We zijn weer op stoom

Na het ongeluk met de stoomloc de Mistral (241P17) van augustus 2011 is deze fraaie locomotief een tijd in de revisie geweest. In april 2013 werd er proef gereden, en sinds die tijd zijn er weer regelmatig treinritten te maken met deze sneltreinloc. Vertrekpunt is steevast le Creusot, en de bestemmingen voor dit jaar zijn respectievelijk Nevers, Belfort, Metz, Aix-les-Bains en Zwitserland.

De Mistral bij Rully

De rit naar Aix-les-Bains volgt het traject Le Creusot - Changy - Chalon-sur-Saône - Tournus - Bourg-en-Bresse - Aix-les-Bains en komt daarbij altijd bij Rully onder een viaduct door, waarvanaf de liefhebber een fraai uitzicht heeft op de uit het noorden naderende trein.
Je moet er wel vroeg voor opstaan (Rully ligt een klein uur van La Tuilerie de Chazelle af), maar dan heb je ook wat!

Een literair dorp

 Jaren geleden kreeg ik een boek te leen van een Engelse vriend over de perikelen in een dorp ergens in de Beaujolais rondom de plaatsing van een urinoir.

Clochemerle

 Het ging om "Clochemerle" van Gabriel Chevallier. Na een tijdje in Frankrijk gewoond te hebben merk je pas, dat hoe kluchtig het boek ook is geschreven, het een heel aardige satire is op de tweespalt in Frankrijk met betrekking tot de scheiding van kerk en staat. Dat zie je in de "grote" politiek, maar zeker op dorpsniveau.
In een notendop: de burgemeester van Clochemerle wil een daad stellen, en besluit een urinoir te laten bouwen, vlak bij de kerk en de meisjesschool. Een geslepen dorpspoliticus als hij is, verzekert hij zich van de steun van een "intelectueel", de dorpsonderwijzer, die zwaar gekant is tegen elke inmenging in burgelijke zaken door de "conservatieve" krachten in de samenleving, in dit geval de geestelijkheid (de dorpspastoor) en de adel (de barones).

Het urinoir

Een gelovige oude vrijster, die vanuit haar raam uitzicht heeft op deze triomf van de techniek, schakelt de dorpspastoor en de barones in om een eind aan deze poel van zonde en verderf te maken. Er lopen nog een paar verhaallijnen door het boek, maar in essentie is dit waar het over gaat, op een amusante manier geschreven, een beetje in Leonard Huizinga stijl.
Nog niet zo lang geleden leerde ik, dat een dorp in de Beaujolais letterlijk model had gestaan voor Clochemerle, althans qua plattegrond, ligging en inwoners, soms met naam en toenaam. Onlangs bezochten we, om die reden, Vaux-en-Beaujolais, alias Clochemerle. Uiteraard is er een Chevallier museum, maar daarenboven is op het dorpsplein een urinoir opgericht, en is een aangrenzend gebouw verlucht met een trompe-l'oeil met scenes uit het boek, een vernuftig aangebrachte muurschildering waar door handig gebruik te maken van licht en schaduw de impressie wordt gegeven dat het "echt" is. De schaduw van de man die aan een touw vanaf een balkon bungelt illustreert dat heel aardig.

Trompe l'oeil

Ik vroeg me af of er in Nederland iets dergelijks bestaat. Voor zover ik weet wonen de meeste bekende Nederlandse romanfiguren in bestaande steden of dorpen : Dik Trom in Hoofddorp, Pietje Bell in Rotterdam, Pim Pandoer in de Imbosch bij Arnhem, Kees de Jongen in Amsterdam, Belcampo in Rijssen. Misschien zijn wij Nederlanders wel te saai voor een dorp of stad incognito.....

Wie "Clochemerle" wil lezen, in de oorspronkelijke Franse versie of in een Duitse of Nederlandse vertaling kan een exemplaar vinden op La Tuilerie de Chazelle.

Een etentje voor 3500 man

Dat ze het in Bourgogne soms groot aanpakken, moge blijken uit het volgende.

Klaar voor de start

Vrienden hadden gevraagd of we soms zin hadden om deel te nemen aan een Balade Gourmande, vrij vertaald een eetlustopwekkende wandeling. Ik had geen idee wat ik me daarbij voor moest stellen, maar goed, waarom zouden we niet? De Foyer Rural (dorpsvereniging) van hun dorp organiseert jaar in jaar uit een bustocht naar Ladoix, waar dit festijn jaarlijks plaats vindt. Inschrijving moest al in februari gebeuren, daarna waren er geen kaarten meer beschikbaar. We schoven dus aan bij de dorpelingen van Saint-Ythaire, waarvan we inmiddels al een groot aantal inwoners kennen.

Op weg naar het voorgerecht!

