Happen en stappen op z'n Frans

We hebben inmiddels al weer twee keer deelgenomen aan de Balade Gourmande Ladoix (21), in de buurt van Beaune.

Ladoix - de start

Een dorp hier vlakbij, waar we vrienden hebben, organiseerde elk jaar in juli een bustocht naar Ladoix, en wij mochten aanhaken. De wandeltocht van 5 km ging dwars door de wijngaarden, met onderweg tussen elke etappe een stop voor een deel van een volledige maaltijd. Elk gerecht werd besproeid met eerste klas wijnen uit de diverse caves in de buurt.

Ladoix - de wandeltocht

De wijngaarden in die periode van het jaar staan er prachtig bij, het eten was uitstekend, de wijn zo mogelijk nog uitstekenderderder, en als het weer ook nog mee zit, kan zo'n dag niet meer stuk. Maar er hangt wel een prijskaartje aan zo'n dagje uit: in 2016 kost inschrijving alleen al € 65 pp, en de bus komt daar nog eens bovenop.

Ladoix - stop

Het menu (Ladoix 2016):
Kir avec gougères
Duo de persillé & paté en croûte de canard, son confit d'oignons & petites tomates accompagnés d'un Bourgogne aligoté
Rillette de sandre & petits légumes, mousse d'écrevisse accompagnés d'un Ladoix Blanc 1er Cru
Brochette de joue de boeuf & pommes fondantes à la bourguignonne accompagnées d'un Corton Grand Cru dégusté en son terroir
Boîte de fromages affinés et découverte des Ladoix & des Ladoix 1er Cru
Dessert & Crémant de Bourgogne
Café

Ladoix - wijn halen

De prijs was de voornaamste reden dat het dorp op zoek is gegaan naar iets anders soortgelijks, maar dan wel goedkoper. En dat werd de Marche Gourmande in Rully (71), 6 à 8 km, eind april. De inschrijving kost hier € 25 pp, ook zonder bus, met een optie voor een bezoek aan het kasteel voor € 8.00 pp extra.

Rully - château

Het menu (Rully 2016):
Kir avec gougères
Terrine de noix de Saint-Jacques, tartare de tomate, salade
Jambon braisé petits légumes, sauce forestière, pommes rissolées aux herbes et échalotes
Fromages,
tarte amandine & Crémant de Bourgogne
Café

Rully - landschap

Twee gelijksoortige evenementen schreeuwen natuurlijk om een vergelijking. In de prijs/kwaliteit vergelijking komt Ladoix duur maar uitstekend uit de bus, en Rully als goed en goedkoop. Als geheel scoort Ladoix echter beduidend hoger, eigenlijk op alle punten.
Kwaliteit van het gebodene : Ladoix is beduidend beter, zeker de wijnen.

Rully - stop

Tijd van het jaar : ook hier scoort Ladoix hoger; in begin juli is alles groen, begin april zijn de wijnstokken nog kaal en in juli is de kans op warm weer beduidend hoger dan eind april.
Ambiance : de wandeling in Ladoix gaat helemaal door wijngaarden, die in Rully gaat voor een groot deel door bebouwing. Verder werkt Rully met groepsvertrektijden, in totaal 4 groepen van ca. 30 personen per groep.

Rully - kaasplateau

In ons geval was "ons" dorp opgedeeld in 2 groepen van 25 man elk, met ruim een half uur verschil in vertrektijd. In Ladoix zijn ook groepsvertrektijden, maar daar zijn er veel meer van, en ze zijn voor grotere groepen. Rully heeft dus in totaal ca. 120 deelnemers, tegen ruim 3000 in Ladoix. En dat laatste geeft toch een veel feestelijker gevoel; je loopt elkaar niet in de weg, maar het geheel voelt veel meer als een speciaal evenement dan als een wandeltocht met een handjevol vrienden en kennissen. De foto's van beide evenementen laten duidelijk zien wat ik bedoel.

Rully - een van de wijnen

Voor mij is de conclusie heel duidelijk; hoewel Rully best een aardige dag te bieden heeft tegen een redelijke prijs, zou ik zelf voor Ladoix kiezen, ondanks de prijs. Uiteindelijk is de ambiance ook wat waard!

Voor onze eigen website klik hier.

