5a :Le Saint-Martin in Chapaize

Le Saint-Martin - Chapaize

Dit restaurant, fraai gelegen tegenover de kerk van Chapaize, is inmiddels van eigenaar veranderd, We hebben nog niet de kans gehad het uit te proberen, maar wat we zo links en rechts opvingen is het geen onaardig restaurant, met een aangename ambiance en goed eten. De prijzen liggen wat hoger dan bij wat ik gemakshalve maar de "Plat du jour" restaurants noem.

Saint-Martin - Chapaize

Wordt hopelijk vervolgd.

4b : Goede gastvrouwen - Frits Abrahams

De column “Dag” van Frits Abrahams van de achterpagina van NRC-Handelsblad van donderdag 26 mei 2011

Opmerking: ik heb contact gehad met de heer Abrahams, en deze heeft mij toestemming gegeven het gehele artikel te citeren: bij deze dus!

Goede gastvrouwen

Dit wordt een stukje over vrouwen die restaurants drijven. In Nederland komt dat ook wel voor, maar in Frankrijk maakte ik het in enkele dagen drie keer mee - en hoe. De vrouw regeerde er als een God die wilde dat alles goed was en blééf.

Het gebeurde in restaurants op het platteland (eerder heuvels) van de Bourgogne. Telkens kwam een onberispelijk geklede, goed verzorgde vrouw van tegen de veertig ons vriendelijk tegemoet. Ze nam de jassen aan en begeleidde ons naar onze tafel. Vanaf dat moment bleef ze, zonder enige opdringerigheid, in onze buurt. Als ze naar de andere tafels liep, keek ze even hoe het ons verging.
Ze bediende ons niet zozeer op al onze wenken, ze was die wenken doorgaans vóór. Ze gaf uitgebreide toelichting bij gerechten op de kaart, ze schonk eigener beweging water en wijn bij, ze ging de roker in ons gezelschap die zich naar buiten had begeven, waarschuwen dat het eten werd opgediend. Als we iets te vragen of aan te merken hadden, was ze onmiddellijk aanspreekbaar.
Wat op mij, als vergeetachtig iemand, nog de meeste indruk maakte, was dat ze de bestellingen opnam zonder ze te noteren. Van tien mensen! En nooit vergiste ze zich, steeds kreeg iedereen feilloos het gerecht dat hij besteld had.

In Nederland sta ik altijd zeer wantrouwig tegenover bedienend personeel dat bestellingen probeert te onthouden. Het leidt later vaak tot veel wederzijdse verbouwereerdheid. Ik had de lamsbout besteld. Meent u dat? Het was de entrecote, dacht ik. Iemand anders voor de entrecote? Niemand? Vreemd. Morrend neemt hij het gerecht terug, dat gezeik ook altijd met die klanten.
Zulke fouten worden overigens ook gemaakt door bedienend personeel dat wél noteert. Het staat hier echt. Ja, maar ik heb het toch echt niet besteld.

In deze drie Franse zaken keek ik ademloos toe hoe de vrouw telkens uit de aanpalende keuken opdook en zonder aarzelen het juiste gerecht op de juiste plaats zette. Eén keer dacht ik haar op een fout te betrappen, maar de misser was mijn eigen schuld, ik had het verkeerde gerecht besteld.
Doorgaans deed de vrouw de bediening in haar eentje. Een geweldige klus. Het waren weliswaar geen grote zaken, maar er waren altijd vijf, zes tafels goed bezet. Dat betekende dat ze urenlang af en aan naar de keuken moest lopen.

Het verschil met bedienend personeel in Nederland was vooral dat ze constant op de tafels bleef letten. Bij ons zie je het personeel vaak wegkijken, ze doen net of ze je niet zien en horen - dan hoeven ze ook niet te komen. En áls ze komen - nu ik toch begin te kankeren ga ik nog even door - heb je kans dat ze zeggen: Sorry, maar dit is niet mijn wijk.
Vanwaar dat verschil? De restaurants die ik hier beschreef, werden gedreven door een vrouw (bediening) en man (kok) - echtparen vermoedelijk. Ze knokten voor hun bedrijf.
In een van die drie restaurants liep ook nog een gewone serveerster rond. We arriveerden daar tegen 9 uur 's avonds, sluitingstijd van de keuken. De serveerster keek bedenkelijk naar ons, ze verlangde naar huis. Dat mocht ze ook, want de vrouw van de eigenaar was blij met ons en bleef nog uren in haar eentje door redderen.

Als u in de buurt komt, en voor het geval u denkt dat ik overdrijf, hier volgen de namen van de restaurants: La table de Chapaize (in Chapaize), Hôtel Le Fleurvil (in Fleurville), Le Relais d'Ozenay (in Ozenay).
Doet u ze de groeten.

Frits Abrahams

4a : Le Relais d'Ozenay in Ozenay

Ozenay is een klein dorpje onder de rook van Tournus, hier zo'n 17 km of 25 minuten rijden vandaan. Het heeft een romaanse kerk met een interessant interieur, maar ik zal daar niet over uitweiden, aangezien deze blog niet over architectuur maar over eetgelegenheden gaat.