Ladoix bleek een dorp te zijn in de Côte d'Or, vlakbij Beaune, dat een aantal prestigieuze wijnen produceert.
Iedere groep die inschrijft krijgt een tijdslot aangewezen. Bij aankomst bleek het dorp te wemelen van de wandelaars (niet verwonderlijk met 3 à 4000 deelnemers). Een ieder kreeg een strohoed, een zakje voor rond de nek, een glas kir en wat hapjes aangereikt, en nadat het glas was geledigd werd het opgeborgen in het nekzakje en vertrok de groep op weg naar het voorgerecht.

Eetgelegenheid met uitzicht

De tocht is een kleine 5 km lang, en voert langs een aantal massale eetgelegenheden die achtereenvolgens een voorgerecht, een visschotel, een vleesschotel (boeuf bourgignon), een kaasplateau, een dessert en een kop koffie aanbieden. En dat alles wordt dan rijkelijk besproeid met plaatselijke wijnen.

Om kort te gaan: een stralend hete zomerdag, een verfrissend briesje, een schitterende omgeving, een uitstekende maaltijd, wat lichaamsbeweging, goede wijn, goed gezelschap.... Mijn liefje, wat wil je nog meer?

Handig, zo'n hoed!

Voor informatie over onze eigen hoek van Bourgogne, klik hier.

Vraag en Antwoord

Vraag

Waarom zou je, als je iemand aanspreekt of aanschrijft, je niet beperken tot alleen het hoogstnoodzakelijke?
Ik zou niet zover willen gaan om alleen nog maar in SMS "taal" te communiceren, maar waarom zou je je afbeulen met een aanhef als "Geachte heer", "Beste mensen", een vermoeiende tussenstuk wrochten en dan ook nog eens afsluiten met "Vriendelijke groeten" o.i.d.?
Nee, we moeten terug naar de essentie van de taal. Weg met al die overbodige versieringen! Wat we nodig hebben is een haiku, zonder beperkingen van het aantal lettergrepen!
Onlangs ontvingen we de volgende mail:
"Hello,
Do you have any camp sites available August 8, 9, 10?
Thanks,
Nancy"

Antwoord

De meeste mensen zijn toch wel wat breedsprakiger, geven naam en adres op, met hoeveel personen, tenten ze komen, maar soit, dit is de SMS eeuw.
Oud geleerd is jong gedaan. De avant-garde haiku die Sue verzond verraad een snelle leerling:
"Hi
Full
Rgds
Sue"
Ze had achteraf alleen spijt van dat "Rgds"....

Hieruit blijkt overigens, dat als je (of U) "La Tuilerie de Chazelle" aanschrijft, je (of U) altijd antwoord krijgt, hoe kort en bondig dan ook!

Even Apeldoorn bellen...

Probleempje?

Onze stroomvoorziening geschiedt bovengronds. Er staan langs de weg een aantal houten en betonnen palen, die de elektriciteit via leidingen naar ons huis brengt, dat het laatste huis is op dit net. Als een soort extraatje hangt er bovendien ook nog een telefoonleiding aan die palen. Nou hebben palen niet het eeuwige leven, hoewel die van ons er nog best solide uitzagen; reden waarom begin dit jaar de oude palen werden vervangen door nieuwe.... althans voor zover het elektriciteit betrof. De telefoonkabel zou door France Telecom overgeheveld worden naar de nieuwe palen, op een nader te bepalen tijdstip.
Toen we op een zondagavond de internetverbinding hadden verbroken vanwege een zwaar onweer, en die na het noodweer rond 23h00 weer wilden inschakelen, bleek de telefoon voor uitgaande gesprekken niet meer te werken, en de internetverbinding bleef ook zo dood als een pier. Dat is niet helemaal ongebruikelijk, dus belden we de volgende dag na een aantal malen de hele boel aan en uit te hebben gezet onze internet provider Free op. Die kwam eerst met dezelfde remedie op te proppen, maar besloot na verloop van tijd toch het probleem aan te kaarten bij France Telecom.

Klaar voor actie!

We zouden een e-mail ontvangen met de status .... maar we hadden geen e-mail, en we konden de status ook volgen op een internet site .... maar we hadden geen internet. Geduld bleek een schone zaak. Op maandag zagen we een aantal werklieden aan onze telefoonkabel werken. Nee, ze kwamen niets repareren, daar hadden ze geen opdracht voor. Wel zouden ze de kabel verhangen. Dinsdag waren er weer andere mannen aan het werk: dezelfde vraag leverde hetzelfde antwoord op. Tegen de avond deed in elk geval onze France telecom lijn het weer, die we gebruiken voor inkomende gesprekken en waarmee we wel naar buiten kunnen bellen, zij het niet gratis.

Leg er toch gewoon een knoop in!

