De weg kwijt?

Toen uiteindelijk na een paar jaar leeg gestaan te hebben het restaurant “Aux berges de la Grosne” aan de D981 eigendom werd van Wolfgang Schmidberger die er de bierstube “Le Papyllon” in begon, hebben we met stijgende verbazing het aantal borden dat naar Le Papyllon verwees zien toenemen. Het begon met een schoolbord, waarop met krijt de openingsuren stonden vermeld. Langzaam maar zeker verschenen er borden waarop hij zijn waar aanprees, borden die aangaven of hij open of dicht was met de openingstijden, en borden die naar de ingang en/óf naar de parkeerplaats verwezen.

Ze zijn allemaal geëmailleerd, uitgevoerd in felle kleuren, en staan zonder uitzondering op zijn territorium, d.w.z. aan de muren van Le Papyllon geschroefd, op palen bij het hek naar zijn terras en op zijn parkeerterrein. Kortom, als je eenmaal bij Le Papylon bent aangeland, kun je het niet meer missen!
Hoe succesvol een bierstube is in een streek waar je zelfs bij de tandarts verzocht wordt te spoelen met een Mâcon Village is natuurlijk zeer de vraag.

Daar komt nog bij, dat één van de twee keren dat ik er wat wilde drinken, ik het verkeerde bier (Wolfgang beweert 100 biersoorten te verkopen à ca. € 5.00 of meer per flesje) voorgeschoteld kreeg, en toen ik daar iets van zei bleef het bier wat ik niet besteld had voor mijn neus staan en paste hij de rekening aan, omdat het verkeerde bier iets goedkoper was dan het bestelde.
De kroeg heeft nog een ander minpunt. Hij krijgt door de beugel weinig klanten, kan blijkbaar slecht tegen alleen zijn, en heeft de onhebbelijkheid ontwikkeld dat als er iemand binnen komt, hij bij zijn klanten aan tafel gaat zitten en zich in de conversatie mengt.

Dat is misschien leuk als je de man goed kent en hem graag mag, maar als je rustig met je partner een biertje wil drinken is dat wat minder aantrekkelijk. En dat werd breed uitgemeten tijdens een vergadering van het gitaarfestival in Cormatin, waarbij diverse aanwezigen dezelfde ervaringen oplepelden.
Wat is een blog zonder statistieken?
Foto 1 : staat een bord dat fietsers op de Voie Verte attent maakt op Le Papyllon.
Foto 2 : bord bij de ingang van de parkeerplaats.
Foto 3 : drie borden zichtbaar vanaf de weg en de parkeerplaats.
Foto 4: drie andere borden zichtbaar vanaf de weg.
Foto 5 : vier borden aan de weg en aan de deur; de drie borden aan de paal werden in verschillende fasen aan gebracht. eerst het middelste, vervolgens het bovenste en tenslotte het onderste bord.
In totaal heeft Wolfgang dus twaalf (12) borden nodig om zijn negotie aan te prijzen.

De hoeveelheid borden rond Le Papyllon is voor mij inmiddels het teken dat ik er zo snel mogelijk voorbij moet fietsen...



En toch kan een mens niet nauwkeurig genoeg zijn. Toen we onlangs weer eens terug kwamen van vrienden, en Le Papyllon van de andere kant benaderden, zagen we dat Wolfgang aan de achterkant van een ander groot bord nog een klein bordje had weten te bevestigen. En dat brengt ons dan op :
Foto 6 : Bordje bevestigd achter op het bord uit foto 2.
En dat brengt (voorlopig?) het totaal aantal borden op 13...

Voor onze eigen website klik hier.

Eten uit de staatsruif

Toen we hier kwamen wonen, moest ik me inschrijven als werkzoekende; de dame die dat moest doen had meer begrip voor het feit dat een buitenlander van rond de 60 die gebrekkig Frans koeterwaalde niet veel kans op een baan zou maken dan zijn of haar collega’s bij het CWI, UWV of WERKbedrijf in Nederland. Daar heb ik na mijn ontslag als ik me niet vergis minimaal 4 x per maand moeten solliciteren; als je dat niet deed raakte je je uitkering kwijt. In Mâcon maakte de dame me al snel duidelijk dat ik geen gevangenisstraf riskeerde als ik toegaf eigenlijk niet meer te willen werken in een land waar de pensioengerechtigde leeftijd (toen nog) 60 jaar was.

Ze stelde voor mij in te schrijven als werkzoekende met dispensatie om daadwerkelijk werk te hoeven zoeken. Daar zat overigens geen uitkering meer aan vast; die had ik, voorzover ik daar recht op had, met veel pijn en moeite aan de Nederlandse autoriteiten ontfutseld.
Wat ik wel kreeg, was wat wij een “kortingsbon” zijn gaan noemen. Dat bewijs van inschrijving als werkzoekende met dispensatie gaf me namelijk recht op een forse korting bij de bioscoop in Cluny, gratis toegang of een flinke korting bij museumbezoek, kortom, dat papiertje was zijn gewicht in platina waard.
Onlangs verliep mijn papiertje, omdat ik inmiddels pensioen en AOW uit Nederland ontving, en dat heb ik braaf aan de Assedic, nu Pôle-emploi (de Franse UWV) gemeld. En dat doet pijn, om nu de volle mep te moeten betalen voor de abdij van Cluny en geen noemenswaardige korting meer te ontvangen bij bioscoopbezoek. Het papiertje is makkelijk te vervalsen; in Photoshop is vrij eenvoudig de datum een jaar op te schroeven.