De kerk van Ozenay

We hadden al van diverse kanten lovende verhalen gehoord over dit restaurant, zelfs uit een Nederlandse krant. De betreffende column over een paar restaurants hier in de buurt maakt deel uit van deze blog.
Hoewel wij normaal gesproken een duidelijke voorkeur hebben voor de wat kleinere, volkse restaurants hier in de buurt, hebben we toch ook wel eens gedacht "Goh, zou het niet leuk zijn om ook eens in een chique restaurant te gaan eten?". Eind 2012 werden we uitgenodigd voor een maal bij een "wat beter" restaurant dan waar we normaal aten, en wij mochten kiezen. We zaten te dubben tussen La Table de Chapaize en Le Relais d'Ozenay, en omdat het menu en de carte van Le Relais wat veelbelovender leken dan die van La Table, kozen we voor Ozenay.
We arriveerden rond 19h30, wat vroeg is voor dit soort gelegenheden, maar ondanks het tijdstip zat het restaurant al snel tamelijk vol. De inrichting was smaakvol. Aan de wand hingen diverse keramiek "schilderijen" van een keramist uit Martailly-lès-Brancion en de stijl van deze werken paste uitstekend bij de Nouvelle Cuisine-achtige opmaak van de borden.

Een "schilderij"

Toen we moesten bestellen, bleek de keuze toch een beetje tegen te vallen. We hadden ons ingesteld op een redelijk betaalbaar menu, en het menu van € 33.00 bleek goedkoper of even duur te zijn als de drie overige hoofdgerechten op de kaart. Aangezien er bij het menu slechts gekozen kon worden uit twee voor- en twee hoofdgerechten bleek de keus opeens niet veel groter dan bij La Table de Chapaize. Het menu gaf keuze tussen een voorgerecht met gerookte zalm en een soep met butternut (pompoen), en tussen een hoofdgerecht met risotto en carrelet (schol) of een lamsschotel. Voor degene die allergisch is voor vis en schaaldieren was de keus dus gereduceerd tot een keus uit één; hetzelfde gold voor degene in het gezelschap die niet van pompoen of lamsvlees hield. Eén menu duurder was ook geen optie, omdat dat alleen werd geserveerd als de hele tafel hetzelfde menu bestelde. De maaltijd werd voorafgegaan door een amuse en afgesloten met een kaasplateau en een wat onduidelijk toetje met o.a. een stukje pistache cake.

Le Relais d'Ozenay

Als wijn wilden we een rode Henri Lafarge Pinot Noir bestellen, maar die was niet meer leverbaar, en we moesten het dus doen met een rode Henri Lafarge Mâcon.
De opmaak van het geheel was voortreffelijk, de bediening uiterst vriendelijk en efficiënt. Mijn voorgerecht (zalm) was goed, maar niet echt erg bijzonder; de pompoensoep daarentegen werd alom geprezen.
Voor de hoofdgerechten gold dat de schol met risotto in mijn ogen een beetje laf was, en ik hoorde dezelfde reactie van anderen over het lamsvlees.
Het kaasplateau had een goede selectie van redelijk sterke Franse kazen, waaronder diverse geitenkaasjes, een bleu d'Auvergne, en twee kazen gemaakt van koemelk waarvan één een goede Époisses was.
Het toetje was wat mij betreft niet geweldig. De eerlijkheid gebied mij wel te zeggen dat ik geen zoetekauw en ook geen toetjesmens ben. De andere disgenoten (we waren met ons vieren) waren overigens ook niet geweldig positief over het toetje.

Het interieur

Samenvattend:
Het eten was gemiddeld tot goed, hoewel ik het aan de prijzige kant vond voor het gebodene.
De ambiance en de bediening verdienen alle lof.
Mijn voorkeur blijft toch uitgaan naar restaurants met wat meer, zij het niet zo'n exclusieve keuze. Dat heeft misschien ook iets te maken met het gebrek aan snob appeal waar ik onder lijdt....

3d : Uit eten in Cluny (4 van 4)

Hôtel de Bourgogne

Na héél lang dubben hebben we eindelijk een keer flink in de beurs getast om in een duur restaurant te kunnen gaan eten. De keus was gevallen op Hôtel de Bourgogne, een prachtig gebouw aan een groot plein waaraan ook het fraaie Palais du Pape Gélase ligt.
Dat leek al veelbelovend, een eetzaal met fraai uitzicht. Helaas bleek het restaurant niet aan de voorkant van het hotel, maar aan de zijkant te liggen, met uitzicht op de restauratiewerkzaamheden aan de abdij. Ongelukkigerwijs zat ik aan de tafel met het gezicht naar het raam, en keek dus uit over een bouwplaats. De verbouwing is overigens inmiddels afgelopen, voor zover de restauratie van de abdij natuurlijk ooit klaar is. Bovendien liep het straatje waar we op uit keken van het centrum van Cluny naar een druk bezochte parkeerplaats, en het smalle trottoir liep vlak langs de ramen van het restaurant. Regelmatig bleven voorbijgangers voor het raam staan, om eens rustig te bekijken waaraan de gegoedere burgerij zich nu weer tegoed deed.

Palais du Pape Gélase

Nou ga je naar een restaurant om te eten, en niet noodzakelijkerwijs om de ligging te bekritiseren. Maar toch had ik een beetje het gevoel daar te kijk te zitten, iets wat ik bij goedkopere restaurants waar je op een terras aan de straat zit graag voor lief neem.
Enfin, daar zaten we dan. Sue zat met haar rug naar het raam, met uitzicht op de wat ouderwets ingerichte en ietwat kneuterig aandoende eetzaal.
We bestelden geen menu, omdat we beiden eigenlijk na een voor- en hoofdgerecht genoeg gegeten hebben. De keus viel voor beiden op een foie gras met heel aparte toastjes als voorgerecht, en voor mij een tournedos met aardappelpuree, spinazie en cantharellen, en voor Sue een Bressaanse kip in een saus van morellen met wortel en asperges en nieuwe aardappeltjes. Als amuse kregen we een piepklein schaaltje met rode kool in een soort roomsaus. Het eten was meer dan goed, de bediening uitstekend. Niets dan lof voor de keuken en de staf.

