklikken is het artikel bij 100 % nog net te lezen.

De website van La Tuilerie de Chazelle

De Crescent Jazzclub

2010-02-27T07:00:00.001+01:00

Nadat ik Jazz à Trivy had gevonden, vroeg ik me af of er niet ook nog ergens dichterbij een gewone ordinaire jazzclub was te vinden. Cluny had ’s zomers wel eens een paar concerten in een theaterzaaltje, Couches heeft een tamelijk groot jazzfestival, maar ik was op zoek naar zoiets als het oude Rotterdamse B14, of Thelonious, of zoiets. In Mâcon (niet echt naast de deur, zo’n 35 km weg) bestaat een jazzclub die Crescent heet. De club zit midden in de stad, in een oud (wijn)keldertje, waar je langs de rand niet kunt staan, zo laag is het, en waar een bassist zijn bas niet rechtop neer kan zetten. We gingen er heen, moesten lid worden (à € 3.50) en konden daarna plaats nemen op een van de banken. Zoals op de foto te zien is, is het een piepklein zaaltje, en meer mensen dan er op de foto staan, passen er niet in.
Dat moet ten tijde van het vrije roken een echt rookhol zijn geweest. Enfin, het eerste concert waar we heen gingen was niet erg interessant, en dan druk ik me nog netjes uit. We hebben nog een tweede poging gewaagd, toen er een “veelbelovende”jonge gitarist speelde. Zo’n uitje is altijd te combineren met een etentje in Mâcon uiteindelijk. Maar de kwaliteit van het gebodene was van dusdanig (amateuristisch) niveau, dat we besloten het verder in de Crescent maar voor gezien te houden. Wat wel jammer is uiteraard, als je van jazz houdt. Het enige pluspunt van de muzikanten die er speelden was wel, dat ze onversterkt, of bijna onversterkt speelden. Zelfs de drummers die we er hebben gehoord, wisten het volume op de een of andere manier binnen de perken te houden, zonder alleen maar met brushes te drummen. Want wat ik nog erger vind dan niet erg opwindende muziek, is als je door een soort geluidsmuur alleen nog maar kan zien dat er een saxofonist bezig is; horen en zien vergaat je dan eigenlijk. Ik heb dat een keer meegemaakt met Hans Dulfer in de Boerderij in Zoetermeer, waar je alleen als je buiten stond nog vagelijk wat instrumenten kon onderscheiden. En daarna kon je meteen door naar de oorarts met een gehoorbeschadiging!

De website van La Tuilerie de Chazelle

Loto, Quine, Kien en Bingo

2010-02-20T11:45:00.000+01:00

Eigenlijk ben ik totaal niet geïnteresseerd in het Bingo- of Lotospel. In Nederland had ik ooit maar éénmaal (en dat was méér dan genoeg) Bingo gespeeld, en daar herinner ik me bar weinig van.
Maar één ding intrigeerde me. Als kind mocht ik van mijn moeder wel eens met wat kleine houten rondjes spelen, waar een getal op stond. En mijn moeder had het dan wel eens over een Kienspel. Toen ons een jaar geleden werd uitgelegd hoe je Loto speelt in Frankrijk, bleek de uitroep bij een volle kaart “Quine” te zijn. Volksetymologie is niemand vreemd, dus een verband tussen Quine en Kien leek voor de hand te liggen. Enfin, even zoeken in Wikipedia bracht uitkomst.
De oorsprong van het spel ligt in Italië, waar het rond 1530 ontstond als Lotto. Het woord Bingo is afgeleid van de Amerikaanse variant, dat rond 1920 werd gespeeld op een formulier waarvan de cijfers na afroep met bonen werden afgedekt. Bingo is een verbastering van Beano, een verwijzing naar de bonen, en de naam van het formulier.
Het Nederlandse woord Kienspel is afgeleid van het Franse woord Quine, wat weer van het Latijnse Quini (= 5) komt, en dat verwijst naar de vijf getallen die per rij staan afgedrukt op een Loto kaart. De gebruikte formulieren lijken nationaal bepaald.
De Fransen (Loto) en Engelsen (Bingo) hanteren een formulier van 3 rijen en 9 kolommen, waarbij de eerste rij bestemd is voor de getallen 1 t/m 9, de tweede voor 10 t/m 19, enz. De laatste kolom is bestemd voor de getallen 80 t/m 90. Dit maakt het aflezen relatief eenvoudig. Er kan gespeeld worden per rij (wie dus het eerste één rij vol heeft) per 2 rijen (idem voor twee rijen) of per volle kaart. Wordt er per rij gespeeld dan wordt er in Frankrijk “Quine” (= 5) geroepen als iemand een volle rij heeft. Bij een volle kaart is de kreet “Carton plein”.
De Amerikanen en Nederlanders (Bingo) spelen op een formulier van 5x5 vierkantjes, waarbij het vierkantje in het midden leeg is. De 24 overige willekeurige getallen (uit de reeks 1 t/m 75) staan soms in willekeurige volgorde, soms per kolom gesorteerd (1 t/m 15, 16 t/m 30, enz.) op het formulier afgedrukt. Ook hier kan per rij, kolom, vierkant of een andere van te voren afgesproken vorm worden gespeeld, of uiteraard per volle kaart.
En dat allemaal omdat ik nieuwsgierig was naar de herkomst van het woord Kienspel!