Woensdag namen we onze toevlucht tot een portable PC en wifi, zodat we in elk geval onze mail konden controleren. En zowaar kregen we een boeking binnen voor een gîte, waaruit bleek dat zonder internet zitten een niet erg begerenswaardige situatie was. De daaropvolgende dagen gingen we bij vrienden met wifi op bezoek, of dronken liters koffie bij diverse café's die wifi aanboden.
Wie schetst echter onze verbazing toen we op zondagavond rond 23h00 thuiskwamen van een dagje uit, en we merkten dat het internet weer "spontaan" was gaan werken!
Achteraf geredenaard denken we, dat een onderhoudsprogramma van France telecom de verbinding automatisch verbreekt voordat het werk gaat beginnen, en dat datzelfde programma het na een week wel mooi vindt en de zaak weer inschakelt.

Het zou alleen wel erg fijn zijn geweest als je in elk geval daarvoor even gewaarschuwd zou worden....

Voor degenen die niet verstoken zijn van internet, beveel ik de link naar onze eigen website warm aan!

Jazz in Saône-et-Loire

De titel klinkt een beetje pretentieus, en dat is hij ook... Er is natuurlijk meer op jazzgebied te doen hier in de buurt dan waar ik hier over schrijf, maar mijn kennis wat dat betreft is wat beperkt, dus houd ik het maar op zaken waar ik wat van afweet.

The Crescent Jazz Club - Mâcon

 Over the Crescent Jazz Club in Mâcon kan ik kort zijn. Het is een erg kleine ruimte, wel gezellig overigens, maar ik zou er niet aan moeten denken daar te moeten zitten terwijl Hans Dulfer versterkt probeert er de geluidsbarrière te doorbreken. Voor degenen die op de hoogte willen blijven van eigentijdse jazz, zoals destijds te horen was in o.a. Thelonious in Rotterdam, is de Crescent waarschijnlijk de meest geëigende plek hier in de buurt. Het is voor mij net iets te ver weg om daar regelmatig heen te gaan.

Er is overigens op het gebied van conventionele jazz meer te vinden, ook wat dichter bij (ons) huis.
Zo organiseert de stichting Jazz Et Caetera regelmatig concerten hier in de buurt, zoals in Le Potin Gourmand (restaurant) in Cluny, in Chapiaze in samenwerking met Chapaize Culture, in Messeugne en in Château Dravert in La Guiche. Weliswaar heeft de stichting een website, maar die is voor het laatst bijgewerkt in 2007.... Ik krijg overigens wel de concertaankondigingen door via e-mail. Een krantenartikel over de stichting is hier te vinden. De programmering is misschien wat oubollig, maar de kwaliteit van de muzikanten is redelijk tot goed, dus wat is er dan nog tegen een avondje stride piano of boogie-woogie?

Jazz Et Caetra - 2013

Wat verder weg, maar, zoals de Michelin gids zegt "De moeite van het omrijden waard" is de serie "Jazz in Trivy". We hebben er al een aantal concerten gezien, waarvan de onbetwist beste die met Biréli Lagrène waren. Ook dit jaar speelde Lagrène er, en wel het openingsconcert van het seizoen. Blijkbaar is mijn kennis van de jazz scene tanende, want ik ging voor Lagrène, terwijl de echte grote naam tijdens hetzelfde concert de violist Didier Lockwood bleek te zijn. Die moet wel nóg bekender zijn dan Lagrène, want Lockwood bleek goed te zijn voor één van de vragen in de bekendste landelijke TV-quiz in Frankrijk, iets wat Lagrène nog nooit is overkomen zolang als wij de quiz volgen. Hoewel de bezetting van de groep leek te wijzen op een nieuwe Manouche groep, bleken Lockwood, Lagrène en hun contra-bassist meer in hun mars te hebben dan een imitatie van de Hot Club de France. Het jaarprogramma van Jazz in Trivy is te vinden op hun website. Ook hier is overigens geen avant-garde te verwachten.

Lagrène & Lockwood - Trivy 2013

Kortom, wie La Tuilerie de Chazelle wil gebruiken als uitvalsbasis voor een avondje niet al te moeilijke jazz muziek zal niet de eerste zijn: iemand die speciaal voor één concert op een jazz festival in Vienne (130 km van hier!) kwam en daar een week in een gîte voor gereserveerd had is u voor gegaan.....

Guitares en Cormatinois 2013

De zomer is weer begonnen, en met de zomer het festivalseizoen. Chapaize draait al weer volop met de serie "Chapaize Culture, Cluny blijft niet achter, en Cormatin, ondanks dat het er op lijkt dat "Les Rendez-vous de Cormatin" (voorlopig) ter ziele is, brengt dit jaar toch weer het "Festival Guitares en Cormatinois".
De nadruk ligt gelukkig weer op "gitaar", en wat ook een verbetering is ten opzichte van vorige jaren, alle concerten worden dit jaar op één plek gegeven, de mooie romaanse kerk van Chazelle.
Een willekeurige greep uit het aanbod, en ik noem alleen de namen waar ik voor in kan staan:

- Eric Francerie - gitaar en Jérémy Vannereau - bandonéon met een Piazzola programma

- Emmanuel Rossfelder met een gitaar recital

- Nicolas Dautricourt - viool en Thibault Cauvin - gitaar met een gemengd programma van klassiek en jazz. Gezien de bezetting zal het jazzgedeelte zich naar alle waarschijnlijkheid richten op het repertoire van de Hot Club de France.