(Inmiddels voltooide) restauratie van deel van Cluny III

We wisten dat dit geen goedkope maaltijd zou worden. In het menu had ik al gezien dat alle prijzen netto waren; dat de BTW dus pas op de nota verscheen kwam niet als een verrassing. Maar waarom het menu niet gewoon de bruto prijzen gaf, is mij geheel onduidelijk. Al met al waren we rond de € 65 per persoon kwijt, inclusief een fles wijn en een koffie. Om kort te gaan, dit is een restaurant waar je heen gaat om goed en uitgebreid te eten, als je niet op een paar centen hoeft te kijken.

3c : Uit eten in Cluny (3 van 4)

Specialiteiten restaurants
Er is één restaurant hier in de omgeving dat bekend staat om zijn kikkerbillen.

Le Rochefort

Dat is Le Rochefort, een restaurant aan de doorgaande weg door Cluny richting Mâcon. Ik heb daar een keer een portie cuisses de grenouilles besteld, samen met een dessert voor toen (een paar jaar terug) € 25, een portie cuisses de grenouilles zonder extra’s kostte toen ca € 21. De portie was dermate groot, en het eten van de kikkerbillen dermate bewerkelijk, dat ik ongeveer 2 uur bezig was de billen weg te werken, terwijl Sue zich uiteindelijk over het nagerecht ontfermde. De kikkerbillen waren gefrituurd, gekruid met peterselie en overheerlijk.
Aan diezelfde hoofdweg zit vlakbij het oude station een bio-restaurant Le Pain sur le Table. We zijn daar een keer binnengestapt, maar noch het publiek, noch de gerechten zagen er uitnodigend genoeg uit om een tafel te reserveren. We hebben het pand dan ook gelaten voor wat het was; en dat was wat ons betreft iets té bio.

Le Pain sur le Table

Maar aangezien vegetariërs het in Bourgogne niet makkelijk hebben als ze iets anders dan groene sla willen bestellen (en ook daar zitten dan nog vaak spekjes door!) is dit bio-restarant misschien voor hen een goed alternatief. Wij zijn benieuwd naar ervaringen van durfals!
Le Potin Gourmand (net iets buiten het centrum, niet ver van het “einde” van de hoofdstraat) heeft naast (sporadische) jazz avonden ook middeleeuwse maaltijden op het programma staan. Over de concerten kan ik meepraten (prima kwaliteit), over de middeleeuwse maaltijden (nog) niet.


Dure restaurants
Een paar van deze, zoals Hôtel de Bourgogne en Hôstellerie d’Héloïse stonden nog op ons lijstje voor een bijzondere gelegenheid. Bij Hôtel de Bourgogne hebben we inmiddels al een keer gegeten, en dat wordt dan ook apart behandeld.

Auberge du Cheval Blanc

Het enige wat duurdere restaurant waar we tot een aantal jaren geleden af en toe nog wel eens kwamen, was Auberge du Cheval Blanc, niet echt in het centrum. Het eten was er altijd uitstekend, en de ambiance gezellig. Omdat we een nog beter restaurant vonden, dichter in onze buurt, hebben we Auberge du Cheval Blanc een tijd niet meer bezocht. Noodgedwongen (ons stamrestaurant is inmiddels op de fles) zijn we er onlangs nog eens terug geweest. De inrichting is nogal veranderd, de bediening is beduidend minder goed en vriendelijk dan we ons herinnerden, en hoewel het eten er nog steeds goed was, staat dit restaurant beduidend lager op onze lijst dan voorheen.

3b : Uit eten in Cluny (2 van 4)

Goedkope gezellige restaurants
Gezellig is natuurlijk een rekbaar begrip, maar wij maken onderscheid tussen gezellige en design restaurants. Voor ons zijn design restaurants doorgaans iets duurder dan “gewone” restaurants, en hebben een design-achtig meubilair en interieur. Een enkele hebben we wel eens geprobeerd, maar ondanks dat het eten er vaak best wel goed is, prefereren wij een wat minder steriele ambiance waar de gerechten minstens zo goed zijn.

La Petite Auberge

Onze grote favoriet: La Petite Auberge, een klein intiem restaurant met een terrasje aan de hoofdstraat. Ik eet daar al een aantal jaren elke dinsdag een plat du jour, en het blijft me verbazen hoe de kok het voor elkaar krijgt om zelden met dezelfde plat du jour voor de dag te komen. Een ruwe schatting: ik eet daar per jaar zo’n 40 keer. Van die 40 keer heb ik hooguit 5 à 6 maal een gerecht gehad dat ik al eerder had besteld. En die 5 à 6 gerechten zijn onderling ook nog verschillend! Het eten is er uitstekend, Sue zweert bij de pizza’s daar, en de bediening is efficiënt en vriendelijk; een plat du jour kost hier minder dan € 10.

Chez Sissis / Café du Centre

Daar vlak naast zit Le Bistrot, die we ook wel eens hebben geprobeerd. Het menu was niet erg interessant, en de algemene indruk was dat het meer weg had van een bar dan van een bistro. Wij houden het dus op de buren.
Een ander typisch Frans restaurant met leestafel en uitstekend Frans eten is Café du Centre of Chez Sissis. Het zit in een zijstraatje van de hoofdstraat.
Er zijn nog wel een paar andere restaurantjes, die ik alleen even aanhaal. La Halte de l’Abbaye is er zo een, vlakbij de abdij. Goed eten, maar een beetje uit de normale looproute. Hetzelfde geldt voor Le Cloître, ook vlakbij de abdij, en niet iets duurder dan hun concurrenten.