De website van La Tuilerie de Chazelle

Bureaucratie of de Franse slag?

2010-02-13T07:00:00.011+01:00

Bureaucratie of de Franse slag?Regelmatig horen we klachten, voornamelijk van Engelsen overigens, over de “ongehoorde” bureaucratie in Frankrijk. Ik als Nederlander echter, vind de Franse bureaucratie een verademing als ik het vergelijk met Nederland (hoewel de over-organisatiegraad in Nederland soms ook wel voordelen heeft!).
De laatste keer dat we op de Mairie moesten zijn was voor ons jaarlijkse “certificat de vie”, een stuk papier zonder welk een verzekeringsmaatschappij bijvoorbeeld geen pre-pensioen uitkeert. Dat gaat heel gemoedelijk, je hebt een formulier bij je, de secretaresse vraagt “Comme l’habitude?”, ze gaat aan de slag en 2 seconden later sta je met een ingevuld en gestempeld formulier, zonder enige kosten, weer op straat. We wilde net gaan lunchen, toen we terug werden gefloten door een gemeenteraadslid belast met de “census”. In Nederland is de laatste volkstelling onder veel protest gehouden in 1971; die van 1981 werd uitgesteld en uiteindelijk afgeblazen. In 1991 ging het instituut volkstelling ook wettelijk ten onder. Maar in Frankrijk, waar geen bevolkingsregister bestaat, is er om de zoveel jaar een telling, die hier “recensement” heet.
De voorlaatste algemene was in 1999. Er bestaat een heel rooster van jaren waarin bepaalde communes worden onderzocht; het gaat niet per postcode of kanton, tenminste, daar heb ik geen aanwijzingen voor kunnen vinden. In elk geval werd op de nieuwjaarsreceptie door de burgemeester aangekondigd dat er twee gemeentemedewerkers waren belast met de registratie van de census voor Cormatin in 2010 (onze Kantonhoofdstad Saint-Gengoux is pas in 2013 aan de beurt).
Degene die ons terugfloot was Pierre M., een heel gemoedelijke man, die we vaak tegen kwamen bij het opzetten van de diverse evenementen in Cormatin. Of we even wat tijd vrij wilden maken voor de census. Uiteraard wilden we dat wel, en even later zaten we met een paar formulieren voor onze neus de vragen op zíjn formulier te beantwoorden.
Dat ging voornamelijk over wanneer we hier waren komen wonen, wanneer we het huis hadden gekocht, op welke manier we ons huis verwarmden, enz. Ons eigen formulier bevatte vragen over beroep, vooropleidingen, burgerlijke status, enz. Enfin, als we iets niet begrepen, en Pierre vond het ook te moeilijk, wuifde hij weer eens vermoeid met de hand, hetgeen betekende “Ach, laat die vraag dan maar zitten”. Na een kwartiertje mochten we naar onze lunch, met de opmerking “Nou, daar zijn jullie voor vijf jaar weer vanaf”.
Als je leest hoe gemoedelijk er op het plattegrond wordt omgesprongen met burgerzaken, wie durft er dan nog te klagen over Franse bureaucratie? Ik in elk geval niet!

