Bureaucratie, of Liberté, Egalité, Fraternité (deel 4 van 6)

De Fransen zijn berucht, zéker bij de Britten, maar ook bij de Nederlanders, om hun bureaucratie.

Een Franse ambtenaar

Wat mij betreft hebben de Nederlanders weinig recht van spreken, want volgens mij is Nederland nog bureaucratischer dan Frankrijk. Het grote verschil tussen Nederlandse en Franse ambtenaren zit hem in de aanpak. Een Franse ambtenaar kan óf (naar eigen keuze) regels tot in het absurde doorvoeren, óf zich er met een jantje-van-leiden vanaf maken. Dat laatste gebeurt heel vaak op het platteland.

Zijn Nederlandse collega

Een Nederlandse ambtenaar volgt de regels zonder uitzondering, en als er een uitzondering gemaakt wordt, moet die eerst vastgelegd worden in een nieuwe regel.
Dat maakt de Franse bureaucratie soms onvoorspelbaar, en de Nederlandse beangstigend efficiënt. Dat laatste is erg handig als je in Nederland van een officiële instantie een stuk papier nodig hebt: aanvragen gaat via internet, betalen via Ideal, en het gevraagde document ligt doorgaans binnen een week in de bus.

Online betalen

Er blijkt één uitzondering te zijn: de Nederlandse rechtbank. Ik had voor mijn aanvraag van de Franse nationaliteit een beschikking van een echtscheiding nodig van een Nederlandse rechtbank. Nadat ik een Franse ambtenaar in Mâcon had uitgelegd dat ik zo'n verklaring niet had en ook niet wist hoe ik er aan moest komen, maar dat de gevraagde informatie wél op een ander officieel document stond uit mijn geboorteplaats, ging ze daarmee akkoord. Om wat voor reden dan ook was ik daar zelf niet zo gelukkig mee: zo'n stuk papier moest toch eenvoudig ergens op te vragen zijn?

Préfecture - Mâcon

Internet bracht uitkomst. Ik plukte (18 mei 2015) een formulier van internet, vulde dat in en stuurde dat op naar Den Haag. Vrij snel daarna (26 mei 2015) kreeg ik bericht dat ze het betreffende document niet konden vinden, en of ik mogelijk een rolnummer kon produceren. Na wat gespit in mijn papierwinkel kwam ik een nogal voddige fotokopie tegen, waarin werd gesproken over de beschikking, en ook een rol nummer werd genoemd. Het leek op een stuk papier dat uit een kladblok was gescheurd, geen briefhoofd, niets. Enfin, ik vulde het formulier opnieuw in, stuurde het op en wachtte af.

Rechtbank - Den Haag

Toen ik tegen het eind van het jaar nog steeds niets gehoord had van de rechtbank, belde ik op 4 november 2015 nog maar eens op. Daar kreeg ik te horen dat ze mijn aanvraag waarschijnlijk kwijt waren geraakt, omdat ik allang iets gehoord had moeten hebben. Of ik maar een nieuwe aanvraag in wilde dienen. Die ging meteen dezelfde dag op de post.

Ministerie van Binnenlandse Zaken - Parijs

Op 4 december 2015 ontving ik een fotokopie van hetzelfde vodje papier dat ik al had, alleen dit keer met een datum en stempel van de rechtbank Den Haag erop. En daarmee was wat mij betreft de kous af.
Tot…. op 15 januari 2016 een ambtenaar van het Ministerie van Binnenlandse Zaken in Parijs het niet eens bleek te zijn met de ambtenaar van de Préfectuur in Mâcon: of ik alsnog een uitspraak van de rechtbank met een beëdigde vertaling uiterlijk binnen twee maanden op wilde sturen naar het Ministerie.

Vertaalster: warm aanbevolen

Het stuk papier had ik dus blijkbaar niet voor niets alsnog aangevraagd!

De vertaling was vrij snel gepiept, en het document ging op 4 februari 2016 op de bus. En hoe het nu verder gaat?
Om een favoriet citaat van een oude vriend van mij (uit het gezang van Jacqueline van der Waals) te parafraseren: "Wat de toekomst brengen moge, mij geleidt des ambtenaars hand".

NB: de meeste foto's komen van internet.