Design restaurants

Brasserie du Nord

Cluny kent een handvol restaurants, waar we niet (meer) komen omdat de ambiance ons niet echt aanstaat. Niet iedereen is zo eenkennig, dus hier volgen er een paar voor degenen die niet gecharmeerd zijn van lawaaiige Fransen die luidkeels het nieuws bespreken.
In de hoofdstraat zitten Le Comptoir en Brasserie La Nation (met terras). Le Comptoir heeft een paar stoelen en tafels buiten onder een soort galerij staan op een piepklein oppervlak. Brasserie du Nord (bij de abdij) met terras heeft dezelfde stijl en dezelfde eigenaar als Brasserie La Nation.

3a : Uit eten in Cluny (1 van 4)

Cluny is zonder enige twijfel het grootste stadje in de buurt (13 km), en biedt een groot scala aan eetgelegenheden. We hebben (bijna) alle hier besproken restaurants ooit geprobeerd. Er zijn een paar restaurants waar we om bepaalde redenen liever niet eten, en dat wordt met redenen omkleed vermeld. Allereerst eetgelegenheden voor de kleine beurs (of de kleine honger).

Snackbars

Le Bosphore

Le Bosphore in de Rue Prud’hon (centrum) is een uitstekend kebab (zoiets als een shoarmatent) restaurant, waar je voor onder de € 6 een broodje shoarma kunt halen. Daarnaast zijn er ook diverse assiettes verkrijgbaar voor rond de € 9, met frites en salade en diverse sausen. De harissa is een hete saus, vergelijkbaar met sambal oelek. De bediening hier is uitstekend, en het personeel is er erg vriendelijk.
In de hoofdstraat die een aantal malen van naam verandert, en die ik daarom maar de hoofdstraat blijf noemen, is ook een soort snackbar gevestigd, Quebec Burger. Hier is patat te koop, een aantal Franse variaties op de hamburger en ook steak haché (lijkt op een hamburger) met frites, tegen lage prijzen. Quebec Burger is populair bij de studenten van de ENSAM, waarschijnlijk vanwege de grote porties. Het restaurant is nogal lawaaiig qua muziek, reden waarom wij er niet graag meer komen. De bediening is overigens vriendelijk en goed.

Pizzeria’s

Le Loup Garou

In de hoofdstraat zitten twee pizzeria’s, Le Loup Garou (aan het begin gezien vanaf het postkantoor) en La Petite Auberge (iets verderop).
Als pizzeria verkies ik Le Loup Garou, omdat de pizza’s flinterdun en goed gevuld zijn en een verwaarloosbare onbelegde rand hebben. Voor onder de € 10 heb je er een pizza die zijn gewicht in goud waard is. De pizza saumon is zo lekker, dat ik, sinds ik die ontdekt heb, daar nooit meer een andere pizza heb besteld. Ze verkopen overigens ook pasta gerechten.
La Petite Auberge is ook een pizzeria, met ruwweg hetzelfde assortiment. Omdat ik nogal een kieskauwer ben als het aankomt op pizza’s weiger ik na een eerste poging hier een pizza te bestellen. Mijn betere helft, die gek is op krokante korstjes aan de pizza, denkt daar anders over, en is altijd zeer tevreden met haar pizza daar als ik hun onovertroffen plat du jour nuttig (zie onder goedkope restaurants in deel 2).

Le Forum

Net even buiten het centrum van Cluny, net aan de andere kant van de Grosne ligt Le Forum, een ander Italiaans restaurant / pizzeria. We hebben daar een keer tot tevredenheid gegeten, maar we prefereren toch Le Loup Garou qua kwaliteit, ambiance en ligging.

2 : Uit eten in Saint-Gengoux-le-National

Saint-Gengoux ligt ca. 10 km ten noorden van Cormatin aan de Voie Verte, reden waarom fietsers daar vaak terecht komen en zoeken naar een plek om wat te eten. Buiten de bakkers die altijd goed zijn voor een gebakje, een quiche of een (Franse) sandwich, telt Saint-Gengoux ook een aantal restaurants.

Niet echt in Saint-Gengoux, maar halverwege Cormatin en Saint-Gengoux ligt het gehucht La Place met het gelijknamige restaurant aan de D981. Het eten is hier uitstekend en redelijk geprijsd. Dit restaurant krijgt overigens vaak busladingen toeristen binnen omdat de keuken zonder moeite grote groepen mensen aan kan.

Hôtel-restaurant de la Gare

Aan de rand van Saint-Gengoux ligt hôtel-restaurant de la Gare, zoals de naam al zegt vlakbij het voormalige station aan de Voie Verte.
Begin 2012 werden we door vrienden uitgenodigd voor een lunch. Hoewel we gereserveerd hadden voor 6 personen, bleek er geen tafel voor ons gedekt te zijn; één van de gedekte tafels met linnen servetten en echte wijnglazen werd opnieuw gedekt met papieren servetten en de typische glazen die normaal gereserveerd zijn voor bij het menu du jour. Het restaurant heeft een bar en een eetzaal. In de bar kan alléén maar een menu du jour (ca. € 12.50) of plat du jour besteld worden, en in de eetzaal alléén à la carte. Hoe het werkt als in een gezelschap de één een menu du jour en de ander gerechten à la carte wil, is mij een raadsel. De ontvangst was nogal rommelig, en de prijzen mijns inziens aan de gepeperde kant. De beschikbare menu’s kosten rond de € 20.00 (eenvoudig menu, voorgerecht, hoofdgerecht, kaas), ca. € 28.50 (voorgerecht, vlees óf visschotel, kaas) en omstreeks € 34.00 (voorgerecht, vlees én visschotel, kaas). Eén van de opties voor het voorgerecht was een buffet à volonté met diverse voorgerechten, en dat was uitstekend. De overige gerechten waren goed verzorgd en prima van kwaliteit.