Maar ik ben toch niet 65 jaar lang eerlijk geweest om nu opeens op mijn 65ste in misdaad te vervallen?

Voor onze eigen website klik hier.

Wie leest er nou je blog?

Die vraag heb ik me vaak gesteld. En elke keer stuit je weer op totaal onbekenden die om wat voor reden dan ook op mijn blog terecht zijn gekomen.
Gisteren stond er een Fransman voor het hek, die omstandig kwam uitleggen dat hij mijn blog over tuilerieën in Bourgogne (uit 2009) op internet had gevonden. Uiteraard vroegen we hem even binnen om te horen hoe de vork precies in de steel zat, en toen brandde hij los. Hij was lid van de " Association des amis du vieux Berzé ", een dorp hier zo'n 25 km vandaan. Die vereniging restaureert o.a. een aantal oude gipsovens in dat plaatsje. Tijdens het opruimen hadden ze een aantal bakstenen gevonden met het stempel van "onze" steenfabriek erin. Daarna waren ze een zoekactie op internet begonnen naar de Tuilerie van Noël Marembaud in Chazelles, Cormatin, en zodoende waren ze op mijn oude (Engelstalige) blog terecht gekomen. Omdat hij vroeger een blauwe maandag in Engeland had gewerkt, las hij goed Engels, en kon hij de blog dus goed volgen. Hij had het verhaal dermate interessant gevonden, dat hij besloot om eens langs te gaan. We boden hem een rondleiding aan, die hij met graagte accepteerde, en toen bleek ook dat hij de blog goed had gelezen. Daarin werd namelijk vermeld dat we nooit een dakpan hadden gevonden met het fabrieksstempel, en dat was ook waar toen ik het schreef. Een paar weken terug echter kregen we van de burgemeester van Cormatin twee dakpannen, met fabrieksstempel, die ze op zijn beurt weer had gekregen van de voormalige veldwachter. De laatste was ergens een schuur aan het opruimen en vond een aantal pannen, die hij bij de burgemeester afleverde.

Onze nieuwe vriend echter maakte de opmerking dat het toch vreemd was dat er nooit pannen waren gebakken in La Tuilerie! En dat konden we dus meteen recht zetten. Na de rondleiding nam hij afscheid en drukte ons op het hart om zodra we even tijd hadden bij Berzé langs te gaan; we zouden dan een persoonlijke rondleiding door de gipsovens krijgen. En dat gaan we zeker doen!

Voor onze eigen website klik hier.

Een kerkelijk huwelijk

In Frankrijk, net als in Nederland, wordt alleen een burgerlijk huwelijk officiëel als huwelijk erkend. Toch zie je hier vaker dan in Nederland een grote massa mensen verzameld voor een kerk, wachtend op het bruidspaar waarvan het huwelijk nog moet worden of zojuist is ingezegend.
Een week geleden vonden we een uitnodiging in onze brievenbus voor het kerkelijk huwelijk van de dochter van Franse kennissen van ons in Chazelle. Omdat we én de mensen graag mochten, én ook wel eens een Frans kerkelijk huwelijk wilden meemaken, gaven we graag gehoor aan de uitnodiging.
Tegen drie uur ’s middags reden we naar Cormatin (de dienst begon om 15h30), en konden met veel moeite nog een parkeerplaatsje vinden. Dat is niet abnormaal op een zaterdagmiddag, maar het grote aantal feestelijk geklede dames die uit de diverse auto’s stapten en zich richting mairie of kerk spoedden maakte duidelijk dat het niet om een paar schaarse vrienden en kennissen van de familie van het bruidspaar ging. Dat werd nog duidelijker toen we een plaatsje in de kerk zochten; de kerk was letterlijk bomvol.

In het kerkje van Chazelle gaan maximaal zo’n 120 man; de kerk van Cormatin is veel groter, en een ruwe schatting bracht het aantal belangstellenden op (ruim) boven de 200. De dienst was eenvoudig, het bruidspaar en de wederzijdse ouders zaten er stralend bij, kortom, het was duidelijk de dag van hun leven.
En daarna gingen we voor de vin d’honneur op weg naar Morlay, waar een andere kennis van ons o.a. een ruimte beschikbaar heeft voor bruiloften en partijen. Gelukkig kenden we de weg, zodat we niet achter een rij auto’s aan hoefden sluiten; we konden via een kleine omweg de colonne nét voor blijven. En ook hier was alles tot in de puntjes verzorgd. De kir vloeide rijkelijk, er waren hapjes om de eerste honger te stillen, kortom, het was, op het wijdse uitzicht over de Grosne vallei na, niet heel erg verschillend van een Nederlandse huwelijksreceptie.

We waren graag nog wat langer gebleven, maar op zaterdag moeten we zelf ook thuis zijn voor als onze eigen gasten laat arriveren..…





Voor onze eigen website klik hier.

Met de Franse slag

Wie kent niet de uitdrukking “iets met de Franse slag doen”, iets slordig doen? Waar de Fransen dit aan te danken hebben weet ik niet, maar het zou me niet verbazen als het teruggaat naar de Bataafse Republiek en het koninkrijk Holland onder Lodewijk Napoleon. daarvóór werd de uitdrukking, althans volgens Wikipedia, gebruikt in de paardrijkunst. Het was een slag met een lange zweep die los en zwierig was.
Er wordt hier onder expats vaak gekankerd op de Franse manier van werken, meestal omdat die anders is dan de Engelse of Nederlandse manier. Het staat ter discussie of anders altijd synoniem is met slechter, maar dat schijnt bij een aantal mensen de consensus te zijn. Daarom wil ik hier een lans breken voor “een firma waar we uitstekende ervaringen mee hebben”, en als die werken met de Franse slag, nou, geef mij die Franse slag dan maar bij elke klus.
We hadden een nogal groot project onder handen, het bouwen van een modern filter voor de zuivering van het afvalwater in onze achtertuin.