Fietsen op of rond de Voie Verte

De Voie Verte (het Groene Spoor) is een fietspad dat ruwweg van noord naar zuid door Saône-et-Loire (71), Zuid-Bourgondië loopt. In het midden van de negentiger jaren besloot de “regering” van Saône-et-Loire om het voormalige spoorwegtracé tussen Chalon-sur-Saône en Mâcon te asfalteren, en de voormalige stations om te bouwen tot service stations. Dit concept had zoveel succes, dat de oorspronkelijke 70 km fietspaden inmiddels zijn uitgebreid tot een netwerk van fietspaden met een lengte van 320 km, met 28 extra boucles of circuits met een totale lengte van ca. 730 km. De paden lopen niet alleen over oude spoorlijnen, ook jaagpaden langs kanalen werden omgebouwd, en er zijn ook fietspaden speciaal aangelegd als verbindingsweg tussen de diverse netwerken.
Bij ons, maar ook bij de diverse VVV's is een kaart beschikbaar waar alle boucles heel schematisch staan aangegeven; een uitgebreidere versie is te vinden op intrnet. De boucles beginnen en eindigen allemaal op de Voie Verte en zijn bewegwijzerd. Elke boucle heeft een moeilijkheidsgraad, variërend van 1 (een makkie) tot 4 (hard werk). Op een aantal plaatsen in of rondom Cormatin, zoals bij de Camping "Le Hameau des Champs" in Cormatin zijn fietsen te huur voor de ongelukkigen die geen fiets bij zich hebben.

De Voie Verte bij Chazelle

Daar hangt overigens wel een prijskaartje aan. De fietsen zijn te huur voor 1 of 2 uur, voor 1, 2 of 4 dagen, of voor een week. De prijs hangt af van de tijdsduur, maar om een idee te geven: de huurprijzen liggen in Cormatin in de orde van grootte van ca. €20 per dag tot ca. €65 per week. Daarenboven wordt er ook nog een borgsom gevraagd van €250, maar géén van onze gasten heeft dat ooit hoeven betalen, althans niet in Cormatin.
Wij adviseren onze gasten dan ook altijd, indien mogelijk zelf fietsen mee te brengen. Klik hier voor een album met wat meer foto's van de Voie Verte.
Het concept van de Voies Vertes reikt tegenwoordig aanzienlijk verder dan Saône-et-Loire. Er zijn concrete plannen om de fietspaden van Bourgogne en Rhône aan elkaar te knopen, en op dit moment kan men een Tour de Bourgogne (meer informatie op internet) fietsen van ca. 600 km, in de nabije toekomst zelfs van 800 km.
De Voie Verte loopt op ongeveer 2 km vanaf La Tuilerie, en de boucles 10 en 10 bis (de romaanse kerken route) lopen bijna langs ons huis (op 200m).

De Voie Verte tussen Cormatin en Cluny

Fietsen hoeft zich overigens niet te beperken tot de fietspaden. De secundaire wegen in dit deel van Bourgogne zijn erg rustig, en bovendien geldt de Franse verkeersregel, dat een automobilist 1.5 m afstand moet houden tijdens het inhalen. En de meeste Fransen houden zich ook aan die regel. De enkele keer dat iemand de vouwen uit je broek rijdt, wordt doorgaans veroorzaakt door een inhaalmanoeuvre van een Nederlandse automobilist. Als ik naar Cormatin fiets om brood te halen, ga ik altijd over de “grote” weg (D981). Het gebeurt regelmatig dat ik een hele sliert auto’s achter me heb, omdat ze domweg niet mogen, en dus niet kunnen inhalen.
Langeafstandsfietsers kennen ongetwijfeld de boeken “Onbegrensd fietsen van Amsterdam naar Barcelona”, waarbij deel 1 eindigt en deel 2 begint in Cluny. Wij hebben inmiddels al een aantal fietsers die deze tocht maakten hier tijdelijk gehuisvest gehad.
En tenslotte worden er van het vroege voorjaar tot in de herfst in bijna elke commune randonnées georganiseerd. Dat zijn uitgezette tochten voor VTT's (mountainbikes), waarbij de route doorgaans met pijlen in diverse kleuren op de grond wordt aangeduid. Deze tochten variëren in lengte, van zeg 30 tot 50 km. Op strategische punten bevinden zich ravitailleringsplaatsen, waar doorgaans een stuk belegd stokbrood, fruit en een glas wijn wordt verstrekt.

En dat alles is bij de prijs van de randonnée inbegrepen. De prijzen variëren meestal per afstand, en liggen tussen de €5.00 en €10.00.
Degenen die meer passief plezier hebben in fietsen, kunnen geluk hebben. In 2007 kwam de Tour de France door Cormatin, en enkele weken terug scheurde de Route de Saône-et-Loire door onze commune. Mâcon en Tournus zijn ook al eens etappeplaatsen van de tour geweest.

Dus ook voor toeristen die wat passiever ingesteld zijn, heeft deze omgeving nog wat te bieden!

We krijgen heel vaak vragen over hoever het lopen of fietsen is naar Taizé of Cormatin vanaf La Tuilerie. Ik heb dat één keer uitgezocht voor een aantal alternatieven, en in een fotoalbum geplaatst. De diverse routes worden zichtbaar door hier te klikken.

Voor onze eigen website klik hier.

Oud en nieuw

In 2008 en in 2009 had ik het twijfelachtige genoegen een tijdje in het ziekenhuis te belanden. Dat ziekenhuis was het Centre Hospitalier William Morey in Chalon-sur-Saône, toen nog gevestigd in een oud pand op een eilandje midden in de Saône.