De prijzen zijn redelijk, de plaats waar de concerten gegeven worden (de kerk van Chazelle) heeft een prima akoestiek, dus wat let je?
Reserveren kan telefonisch, op nummer 03 85 50 19 06 of 06 43 66 56 37, maar wij kunnen voor geïnteresseerden ook kaartjes regelen.
Een simple e-mail, en u bent de trotse bezitter van een kaartje; betaling regelen we later wel!

Het programma voor 2013

Een nieuwe lente, een nieuw voiture...

Toen we gisteren gewoontegetrouw de markt in Cluny opliepen, was het eerste dat we NIET zagen de kaasstal van Suus en Paula van der Linden. Mijn eerste gedachte was dat ze slachtoffer waren geworden van de demonstratiegolf tegen de "Mariage pour tous", maar dat idee liet ik toch weer snel varen. Zo agresief zijn Bourgondiërs niet, zeker niet vlak voor de lunch.

Zo zal het nooit meer zijn...

Toen we dan ook ons gebruikelijke fruit gekocht hadden en de hoek omsloegen zagen we wat er mis was: de dames hadden hun vouwwagen annex marktkraam ingeruild voor een voertuig met een etalageklep aan de zijkant, een soort rijdend frietkot dus, maar (helaas) zonder friet. Omdat we in het kader van een vermageringsactie fors zijn geminderd met de wijn, snack en dus ook hapklare brokjes kaas inname, kopen we niet zo vaak meer kaas bij de dames als voorheen. Maar we blijven nog wel altijd even bij de kraam staan, als het er niet te druk is tenminste, voor een babbeltje.

Gelukkig geen oranje bus!

Suus, blijkbaar het wiskundig genie in de familie, had uitgerekend dat deze auto ze zeker een x aantal uren per week aan werk scheelde, en ze dus meer slaap opleverde, kortom, ze het leven een flink stuk vergemakkelijkte.
Net toen we uitgebabbeld waren kwam er een horde Fransen ons gebrek aan kooplust goedmaken, waar ik nog snel even een foto van kon knippen.

Wie dus bij ons in de gites of op de camping verblijft en vergeten is om kaas van huis mee te nemen, voor hen biedt Cluny een zoetgevooisd alternatief....

Partir, c'est mourir un peu...

Al jaren lang stappen we, als we wat te vieren hebben, in de auto en planken naar Bray toe. Nauwkeuriger gezegd, naar La Grange Finot, één van de vele gehuchten die het plaatsje Bray rijk is. Het gelijknamige restaurant waar we uiteindelijk vrij regelmatig te gast waren, werd gerund door Serge Curtil, een heel vriendelijk man en een uitstekende kok, die voor een bijzonder redelijke prijs een uitstekend maal op tafel wist te zetten.

Voorheen : La Grange Finot - Bray

Het kwam dan ook als een schok voor ons toen we hoorden dat Serge zijn deuren ging sluiten en een ander restaurant, dit keer in Cluny, zou gaan openen. Alles ging nogal snel in zijn werk; een paar weken nadat we het gerucht (hoopten we toen nog) hadden gehoord, werd dat al bevestigd, en toen we een paar dagen later door Cluny's hoofdstraat wandelden op zoek naar wat bij geruchte Serge's nieuwe stek zou worden kwamen we de man zelf tegen, niet in kokscostuum maar in oude werkkleren. Hij had er goede hoop op dat hij binnen een paar dagen open zou gaan. En het heeft hem blijkbaar niet tegen gezeten; toen we er onlangs weer eens langs liepen, gewoon uit nieuwsgierigheid, was het restaurant open en zaten er gasten te eten.
We moeten uiteraard binnenkort eens gaan uitproberen wat de nieuwe formule bij Serge inhoudt; hij is, althans volgens het menu buiten, afgestapt van het beproefde recept van tussen de middag een plat of menu du jour voor een heel schappelijke prijs in het "bargedeelte", en in het restaurantgedeelte à la carte, zowel 's middags als 's avonds.

Rue Mercière - Cluny

Gewend als wij toch nog steeds zijn aan een warme maaltijd 's avonds in plaats van, zoals de Fransen dat doen, de hoofdmaaltijd tijdens de lunch, was dat voor ons de kans om ook 's avonds ergens goed en niet te duur te eten.
Dat zijn restaurant "La régalade" heet is uiteraard geen bezwaar, maar dat hij het opschift voert "Restaurant" en "Bar à vins" geeft te denken.
Wanneer gaan we onze moed eens bijeen rapen om "La régalade" uit te proberen? De tijd zal het leren....