Op de afgesproken dag verscheen er een ploeg dagelijks variërend van 2 tot 5 man met graafmachines, een tractor, vrachtauto’s, materialen en gereedschappen. Na elke dag werken, maar ook tussendoor, werden de gereedschappen (schoppen, houwelen, enz.) schoongemaakt. Toen er een hagelwit filterdoek aangelegd moest worden, trokken de mannen elke keer als ze de bak in gingen hun laarzen uit, en werkten op kousenvoeten. Misschien overbodig, want het doek is inmiddels bedekt met aan laag grind, maar de poriën van het filter zijn in elk geval niet dichtgeslibd met klei van de laarzen.

Toen het geheel min of meer klaar was, werden op een paar balken de naden afgedekt met een plankje. Zoals te zien is op de foto, is het plankje keurig schuin afgewerkt. Na een paar maanden horen de plankjes volledig verborgen te zijn door het riet dat in de bak is geplant, maar toch, het toont hoe keurig die mensen de zaken afwerken. Voordat de mannen vertrokken, was het hele terrein één groot slagveld uit de eerste wereldoorlog door het heen en weer rijden met de tractor en de graafmachines. Aan het eind van de dag werd alles zoveel mogelijk geëgaliseerd met een graafmachine, harken en schoppen en werd er gras ingezaaid, en de volgende dag zag het er weliswaar niet onberispelijk uit, maar ze hadden heel duidelijk al het mogelijke gedaan om de bomgaard terug te brengen in de oorspronkelijke staat. En tenslotte waren ze elke dag verschenen als ze dat beloofd hadden, waren ze een dag eerder klaar dan gepland, en tot onze volle tevredenheid. Voor degenen die interesse hebben in grootschalig tuinwerk of moderne afvalwaterverwerking, dit is “de site van de firma die wij gebruikten”.

Ik zou geen Nederlandse aannemer van dit soort projecten kunnen noemen, die het met de Nederlandse slag beter had kunnen doen...

Voor onze eigen website klik hier.

Het circus is er!

Een tijdje terug zagen we tussen Cluny en Cormatin een stuk of drie rode vrachtwagens rijden, waarbij één truck 3 aanhangwagens had. Hoe zo’n ding in ’s hemelsnaam ooit 2 meter zonder ongelukken achteruit kan rijden is mij een raadsel, maar goed. Toen we ze inhaalden, zagen we dat het om een circus ging, dat hier de omgeving onveilig maakte. Nou ben ik niet echt een circusliefhebber. Mijn enige circuservaring betreft een piepklein Maleisisch (Indiaas) familiecircus, waarbij de vader, moeder en de kinderen achtereenvolgens voor dresseur, jongleur, clown, slangenmens, etc. speelden, maar het geheel was van een aandoenlijke eenvoud. De elegantie van de hele familie hielp daarbij zeker ook een handje.

Verder ken ik circussen alleen van de 5 minuten die een circusvoorstelling op TV kunnen boeien.
Stom toevallig kwamen we een affiche tegen waarin het Circus Azurias aangekondigd werd in Massilly, vervolgens in Saint-Gengoux, en ook nog met twee voorstellingen in Cormatin.
Aangezien we in die tijd nogal wat werk op ons eigen terrein in uitvoering hadden, besloten we onszelf te trakteren op een avondje uit. Het circus stond bij het Plan d’Eau, dus we parkeerden de auto daar in de buurt, wandelden langs de levende have die rond de tent verbleef en kochten 2 kaartjes à € 7.00 per stuk. Kinderen gingen voor € 5.00. De levende have bleek te bestaan uit een paard, een pony, wat kippen, een kat, een hond, een lama en een rund met grote hoorns van onbestemde afkomst (mogelijk Uganda?). We betraden de tent, en bleken de enige volwassenen te zijn zonder kinderen.

De voorstelling duurde ongeveer 3 kwartier, met vijf minuten pauze om versnaperingen te kopen. Aanwezig : 10 volwassenen en 19 kinderen, bruto opbrengst € 445. De attracties : twee kinderen die handstandjes maakten, een paard dat rondjes liep en uiteindelijk met zijn voorpoten op een tafel stond, een pony idem, een lama idem, een poedel idem, 3 fretten die slaloms maakten rond wat stokjes die op een plank gespijkerd waren, een kat idem, en verder het onvermijdelijke clownsnummer. Dit circus werd óók draaiende gehouden door een familie, zo te zien ouders, kinderen en kleinkinderen, net als dat Maleisische circus. Alleen misten de Fransen de elegantie van de Aziaten, en dat is dan nog heel vriendelijk uitgedrukt. De grote vraag voor mij was: hoe kan een familie van ten minste 7 personen zich staande houden met dit soort inkomsten; het lijkt mij dat het onderhoud van de vrachtauto’s al meer kost dan de opbrengst van deze avond.

Enfin, dit soort attracties treedt voornamelijk op in de winter, dus als we op een koude avond echt niets beters te doen hebben, dan kunnen we altijd nog naar het circus...



Voor onze eigen website klik hier.