Het Zwanenmeer

Onlangs vond ik al bladerend door ons lokale krantje de aankondiging van het ballet "Het Zwanenmeer" door het ballet en orkest van de Nationale Opera van Rusland in het Parc des Expositions van Chalon-sur-Saône.

Affiche (internet)

Dat is een ballet dat wij goed kennen, al een aantal malen hebben gezien op diverse locaties, en dat we graag nog wel weer eens een keer zouden willen zien. Onder het artikel stond een telefoonnummer, dus wat doe je dan?Dat telefoonnummer bleek dat van de plaatselijke VVV te zijn, waar ze ons over de kaartjes alleen konden vertellen dat je die waarschijnlijk bij een Supermarkt kon kopen. Bij de afdeling "Ballet" dus van Lidl? Nou, dan toch maar eerst zoeken op internet.

Parc des Expositions - Chalon-sur-Saône

Daar bleek dat we zonder enig probleem kaartjes on-line konden bestellen die we zelf konden printen, zodat we ruim van te voren alles in orde hadden voor een ouderwets avondje uit. Zo ouderwets (pluche stoelen, een foyer) bleek dat overigens niet. het Parc des Expositions bleek een grote hal waar normaal gesproken beurzen werden gehouden (de naam had ons op het spoor kunnen zetten, duh….).

Podium en orkestbak

De hal was voor deze voorstelling tijdelijk verbouwd, en had een podium, een orkest"bak" en een fors aantal oncomfortabele zitplaatsen op begane grondniveau vóór het podium en wat rijen zitplaatsen amfitheatersgewijs opgesteld aan het eind van de zaal. Dus je kon óf een redelijk zicht op het toneel hebben van veraf, of goed zicht op het gebeuren in de hoop dat de mensen die voor je zaten dwergen of peuters waren. We bleken gekozen te hebben voor de tweede optie, maar zonder dwerg- of peuter garantie…

De zitplaatsen

Erg on-Frans begon de voorstelling precies op tijd (20h05), en dat was voor ons een wereldpremière. Fotograferen en filmen was streng verboden, evenals het aanhebben van mobiele telefoons. Die zouden de elektronica van de microfoons verstoren (een argument dat ik nog nooit eerder had gehoord, maar het werkte wel!). De foto's van het ballet bij deze blog zijn van Internet geplukt.

Het Zwanenmeer (internet)

Ondanks de zaal en de opstelling bleek de avond meer dan de moeite waard. Het orkest speelde uitstekend, en hoewel de dansers geen Bolsjoj klasse hadden, zetten ze een sprankelende voorstelling op de planken. Uiteindelijk bleek, zeker bij zo'n groot ballet, het ongemak (constant je nek in bochten wringen om de actie te kunnen volgen) op te wegen tegen het plezier aan de voorstelling zelf.

Het Zwanenmeer (internet)

Zeker in de scènes met grote aantallen zwanen op het toneel was er altijd wel voor iedereen een plek op het toneel te vinden waar je goed kon zien wat er gebeurde. En nu maar wachten op de Notenkraker…..

Voor onze eigen website klik hier.

De Staatscourant, of Liberté, Egalité, Fraternité (deel 6 van 6)

Staatscourant

De laatste stuiptrekking m.b.t. de naturalisatie was het opsturen van de zaken betreffende de naam van mijn partner.
Scannen was wat lastig op vakantie, maar een foto maken van een document in JPEG formaat is uiteraard geen probleem. Dus op 14 maart stonden we bij het consulaat op de stoep, kregen het gevraagde document (de geboorte- en huwelijksakten had ik van te voren al gescand), en dezelfde dag nog gingen alle documenten en mijn antwoorden op haar vragen richting Service Central Etat-Civil.

Ministerie van Buitenlandse Zaken

Uiteraard hadden we er geen idee van hoe het verder zou gaan lopen. Maar op 4 april kwam er een min of meer verlossende e-mail binnen: op 26 maart 2016 was mijn dossier goedgekeurd, en over enkele weken zou het besluit betreffende mijn naturalisatie in het Journal Officiel (de Franse Staatscourant) verschijnen. Maar waar koop je een Staatscourant? Niet bij de Tabac in elk geval!

Wat heeft hij hiermee van doen?