Voor degenen die liever zelf willen koken, de 2 gîtes van La Tuilerie de Chazelle zijn uitgerust met een eigen keuken!

Wie belt als eerste?

Websites en kerken

Als ik een website vaker gebruik dan normaal, komt er steevast een dag waarop ik denk "zou het niet handiger zijn als....". Negen van de tien keer blijft het bij die gedachte, maar soms krijgt zoiets een staartje. Als ik wat gegevens zoek over romaanse kerken in Bourgogne, kom ik steeds vaker terecht op "Le site sur l'Art Roman en Bourgogne", een site waarop ongelofelijk veel informatie te vinden is over dit onderwerp.

Een deel van het overzicht op "Le site sur l'Art Roman en Bourgogne"

 En aangezien ik graag "nieuwe" dingen ontdek, heb ik daar veel op rond gesnuffeld. En ja, op een dag dacht ik "Zou het niet handiger zijn als er een kaart bij die site hoorde, waarop je snel kunt zien wat voor soort gebouwen er in een bepaald gebed te vinden zijn?". Een vraag aan de beheerder leerde dat hij dat ook wel handig zou vinden, maar dat hij er eigenlijk nooit aan toe was gekomen om zich daarin te verdiepen.
Dat betekende voor mij dus dat ik in mijn eigen database van kerken alle kerken van die site per gebied min of meer rangschikte, zodat ik die database op andere manieren kon sorteren. Een lijstje van kerken rond Montceau-les-Mines was op die manier heel snel te genereren.

Ingezoomd op het gebied van Cluny (Google Map satellite view)

Op een dag liep mijn betere helft echter tegen een optie van Google Maps aan. Een interactieve kaart maken was weliswaar veel werk, maar op zich niet erg moeilijk. En na een aantal dagen fors doorbuffelen beschik ik nu over een digitale kaart van "alle" romaanse kerken in Saône-et-Loire, waarbij in één oogopslag is te zien welke kerken zich in een bepaald gebied bevinden, en hoe de classering van deze kerken is (qua architecturaal belang). De kaart zelf bevat een link naar een korte uitleg over hoe de kaart is te gebruiken.
En de rest van Bourgondië? Dat laat ik graag aan een andere fanaat over!

Mooie kitsch is niet lelijk

Op een van onze tochten, dit keer in de Bresse, van ons uit gezien aan de andere kant van de Saône dus, kwamen we een gebouw tegen dat zo foeilelijk was dat het bijna weer mooi was van lelijkheid.

Op de braderie in Ciel

De Bresse is een tamelijk vlak gebied, en als je uit Nederland komt niet erg spectaculair qua landschap. Op een zondag zou er in Ciel, een stadje in het noorden van de Bresse, een braderie annex paardenfestijn zijn op een middeleeuws thema. Hoewel we door ervaring wijzer geworden eigenlijk beter hadden moeten weten, togen we, omdat het toevallig mooi weer was, richting Bresse. Eenmaal in Ciel aangekomen bleken er slalomwedstrijden te worden gereden voor paard en wagen, en bleef het middeleeuwse karakter van het feest beperkt tot een aantal dorpelingen die in "middeleeuwse" kostuums rondliepen, gemaakt uit oude gordijnstof. We waren toch wel een beetje voorbereid op zo'n zeper, en hadden dan ook een lijstje met romaanse kerkjes klaar liggen, die we eventueel op de terugweg aan konden doen.

Middeleeuws?

Eén van die kerkjes, een weinig spectaculaire overigens, lag in het plaatsje Damerey. We waren daar al vaker door gekomen, en hadden dan ook al eerder een huis gezien dat versierd was met een aantal kitscherige zaken, zoals een scheelkijkend hert, gemaakt van beton, een zeeleeuw, een pauw, een panda, een aantal papegaaien.... We waren er altijd met een fors vaartje langs geplankt, maar dit keer, omdat we uitkeken naar een kerk, zagen we dat niet alleen de voorgevel van het huis "versierd" was. Nee, toen we de zijstraat inkeken bleek dat de voorkant nog niets vergeleken was bij de zijkant. Woorden schieten tekort, en ik laat de lezer dan ook graag kennismaken met dit wonderlijke geheel via een Picasa album.

Château Bresse-et-Castille - Damerey

Bij het hek was een bordje aangebracht waarop stond "Château Bresse-et-Castille" en een ander bordje met de naam van de schepper van dit Spaanse "themapark", Roger Mercier. Nadat we in stille bewondering een aantal foto's hadden geknipt, en net van plan waren te gaan kijken wat de kerk te bieden had, kwam de heer Mercier het pand uit. We konden moeilijk weglopen zonder iets te zeggen, dus complimenteerden hem met dit uitzonderlijke bouwsel. Het bleek een zeer aimabele oude baas te zijn, die jaren voor een aannemer had gewerkt, en die bij zijn pensionering besloten had om iets voor het nageslacht achter te laten. Hij had er ruim 16 jaar aan gewerkt, en was vol trots dat het niet gemaakt was van zomaar beton, maar van gewapend beton!