La Jouvence

Mijn conclusie: als ik ergens wat duurder wil gaan eten zijn er in de omgeving betere restaurants te vinden voor dezelfde prijs, en als ik gezellig ergens een eenvoudige lunch wil nuttigen, zijn er óók in Saint-Gengoux alternatieven met betere ambiance en vergelijkbare prijzen. Hôtel de la Gare komt voorlopig nog niet bij “Mijn favorieten” te staan.

In het centrum, aan de Avenue de la Promenade, ligt restaurant, La Jouvence is een “normaal” Frans restaurant. 's Zomers is het goed toeven op het terras onder de platanen. Het restaurant verzorgt uitstekende maaltijden, tegen zeer redelijke prijzen. Een formule of plat du jour kost (orde van grootte) € 13.

Pili-Pili

Voor wie een eenvoudige doch voedzame maaltijd prefereert kan terecht in pizzeria Pili-Pili, aan de Grande Rue. Dit is een zijstraat van de Avenue de la Promenade, en waaraan dit straatje deze wijdse naam verdiend heeft is ons een raadsel. Het is wat ons betreft geen restaurant voor een gezellig avondje uit, maar de pizzas’s zijn van goede kwaliteit en de bediening erg vriendelijk en adequaat. Het restaurant is tevens een afhaal pizzeria.

Verder is er nog Café de la Marché vlakbij het château en het lavoir, dat (naar horen zeggen) sandwiches serveert.

1b. Uit eten in Cormatin (2 van 2)

La Terrasse in Cormatin werd, toe wij hier kwamen wonen, bevrouwd door Mme Monique R., een nogal bruuske vrouw met een gebruiksaanwijzing.

La Terasse een paar jaar terug - Cormatin

Wij konden goed met haar opschieten (maar dat gold zeker niet voor al haar clientèle) en waren zeer onder de indruk van haar kookkunst (zoals bij moeder thuis). Het was voor ons dus een dubbel onaangename schok toen we hoorden dat Monique om gezondheidsredenen met La Terrasse moest stoppen. De zaak bleef echter niet lang leeg staan, en vond al snel een nieuwe eigenaar die het inderdaad wat oubollige interieur op de schop nam, het menu moderniseerde, het terras zelf volledig vernieuwde en het pand naast La Terrasse opkocht en bij de zaak trok. Inmiddels is de rook opgetrokken, en heeft La Terrasse nieuwe stijl zich definitief gevestigd.

La Terrasse tegenwoordig, op een drukke dag - Cormatin

Mijn eerste ervaring mat het nieuwe La Terrasse kwam na een kranslegging op 28 juni 2014. De horeca gelegenheden in Cormatin verzorgen bij toerbeurt de vin d'amitié na afloop, en "nieuwe" restaurants kunnen zich op die manier mooi profileren. La Terrasse kwam op de proppen met een grote hoeveelheid uitstekend verzorgde uitgelezen amuse-bouches, die in een goed restaurant niet zouden hebben misstaan. We besloten de keuken van het restaurant nog eens op een andere dag uit te proberen. Op 8 mei 2015 (bevrijdingsdag) was het zover. Na de kranslegging kondigde de burgemeester aan de het verre d'amitié bij La Terrasse was, en omdat we, als de kranslegging rond 11h00 is, vaak in Cormatin blijven plakken om ergens te lunchen, namen we onze kans waar.

De langste optocht sinds 2005 - Cormatin

Ook dit keer waren er weer amuse-bouches, en ook dit keer zagen die er uitstekend verzorgd uit. We moesten wat langer wachten dan gebruikelijk, maar dat was eenvoudig te verklaren uit het feit dat gebruikelijke aantal kransleggers dit keer ver uitsteeg boven de normale max. 25 man; Er zegen opeens meer dan 50 man op het terras van La Terrasse neer. Nadat we ons tegoed hadden gedaan aan de traditionele kir en ons de amuses goed hadden laten smaken, werd de vergadering opgebroken waarna wij naar binnen verdwenen in het nieuwe bij het restaurant getrokken deel.

Kranslegging - Cormatin

Omdat wij tussen de middag nooit erg zwaar eten, hielden we het bij een hoofdgerecht met een glas lokale wijn en koffie toe. Ik bestelde een magret de canard, en voor het eerst in mijn leven werd me gevraagd naar de cuisson. Dat is zeer gebruikelijk bij rundvlees, maar ik had die vraag bij eend nog nooit gehad. De eigenaar suggereerde rosé, en rosé werd het. Thuis vond ik uit dat de normale cuissons voor magret de canard bleu (rood, bijna rauw), rosé (rose) en bien cuit (doorgebakken) zijn. Ik zou normaal gesproken voor bleu hebben gekozen, maar de rosé waar ik om gevraagd had was uitstekend, en bijzonder smakelijk.

Vin d'Amitié - La Terrasse Cormatin

De eend werd geserveerd met een gepofte aardappel en sla. Het geheel was uitstekend verzorgd, heel redelijk qua prijs, en ook de (goedkope ) wijn die we bij de maaltijd dronken was van een voor die prijs uitstekende kwaliteit. Deze eenvoudige doch voedzame maaltijd kwam neer op ca. € 15 pp, en de prijs/kwaliteitverhouding was erg goed.
Gebaseerd op deze ervaring kozen we, toen we onlangs uitgenodigd werden voor een feestelijk etentje naar onze keuze, voor La Terrasse. Helaas pakte het deze keer wat minder goed uit. Mijn voorgerecht (escargots) was aan de taaie kant.

La Terrasse - Cormatin

Mijn stuk rundvlees, overigens geen Charollais maar wel Frans, had nogal wat zeen en was ook al aan de taaie kant. De anderen waren wel zeer te spreken over de salades, maar de magret de canard die door twee aanwezigen werd gekozen had een pepersaus die veel te heet was, zelfs naar mijn smaak. Alleen degene die poulet à la crême als hoofdgerecht besteld had was redelijk tevreden. Met de nagerechten was een ieder zeer content. Het verschil met de vorige keer kan misschien verklaard worden uit het feit dat toen de eigenaar in de keuken stond, en deze keer niet.