Open huis Office de Tourisme St-Gengoux

Voor degenen die in deze buurt hun vakantie vieren maar de streek niet goed kennen, houdt het Office de Tourisme van Saint-Gengoux elke zondag gedurende deze zomer van 8 juli t/m 26 augustus tussen 11 en 12 uur open huis in het Office de Tourisme van Saint-Gengoux-le-National. Bij mooi weer, en wie hoopt daar niet op, gebeurt dit buiten, vóór het Office de Tourisme. De plaatselijke middenstand verzorgt locale culinaire specialiteiten (soesjes, diverse vleeshapjes) en een drankje (plaatselijke wijn en vruchtensap), en de staf van het Office de Tourisme verstrekt desgevraagd inlichtingen en folders over wat er zoal te doen is in de omgeving of beantwoordt gerichte vragen (meestal is er Nederlands- of Engelssprekend personeel aanwezig). Bent u in de buurt op een zondagochtend, loop eens langs!

Voor onze eigen website klik hier.

Hoort, zegt het voort!

Onlangs ontdekten we dat Cluny nog een stadsomroeper heeft. Eerst vonden we ergens op de markt een briefje aan een boom met de oproep om je om te roepen zaken vóór een bepaalde tijd af te geven bij een adres in de hoofdstraat; de stadsomroeper zou daar dan dezelfde (zater)dag kond van doen vóór Café Le Bistro. Wat ons betrof bleef het daarbij; op weg naar de markt komen we altijd langs Le Bistro, maar we hadden nog nooit een omroeper in het wild gezien. Tot een paar dagen terug, toen we voor de verandering eens vroeger dan gebruikelijk naar de markt gingen. Rond een uur of elf had een nogal luidruchtige en tamelijk kleurrijk geklede dame zich geïnstalleerd op een soort zeepkist, gewapend met een trommel, twee trommelstokken een behoorlijk grote waffel. Wat ze precies te vertellen had was niet geheel duidelijk, maar dat vinden we ooit nog wel uit. Op dit moment is de consensus dat je tegen een bescheiden bedrag je buren voor rotte vis kunt laten uitmaken, zonder bang te hoeven zijn voor repercussies...

Voor onze eigen website klik hier.

Rome werd niet in één dag gebouwd

Nou ja, dat weet iedereen. Maar niet veel mensen weten dat het kapelletje van Charcuble wél binnen 24 uur werd gebouwd.
Toen in 1940 de Fransen capituleerden voor de Duitsers, werd ook de dienstplicht afgeschaft. Om de jongens van zo’n jaar of 20 toch nog wat discipline bij te brengen en ze af te houden van mogelijk verzetswerk, werden in juli 1940 in Vichy Frankkrijk de Chantiers de la jeunesse française (CJF) opgericht. Deze organiseerde vervangende dienstplicht gedurende 6 maanden, en die 6 maanden waren bedoeld de jongelui gemeenschapszin en discipline bij te brengen door middel van werk in het algemeen belang, zoals werk in de bossen, helpen bij de oogst, werk bij bouwprojecten, enz. De organisatie was sterk geënt op die van de padvinderij. Al vrij vroeg na de oprichting werd joden verboden toe te treden tot de Chantiers. Na de opheffing van het Vichy regime, toen dus héél Frankrijk bezet gebied werd, werden de Chantiers o.a. ingezet voor gedwongen arbeid in Duitsland. Zoals veel zaken die betrekking hebben op collaboratie en verzet in Frankrijk hangt ook over de Chantiers een waas van geheimzinnigheid.

Aan de zijkant van de kerk van Cormatin hangt een schildje van Vauban CJF 4, en na wat zoekwerk bleek dat de CJF blijkbaar was verdeeld over een groot aantal groepen, waarvan de groep Vauban 4 er een was. Navraag bij de burgemeester leverde op dat de CJF in de bossen hier in de buurt werk hadden gedaan, en dat er in het bos vlakbij ons huis zelfs nog barakken waren gebouwd door en voor de CJF-leden waarvan de ruïnes nog steeds te zien zijn. De groep Vauban 4 was bovendien gevestigd in Cormatin.
Zeer onlangs vonden we in onze voornaamste bron van inspiratie, Le Journal de Saône et Loire, een artikel over een bijeenkomst bij het gehucht Charcuble van voormalig CJF leden ter herdenking van het feit dat zij, op 1 mei 1941 (dus 70 jaar geleden!) daar een kleine kapel hadden gebouwd, en wel binnen 24 uur. Nooit te beroerd om ergens achter aan te gaan togen we dus naar Charcuble, vlakbij het niet veel grotere Bissy-lès-Mâcon. De klokkentoren van het kapelletje ziet er uit als een pre-romaans bouwsel, maar de rest van het bouwwerkje, inclusief de muurschildering achter het altaar verraadt een veel recenter verleden.

De kapel is overigens nog steeds een gewijde plaats, en wordt onderhouden met steun van de commune van Bissy-lès-Mâcon.
Nou kun je weliswaar Rome niet echt vergelijken met Charcuble, maar toch…. Deze kapel werd wel degelijk in één dag gebouwd!

Voor onze eigen website klik hier.