En daarna was het opnieuw afwachten geblazen. Op zaterdag 23 april lag de verlossende brief van het Ministerie van Binnenlandse Zaken in de brievenbus: mijn naturalisatie tot Fransman stond ingeschreven in het "Journal Officiel" van (zondag!) 3 april onder decreet no. 13. Daarna was het een kwestie van zoeken op internet, en bingo, daar was het decreet van ca. 30 pagina's. Met Photoshop was het geen heksentoer meer om uit de ca. 1200 namen de mijne te vissen en onder het titelhoofd te plakken. Over ruwweg zes maanden komen de ontbrekende paperassen binnen: een brief van de Franse president, het Livret de famille français en héél misschien, de zege van de Paus.

Uittreksel uit de Franse Staatscourant van 3 april 2016

Een overzicht van de hele lijdensweg naar naturalisatie:
Liberté, Egalité, Fraternité (deel 1 van 6) Hoe wordt je Fransman?
Liberté, Egalité, Fraternité (deel 2 van 6) Het dossier
Liberté, Egalité, Fraternité (deel 3 van 6) Het interview
Liberté, Egalité, Fraternité (deel 4 van 6) Bureaucratie
Liberté, Egalité, Fraternité (deel 5 van 6) What's in a name….

Voor onze eigen website klik hier.

Cornelis had een glas gebroken…

In september 2013 waren we in Saint-Christophe-en-Bresse om de kerk te bekijken, en ongeveer een half jaar later, april 2014, waren we er opnieuw om nog wat foto's te maken.

De gevonden foto

De eerste keer waren er wat werklui bezig bij de hoofdingang, en de tweede keer hadden we het rijk alleen. Wat me toen niet opviel was de gebroken glas-in-lood ruit in de oculus boven de ingangsdeur.
Stel, je wilt zo'n raam laten repareren, maar er zijn geen foto's van voorhanden, en de glazenier wil toch een beetje een idee hebben hoe het nieuwe ram er uit moet gaan zien.

Het gebroken raam

Nou, dan is internet een prima hulpmiddel. De persoon in kwestie zocht op internet foto's van de betreffende kerk, vond iets dat niet erg gedetailleerd was en ook nog eens en keer drastisch verkleind was op de site "Bourgogne Romane", vond ook de naam van degene die de foto had gemaakt en kwam zo via het telefoonboek uiteindelijk bij mij terecht.

Het oude raam (1)

Toen eenmaal duidelijk was wat die mevrouw wilde, was de zaak snel gepiept. Ik bewaar (gelukkig) al mijn foto's op groot formaat, zodat een uitsnede van een klein detail op zo'n foto toch nog goed te bekijken valt. Of de glazenier daar ook nog iets aan heeft, is uiteraard afwachten geblazen; het is in elk geval beter dan niets.

Het oude raam (2)

In elk geval gaan we, zodra de oculus weer gerestaureerd is, ooit nog voor een derde keer naar Saint-Christophe-en-Bresse.

Voor onze eigen website klik hier.

What's in a name…., of Liberté, Egalité, Fraternité (deel 5 van 6)

Beslissing rechtbank

Toen mij gevraagd werd door de het Franse ministerie van Binnenlandse zaken om de rechtbankuitspraak aangaande een echtscheiding alsnog op te hoesten, was ik onaangenaam verrast. De Préfecture in Mâcon had mijn uittreksel uit het bevolkingsregister geaccepteerd, waarin duidelijk stond wanneer en van wie ik was gescheiden, en wat goed genoeg is voor ambtenaar X zou ook goed genoeg moeten zijn voor ambtenaar Y. Maar goed, argumenteren met ambtenaren is waar ook ter wereld een verloren zaak, dus…
Nadat die hobbel genomen was, was mijn papierwinkel In principe sinds begin februari 2016 op orde, en daarna was het weer afwachten geblazen.

Service Central Etat-Civil - Nantes

Een dag voordat we (op 12 maart 2016) voor een korte vakantie naar Parijs zouden afreizen kreeg ik een telefoontje van een dame die in Nantes werkte, bij de Service Central Etat-Civil, Département Établissement (wat dat ook moge wezen!). Ze bevestigde dat al het papierwerk in orde was (pffff...), maar dat ze toch nog een paar vragen had. Het bleek dat zij bezig was een compleet nieuw register van de burgelijke stand over mij op te bouwen. De eerste vraag was hoe ik wilde heten: "Cornelis-Gerardus" of "Cornelis, Gerardus", en die was simpel te beantwoorden. De tweede opmerking gold mijn achternaam; en daarin had ik geen keuze. Ik ga de Franse geschiedenis in als "Van Halderen", niet als "Halderen, van". En ook daar valt mee te leven. Het is altijd weer een gok onder welke naam ik hier in een archief zit, onder de V of onder de H.