Het oude ziekenhuis

De verzorging was er uitstekend, maar het gebouw was oud en krakkemikkig, en op de afdeling Intensive Care, waar ik twee maal kwam te liggen, waren kamers voor twee personen. Eenmaal gezond genoeg om van die afdeling af te gaan waren er de gewone ziekenzalen met als ik me goed herinner 6 tot 8 patiënten per zaal.

Het nieuwe ziekenhuis

Toen ik onlangs opnieuw voor twee nachten uit de roulatie moest kwam ik terecht in het spiksplinternieuwe ziekenhuis, aan de rand van Chalon vlakbij het station.
Ik hoefde niet naar de Intensive Care, en ik was dan ook verbaasd dat ik op een eenpersoonskamer (met - deels tegen betaling - radio, TV en internet aansluiting) kwam te liggen. De verpleegster vertelde, dat het nieuwe ziekenhuis alleen maar een- en tweepersoonskamers had.

Eenpersoonskamer (foto uit brochure ziekenhuis)

Dat was weliswaar erg prettig voor de patiënten, maar het personeel was daar niet zo geweldig blij mee, om de simpele reden dat er veel meer, en ruimere kamers waren dan voorheen, en dat betekende dus ook veel meer voetenwerk voor het personeel.
Maar goed, ook hier was de verzorging weer uitstekend, en, hoewel ik veel liever thuis zit, was het er ondanks alles goed toeven.

Uitzicht vanaf het oude ziekenhuis

Het enige dat ik miste in dit nieuwe gebouw was het uitzicht: in het oude ziekenhuis had ik een riant uitzicht over de Saône en op de torens van de Saint-Vincent kathedraal. In het nieuwe keek ik uit op een binnenplaats. Maar goed, elluk voordeel hep zun nadeel, en om heel eerlijk te zijn: je kunt maar het beste niet in een ziekenhuis terecht komen, hoe goed de zorg ook is en hoe chique de kamers ook zijn ingericht.

Toch prefereer ik dit uitzicht!

De gemeenschap van Taizé

De klokken van Taizé

Elke ochtend maken de klokken van Taizé me wakker. Eén klok luidt om kwart voor acht gedurende ongeveer vijf minuten om de monniken te manen tot hun ochtendgebed. Om kwart over acht beginnen de echte klokken te luiden, en gedurende vijftien minuten roepen die de gelovigen op tot de ochtenddienst. Als de klokken ophouden weet ik dat ik op moet staan. ‘s Middags luiden ze nog een keer van kwart over twaalf tot half een, en dan weet ik dat ik de lunch op tafel zou moeten hebben staan; als we nog niet gegeten hebben als de klokken ‘s avonds luiden (rond kwart over acht) dan weet ik dat ik achter loop met het avondeten. Dat was wat Taizé betekende voor mij toen ik hier kwam wonen.
Rond de Paasdagen van 2006 zijn wij een keer naar Taizé geweest om te kijken wat zich daar nou precies afspeelde, en we waren hoogst verbaasd over het feit dat er zo veel jongeren rond liepen. We hadden nooit gedacht dat Taizé zo’n grote aantrekkingskracht uitoefende op jongeren; het geheel deed denken aan wat je hoort over de volksmassa’s die in de middeleeuwen deelnamen aan de grote pelgrimstochten naar Rome, het Heilige Land of Santiago de Compostella.
Wij zijn toen niet naar een dienst geweest, want dat leek ons een beetje voyeuristisch; het was uiteindelijk toch iets voor jonge mensen, of niet soms? Maar ik wilde toch eigenlijk wel naar een dienst, al was het maar om het één keer te beleven; ik durfde echter niet alleen. In juli van hetzelfde jaar stond er een echtpaar op onze camping. Zij was al eerder in Taizé geweest en wilde nog een keer naar een dienst, maar hij kon er toen niet toe gebracht worden om mee te gaan. En zij durfde niet alleen. Eindelijk, daar lag dus mijn kans! Op een mooie vrijdagavond in juli wandelde ik samen met Ans de heuvel op richting Taizé voor mijn eerste dienst daar.

Een dienst in Taizé - Foto © Arnd Waidelich

De diensten zijn een mengeling van gezang en stilte. Van het gezang gaat een zekere betovering uit, sommigen zouden misschien zeggen een soort bedwelming. Voor de jonge pelgrims van over de hele wereld vandaan moeten de liederen dusdanig eenvoudig zijn dat iedereen mee kan zingen. Er worden verschillende talen gebruikt; Latijn, Duits en de een of andere Slavische taal zijn de meest voorkomende, maar er zijn ook Franse, Engelse en Spaanse liederen en heel af en toe zelfs een Nederlands lied.