De website van La Tuilerie de Chazelle

Bingo! (deel 2)

2010-02-01T14:10:00.001+01:00

Voor deel 1 van deze spannende historie klik hier.
De jaarlijkse Loto zit er weer op! Wij hadden braaf onze Loto kaarten aan de man/vrouw gebracht, en alle 20 verkocht.
Afgelopen zaterdag was de Loto avond voor de afnemers van onze kaarten, zodat we een klein uur met andere vrijwilligers Loto moesten spelen, en de volgende dag, de zondag dus, was de officiële Loto. Beide dagen gebeurde het, dat er een prijs viel op meerdere kaarten tegelijk.
En in tegenstelling tot wat ik dacht, viel de (eerste) prijs niet op degene die als eerste “Quine” riep, en de volgende prijs op de tweede, enz.; nee, bij meerdere “Quine” roepers werd er om de prijs geloot. De minder gelukkige Quine roepers kregen een troostprijs, een fles wijn, een potje paté, of iets anders begerenswaardigs. En daarna ging de Loto gewoon door voor de volgende volwaardige prijs. Ze zijn hier overigens niet zo streng in de Loto-leer als in sommige bejaardenhuizen in Nederland, waar je onmiddellijk afgestraft wordt als je per ongeluk “Ja” roept in plaats van Bingo, en de prijs dus aan je neus voorbij gaat.
Tijdens de echte Loto waren we vrijgesteld van ingespannen luisteren naar het afroepen van de getallen in het Frans, omdat we bardienst hadden. We konden dus onze summiere rekenkunst laten voor wat het was, en hoefden geen hoofdrekensommen te maken in de trend van "Quatre-vingt-dix-neuf = 4 x 20 + 10 + 9 = 99". En wat is een Frans evenement zonder voedsel? Niet alleen werden we verondersteld bier, wijn, koffie, thee of limonade te slijten aan de vermoeide Loto spelers tussen één van de 9 ronden in; nee, ook bakjes met “bugnes” waren in de aanbieding.
Wij hadden er geen idee van wat bugnes waren, maar inmiddels zijn we volledig op de hoogte. Het zijn kleine stukjes gefrituurde deegwaar, bestrooid met poedersuiker, en de smaak en consistentie lijken een beetje op die van luchtige appelflappen (maar dan wel zonder appel). Enfin, de bugnes gingen als warme broodjes over de toonbank, en aan het eind van de middag was er een flinke bres in de voorraad drank geslagen. Dat was overigens grotendeels te danken aan de hoge opkomst. Voordat de Loto echt van start ging moesten er nog extra tafels en stoelen worden gemobiliseerd, hoewel daar eigenlijk niet echt plaats voor was. Heel Cormatin, inclusief de razende reporter van het Journal de Saône-et-Loire Mme Michèle E.-D., de burgemeester en loco-burgemeester, en zelfs de geachte afgevaardigde van het Conseil-Général van Saône-et-Loire, de heer Jean-Pierre C., was aanwezig en speelde Loto. Binnen niet al te lange tijd zullen we het verslag lezen in ons plaatselijke leugenaartje; de lezers van deze Blog hebben echter een streepje voor en zijn als eerste op de hoogte van dit ongekende evenement.

De website van La Tuilerie de Chazelle

Jazz à Trivy

2010-01-30T07:00:00.003+01:00

Jazz en Frankrijk zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden. Parijs is lang een trekpeister geweest voor grote jazz musici; menig muzikant bleef ook voor kortere of langere tijd na de oorlog in Parijs hangen. Los daarvan hebben de Fransen zelf ook een aantal grote jazznamen voort gebracht, zoals Martial Solal, Daniel Humair, Pierre Michelot, Michel Legrand, Jean-Luc Ponty, Louis Sclavis en het onvergetelijke Quintette du Hot Club de France met Django Reinhardt en Stéphane Grappelly. De traditie van de Hot Club leeft nog steeds voort in een groot aantal “manouche” combo’s.
We waren op een goede dag in het Office de Tourisme van Cluny aan het rondneuzen, toen we een foldertje zagen met als titel “Jazz à Trivy”. Eén van de eerste concerten die daar gegeven zou worden was een concert van Biréli Lagrène met zijn groep Gipsy Project. In Cluny waren geen kaartjes meer te koop, maar daar wisten ze ons wel te vertellen, dat in de apotheek van Charnay-lès-Mâcon nog wel kaartjes beschikbaar waren. Charnay is niet zo ver hier vandaan (zo’n 30 km), dus de kaartjes waren snel gekocht. Iedereen die wat meer van jazz af weet, weet dat Lagrène zich ontwikkeld heeft van een Django kloon tot iemand met een uitstekende techniek en een heel eigen sound, ook al is hij zijn manouche achtergrond niet vergeten. Het concert was dan ook uitstekend, en twee seizoen erna trad Lagrène weer op in Trivy, dit keer samen met Gipsy project en zangeres Sara Lazarus. En dat is wat ik zo verbazingwekkend vind. Lagrène kan zonder veel moeite een zaal zoals de Doelen in Rotterdam vullen, en heeft dat ook gedaan in het verleden. En zo’n muzikant treed dan op in een gehucht ergens in de Bourgondische rimboe, in een Romaans kerkje waar met veel moeite 100 man in zijn te persen. De verklaring zal wel simpel zijn; wij denken, dat Lagrène óf hier oorspronkelijk uit de buurt komt, óf hier een aantal vrienden heeft die hij graag een plezier doet, óf een combinatie van beiden. Hoe het ook zij, Lagrène is in Trivy een graag geziene gast. En Trivy heeft meer te bieden dan dat; een tijdje terug traden de Swingle Singers met Ward Swingle op in Trivy. Voor de jazz liefhebbers die hier ’s zomers verblijven, is “Jazz à Trivy” dus een naam om in de gaten te houden!