Economie

Voor dit seizoen is het theater festival “Les Rendez-Vous de Cormatin” afgeblazen. De geruchten daarover zoemden al langer rond, maar onlangs werden alle vrijwilligers die het werk in Cormatin voor hun rekening nemen (toneelvloeren bouwen, programma’s verkopen, enz.) opgetrommeld en op de hoogte gebracht.
Het toneelgezelschap Studio Asnières uit de buurt van Parijs, de organisator, kon de sociale premies voor haar werknemers niet meer ophoesten, en verkeert nu in een nogal onduidelijke situatie, door de kenners omschreven als een soort juridisch faillissement.
Nou is dit niet de eerste keer dat dit gebeurt; een paar jaar terug ging het feest om dergelijke redenen niet door. De associatie weet dus wat haar te doen staat. De adverteerders, die al betaald hebben voor een advertentie in het programma, krijgen allemaal hun geld terug. De donateurs (en om mee te mogen helpen moet je donateur zijn!) die allemaal zo rond de € 30 opgehoest hebben, krijgen als troostprijs een voorstelling aangeboden. Daarvoor wordt naar alle waarschijnlijkheid een grote naam naar Cormatin gehaald, die dan optreedt voor de donateurs. Een paar jaar terug was dat de beroemde Franse acteur Kad Merad, bekend van de Franse film en kassucces “Bienvenue chez les Ch'tis”, die ook cabaretwerk doet.
Je zou denken dat je je in zo’n situatie geen extra kosten op de hals haalt.

Toch werden de vrijwilligers, nadat hen was verteld hoe de vork in de steel zat, opgeroepen om binnenkort nog een keer op te komen draven om brieven te plakken met de mededeling dat het festival dit jaar niet doorgaat.
Het gaat om ca. 3000 (drie duizend!) brieven, verzonden aan iedereen die ooit in het verleden een kaartje voor een voorstelling heeft gekocht, en waarvan de organisatie het adres heeft. Zou het niet handiger zijn om die slordige € 1500 (en dat zijn alleen al de frankeringkosten!) in je zak te houden, en te bewaren voor als het festival weer gehouden kan worden?

Voor onze eigen website klik hier.

Nogmaals : Jazz in Trivy

Toen we in 2006, ons tweede jaar hier, hoorden dat Richard Galliano op zou treden in de kerk van Cormatin in het kader van het festival Guitares en Cormatinois, dachten we, ach, waarom zouden we nou naar een accordeonist gaan luisteren tijdens een serie met gitaar concerten? Bovendien had ik nog nooit van de man gehoord, maar dat was natuurlijk mijn eigen stomme schuld.
Een paar jaar terug kreeg ik van mijn zoon voor mijn verjaardag een CD ("Viaggio") waarop één van mijn favoriete gitaristen speelde, namelijk Biréli Lagrène, als begeleider van diezelfde Richard Galliano.
Toen ik die CD een paar keer had afgeluisterd had ik spijt als haren op mijn hoofd (nee, véél meer spijt dan haren) dat we dat concert toen door onkunde hadden gemist. Sinds die tijd houd ik de concertagenda's goed in de gaten, want je weet maar nooit wat er hier in de buurt speelt. Per slot van rekening hadden we Lagrène ook al twee maal in Trivy horen spelen, en hadden we door omstandigheden een concert van Rhoda Scott Scott in een nabij gelegen dorp moeten missen.
Onlangs zagen we dat Galliano op zou treden in de serie "Jazz in Trivy".

Enkele jaren terug moesten we nog kaartjes ophalen bij een apotheek vlakbij Mâcon, later ontdekten we dat je ook kon reserveren via het Office de Tourisme in Cluny. Vier kaartjes voor Galliano waren dus snel geregeld, en de betreffende avond reden we met twee vrienden naar Trivy, ongeveer een half uur hier vandaan.
We waren wat aan de vroege kant dachten we, maar de kerk zat al bijna vol. Voordeel daarvan was, dat we nog vier bijgezette kuipstoelen in het gangpad konden veroveren. Het is natuurlijk aardig om vooraan te zitten, maar kerkbanken zijn niet mijn favoriete meubelstukken om lang stil op te zitten. Het concert was uitstekend. Galliano speelt in een stijl waarin tango-, valse musette- en jazzinvloeden duidelijk zijn te onderkennen. De enige andere jazz accordeonist van wereldfaam die ik ken is de Nederlander Mat Mathews(1924-2009).

Naast accordeon speelde hij ook nog accordina, een kruising tussen een accordeon en een mondharmonica. Zijn trio bestond verder uit Jean Marie Ecay op gitaar en Jean Philippe Viret op bas(heeft bij Stéphane Grapelly gespeeld).
En waarom schrijf ik over een goed concert in een piepklein dorpje hier niet zo ver vandaan? Denk ik nou echt dat mensen speciaal deze kant op komen voor een goed concert?
Ja, inderdaad! In één van mijn blogs
had ik ooit Rhoda Scott genoemd die hier vlakbij optrad. Iemand in Nederland was aan het zoeken naar concerten van Rhoda Scott, vond een festival in Vienne waar ze op zou treden én mijn blog, en besloot het nuttige met het aangename te verenigen. Ze boekte één van onze gîtes voor een week en maakte een uitstapje naar het Vienne jazz festival.

Dit heb ik inmiddels wel geleerd als blogger: je weet nooit wie het leest, en elke lezer is in principe een potentiële klant...




Voor onze eigen website klik hier.

De foto's van het concert komen uit het Journal de Saône et Loire.

Ik zie ze vliegen!

We krijgen hier af en toe gasten, zowel op de camping als in de gîtes, die regelmatig op stap gaan met een verrekijker, of gewoon bij La Tuilerie in een tuinstoel luisteren en vooral kijken. Het gaat hier uiteraard om vogelaars, die nauwlettend alles wat kwinkeleert en vliegt of fladdert in de smiezen houden.
Omdat ik zelf totaal geen verstand van het dierenrijk heb, heb ik ze wel eens gevraagd wat ze nou precies zochten of vonden. Meestal ging het dan om b.v. de grauwe klauwier, een piepklein vogeltje, om een aantal soorten spechten, die hier de bomen onveilig maken, een rode wouw, en om diverse soorten zangvogels. Zelf meen ik wel eens een wielewaal gezien te hebben, en ben ik wel eens wakker geworden van een nachtegaal, terwijl ik ook een aantal keren een hop tegen het lijf ben gelopen.