Poulet à la crême

Maar als de kwaliteit van het eten af moet hangen van de al dan niet aanwezige chef krijgt het geheel toch wel een vrij hoog Fawlty Towers gehalte. De ervaringen met een tussenpoos van 1 maand lopen te sterk uiteen om dit restaurant te bestempelen als erg goed.

We hadden gehoopt dat La Terrasse de leemte op zou gaan vullen die het inmiddels ter ziele zijnde La Grange Finot in Bray of diens ook opgeheven opvolger La Régalade in Cluny achterlieten. Helaas is dat niet het geval, en blijven we dus nog op zoek…..

Klik hier voor de website van La Tuilerie de Chazelle.

1a : Uit eten in Cormatin (1 van 2)

Dit was de eerste blog in een reeks over restaurants in de directe omgeving van La Tuilerie de Chazelle. Het was het begin van een inmiddels voltooid project: een bezoek aan een aantal horecagelegenheden, met een (vaak heel persoonlijk) waardeoordeel over het betreffende etablissement. Omdat restaurants nog wel eens van eigenaar veranderen of verdwijnen, wordt deze serie regelmatig bijgewerkt. Als eerste: Cormatin.

Cormatin kan niet echt bogen op restaurants die culinaire hoogstandjes te bieden hebben, maar een goede huis-, tuin- en keukenmaaltijd is op meerdere plaatsen te krijgen. We lopen even de drie horeca gelegenheden af, op volgorde van binnenkomst vanuit Chazelle.

Pizz'a Marco

Pizz’a Marco – Grande Rue
Marco heeft een ruim assortiment pizza’s, die ter plaatse klaar worden gemaakt. Wil je een bepaald ingrediënt niet in de pizza, dan wijkt Marco moeiteloos van zijn eigen recepten af. Zijn pizza’s hebben een mooie, dunne bodem en zijn rijk gevuld, en dat is wat mij betreft een must voor een goede pizza. Marco heeft een klein terrasje buiten, en gelegenheid tot eten binnen, maar zijn zaak drijft toch voornamelijk op afhaal pizza’s. De prijzen liggen rond de € 8 à € 10. Hij verkoopt ook flessen en flesjes wijn.

La Terrasse

La Terrasse – Grande Rue
La terrasse is na een korte periode gesloten geweest te zijn op 1 juli 2013 weer heropend, onder nieuwe eigenaars. De inrichting is flink op de schop gegaan, de tafels en stoelen zijn vernieuwd, het menu is flink aangepast, kortom, La Terrasse is weliswaar niet meer wat het was, maar daar zal niet iedereen rouwig om zijn. We zijn er inmiddels twee maal geweest om te lunchen. De bediening is vriendelijk, het eten (in plaats van de geijkte plat du jour biedt dit restaurant "Suggestion du chef" aan, iets duurder dan we van de oude La Terrasse gewend waren) was uitstekend. La Terrasse heeft zich inmiddels wat duidelijker geprofileerd (althans zo leek het), reden waarom ik een aparte blog aan La Terasse heb gewijd.

Les Blés d'Or

Les Blés d’Or – Grande Rue
Dit hôtel-restaurant, dat vlak naast La Terrasse ligt, heeft een menu dat lijkt op dat van La Terrasse. ’s Zomers zijn er ook pizza’s verkrijgbaar. De bediening is er uitstekend, het eten goed, en ook dit restaurant heeft een terras waar je rustig een biertje kunt nuttigen. Ook de prijzen zijn in de orde van grootte van die van La Terrasse.


Café de la Poste, ook sinds voorjaar 2013 onder een nieuwe eigenaar deelt inmiddels (midden 2015) het pand met de Tabac en lijkt zich te hebben ontwikkeld van een niet erg efficiënte snackbar tot een restaurant waarover we tot nu toe niets dan goeds hebben gehoord. Iets voor een aparte blog wellicht.

Snackbar Le Hameau des Champs

Hoewel Cormatin geen kebabtent heeft, is er voor de kleine honger of de niet zó kleine honger nog een alternatief. De camping "Le Hameau des Champs" heeft een snackbar die ook open is voor mensen die daar niet verblijven. Daarnaast heeft de bakker Roy (Boulangerie du Château) ook een soort lunchroom annex tearoom naast de bakkerij geopend, waar de bakker zijn eigen produkten aan de man/vrouw brengt.

Verkiezingen

De enige echte Tegenpartij

De verkiezingen staan voor de deur. En net als in Nederland, gaat het hier om de gemeenteraadsverkiezingen. Alleen is de hele zaak hier iets anders georganiseerd dan “thuis”. Hier geen tientallen lijsten, van de SP tot de PVV, met als uitschieters partijen als “ Geen Windmolens Rijnwoude”. Hier geen lang vouwblad, waar elke partij een aantal mensen kandideert, en waarvan je er maar één mag aankruisen op straffe van de ongeldigverklaring van je stem. Hoe het hier dan wel werkt? Nou, daar zijn wij ook reuze benieuwd naar!
Alles begint hier met inschrijving in het kiesregister. Zodra je daarin staat, mag je, als buitenlander, kiezen voor de gemeenteraden. We zijn er inmiddels achter gekomen, dat er verschillende regels gelden afhankelijk van de grootte van de gemeente. Onze gemeente telt 503 inwoners, en we vallen dan ook in de categorie minder dan 1000 inwoners.
De zittende burgemeester heeft inmiddels een lijst opgesteld met 15 namen, waarbij hij fungeert als lijsttrekker. Die lijst is volledig apolitiek, voor zover mogelijk in elk geval. In Cormatin geen strijd tussen ultralinks en ultrarechts dus. Er zijn veel gemeenten met maar één lijst, en die is vaak nog niet eens compleet ook. Je vraagt je dan ook in gemoede af wat er dan nog te kiezen valt. Maar dat valt mee. Weliswaar staan er 15 mensen op de lijst, maar als je je niet kunt vinden in een kandidaat, mag je die wegstrepen, en, als je wilt, vervangen door een andere kandidaat.