Brits consulaat Paris

De laatste vraag was problematischer. Mijn partner heeft de Engelse nationaliteit, en in Engeland ben of was je min of meer vrij je naam te kiezen. Zij heeft er als weduwe voor gekozen om de naam van haar overleden man te blijven dragen. In haar paspoort staat alleen een referentie naar de naam Nixon, en niet naar Mullin (haar meisjesnaam). Daar weten de Franse slecht weg mee: het is een hier beetje als in Nederland, waar je Mevr. Nixon geboren Mullin heet in de registers. Alleen, die naam Mullin met een connectie naar Nixon is nergens meer officieel te vinden zonder zoekwerk, en daar wist de mevrouw uit Nantes geen raad mee. Ze had een lijst met landen waar keuzevrijheid van naam legaal is (zoals in Rusland), maar het Verenigd Koninkrijk komt niet voor op die lijst.

Brief van het consulaat

Goede raad lag gelukkig voor de hand. Toen we in Parijs arriveerden namen we contact op met het Britse consulaat. Daar kenden ze dat probleem, en ze produceerden een officieel twee-talig stuk papier waaruit moest blijken dat de naam in je paspoort je legale naam is, en samen met een uittreksel geboorteregister, de huwelijksakten van mijn partner en haar ouders zou dat hopelijk voldoende zijn om de zaak af te kunnen ronden.

Wordt hopelijk spoedig vervolgd!

Voor onze eigen website klik hier.

Wereldmuziek

Toen we nog in Nederland woonden gingen we altijd graag naar de concertseries die je tegenwoordig onder het hoofdje Wereldmuziek in de programma's vindt. Een aantal jaren achtereen hadden we een abonnement op de series Indiase muziek en wat later ook Afrikaanse muziek, en vooral de eerste serie had een uitstekende programmeur. Toen de man er om wat voor reden dan ook mee ophield werden de concerten minder aantrekkelijk, maar aangezien dat ook ongeveer samenviel met onze verhuizing naar Frankrijk was dat voor ons niet echt een grote ramp.

Bourg-le-Comte (A) - La Tuilerie de Chazelle (B)

Zoals al eerder gezegd, het concertaanbod in Bourgogne is bij lange na niet zo uitgebreid als dat in de Nederlandse Randstad, waar o.a. de Doelen, de Philipszaal en het Concertgebouw in alle behoeften voorzien. Echte grote namen zie je voornamelijk langskomen bij optredens in Parijs en Marseille, en in mindere mate in Lyon en Dijon, en voor de jazzconcerten is men aangewezen op de grote festivals, zoals Montreux CH, Juan-les-Pins en Vienne.

Sandip Chatterjee

We waren dan ook aangenaam verrast toen we een gelegenheid ontdekten die al een aantal jaren ééns per jaar een Indiaas concert programmeert. Hoe goed de musici zijn die optreden is uiteraard afwachten, maar doorgaans ligt de muzikale kwaliteit van het concertaanbod verrassend hoog. Bovendien is het tegenwoordig tamelijk eenvoudig mogelijk om in elk geval een indruk van de muzikanten te krijgen via Youtube e.d.

Nihar Metha

We gaan dus binnenkort een keer naar Le Canoë Renversant in Bourg-le-Comte voor een concert van Sandip Chatterjee op santoor en Nihar Metha op tabla. Dat is overigens wel een goede anderhalf uur rijden, dus een vroegertje zal dat concert niet worden. Maar je, je moet wat over hebben voor een (mogelijk) interessant concert, niet waar?


Voor onze eigen website klik hier.

De foto's komen van internet.

Bureaucratie, of Liberté, Egalité, Fraternité (deel 4 van 6)

De Fransen zijn berucht, zéker bij de Britten, maar ook bij de Nederlanders, om hun bureaucratie.