Elk gezang heeft twee coupletten en die worden een aantal keren herhaald gedurende ongeveer een of twee minuten. Er zijn vierstemmige liederen, eenstemmige canons en gezangen waar een monnik of een zuster (van een ander klooster dichtbij Taizé) het couplet zingt, waarbij de gemeente met het refrein antwoordt. Het is niet ieders smaak, maar ik vind ze ontzettend mooi en meditatief en ik geniet van het zingen terwijl ik deel uit maak van zo’n grote massa. Tijdens elke dienst wordt er ook vijf minuten stilte gehouden. Het is indrukwekkend te zien hoe zo veel mensen (in de zomer zijn er door de week rond zesduizend jongeren, en op zondag, de wisseldag, twee maal zoveel!) zo stil kunnen zijn, en nog wel voor zo lang.

Aardewerk gemaakt door de broeders van Taizé

Nadat aan het eind van de dienst de monniken vertrokken zijn, gaat het zingen gewoon door totdat iedereen uitgezongen is en ik heb gehoord dat dat op een vrijdag- of zaterdag“avond” uit kan lopen tot in de vroege uurtjes van de volgende dag.
De vrede in zo’n dienst raakt je; je kunt het bijna voelen, en ik begrijp goed waarom mensen jaar in jaar uit naar Taizé komen om een klein beetje van dat gevoel mee terug naar huis te nemen. Dit is helemáál niet alleen voor jongeren; iedereen is welkom en iedereen kan daar profijt van hebben. Een aantal van de gasten in onze gîtes (vakantiehuisjes) of op onze camping komen speciaal voor Taizé, en willen één of twee diensten meemaken, terwijl ze gedurende de rest van hun vakantie genieten van de meer wereldlijke zaken die onze regio te bieden heeft. Maar ook sommige van onze andere gasten, die hier in eerste instantie alleen komen voor een fiets- wandel- of luiervakantie raken gefascineerd door wat zich op Taizé afspeelt.
Uit ervaringen van deze gasten is ons gebleken dat niet alleen religieus bewogen mensen zich thuis voelen in Taizé; sommigen zijn diep onder de indruk van de muzikale inhoud, of meer prozaïsch, van de perfecte organisatie van het geheel of van de kwaliteit/prijs verhouding van het door de monniken vervaardigde aardewerk.

Herdenking moord op Frère Roger 5 jaar geleden en zijn aankomst in Taizé 70 jaar geleden (2010)

Tenslotte : we krijgen heel vaak vragen over hoever het lopen of fietsen is naar Taizé of Cormatin vanaf La Tuilerie. Ik heb dat één keer uitgezocht voor een aantal alternatieven, en in een fotoalbum geplaatst. De diverse routes worden zichtbaar door hier te klikken.

Tekst Sue Nixon

Voor onze eigen website klik hier.

Het gouden uur

Jaren geleden, in februari 2007 om precies te zijn, hebben we een foto gemaakt met een kleine Olympus point-and-shoot camera van de romaanse kerk in Ameugny die qua kleur erg geslaagd was.

De kerk in Ameugny, 15 februari 2007 17h20

De kerk leek overgoten met een gouden glans, en omdat de kwaliteit van de foto (72 dpi, goed voor internet, maar niet goed genoeg voor een afdruk) nogal beroerd was, en we onlangs van een kennis een verzoek kregen om wat foto's van de omgeving aan te leveren van enkele afdrukken voor aan de muur, besloot ik eens in mijn archief te gaan graven naar een andere, kwalitatief betere foto van de kerk. Dat bleek geen heksentoer te zijn.

De kerk in Ameugny, 2 december 2012 15h54

De meeste latere foto's waren genomen met een Nikon D50 of D90, waren groot genoeg en hadden een kwaliteit van 300 dpi. Alleen, de gouden glans ontbrak. Sinds mijn wederhelft zich fanatiek op de fotografie heeft geworpen is Het gouden uur nogal eens ter sprake gekomen. Niet dat ik daar echt in geloofde, maar je weet nooit. De foto uit februari 2007 was genomen rond 17h00 in februari, een tijdstip waarop de zon al erg laag staat.

De kerk in Ameugny, 21 januari 2016 15h10

Volgens haar stond de zon in januari sowieso laag, dus haar theorie was dat met een beetje geluk de oude foto ook best eind januari rond 15h00 gereproduceerd zou kunnen worden. Zo gezegd, zo gedaan. En hoewel de kleuren een heel klein beetje minder saai waren dan die van de oudere D50 en D90 foto's (meestal genomen in de zomer, ergens in de loop van de dag) hield het resultaat niet echt over.

De kerk in Ameugny, 21 januari 2016 16h44

Dus, op een van de schaarse zonnige dagen in januari togen we tegen 17h00 opnieuw naar Ameugny, namen daar wat foto's, en na vergelijking met de foto uit 2007 bleek dat het gouden uur wel degelijk bestaat; de foto's uit begin februari 2007 en eind januari 2016 waren, qua kleuren, bijna identiek.
Voor de ongelovige Thomassen onder de lezers: zie en overtuig u!