De (deels) zittende kliek

Die moet dan wel gekozen worden uit een aantal mensen die te kennen hebben gegeven eventueel wel beschikbaar te zijn, maar die niet op een lijst willen figureren. Hun namen zijn te vinden op een stuk papier dat in het stemhokje hangt. Het is, heb ik me laten uitleggen zonder er overigens ook maar één snars van te begrijpen, mogelijk dat de volledige lijst geen meerderheid van 50% + 1 stem haalt, in welk geval er een tweede stemronde volgt. Met twee lijsten kan ik me daar al iets meer bij voorstellen. En gelukkig hebben we in Cormatin inmiddels al een tweede lijst ook, weliswaar met maar slechts 11 kandidaten, en zonder lijsttrekker, maar toch…

De lijst zonder trekker

Na voor de zoveelste keer op het stadhuis navraag te hebben gedaan of we echt wel geregistreerd staan, waarbij we dit keer inzage in de kiezerslijst kregen, is nu het wachten op de propaganda van de twee concurrerende lijsten. De “Tegenpartij” heeft in elk geval transparantie en inspraak hoog in het vaandel staan. Van de “Regeringspartij” kennen we bijna alle kandidaten persoonlijk, en ondanks een onbekend programma zal de keuze voor ons vrij eenvoudig zijn. Maar wie weet: een week vóór de verkiezingen gaan de sluizen open en wordt de agitprop verzonden. Er kan dus nog van alles gebeuren!

In sommige dorpen zijn windmolens een hot item.

Of er echt iets is veranderd in Cormatin, kunt u aan den lijve ondervinden tijdens een verblijf op La Tuilerie de Chazelle.

Een kaartje met korting, alstublieft

Zoals ik al eerder schreef geeft een oud toegangskaartje van een bepaald kasteel recht op een korting bij een ander kasteel. En aangezien dat ons bij ons vertrek uit Germolles (zie een vorige blog) duidelijk was gemaakt, en we al een hele tijd niet meer in het kasteel van Brancion waren geweest, besloten we daar onze korting te scoren. We hadden moeilijk voor meer verwarring kunnen zorgen in Brancion.

Brancion

De mensen achter de kassa wisten weliswaar dat Brancion meedeed aan een kortingsactie van een aantal kastelen, maar hoe dat dan in zijn werk ging, dat wist niemand. Wij hadden op de borden buiten de kassa al gezien dat de normale prijs € 5 pp was, en dat bepaalde groepen (scholieren, werklozen) voor € 3 pp naar binnen mochten. Na lang delibereren vroegen de twee mensen die de kassa beheerden, of we misschien genoegen wilden nemen met 50 % korting. Nou, daar hadden wij geen probleem mee, en een kwartier na aankomst wandelden we het kasteel binnen.

De logis

Nou klinkt het woord kasteel nogal robuust, en daarbij denk je onwillekeurig aan de grote Engelse kastelen. Niet dat dit kasteel nou zóveel kleiner was, maar er was relatief weinig van over. De donjon staat er nog grotendeels, er zijn nog wat resten van ronde torens, en de beide logis, dat van Beaujeu en van l'An Mil geven een goed idee van hoe groot en massief dit stulpje ooit was. De heren van Brancion lagen nogal eens overhoop met de abt van Cluny, en de ligging van het kasteel is dusdanig dat het uitstekend verdedigbaar was.

Visgraatpatroon

De onderzijden van de muren van het Logis de l'An Mil wijzen erop, dat de opgaande wanden behoorden bij een ouder kasteel. Deze muren hebben op een aantal plaatsen een visgraat patroon, en wijzen derhalve op funderingen van vóór de 11de eeuw. De eerst bekende heer van Brancion was Warulfe I (ca. 875-927), die wordt genoemd in een handvest van de abdij van Cluny uit 926. Dat zou het kasteel, althans de oudste delen ervan tot een preromaans gebouw maken.
Ook als Brancion geen kasteel had gehad dat zeer de moeite waard bleek te zijn (klik hier voor een fotoalbum van het kasteel), is Brancion een heel aardig plaatsje, mooi gelegen boven en uitkijkend over de Grosne vallei. Het heeft een bijzondere romaanse kerk, een middeleeuwse markthal, en de huizen en straatjes zijn een paar jaar terug op de schop genomen door ervaren mensen geassisteerd door een aantal gedetineerden uit een gevangenis hier niet ver vandaan, die tijdens de restauratie een vak leerden en zich konden voorbereiden op een terugkeer in de "vrije" maatschappij.

Het uitzicht vanaf de donjon

De kerk wordt af en toe gebruikt voor concerten, en op het "kerkplein" (een open grasveld met uitzicht over de vallei) worden ook af en toe evenementen georganiseerd.

Ook voor dit kasteel geldt dat de toegangskaartjes korting geven bij een volgend bezoek aan de volgende kastelen : Berzé-le-Châtel, Brancion, Brandon, Couches, Demigny, Drée, Germolles, La Ferté, Pierreclos, Pierre-de-Bresse en Sully. Ik plak de kaartjes altijd in het foldertje "La Route des Châteaux en Bourgogne du Sud", omdat ik uit ervaring weet dat ik anders de kaartjes van een vorig bezoek nooit meer tevoorschijn kan toveren!