Château Bresse-et-Castille - Damerey

We konden uiteraard niet vertrekken zonder een foto te maken van Roger alias "Alfonso" naast een van zijn creaties. We zijn hem nog vergeten te zeggen, dat als hij ooit nog eens inspiratie op wil doen voor iets nieuws, hij misschien eens langs kan gaan bij Haw Par Villa (Tiger Balm Garden) in Singapore, waar iets dergelijks gecreëerd is op een Chinees thema. Hadden we dat wel gedaan, wie weet zou Damerey dan binnen afzienbare tijd een dependance van de 10 voorpoorten van de (Chinese) hel te bieden hebben!

Alfonso naast zijn schepping

Meer toeristische tips nodig? Kijk ook eens op onze website rond!

Hoedje van, hoedje van, hoedje van papier

Weleens op een mooie zomerdag vastgezeten in één van de nauwe, doorgaande straten van Buxy omdat een gigantische militaire tankauto zich vóór u door datzelfde straatje moet wurmen? We zien ze wel vaker, dat soort in camouflagekleuren geschilderde tank auto's die ook nog vaak in colonne rijden. Het zijn lesauto's, maar we hebben er tot voorkort nooit achter kunnen komen waar die chauffeurs vandaan kwamen.

Wie maakt me los?

Ik zei tot voorkort, want onlangs stonden er in het centrum van Saint-Gengoux opeens parkeerverbodsborden voor een ochtend tussen 8h00 en 12h00 in verband met een militair defilé. We kennen de Fransen zo langzamerhand wel wat betreft punctualiteit, en hadden ingeschat dat het onzinnig was om vóór 10h00 te gaan staan blauwbekken. We arriveerden dan ook om 10h15, en dat was nog steeds 15 minuten te vroeg.
Op de hoek van één van de straten in het centrum zagen we wat militairen die met grote stapels militaire petten aan het rondsjouwen waren, terwijl uit een belendende straat een soort gezang kwam dat je wel eens hoort in Amerikaanse films over commando opleidingen. Al vrij snel liepen er wat hotemetoten rond die het publiek begonnen te vertellen waar ze wel en waar ze niet mochten staan, en rond 10h30 begon het spektakel. Een langgerekte groep jonge militairen, in camouflagepakken en zwarte baretten kwam aanmarcheren en stelden zich op op het plein bij het stadhuis. Van de andere zijde marcheerde een tweede groep op, gekleed in donkerblauw gala met witte petten op, en een witte reservepet in de hand.

De groepen 1 (links) en 2 (rechts)

De groepen stonden naast elkaar opgesteld, en na nogal wat poespas werden er drie jongens uit groep 1, waarschijnlijk pelotonscommandanten, naar voren geroepen, en die kregen uit handen van één van de hoge omes een witte pet uitgereikt, na inlevering van hun baret overigens.
Vervolgens begaf groep 2 zich tussen de rotten van groep 1, en verstrekten daar de petten die ze in de hand hadden aan de jongens met de baretten. Er volgde nog wat warrige exercitie van kleine groepjes wat hogere militairen die iets met een regimentsvlag deden, en daarna werden de groepen 1 en 2 afgemarcheerd richting kerk. Wij hielden het tegen die tijd wel voor gezien.
We zijn er inmiddels achter gekomen dat die jongens gelegerd zijn in Chalon, in de kazerne Carnot bij de Base Pétrolière Interarmées. Als ze hun opleiding bijna voltooid hebben, moeten ze nog deelnemen aan militaire oefeningen in de omgeving van Saint-Gengoux, en ter afsluiting van dit geheel worden ze echt ingelijfd bij dit onderdeel, en mogen ze een platte pet dragen.
Als we weer eens vast zitten in Buxy, weten we nu in elk geval op wie we kunnen schelden...

Moest er niet eerst even gepast worden?

Voor onze eigen website klik hier.

Van het een komt het ander

Notre-Dame - Chazelle

Wat is het verband tussen een doopvont uit een oud romaans kerkje, vastgebouwd aan een oude boerderij langs de voie verte, en een aantal gipsovens daar zo’n 30 km vandaan?
het verband ligt misschien niet erg voor de hand, maar het is er wel. Nadat we benaderd waren door iemand van de “Association des amis du vieux Berzé (AVB)" (zie ook de vorige blog) lag het voor de hand ook even op die website te neuzen, en daar vond ik onder “Partenaires” een link naar een site die zich blijkbaar bezighield met het inventariseren van romaanse kerken in Bourgondië, “Le site sur l'Art Roman en Bourgogne". En omdat ik zijdelings ook in dat onderwerp ben geïnteresseerd, sloeg ik snel de pagina over “Saône-et-Loire” op.