Een Franse ambtenaar

Wat mij betreft hebben de Nederlanders weinig recht van spreken, want volgens mij is Nederland nog bureaucratischer dan Frankrijk. Het grote verschil tussen Nederlandse en Franse ambtenaren zit hem in de aanpak. Een Franse ambtenaar kan óf (naar eigen keuze) regels tot in het absurde doorvoeren, óf zich er met een jantje-van-leiden vanaf maken. Dat laatste gebeurt heel vaak op het platteland.

Zijn Nederlandse collega

Een Nederlandse ambtenaar volgt de regels zonder uitzondering, en als er een uitzondering gemaakt wordt, moet die eerst vastgelegd worden in een nieuwe regel.
Dat maakt de Franse bureaucratie soms onvoorspelbaar, en de Nederlandse beangstigend efficiënt. Dat laatste is erg handig als je in Nederland van een officiële instantie een stuk papier nodig hebt: aanvragen gaat via internet, betalen via Ideal, en het gevraagde document ligt doorgaans binnen een week in de bus.

Online betalen

Er blijkt één uitzondering te zijn: de Nederlandse rechtbank. Ik had voor mijn aanvraag van de Franse nationaliteit een beschikking van een echtscheiding nodig van een Nederlandse rechtbank. Nadat ik een Franse ambtenaar in Mâcon had uitgelegd dat ik zo'n verklaring niet had en ook niet wist hoe ik er aan moest komen, maar dat de gevraagde informatie wél op een ander officieel document stond uit mijn geboorteplaats, ging ze daarmee akkoord. Om wat voor reden dan ook was ik daar zelf niet zo gelukkig mee: zo'n stuk papier moest toch eenvoudig ergens op te vragen zijn?

Préfecture - Mâcon

Internet bracht uitkomst. Ik plukte (18 mei 2015) een formulier van internet, vulde dat in en stuurde dat op naar Den Haag. Vrij snel daarna (26 mei 2015) kreeg ik bericht dat ze het betreffende document niet konden vinden, en of ik mogelijk een rolnummer kon produceren. Na wat gespit in mijn papierwinkel kwam ik een nogal voddige fotokopie tegen, waarin werd gesproken over de beschikking, en ook een rol nummer werd genoemd. Het leek op een stuk papier dat uit een kladblok was gescheurd, geen briefhoofd, niets. Enfin, ik vulde het formulier opnieuw in, stuurde het op en wachtte af.

Rechtbank - Den Haag

Toen ik tegen het eind van het jaar nog steeds niets gehoord had van de rechtbank, belde ik op 4 november 2015 nog maar eens op. Daar kreeg ik te horen dat ze mijn aanvraag waarschijnlijk kwijt waren geraakt, omdat ik allang iets gehoord had moeten hebben. Of ik maar een nieuwe aanvraag in wilde dienen. Die ging meteen dezelfde dag op de post.

Ministerie van Binnenlandse Zaken - Parijs

Op 4 december 2015 ontving ik een fotokopie van hetzelfde vodje papier dat ik al had, alleen dit keer met een datum en stempel van de rechtbank Den Haag erop. En daarmee was wat mij betreft de kous af.
Tot…. op 15 januari 2016 een ambtenaar van het Ministerie van Binnenlandse Zaken in Parijs het niet eens bleek te zijn met de ambtenaar van de Préfectuur in Mâcon: of ik alsnog een uitspraak van de rechtbank met een beëdigde vertaling uiterlijk binnen twee maanden op wilde sturen naar het Ministerie.

Vertaalster: warm aanbevolen

Het stuk papier had ik dus blijkbaar niet voor niets alsnog aangevraagd!

De vertaling was vrij snel gepiept, en het document ging op 4 februari 2016 op de bus. En hoe het nu verder gaat?
Om een favoriet citaat van een oude vriend van mij (uit het gezang van Jacqueline van der Waals) te parafraseren: "Wat de toekomst brengen moge, mij geleidt des ambtenaars hand".

NB: de meeste foto's komen van internet.