Logis en donjon

Hoewel Brancion maar 12 km van La Tuilerie de Chazelle afligt, is het in verband met de soms steile hellingen niet aan te raden om de fiets te nemen. Enkele jaren terug telde de tussensprint naar de "col" bij Brancion mee voor het bergklassement in de Tour de France.

Een oude bekende

Toen we (eindelijk) het kasteel in Germolles bezochten kwamen we een oude bekende tegen. Niet in den lijve weliswaar, en niet in persona, maar toch....

Château - Germolles

Germolles was al een bestaand kasteel toen Filips de Stoute, hertog van Bourgondië, er in 1380 beslag op legde. Hij renoveerde het oorspronkelijke kasteel tot een soort lustslot voor zijn vrouw Margaretha van Vlaanderen. Het is een van de weinige bewaard gebleven residenties van de hertogen van Bourgondië.
Het kasteel heeft toch nog wel iets van zijn middeleeuwse glorie bewaard; de cellier is interessant, de torenresten zijn 13de eeuws en de resten van de twee-verdiepingskapel tonen een mengeling van romaanse en gothische architectuur. Voor meer foto's van het kasteel, klik hier.

Torens en kapel - Germolles

Het 15de eeuwse woongedeelte van het kasteel wordt bewoond door de eigenaars, maar een gedeelte is te bezichtigen als deel van de rondleiding. Er mag weliswaar niet gefotografeerd worden, maar dat maakt de kamers versierd met de initialen van Filips en Margaretha (P en M) niet minder interessant. De opgenomen interieurfoto heb ik gekopiëerd van de website van het kasteel.
Maar waar blijft die oude bekende nou? Het bleek, dat Claus Sluter, hofbeeldhouwer van Filips meegewerkt had aan de renovatie van de residentie. In een grote zaal van het woongedeelte stond een schoorsteen waarin twee gebeeldhouwde kapitelen verwerkt waren die uit de werkplaats van deze van oorsprong Nederlandse beeldhouwer kwamen.

Kapiteel van Claus Sluter - Germolles

Onlangs, na een tijd lang gesloten te zijn geweest, werd de zaal met het praalgraf van Filips in het Paleis van de hertogen in Dijon weer geopend voor het publiek, en werden na een lange afwezigheid de beroemde beweners of pleuranten van Claus Sluter weer in hun nissen in de zijwanden van het praalgraf geplaatst.
Ook voor dit kasteel geldt dat de toegangskaartjes korting geven bij een volgend bezoek aan de volgende kastelen : Berzé-le-Châtel, Brancion, Brandon, Couches, Demigny, Drée, Germolles, La Ferté, Pierreclos, Pierre-de-Bresse en Sully. Ik plak de kaartjes altijd in het foldertje "La Route des Châteaux en Bourgogne du Sud", omdat ik uit ervaring weet dat ik anders de kaartjes van een vorig bezoek nooit meer tevoorschijn kan toveren!

De hertogelijke kapel - Germolles

Germolles ligt ongeveer drie kwartier rijden verwijderd van La Tuilerie de Chazelle, en de weg voert dwars door de wijngaarden van de Chalonnais streek.

Het verschil zit soms maar in één letter

In Couches ligt een fraai middeleeuws kasteel dat algemeen aangeduid wordt als het kasteel van Margaretha van Bourgondië. Met de bouw van het kasteel werd begonnen in de 11de eeuw.

Donjon, Chapelle, Tour de Justice - Couches

Toen we dat kasteel recentelijk bezichtigden vertelde de rondleidster, dat er geen enkele aanwijzing is dat Margaretha van Bourgondië (1290-1315), ooit iets met dit kasteel te maken zou hebben gehad.
 Alweer volgens deze gids zou het om een naamsverwarring gaan tussen een kasteel in Conches (Noord Normandië) dat wel iets met deze Margaretha te maken zou hebben gehad, en het kasteel van Couches. Voor wat meer foto's van het kasteel, klik hier.
De eigenaars hebben dat heel pragmatisch opgelost: het kasteel heet nu "Château de Couches dit de Marguerite de Bourgogne", ofwel het kasteel van Couches, ook genaamd dat van Margaretha de Bourgondië. Deze Margaretha werd door haar echtgenoot Lodewijk X (de Woelzieke), de Franse koning gevangen gezet in het Château Gaillard (Normandië), waar ze onder verdachte omstandigheden overleed.

Logis, Chapelle, Tour de Justice - Couches

Volgens Wikipedia gaat ook het verhaal dat Margaretha in het diepste geheim door haar nicht Marie de Couches in het kasteel werd ondergebracht, waar ze pas in 1533 overleed. Dat zou de naam van het kasteel verklaren, maar het verhaal heeft wat mij betreft een hoog Anastasia Romanova gehalte.
In elk geval is het kasteel met zijn middeleeuwse donjon, ronde torens en flamboyant gotische kapel (1460) een bezoek meer dan waard.
Ook voor dit kasteel geldt dat de toegangskaartjes korting geven bij een volgend bezoek aan de volgende kastelen : Berzé-le-Châtel, Brancion, Brandon, Couches, Demigny, Drée, Germolles, La Ferté, Pierreclos, Pierre-de-Bresse en Sully. Ik plak de kaartjes altijd in het foldertje "La Route des Châteaux en Bourgogne du Sud", omdat ik uit ervaring weet dat ik anders de kaartjes van een vorig bezoek nooit meer tevoorschijn kan toveren!

Chapelle

Couches ligt iets meer dan een uur rijden verwijderd van La Tuilerie de Chazelle, en de weg voert deels door de wijngaarden van de Chalonnais streek.