Wandelen op en rond de Balades Vertes

Onlangs heeft het Département Saône-et-Loire (Bourgogne du Sud) het project van de Balades Vertes afgerond; een groot aantal bewegwijzerde wandelcircuits door het hele Département (71).
Samen met de door mij al eerder genoemde Voie Verte (zie aldaar) vormt dit geheel een Mekka voor wandelaars die de stoute schoenen aan durven trekken en deze kant op komen.
In de hoofdstad van ons Canton, Saint-Gengoux-le-National, en 's zomers in Cormatin heeft het Office de Tourisme een boekje met wandelingen beschikbaar met een beschrijving van de Balades Vertes die liggen tussen de stroomgebieden van de Guye en de Grosne. Het boekje heet "Guide les Balades Vertes entre Grosne et Guye" en bevat 26 Balades balisées. Het boekje kost €8.00, en de wandelingen zijn ook los te koop à € 2.00. Alle bordjes, maar ook de richtingaanduidingen op hekken, muren en palen zijn uniform uitgevoerd in groen ..... nee, dus, in geel! Maar ze zijn wel duidelijk. Klik hier voor een album met wat meer foto's van de Balades Vertes.

Rustpauze langs de Balades Vertes

Een groot aantal communes die aan of rond de Voie Verte liggen, hebben hun eigen startpunt voor een aantal wandelingen. Dat startpunt wordt duidelijk aangegeven op grote borden met “Randonnée - Balade Verte” langs de wegen. Bij het startpunt is een parkeerplaats, en staat een kaart met een overzicht van de te volgen routes.De routes hebben een nummer (CO1, CO2 voor Cormatin bijvoorbeeld, TA1 voor Taizé).
Voor degenen die niet de getreden paden willen volgen, zijn de uitstekende gedetailleerde IGN kaarten uit de Série Bleue (1:25000) onontbeerlijk.
Eén van de Grandes Randonnées loopt vlak bij Cormatin langs (GR76A), en Cluny is een bekend instappunt voor degenen die een pelgrimage naar Santiago de Compostella willen maken.
En tenslotte worden er van het vroege voorjaar tot in de herfst in bijna elke commune randonnées georganiseerd. Ook dat zijn uitgezette wandelingen, waarbij de route doorgaans met pijlen in diverse kleuren op de grond wordt aangeduid. Deze wandelingen variëren in lengte, van zeg 8 km tot 30 km. Op strategische punten zijn ravitailleringsplaatsen, waar doorgaans een stuk belegd stokbrood en een glas wijn wordt verstrekt. En dat alles is bij de prijs van de randonnée inbegrepen. De prijzen variëren meestal per afstand, en liggen tussen de €3.00 en €10.00.

We krijgen heel vaak vragen over hoever het lopen of fietsen is naar Taizé of Cormatin vanaf La Tuilerie. Ik heb dat één keer uitgezocht voor een aantal alternatieven, en in een fotoalbum geplaatst. De diverse routes worden zichtbaar door hier te klikken.

Voor onze eigen website klik hier.

Gong Xi Fa Cai!

Chinees Nieuwjaar in Mâcon

Er is geen woord Frans bij in bovenstaand zinnetje. Het is Chinees, of wat nauwkeuriger Mandarijn voor "Gelukkig Nieuwjaar". Frankrijk huisvest geen grote Chinese bevolkingsgroep, waarschijnlijk omdat de Fransen nooit behoefte hebben gehad aan grote groepen goedkope Aziatische arbeiders (zoals de VS tijdens de spoorwegaanleg bijvoorbeeld), noch zijn er tijdens de crisis van de 30-er jaren veel Chinese zeelui waarvan de rederij failliet ging terwijl ze onderweg waren in Frankrijk blijven hangen (zoals in Nederland in Rotterdam bijvoorbeeld).

Chinees buffet - Palais d'Asie Mâcon

Alleen in de grotere steden zoals Parijs, Lyon en Marseille is een chinees restaurant niet zo exotisch als in dit deel van Frankrijk, waar de schaarse "Chinese" restaurants vaak (hoewel niet altijd) een Vietnamese eigenaar hebben (Vietnam is een voormalige Franse kolonie).
Het was dan ook een verrassing dat onze taichi groep werd uitgenodigd om een demonstratie te geven in Mâcon tijdens de viering van het Chinees Nieuwjaar.

Vertrek van de groep Hong Teck

Dat betekende een aantal weken fanatiek trainen en een dagje uit in Mâcon, dit keer niet naar de préfecture of het belastingkantoor, maar naar het hartje van de stad waar een leeuwendans zou worden gehouden. Leeuwendansen zijn geen nieuwigheid voor mij; toen ik in Singapore werkte en woonde heb ik drie maal Chinees Nieuwjaar mee kunnen maken, en bij de opening van een nieuw winkelcentrum verhoogden ook vaak leeuwen- of drakendansen de feestvreugde.