Fietsen op of rond de Voie Verte

De Voie Verte (het Groene Spoor) is een fietspad dat ruwweg van noord naar zuid door Saône-et-Loire (71), Zuid-Bourgondië loopt. In het midden van de negentiger jaren besloot de “regering” van Saône-et-Loire om het voormalige spoorwegtracé tussen Chalon-sur-Saône en Mâcon te asfalteren, en de voormalige stations om te bouwen tot service stations. Dit concept had zoveel succes, dat de oorspronkelijke 70 km fietspaden inmiddels zijn uitgebreid tot een netwerk van fietspaden met een lengte van 320 km, met 28 extra boucles of circuits met een totale lengte van ca. 730 km. De paden lopen niet alleen over oude spoorlijnen, ook jaagpaden langs kanalen werden omgebouwd, en er zijn ook fietspaden speciaal aangelegd als verbindingsweg tussen de diverse netwerken.
Bij ons, maar ook bij de diverse VVV's is een kaart beschikbaar waar alle boucles heel schematisch staan aangegeven; een uitgebreidere versie is te vinden op intrnet. De boucles beginnen en eindigen allemaal op de Voie Verte en zijn bewegwijzerd. Elke boucle heeft een moeilijkheidsgraad, variërend van 1 (een makkie) tot 4 (hard werk). Op een aantal plaatsen in of rondom Cormatin, zoals bij de Camping "Le Hameau des Champs" in Cormatin zijn fietsen te huur voor de ongelukkigen die geen fiets bij zich hebben.

De Voie Verte bij Chazelle

Daar hangt overigens wel een prijskaartje aan. De fietsen zijn te huur voor 1 of 2 uur, voor 1, 2 of 4 dagen, of voor een week. De prijs hangt af van de tijdsduur, maar om een idee te geven: de huurprijzen liggen in Cormatin in de orde van grootte van ca. €20 per dag tot ca. €65 per week. Daarenboven wordt er ook nog een borgsom gevraagd van €250, maar géén van onze gasten heeft dat ooit hoeven betalen, althans niet in Cormatin.
Wij adviseren onze gasten dan ook altijd, indien mogelijk zelf fietsen mee te brengen. Klik hier voor een album met wat meer foto's van de Voie Verte.
Het concept van de Voies Vertes reikt tegenwoordig aanzienlijk verder dan Saône-et-Loire. Er zijn concrete plannen om de fietspaden van Bourgogne en Rhône aan elkaar te knopen, en op dit moment kan men een Tour de Bourgogne (meer informatie op internet) fietsen van ca. 600 km, in de nabije toekomst zelfs van 800 km.
De Voie Verte loopt op ongeveer 2 km vanaf La Tuilerie, en de boucles 10 en 10 bis (de romaanse kerken route) lopen bijna langs ons huis (op 200m).

De Voie Verte tussen Cormatin en Cluny

Fietsen hoeft zich overigens niet te beperken tot de fietspaden. De secundaire wegen in dit deel van Bourgogne zijn erg rustig, en bovendien geldt de Franse verkeersregel, dat een automobilist 1.5 m afstand moet houden tijdens het inhalen. En de meeste Fransen houden zich ook aan die regel. De enkele keer dat iemand de vouwen uit je broek rijdt, wordt doorgaans veroorzaakt door een inhaalmanoeuvre van een Nederlandse automobilist. Als ik naar Cormatin fiets om brood te halen, ga ik altijd over de “grote” weg (D981). Het gebeurt regelmatig dat ik een hele sliert auto’s achter me heb, omdat ze domweg niet mogen, en dus niet kunnen inhalen.
Langeafstandsfietsers kennen ongetwijfeld de boeken “Onbegrensd fietsen van Amsterdam naar Barcelona”, waarbij deel 1 eindigt en deel 2 begint in Cluny. Wij hebben inmiddels al een aantal fietsers die deze tocht maakten hier tijdelijk gehuisvest gehad.
En tenslotte worden er van het vroege voorjaar tot in de herfst in bijna elke commune randonnées georganiseerd. Dat zijn uitgezette tochten voor VTT's (mountainbikes), waarbij de route doorgaans met pijlen in diverse kleuren op de grond wordt aangeduid. Deze tochten variëren in lengte, van zeg 30 tot 50 km. Op strategische punten bevinden zich ravitailleringsplaatsen, waar doorgaans een stuk belegd stokbrood, fruit en een glas wijn wordt verstrekt.