Chapelle "romane" - Collonges

Na twee maal een “page down” gedaan te hebben zag ik een aantal plaatjes van kerken, waar ogenschijnlijk Chazelle ontbrak. Als je op zo’n plaatje met plaatsnaam eronder klikte, kreeg je een introductie voor je neus, met een korte beschrijving van een kerk, gevolgd door wat foto’s en indien aanwezig nog wat aanvullende informatie. Weliswaar allemaal in het Frans, maar daarom niet minder interessant. Daarna was het een kwestie van doorklikken naar de “Contact” pagina, er achter komen dat de site door een Nederlander, Eduard van Boxtel, wordt gerund en een e-mailtje naar de man sturen dat Chazelle ontbrak op zijn site. Bezint eer ge begint.
Ik kreeg een bijzonder vriendelijk mailtje terug, waaruit bleek dat Chazelle wel degelijk werd genoemd, hoewel er nog geen foto’s van waren. Mijn ongeduld was hier deels schuld aan: als ik nog een paar maal “page down” had gedaan, was ik terecht gekomen in een aantal lijsten waarin (bijna) alle romaanse kerken en kerkjes opgesomd werden, onderverdeeld in een sterrensysteem van 6 tot 1 ster. En daar stond Chazelle inderdaad bij. Na nog wat heen en weer geschrijf besloot ik de man aan een aantal foto’s te helpen van kerken die hij weliswaar in zijn lijst had staan, maar waar hij nog geen foto’s van had.

Doopvont - Collonges

Bij het doorspitten van mijn foto’s van romaanse kerken kwam ik ook het gehucht Collonges (commune Cortambert) tegen, dat bewegwijzerd staat als “Chapelle romane” aan de weg Cluny-Cormatin. In dat kapelletje staat een romaans doopvont dat oorspronkelijk uit een andere kapel (Chapelle de Cotte) was gekomen en nu in Collonges in gebruik is als wijwaterbak. Hoewel de kapel van Collonges zelf niet romaans is, vond Eduard het toch wel een interessant verhaal, zeker toen ik ook nog met een foto van het betreffende vont op de proppen kwam.
Intussen hebben Eduard en ik regelmatig contact gehad over bepaalde foto’s en details, en ik kon hem zelfs attent maken op een onooglijk romaans kapelletje in Cormatin, waar hij nog nooit van gehoord had.
En zo komt van het een het ander. Voor degenen die geïnteresseerd zijn in romaanse bouwkunst biedt Le site sur l'Art Roman en Bourgogne een schat aan informatie. En degenen die wat geduldiger zijn dan ik kunnen ook nog wat opsteken over romaanse bouwkunst in het algemeen, de architectuur van Rome, Byzantijnse kerken, romaanse bouwkundige termen in het Frans, en waarschijnlijk nog wel meer, als je tenminste geduld op kunt brengen om te zoeken....

Chapelle Saint-Roch - Cormatin

Voor onze eigen website klik hier.

Naar het middelpunt der aarde

Als vervolg op een vorige blog besloten we M. Piffaut van de “Association des amis du vieux Berzé (AVB)" op te bellen voor een afspraak om de gipsovens in Berzé te bezichtigen.
M. Piffaut was laaiend enthousiast, en we spraken af op een woensdag om 10h00 bij de Chapelle des Moines in Berzé. Daar stond ons een zware delegatie op te wachten. De burgemeester van Berzé was er (naar later bleek toevallig!) en nog twee andere actieve leden van de AVB. M. Piffaut en zijn vrienden gaven ons een bijzonder interessante rondleiding langs de twee verschillende typen gipsovens die zich daar bevonden.
Heel in het kort komt het er op neer dat de gips, een zacht afzettingsgesteente werd gewonnen in de naast gelegen gipsmijn, en afhankelijk van het type oven met hout werd verhit tot ca. 180 graden, terwijl bij een moderner type oven de brokken gips in lagen werden aangebracht afgewisseld met lagen steenkool. Met dit laatste type oven werd een soort continue proces gecreëerd.

Zodra de onderste laag klaar was om verwijderd te worden, gebeurde dat ook en zakten de daarboven gelegen lagen steenkool en gips omlaag, de steenkool werd aangstoken, de volgende gipslaag werd gebrand, terwijl de oven van bovenaf weer werd aangevuld, waarna het proces zich bleef herhalen. Het gips werd vervolgens in een nabijgelegen tredmolen met paardenkracht vermalen voor gebruik in de bouwindustrie, bv. als pleister of witkalk.
Vervolgens mochten we bij hoge uitzondering een mijngang in van een gedeelte van de mijn dat nog in tact was. De mijngangen lagen gelukkig niet erg diep, maar zijn vanwege instortingsgevaar gesloten voor het “normale” publiek.
De mijngangen waren reeds voor de sluiting van de gipsmijnen (rond 1900), maar ook daarna in gebruik als champignonkwekerijen. Deze sloten in 1959 de deuren na een dodelijk ongeluk door instorting van een deel van de mijn.
Het was een heel bijzondere ervaring, en M. Piffaut en zijn vrienden stelden alles in het werk ons zo duidelijk mogelijk uit te leggen hoe alles vroeger in zijn werk ging.