De dame links heeft last van het kabaal

De organisatoren hadden de leeuwendansgroep Hong Teck uit Lyon georganiseerd, en dat bleek een groot succes. De groep bestond uit drie (zuidelijke) leeuwen, een lachende Boeddha en vijf slagwerkers, en ze maakten inderdaad kabaal voor tien. Voor de meeste toeschouwers was dit iets totaal nieuws, en een aantal van hen hield de handen voor de oren om het geluid wat te dempen, en een klein meisje begon onbedaarlijk te huilen toen een van de leeuwen te dicht bij kwam. De groep had overigens het heldere idee gehad om een brochure uit delen met als onderwerp "Leeuwendans voor dummies"!

Leeuwendans voor Dummies

De groep vertrok van een plein in de stad, "danste" door een drukke winkelstraat en gaf hun eigenlijke show op de Place Saint-Pierre, niet ver van het vertrekpunt. Daar werd de dans opgevoerd die culmineert in de "choi chiang = pak het groen", waarbij een leeuw een krop sla die bevestigt is aan een stok moet vinden en "opeten". Al met al was het een uitstekende uitvoering, de trip meer dan waard. Vervolgens werden er honderden rood- en goudkleurige ballonnen losgelaten, werd er een "vin d'honneur" aangeboden en werd er gepauzeerd tot na de lunch.

De leeuw pakt het groen

Waarna voor onze groep de demonstratie begon. Dat was (gelukkig) een groot succes; het publiek zowel als onze groep "La Spirale d'Or" waren zeer tevreden met de uitvoering van de Yang en de Chen 24-vormen, en van de waaier- en de stokvormen. Dit was de eerste keer dat we de diverse vormen op muziek deden, en dat maakt de synchronisatie een stuk eenvoudiger. De taichifoto in deze blog is overigens bij een andere gelegenheid gemaakt, om de eenvoudige reden dat mijn camera bezet was voor het opnemen van enkele video's.

La Spirale d'Or (waaiervorm) in Cluny

En Chinees eten? Dat doen we over een paar weken in Parijs, waar we in de buurt van het Place d'Italie een uitstekend Chinees restaurant kennen!

Klik hier voor de link naar één van de video's van ons optreden in Mâcon (Yang 24-vorm).

Les Oiseaux Rares

Elk jaar houdt een groep artisans (bij gebrek aan een betere vertaling handwerkslieden) uit Cormatin en omgeving hun jaarlijkse tweedaagse tentoonstelling.

Les Oiseaux Rares 2015

En alsof Cormatin nog niet genoeg creatiefs te bieden heeft worden ook elk jaar een aantal artisans uit de wat verdere omgeving uitgenodigd. Dit jaar deelde de hard core van Les Oiseaux Rares (zeldzame vogels) hun atelier of opslagplaatsen met deze trekvogels. Het idee is vrij simpel: in Cormatin is op straat een spoor uitgezet van afdrukken van vogelpoten, en dat spoor volgend kom je vanzelf bij alle artisans terecht, die als herkenningsteken een houten vogel (een karikatuur van de betreffende kunstenaar) voor hun deur hebben staan.

Iris Griot sieraden - Cormatin

Net als vorig jaar had één van Cormatins pottenbakkers 300 unieke soepkommen gemaakt, die bij alle artisans te koop waren voor 6 € per stuk, waarbij een aantal van hen een grote pan soep op het vuur had staan. De soep was gratis, en varieerde van een simpele tomatensoep tot een soep gemaakt met meer exotische ingrediënten.

Pascale Ponsard - Cormatin

Kortom, gedurende die dagen is er van alles te doen en te zien; het aanbod varieert van keramiek, pitriet, schilderijen en vilten kledingstukken tot handbeschilderde zijden sjaals. En dit is slechts een willekeurige greep uit het totale aanbod. De eerste dag kwamen we niet veel verder dan de werkplaats van één van onze vrienden (Pascale Ponsard, handmatig versieren van zijde, d.w.z. sjaals, maar ook lappen om bv. trouwjurken van te maken – financieel alleen weggelegd voor de Saoedische adel) en de werkruimte van pottenbakker Pierre Arnoud, waar het zo druk was dat we maar één van de drie ruimten konden bekijken.

Spoorzoeken

De tweede dag hadden we het wat beter gepland. We besloten rond 12h00 een volledige ronde langs de vogelnesten te maken. Dat is de tijd dat de Fransen aan hun warme maaltijd zitten, zodat je dan kans hebt om rustig ergens rond te kunnen kijken. Bovendien konden we onze lunchhonger stillen met kommen soep van de diverse artisten. Dat schema werkte perfect. Toen we rond 14h00 het wel voor gezien hielden waren zowel wij als onze stadsgenoten uitgegeten, en stroomden de werkplaatsen weer vol.