De website van La Tuilerie de Chazelle

Bingo! (deel 1)

2010-01-16T07:00:00.007+01:00

Vorig jaar lazen we in het “Bulletin de Cormatin” dat de “Amicale de Cormatin”, een gezelschap dat o.a. de jaarlijkse brocante en randonnée, het uitstapje voor de ouden van dagen en het kinderkerstfeest op school voor haar rekening neemt, verlegen zat om vrijwilligers. Tijdens de nieuwjaarsreceptie vroegen we een bevriende Cormatinoise wie we daarvoor moesten benaderen, en ze wees ons Monsieur Alain G. aan. We schoten de man aan, en ja, we konden helpen; we moesten op een bepaalde zaterdag om 17h00 bij Salle St. Roch zijn, voor de Loto (=Bingo). We vonden het wel een beetje gek, want we dachten dat de Loto ’s middags werd gehouden; maar misschien hadden ze mensen nodig voor de afwas of voor het terug zetten van stoelen en tafels.
Het werd nog vreemder toen we ontdekten dat de Loto op zondag werd gehouden. Maar, dacht ik in mijn onschuld, misschien moesten we dan de tafels en stoelen juist klaar zetten. Enfin, we waren op tijd, er bleek een hele meute mensen aanwezig, en binnen de kortste keren kregen we een handvol bingokaarten voor ons neus, en begon het afroepen van de nummers. Elke keer als er een prijs viel, liep de “prijswinnaar” naar voren en leverde zijn of haar kaart in, die keurig werd geregistreerd. We hoefden geen cent te betalen voor de kaarten; maar hoewel er drie prijzen vielen, werden die niet afgehaald, en toen na een uur de laatste prijs viel, stapte een ieder op en ging huiswaarts.
Onnodig te zeggen dat we er geen snars van begrepen.
Inmiddels zijn we wat beter ingevoerd in het verenigingsleven hier, en tijdens de laatste Amicale vergadering vielen ons (eindelijk!) de schellen van de ogen. Aan het eind van de vergadering namelijk, kreeg elke aanwezige een enveloppe met 20 Loto kaarten. Ieder werd verondersteld deze kaarten te verkopen à € 2.00 per kaart; de kaarten waren genummerd, en de kopers werden met hun kaartnummer geregistreerd. De dag vóór de “openbare” Loto werden de kaarten ingeleverd bij de organisatie, en de vrijwilligers van de Amicale speelden dus een aantal Loto ronden in naam van degenen die de kaarten hadden gekocht. Pas de middag erna vond de “echte” Loto plaats, waarbij je net zoveel kaarten kon nemen als je wilde, maar dit keer dus wel tegen betaling!
Voor deel 2 en slot klik hier.

De website van La Tuilerie de Chazelle

Wat is toch dat fenomeen “Taizé”?