En dat alles is bij de prijs van de randonnée inbegrepen. De prijzen variëren meestal per afstand, en liggen tussen de €5.00 en €10.00.
Degenen die meer passief plezier hebben in fietsen, kunnen geluk hebben. In 2007 kwam de Tour de France door Cormatin, en enkele weken terug scheurde de Route de Saône-et-Loire door onze commune. Mâcon en Tournus zijn ook al eens etappeplaatsen van de tour geweest.

Dus ook voor toeristen die wat passiever ingesteld zijn, heeft deze omgeving nog wat te bieden!

We krijgen heel vaak vragen over hoever het lopen of fietsen is naar Taizé of Cormatin vanaf La Tuilerie. Ik heb dat één keer uitgezocht voor een aantal alternatieven, en in een fotoalbum geplaatst. De diverse routes worden zichtbaar door hier te klikken.

Voor onze eigen website klik hier.

Oud en nieuw

In 2008 en in 2009 had ik het twijfelachtige genoegen een tijdje in het ziekenhuis te belanden. Dat ziekenhuis was het Centre Hospitalier William Morey in Chalon-sur-Saône, toen nog gevestigd in een oud pand op een eilandje midden in de Saône.

Het oude ziekenhuis

De verzorging was er uitstekend, maar het gebouw was oud en krakkemikkig, en op de afdeling Intensive Care, waar ik twee maal kwam te liggen, waren kamers voor twee personen. Eenmaal gezond genoeg om van die afdeling af te gaan waren er de gewone ziekenzalen met als ik me goed herinner 6 tot 8 patiënten per zaal.

Het nieuwe ziekenhuis

Toen ik onlangs opnieuw voor twee nachten uit de roulatie moest kwam ik terecht in het spiksplinternieuwe ziekenhuis, aan de rand van Chalon vlakbij het station.
Ik hoefde niet naar de Intensive Care, en ik was dan ook verbaasd dat ik op een eenpersoonskamer (met - deels tegen betaling - radio, TV en internet aansluiting) kwam te liggen. De verpleegster vertelde, dat het nieuwe ziekenhuis alleen maar een- en tweepersoonskamers had.

Eenpersoonskamer (foto uit brochure ziekenhuis)

Dat was weliswaar erg prettig voor de patiënten, maar het personeel was daar niet zo geweldig blij mee, om de simpele reden dat er veel meer, en ruimere kamers waren dan voorheen, en dat betekende dus ook veel meer voetenwerk voor het personeel.
Maar goed, ook hier was de verzorging weer uitstekend, en, hoewel ik veel liever thuis zit, was het er ondanks alles goed toeven.

Uitzicht vanaf het oude ziekenhuis

Het enige dat ik miste in dit nieuwe gebouw was het uitzicht: in het oude ziekenhuis had ik een riant uitzicht over de Saône en op de torens van de Saint-Vincent kathedraal. In het nieuwe keek ik uit op een binnenplaats. Maar goed, elluk voordeel hep zun nadeel, en om heel eerlijk te zijn: je kunt maar het beste niet in een ziekenhuis terecht komen, hoe goed de zorg ook is en hoe chique de kamers ook zijn ingericht.

Toch prefereer ik dit uitzicht!

De gemeenschap van Taizé

De klokken van Taizé

Elke ochtend maken de klokken van Taizé me wakker. Eén klok luidt om kwart voor acht gedurende ongeveer vijf minuten om de monniken te manen tot hun ochtendgebed. Om kwart over acht beginnen de echte klokken te luiden, en gedurende vijftien minuten roepen die de gelovigen op tot de ochtenddienst. Als de klokken ophouden weet ik dat ik op moet staan. ‘s Middags luiden ze nog een keer van kwart over twaalf tot half een, en dan weet ik dat ik de lunch op tafel zou moeten hebben staan; als we nog niet gegeten hebben als de klokken ‘s avonds luiden (rond kwart over acht) dan weet ik dat ik achter loop met het avondeten. Dat was wat Taizé betekende voor mij toen ik hier kwam wonen.
Rond de Paasdagen van 2006 zijn wij een keer naar Taizé geweest om te kijken wat zich daar nou precies afspeelde, en we waren hoogst verbaasd over het feit dat er zo veel jongeren rond liepen. We hadden nooit gedacht dat Taizé zo’n grote aantrekkingskracht uitoefende op jongeren; het geheel deed denken aan wat je hoort over de volksmassa’s die in de middeleeuwen deelnamen aan de grote pelgrimstochten naar Rome, het Heilige Land of Santiago de Compostella.
Wij zijn toen niet naar een dienst geweest, want dat leek ons een beetje voyeuristisch; het was uiteindelijk toch iets voor jonge mensen, of niet soms? Maar ik wilde toch eigenlijk wel naar een dienst, al was het maar om het één keer te beleven; ik durfde echter niet alleen. In juli van hetzelfde jaar stond er een echtpaar op onze camping. Zij was al eerder in Taizé geweest en wilde nog een keer naar een dienst, maar hij kon er toen niet toe gebracht worden om mee te gaan. En zij durfde niet alleen. Eindelijk, daar lag dus mijn kans! Op een mooie vrijdagavond in juli wandelde ik samen met Ans de heuvel op richting Taizé voor mijn eerste dienst daar.