Soepkommen - Pierre Arnoud - Cormatin

Sommige soepen waren ietwat vreemd qua samenstelling: wat te denken van wortel, curry en sinaasappelsoep, of selderij, hazelnoot en appelsoep, of doperwten, koolraap en linzensoep? Wat is er mis met kippensoep?
Dat stond waarschijnlijk niet op het programma uit solidariteit met de Minder Zeldzame Vogels….

Werk van Jean-Louis Schoffel - Cormatin

Wereldmuziek : Toumani & Sidiki Diabaté Chalon-sur-Saône

In september 2016 kwamen de brochures uit voor de concertseries voor het seizoen 2015-2016. In Nederland waren we (weten we nu) erg verwend; een stad als Rotterdam heeft de Doelen, Den Haag de Anton Philipszaal, Amsterdam het Concertgebouw en het Bimhuis, en per jaar een aantal interessante klassieke, jazz- of wereldmuziek-concerten uitzoeken was nooit echt moeilijk.

Vader en zoon Diabaté - Internet

Schaal speelt daarbij natuurlijk wel een grote rol. Rotterdam heeft ca. 600 000 inwoners, en de grootste stad hier in de buurt, Chalon-sur-Saône, telt nog geen 50 000 zielen. Om over Mâcon (35 000), Montceau-les-Mines (20 000), Le Creusot (25 000) en ons zenuwcentrum Cluny (5 000) maar te zwijgen.
Series als "Grootmeesters van de piano" met o.a. Brendel kun je hier dus wel vergeten. En voor iets vergelijkbaars als North Sea Jazz moet je wel naar Antibes Juan-Les-Pins of Montreux toe.
Wil je dus iets interessants vinden is het zoeken geblazen. In de Chalon brochure vond ik een concert van twee Malinese kora spelers die bij het nazoeken met Google een paar interessante Youtube bestanden op internet bleken te hebben staan.

Vader en zoon Diabaté - Internet

En dus, niet gehinderd door enige kennis, kochten we kaartjes voor wat een Afrikaans concert zou kunnen zijn. Ook hier werden we (plezierig) verrast. Niet alleen bleken de twee heren (vader en zoon) een bijna volle zaal te hebben getrokken (geschat ca. 800 man) maar daarenboven ook nog eens een stel uitstekende muzikanten te zijn. De kora is een harp met een heel apart geluid en met een halve kalebas als klankkast, waarbij alle overige onderdelen (oorspronkelijk) van onderdelen (bot, huid, tanden) van gazelles werden gemaakt. Het was een bijzonder interessant concert, waarbij ik zelfs mijn ingebouwde aversie tegen de harp als solo-instrument moeiteloos opzij kon zetten.

Michael Palin's Sahara - Internet

Pas bij thuiskomst ontdekten we dat het in dit geval niet om een paar obscure Afrikaanse muzikanten ging, maar dat beide mannen op grote internationale festivals (Glastonbury, Roskilde, Brighton) volle "zalen" trokken. Dat verklaart naar alle waarschijnlijkheid ook het gebruik van een wah-wah pedaal in het laatste stuk dat ze speelden. En ik werd er door mijn zoon fijntjes aan herinnerd dat ik Toumani ooit in 2002 op TV had gezien in de serie van Michal Palin over de Sahara. Waarvan acte!

Jazz concert John Scofield / Joe Lovano Mâcon

Na het ingetogen concert van het Carla Bley trio in Chalon was een groter verschil dan met het optreden van het John Scofield / Joe Lovano Quartet in Mâcon nauwelijks denkbaar.

Joe Lovano & John Scofield - Internet 2015

Beiden kende ik nog van vroeger (o.a. van North Sea Jazz) en hoewel ouder geworden (voor wie geldt dat niet?) speelden beide heren de sterren van de hemel. Het concert in Mâcon was in samenwerking met de Jazzclub Crescent georganiseerd, die dit jaar zijn 20-jarig bestaan viert en die op deze manier opeens een uitstekende groep over de vloer kreeg zonder gebonden te zijn aan de pakweg 50 man die je met veel moeite in de club kan persen.

John Scofield / Joe Lovano Quartet - Internet 2015

Zoals gezegd, de heren hadden er zijn in, speelden veel werk van hun laatste Impulse! CD "Past Present" en de ritme sectie met Ben Street - b Bill Stewart – d zorgde voor een gedegen swingende ondergrond. Interessant aan dit concert was (behalve de muziek uiteraard) het feit dat er weliswaar kaartjes waren verkocht, maar dat er vrije keuze van zitplaats was. Dat loste deels een typisch Frans probleem op, waarbij de toeschouwers zonder blikken of blozen een kwartier te laat aan komen en zich dan naar een paar plaatsen ergens midden in een rij moeten wurmen. En de muzikanten maar wachten!