2010-01-09T15:48:00.003+01:00

La Tuilerie Website

Elke ochtend maken de klokken van Taizé me wakker. Eén klok luidt om kwart voor acht gedurende ongeveer vijf minuten om de monniken te manen tot hun ochtendgebed. Om kwart over acht beginnen de echte klokken te luiden, en gedurende vijftien minuten roepen die de gelovigen op tot de ochtenddienst. Als de klokken ophouden weet ik dat ik op moet staan. ‘s Middags luiden ze nog een keer van kwart over twaalf tot half een, en dan weet ik dat ik de lunch op tafel zou moeten hebben staan; als we nog niet gegeten hebben als de klokken ‘s avonds luiden (rond kwart over acht) dan weet ik dat ik achter loop met het avondeten. Dat was wat Taizé betekende voor mij toen ik hier kwam wonen.

Rond de Paasdagen van 2006 zijn wij een keer naar Taizé geweest om te kijken wat zich daar nou precies afspeelde, en we waren hoogst verbaasd over het feit dat er zo veel jongeren rond liepen. We hadden nooit gedacht dat Taizé zo’n grote aantrekkingskracht uitoefende op jongeren; het geheel deed denken aan wat je hoort over de volksmassa’s die in de middeleeuwen deelnamen aan de grote pelgrimstochten naar Rome, het Heilige Land of Santiago de Compostella. Wij zijn toen niet naar een dienst geweest, want dat leek ons een beetje voyeuristisch; het was uiteindelijk toch iets voor jonge mensen, of niet soms? Maar ik wilde toch eigenlijk wel naar een dienst, al was het maar om het één keer te beleven; ik durfde echter niet alleen. In juli van hetzelfde jaar stond er een echtpaar op onze camping. Zij was al eerder in Taizé geweest en wilde nog een keer naar een dienst, maar hij kon er toen niet toe gebracht worden om mee te gaan. En zij durfde niet alleen. Eindelijk, daar lag dus mijn kans! Op een mooie vrijdagavond in juli wandelde ik samen met Ans de heuvel op richting Taizé voor mijn eerste dienst daar.

De diensten zijn een mengeling van gezang en stilte. Van het gezang gaat een zekere betovering uit, sommigen zouden misschien zeggen een soort bedwelming. Voor de jonge pelgrims van over de hele wereld vandaan moeten de liederen dusdanig eenvoudig zijn dat iedereen mee kan zingen. Er worden verschillende talen gebruikt; Latijn, Duits en de een of andere Slavische taal zijn de meest voorkomende, maar er zijn ook Franse, Engelse en Spaanse liederen en heel af en toe zelfs een Nederlands lied. Elk gezang heeft twee coupletten en die worden een aantal keren herhaald gedurende ongeveer één of twee minuten. Er zijn vierstemmige liederen, eenstemmige canons en gezangen waar een monnik of een zuster (van een ander klooster dichtbij Taizé) het couplet zingt, waarbij de gemeente met het refrein antwoordt. Het is niet ieders smaak, maar ik vind ze ontzettend mooi en meditatief en ik geniet van het zingen terwijl ik deel uit maak van zo’n grote massa. Tijdens elke dienst wordt er ook vijf minuten stilte gehouden. Het is indrukwekkend te zien hoe zo veel mensen zo stil kunnen zijn, en nog wel voor zo lang. Nadat aan het eind van de dienst de monniken vertrokken zijn, gaat het zingen gewoon door totdat iedereen uitgezongen is en ik heb gehoord dat dat op een vrijdag- of zaterdag“avond” uit kan lopen tot in de vroege uurtjes van de volgende dag.

De vrede in zo’n dienst raakt je; je kunt het bijna voelen, en ik begrijp goed waarom mensen jaar in jaar uit naar Taizé komen om een klein beetje van dat gevoel mee terug naar huis te nemen. Dit is helemáál niet alleen voor jongeren; iedereen is welkom en iedereen kan daar profijt van hebben. Een aantal van de gasten in onze gîtes (vakantiehuisjes) of op onze camping komen speciaal voor Taizé, en willen één of twee diensten meemaken, terwijl ze gedurende de rest van hun vakantie genieten van de meer wereldlijke zaken die onze regio te bieden heeft. Maar ook sommige van onze andere gasten, die hier in eerste instantie alleen komen voor een fiets- wandel- of luiervakantie raken gefascineerd door wat zich op Taizé afspeelt. Uit ervaringen van deze gasten is ons gebleken dat niet alleen religieus bewogen mensen zich thuis voelen in Taizé; sommigen zijn diep onder de indruk van de muzikale inhoud, of meer prozaïsch, van de perfecte organisatie van het geheel.

De foto's zijn van de Taizé Communauté website. Voor meer informatie klik hier

La Tuilerie Website