Maar wat ik eigenlijk veel leuker vind zijn de in mijn ogen exotischer vogels. In de winter, en alleen dan zie ik hier een witte reiger rond vliegen. Ik zie hem altijd alleen, en op verschillende plaatsen in de buurt. Ik neem tenminste aan dat het steeds om dezelfde vogel gaat. De laatste winter stond hij op een overlaat van de Grosne in Chazelle, vlakbij het lavoir. En toevallig had ik mijn camera bij de hand, en kon ik hem nog net schieten voor hij weg vloog. Een zoektocht op internet leverde op dat het waarschijnlijk om een grote zilverreiger gaat, maar ik geef mijn mening graag voor een meer deskundige.
Vorige zomer zijn hier voor het eerst ooievaars gesignaleerd. We zagen er twee in een weiland bij Cormatin lopen, druk pikkend op zoek naar (neem ik aan) wormen en kikkers. Het bleek om een stel te gaan dat een nest heeft gebouwd op een van de schoorstenen van het château in Cormatin. Nou zijn ooievaars niet echt zeldzaam; in de Elzas, maar ook in het zuiden van Frankrijk en in Spanje vind je op bijna elk klokkentoren een ooievaarsnest. Maar in Cormatin vindt de hele bevolking het sensationeel dat er een ooievaarsstel is neergestreken.

Mijn laatste waarneming was een nogal vreemde. Ik zat tegen een september avond in onze woonkamer uit te kijken over het landschap, toen er een vlucht vogels neer streek op de telefoonlijn die naar het huis loopt. Ik keek tegen het licht in, en kon ze dus niet goed zien, maar toch leek er iets vreemds aan de beesten te zijn. Toen ik snel de verrekijker erbij had gehaald, zag ik dat het om fraai gekeurde vogels ging. Ik kon nog net, voordat de hele troep weer opvloog er een in de zoeker van de camera krijgen. Na in een klein vogelboekje voor de leek gekeken en wat gegoogled te hebben, zou dit een bijeneter geweest moeten zijn. Navraag bij een vogelliefhebber bevestigde dat vermoeden. Ze waren op trek en streken blijkbaar even neer in Chazelle voor een korte rustpauze.

En toen dacht ik, hoe moet ik nu een punt zetten achter deze blog? Dat werd dezelfde dag nog opgelost. We reden door Saint-Gengoux, op weg naar onze wijnboer, en daar zagen we op een paaltje een bosuil zitten, midden op de dag. Saint-Gengoux is weliswaar geen wereldstad, maar ligt toch ook niet midden in een bos. De vogel zag er nogal slaperig uit, en hij leek mij dan ook duidelijk verdwaald.
Moraal van dit verhaal: om interessante vogels te zien is het lucratiever om gewoon je ogen open te houden dan met een dure kijker om je nek rond te lopen!

Voor meer informatie betreffende onze camping en gîtes kan men hier
terecht.

De 11 stère tocht

Het weer is ernaar, naar zo’n titel. Zoals gebruikelijk hadden we gewacht met het bestellen van brandhout voor volgend jaar tot de grond bevroren zou zijn, zodat de vrachtwagen met hout weinig schade aan het gras kon aanrichten. We bestellen altijd rond de 11 stère (ca. 11 kubieke meter), en dat wordt in 3 vrachten aangevoerd en gedumpt vlakbij het afdak van het toiletblok van de camping. Wij moeten het vervolgens stapelen onder het afdak; het hout droogt dan verder uit gedurende de zomer en is rond november klaar voor consumptie. We hadden overigens niet op zulk koud weer met zo’n gemene koude wind gerekend. Konden we normaal gesproken het gestorte hout verwerken vóórdat de volgende lading arriveerde, dit keer lukte dat niet. We moesten elke keer na een aantal kruiwagens verwerkt te hebben naar binnen, om oren, handen en voeten weer op temperatuur te krijgen. We zijn zeker 11 maal (zo niet vaker!) opnieuw begonnen met stapelen, vandaar de titel van deze blog.

Onze blogs en onze website worden regelmatig gevonden door (vreemd genoeg) voornamelijk Belgen, die via Google zoeken naar “Hoe groot is een stère”, “lucifers uit één kubieke meter hout”, “een stère stapelen”, “hout drogen afdak”, “kubus maken van hout”, en zo zou ik nog wel úuuuuren door kunnen gaan. Tot nog toe vonden ze weliswaar voornoemde blogs, maar of ze daar ook daadwerkelijk wat mee opschoten is zeer de vraag. Om onze Belgische vrienden een beetje tegemoet te komen, iets over hout stapelen.
Je ziet hier langs de weg, in het bos en bij de huizen regelmatig mooie rechthoekige, vrijstaande “muurtjes” staan van brandhout. Wie wel eens gepoogd heeft brandhout te stapelen, kent het probleem. Je begint met een laag brandhout, daarbovenop komt een wat kortere laag, daarbovenop weer een nog iets kortere, enz. Het geheel resulteert dan in een “muurtje” dat niet rechthoekig, maar trapeziumvormig is (eerste foto). Niet alleen moet er goed verticaal gestapeld worden, maar de diverse lagen moeten ook nog min of meer horizontaal zijn, anders valt het geheel binnen de kortste keren om. Onze eerste houtstapels waren op die manier gebouwd. Het enige voordeel was dat we tegen een muur op konden stapelen, zodat het vlak zijn van de lagen hout niet zo’n probleem was zolang het hout, als het niet vlak lag in elk geval richting muur leunde. Het nadeel van deze methode is, dat je een hoop ruimte verliest in de driehoekige zijkanten van de stapel. We keken dus eens wat beter naar hoe de Fransen hier stapelen. En dat is fundamenteel anders!