CD's signeren

De zaal was afgestampt vol, en een voorzichtige schatting komt uit op ca. 800 plaatsen. De Crescent Jazz Club kan van zo'n bezoekersaantal in principe alleen maar dromen; waarschijnlijk is dit een veelvoud van hun bezoekersaantal per jaar.

Na afloop was er gelegenheid tot het aanschaffen van CD's, ter plekke gesigneerd door de meesters zelf; nou, zo'n kans laat je toch niet lopen?

Jazz concert Carla Bley Chalon-sur-Saône

Jazz concerten met gerenommeerde namen zijn hier niet erg dik gezaaid. Wat we hier aan "grote" namen hebben gehad kun je op de vingers van één hand tellen: Jazz Et Caetera en Jazz in Trivy hebben ooit René Urtreger (L'Ascenseur sur l'echafaud met Miles Davis) geprogrammeerd gehad, Rhoda Scott heeft er een keer opgetreden en Biréli Lagrène is er een graag geziene gast; de laatste keer speelde die samen met Didier Lockwood.

Espace des Arts - Chalon-sur-Saône

Toen onlangs de programma's voor Chalon (Espace des Arts) en Mâcon (Le Théâtre) in de bus vielen waren we dan ook plezierig verrast te zien dat Chalon een concert had geprogrammeerd van Carla Bley trio met Steve Swallow - bas en Andy Shephard – tenor- en sopraansax.
Carla Bley en Steve Swallow kende ik wel van naam, maar ik had ze nog nooit horen spelen, zelfs niet op de plaat. Wel heb ik Paul Bley (Carla's ex) een paar maal live gezien en gehoord, en ik verwachtte eigenlijk iets dergelijks. Kaartjes waren al snel besteld, en ik keek reikhalzend uit naar de muziek van deze groep.

Carla Bley - Internet ca. 2015

Carla Bley, inmiddels 80, maakte een erg broze indruk (mag ook wel op die leeftijd) en speelde verrassend ingetogen. Wat erg vreemd overkwam was dat zowel Bley, Swallow als tenor- en sopraansaxofonist Andy Shephard allemaal van blad speelden, iets wat je bij jazz combo's van dit formaat niet snel tegen komt. De muziek was erg rustig, op het tamme af, en is het bij "gewone" jazzconcerten eerder regel dan uitzondering dat het publiek niet doodstil in zijn of haar stoel zit maar bescheiden op het ritme meebeweegt, daar was hier geen sprake van.

Carla Bley Trio - Internet ca. 2015

Ondanks dat was het wat mij betreft toch een interessant concert, al was het maar om Carla Bley op mijn lijstje van "Ah, die ken ik!" te kunnen zetten.
En daarna werd het wachten op het volgende concert, dat van John Scofield!

Wil de echte pannenbakker nu opstaan?

We hebben eigenlijk altijd gedacht dat Noël Marembeaud, hoe die naam dan ook gespeld werd, de oprichter van La Tuilerie de Chazelle was. Alles wees ook wel in die richting: de tientallen bakstenen die we rondom het huis vonden, een aantal vloertegels, enkele dakpannen met zijn naam erop, de al eerder genoemde marmeren gedenkplaat met zijn naam, geboortejaar en jaar van overlijden erin gebeiteld….

Het bekende stempel

Als we weer eens ergens een gebroken of beschadigde baksteen met zijn naam gestempeld in het typisch gevormde kader vonden namen we doorgaans niet eens de moeite om de tekst te lezen.
Tot Sue de wortels van een van haar planten wilde beschermen met wat oude dakpannen en stukken her en der gevonden baksteen.

La Tuilerie (tekening Michel Bouillot)

Toevalligerwijs pakte ik een van die stukken baksteen op, en zag dat de naam niet de vertrouwde Marembeaud was, maar een heel andere naam, waarvan waarschijnlijk de eerste letter ontbrak.
Zonder al te veel fantasie zou je kunnen concluderen dat de steen de naam droeg van éne "(B)OURGEON ANTOINE", met daaronder de tekst "(A CHA)ZELLES", waarbij de stukken tekst tussen haakjes onleesbaar zijn.

Een vreemde eend in de bijt

Bourgeon is in dit gebied geen ongewone naam, en gezien de lengte van het kader om de naam lijkt het onwaarschijnlijk dat er meer dan één letter op de lege plaats heeft gestaan. De vraag is dus nu: wie was de oprichter (of voortzetter) van La Tuilerie de Chazelle? De naam Marembeaud komt het vaakst voor; Bourgeon zijn we pas één keer tegen gekomen. Of gaat het misschien om iemand die een lading stenen bestelde en die van zijn eigen stempel heeft laten voorzien?

Wie van de drie (Sinterklaas)

Om "Wie van de drie" nog maar eens van stal te halen: "Wil de echte pannenbakker nu opstaan?". Dat zal dan wel een herrijzenis uit het graf betekenen, denk ik….

Klik hier voor de website van La Tuilerie de Chazelle.