Een dienst in Taizé - Foto © Arnd Waidelich

De diensten zijn een mengeling van gezang en stilte. Van het gezang gaat een zekere betovering uit, sommigen zouden misschien zeggen een soort bedwelming. Voor de jonge pelgrims van over de hele wereld vandaan moeten de liederen dusdanig eenvoudig zijn dat iedereen mee kan zingen. Er worden verschillende talen gebruikt; Latijn, Duits en de een of andere Slavische taal zijn de meest voorkomende, maar er zijn ook Franse, Engelse en Spaanse liederen en heel af en toe zelfs een Nederlands lied.



Elk gezang heeft twee coupletten en die worden een aantal keren herhaald gedurende ongeveer een of twee minuten. Er zijn vierstemmige liederen, eenstemmige canons en gezangen waar een monnik of een zuster (van een ander klooster dichtbij Taizé) het couplet zingt, waarbij de gemeente met het refrein antwoordt. Het is niet ieders smaak, maar ik vind ze ontzettend mooi en meditatief en ik geniet van het zingen terwijl ik deel uit maak van zo’n grote massa. Tijdens elke dienst wordt er ook vijf minuten stilte gehouden. Het is indrukwekkend te zien hoe zo veel mensen (in de zomer zijn er door de week rond zesduizend jongeren, en op zondag, de wisseldag, twee maal zoveel!) zo stil kunnen zijn, en nog wel voor zo lang.

Aardewerk gemaakt door de broeders van Taizé

Nadat aan het eind van de dienst de monniken vertrokken zijn, gaat het zingen gewoon door totdat iedereen uitgezongen is en ik heb gehoord dat dat op een vrijdag- of zaterdag“avond” uit kan lopen tot in de vroege uurtjes van de volgende dag.
De vrede in zo’n dienst raakt je; je kunt het bijna voelen, en ik begrijp goed waarom mensen jaar in jaar uit naar Taizé komen om een klein beetje van dat gevoel mee terug naar huis te nemen. Dit is helemáál niet alleen voor jongeren; iedereen is welkom en iedereen kan daar profijt van hebben. Een aantal van de gasten in onze gîtes (vakantiehuisjes) of op onze camping komen speciaal voor Taizé, en willen één of twee diensten meemaken, terwijl ze gedurende de rest van hun vakantie genieten van de meer wereldlijke zaken die onze regio te bieden heeft. Maar ook sommige van onze andere gasten, die hier in eerste instantie alleen komen voor een fiets- wandel- of luiervakantie raken gefascineerd door wat zich op Taizé afspeelt.
Uit ervaringen van deze gasten is ons gebleken dat niet alleen religieus bewogen mensen zich thuis voelen in Taizé; sommigen zijn diep onder de indruk van de muzikale inhoud, of meer prozaïsch, van de perfecte organisatie van het geheel of van de kwaliteit/prijs verhouding van het door de monniken vervaardigde aardewerk.

Herdenking moord op Frère Roger 5 jaar geleden en zijn aankomst in Taizé 70 jaar geleden (2010)

Tenslotte : we krijgen heel vaak vragen over hoever het lopen of fietsen is naar Taizé of Cormatin vanaf La Tuilerie. Ik heb dat één keer uitgezocht voor een aantal alternatieven, en in een fotoalbum geplaatst. De diverse routes worden zichtbaar door hier te klikken.

Tekst Sue Nixon

Voor onze eigen website klik hier.