Ze beginnen met een torentje te bouwen aan het begin van de houtstapel, waarbij de onderste laag uit 2 of 3 blokken hout bestaat. De tweede laag bestaat ook uit 2 à 3 blokken, maar die liggen loodrecht op de vorige. En zo bouw je door, tot de gewenste hoogte. Uiteraard moeten de blokken per laag ongeveer van gelijke hoogte zijn, en moet de toren tijdens het opbouwen mooi vlak blijven. Als de eerste toren af is, wordt er een tweede gebouwd aan het eind van de houtstapel, op precies dezelfde manier. Daarna wordt het gebied tussen de twee torens opgevuld met blokken, die op de “normale” manier worden gestapeld, en waarbij de torens er voor zorgen dat er geen blokken weg kunnen rollen en dat de stapel er na afloop als een keurige rechthoekige wand uit ziet (tweede en derde foto).

We hebben dat zojuist in de praktijk gebracht; hadden we voorheen drie trapeziumvormige muren nodig voor onze 11 stère, dit jaar hebben we dat kunnen beperken tot 2 min of meer rechthoekige muren!

Voor onze eigen website klik hier.

Loto / Bingo

Zoals eerder gemeld, afgelopen zaterdag was de trekking van de “externe” loto, waarbij wij en onze dorpsgenoten een uurtje bingoden in loco parentis voor onze vrijgevige vrienden.
Helaas, helaas, al onze moeite is deze keer voor niets geweest.
Van al de 91 kaarten die we wisten te slijten viel er niet één in de prijzen. En we hadden dit keer nog wel extra ons best gedaan door de bingomaster te proberen om te kopen, maar ook dat heeft niet mogen baten.
En dat betekent dus, volgend jaar hopelijk meer geluk, met NIEUWE KANSEN, NIEUWE WINNAARS!

Gepokt en gemazeld

Het is eindelijk zover; we zijn benoemd en genummerd. Als we nu een telefoontje krijgen van een mogelijke klant die vraagt naar een duidelijker aanduiding dan “La Tuilerie de Chazelle - Cormatin” zijn we min of meer verplicht hen uit de droom te helpen. Sinds een dag wonen we nu aan de rue de Chazeux no. 10, in Cormatin.
Ondanks deze Grote Sprong Voorwaarts, geëntameerd door onze Grote Roerganger blijven wij koppig vasthouden aan ons “oude” adres, omdat het gros van de mensen in Chazelle en Cormatin precies weet waar La Tuilerie ligt, terwijl dat bij Route de Chazeux 10 nog maar zeer de vraag is.
Dat die rue de Chazeux begint bij de D981 en vervolgens via Chazelle door loopt tot de gemeentegrens van Cormatin tussen Chazelle en Chazeux ergens midden in het bos, waarbij het landbouwpad ver buiten Chazelle waar wij aan wonen dan gezien wordt als een doodlopende zijtak van voornoemde straat, mag de pret niet drukken.

En dat “ons” pad niet echt dood loopt is de ploeg die de straatnamen verzon en de huizen heeft genummerd blijkbaar ook een worst geweest. Nummer 8 ligt ongeveer een km van no. 10 verwijderd...
Hadden die hun werk een snufje serieuzer genomen en ons om advies gevraagd, waren ze er niet zo gemakkelijk vanaf gekomen.
We wisten al een tijdje dat de straatnamen en huisnummers er aan zaten te komen, en we hadden voor ons pad een paar aardige straatnamen bedacht.
Wat te denken van “Boulevard Noël Marembeaud”? Dat zou een leuk eerbetoon zijn geweest aan de man die ooit in de tweede helft van de 19de eeuw hier een tuilerie of steenfabriek begonnen is.
Een Franse woordspeling is ook nooit weg, dus “Avenue des Champs Elysées” kan makkelijk omgedoopt worden in “Avenue de chez Sue et Cées”, een naam die beduidend beter bekt dan Rue de Chazeux.
Ons huisnummer 10 roept verder om de straatnaam “Downing street”, zeker vanwege de Britse eigenares met in het achterhoofd de recente film “The Iron Lady”.

Zelfs met “Les Tuileries” of “Rue de la tuilerie” zouden we al dik tevreden zijn geweest. Maar nee, het moest allemaal weer zonodig op zijn elf-en-dertigst gebeuren.
Om de hele zaak kort samen te vatten: onze mairie heeft er een beetje met de pet naar gegooid, en zich er met een Jantje van Leiden vanaf gemaakt.
Maar ze zijn nog niet van ons af; er is inmiddels een brief op poten, met bijbehorende foto’s aan de marie verstuurd. En onze burgemeester kennende, zal dat zeker in de volgende gemeenteraadsvergadering ter sprake komen!

Voor onze eigen website klik hier.

Het laatste nieuws over de Loto van Cormatin

Beste mensen, deze blog is alleen geschreven om duidelijk te maken dat wij al onze 78 bingokaarten voor de Loto hebben kunnen slijten.
de rest van de kaarten is nu in handen van de andere leden van de Amicale en van de plaatselijke middenstand.
Eventuele prijswinnaars krijgen na 28 januari bericht.
Nogmaals hartelijk dank, namens alle bloedjes van kinderen en ouden van dagen van Cormatin.

Opnieuw : een roep om hulp

Net als vorig jaar kregen we weer een aantal bingo- of loto kaarten van de Amicale de Cormatin om te verkopen. De opbrengst is bedoeld ter financiering van het jaarlijks diner van de ouden van dagen in Cormatin (april), en voor kerstcadeaus voor de jongsten in onze Metropolis, d.wz. alle kinderen tussen 0 en 10 jaar.
Begin 2011 plaatste ik een oproep in mijn blog, met de vraag of een aantal van mijn lezers wat geld over had voor het goede doel. Dat bleek het geval te zijn, en de 40 kaarten die we verondersteld werden te slijten waren binnen korte tijd aan de man / vrouw, kortweg aan het mens gebracht, deels bij kennissen in de buurt, deels bij voormalige gîte of camping gasten en bij familie en vrienden in den vreemde (één van onze kaarten was goed voor een tweede prijs!).
Omdat we in de loop der tijd wat meer kennissen in Cormatin hebben opgedaan, zijn we eerst gewoon de deuren afgegaan, bij een aantal expats die we hier in de buurt kennen, en bij Franse vrienden in Cormatin en omgeving. Wonder boven wonder hadden we alle 40 kaarten binnen een scheet en een zucht verkocht. Geen oproep via blog of facebook nodig, althans zo leek het...

Tot Sue vanochtend bij een paar minder pro-actieve Amicale leden nog een doos met meer dan 60 onverkochte kaarten ontdekte. Daarenboven was het hen onmogelijk gebleken hun 10 (!) kaarten te verkopen... Sue gaat vanmiddag opnieuw op pad, om te proberen er nog een aantal onder te brengen bij de winkeliers in Cormatin, en ik probeer toch nog een keer opnieuw of ik wat kaarten kan slijten via mijn blog en via Facebook.
Op die manier komen de sociale netwerksites toch nog van pas.
Ik verzoek degenen die geïnteresseerd zijn om op kleine schaal wat aan liefdadigheid te doen, mij even een e-mailtje te sturen naar het e-mail adres cees@latuileriechazelle.com onder vermelding van het aantal gewenste kaarten à € 2 per kaart.
De goede gever krijgt dan een e-mail terug met ons ING rekening nummer.
Op zaterdag 28 januari a.s. speelt de halve bevolking van Cormatin bingo voor de 3 fraaie prijzen die niet voor hen bedoeld zijn, te weten:
1. een Techwood 81 cm flatscreen televisietoestel (PAL & SECAM)
2. een Life’s Good home cinema
3. een ham

Kortom, geen bederflijke waar dus!
Hopelijk heeft deze oproep hetzelfde effect als vorig jaar; de potentiële gevers worden in elk geval bij voorbaat bedankt.

Volksdemocratie

Er gaat geen dag voorbij in Frankrijk, of er is wel een volksstam “en colère”. Of de boeren, óf de vissers, óf het spoorwegpersoneel, óf de rechterlijke macht is wel weer ergens woedend over, en meestal resulteert dat in demonstraties in Parijs, of bij een Préfectuur in de buurt. Meestal gaat het om zaken waarbij een verworven recht dreigt te worden afgeschaft, of een instituut te worden hervormd. Het doet mijn oude linkse hart altijd weer goed als je op TV grote groepen CGT-ers ziet marcheren met hun rode vanen. Een van de meest recente uitingen van protest hier is de (min of meer plaatselijke) actie tegen het ombouwen van de N79 (RCEA, Route Centre Europe Atlantique) van Route Nationale tot tolweg. Het is één van de oost-west verkeersslagaders dwars door Frankrijk, en als je die dagelijks gebruikt om naar je werk te rijden, is het wel begrijpelijk dat voornemen bij velen in het verkeerde keelgat schiet. Een ander recentelijk protest was dat van de vakbonden en de partijen ter linkerzijde tegen de privatisering van La Poste. En hoewel de regering al had toegezegd dat van rechtstreekse privatisering geen sprake zal zijn, had de Franse linkervleugel toch maar vast een soort referendum georganiseerd, uiteraard zonder kracht van wet. Door het hele land stonden “stembussen” bij de postkantoren, en de CGT (de grootste Franse vakbond) en andere organisaties meldden heel trots, dat een overweldigende meerderheid van de 2 miljoen stemmers “nee” had gezegd tegen de privatisering.
In 2005 had ik mijn eerste ontmoeting met Frans demonstreren. Er werd toen Europees gedemonstreerd in Brussel tegen de Bolkestein richtlijn (Wikipedia). De FNV-ers kregen in de bus een lunchpakket uitgereikt, met daarin een flets broodje ham, een zo mogelijk nog fletser broodje kaas, een appel en een pakje sinaasappelsap. In Brussel aangekomen, werden we naar het FNV demonstratievak geloodst, waar we onze lunch konden nuttigen temidden van onze buren, de Polen van Solidarność en de Fransen van de CGT. En dan zie je opeens dat voor Fransen een demonstratie net iets meer op een dagje uit lijkt dan voor de grimmige Polen en de serieuze Nederlanders. Terwijl wij onze broodjes weg probeerden te spoelen, zagen we bij onze buren van de CGT de picknickmanden open gaan. Vervolgens werd er een tafellaken over een bank gedrapeerd, en kwamen de stokbroden met allerhande soorten worst en kaas en de flessen wijn op tafel. En als je dat ziet, zou je dan niet elke dag graag aan een demonstratie deel nemen?

De website van La Tuilerie de Chazelle