Want ze hadden veel research moeten doen, en hebben ook veel werk gehad met het uitgraven van de ovens. Een aantal mensen uit de commune hebben zich sinds ca. 1995 gedurende de zomer elke vrijdag van de week bezig gehouden met het uitgraven en schoonmaken van de inmiddels onder een laag aarde en met puin gevulde verdwenen gipsovens. Eén oven zat zelfs nog vol met lagen steenkool en gipsgesteente. En de ovens zijn handmatig, met schep en kruiwagen door de leden van de AVB leegehaald, bijna letterlijk een Sysyphusarbeid.
Enfin, we hadden een bijzonder aangename ochtend met onze nieuwe vrienden, en we zijn al door M. Piffaut gewaarschuwd dat we binnenkort een tegenbezoek in La Tuilerie kunnen verwachten van een vijftal AVB leden die geïnteresseerd zijn in baksteenproduktie.

En uiteraard zijn die van harte welkom!







Voor onze eigen website klik hier.

Paul Vlaanderen en het Dr. Kumar mysterie (10, epiloog)

Hoewel deze serie oorspronkelijk zou bestaan uit 8 afleveringen, zijn het er uiteindelijk toch 10 geworden
Klik hier voor de volledige serie, te lezen van onder naar boven.
In de vorige blog schreef ik dat we nooit meer wat van Dr. Nelson hebben gehoord. Dat klopt ook wel, maar toch was de hele scam wat ons betreft nog niet afgelopen.
Een aantal dagen na de laatste mail van dr. Nelson kwam er opnieuw mail binnen, dit maal van een Engineer Wilson, toevalligerwijs (?) met hetzelfde adres als Dr. Nelson. We vroegen hem om € 2460 en ontvingen een cheque van £ 7000.

Hiermee begon het

Ook in dit geval ging het om een gestolen cheque, en ook in dit geval konden we de eigenaar van de cheque achterhalen en waarschuwen. En ook in dit geval was noch de bank noch de politie ook maar enigszins geïnteresseerd.
Na enige tijd kregen we een telefoontje van Engineer Wilson, wanneer we het geld nu eindelijk eens overmaakten naar zijn logistics agent. We hadden die gegevens nooit ontvangen, dus stuurde hij een e-mail met de benodigde details.
We lieten dit maar even voor wat het was, en gingen op zoek. De heer Frederick A., de logistic agent, bleek gewoon te vinden te zijn op Facebook, en in het telefoonboek. Het ging om een Nigeriaanse student uit Engeland. Dit is weliswaar een gok, maar we hadden sterk het idee dat deze "agent" gewoon onder zijn eigen naam opereert en zijn eigen bankrekening gebruikt!
Na weer een paar dagen verzonden we een mail naar Wilson met de mededeling dat er een probleem was met de cheque; de bank kon niet zeggen wat er mis mee was. Kon hij misschien een nieuwe sturen?

De eerste gestolen cheque (van Dr. Kumar)

En opnieuw dachten we dat hiermee de kous af was. Tot... er een nieuwe cheque binnenkwam, dit keer voor een bedrag van £ 6500, ook gestolen uit hetzelfde chequeboek.
Na enige tijd vertelden we hem dat er ook met de tweede cheque problemen waren, en aangezien de cheques gestolen bleken te zijn, schrapten we zijn "reservering", en wilden we alleen opnieuw met hem in zee gaan als hij het gevraagde bedrag overmaakte, zonder extra's voor zijn logistics agent. En weer kwam Wilson terug, dit keer met een alternatief, zie de volgende e-mail:

"Hello, Good day. Sorry I have not been able to get back to you as we have been busy discussing with our sponsor. It is obvious as the cheque payment method could be accepted as you stated in your mail. Please we are very interested in your hotel and we are asking if you have credit card or equity line so that the money will be deposited into your account. Thanks as we await your early response. Best regard, Robert."

Genoeg voor een verjaardagspartijtje? (Mr. Churchhill)

We begonnen er nu zelf een beetje genoeg van te krijgen, en verstuurden de volgende e-mail aan onze technicus in Aberdeen:

"Dear Mr Wilson Thank you for your continued interest in our accommodation. I would like to briefly recall where we are. Firstly, your sponsor sent me not one, but two stolen cheques, so I find it difficult to believe that the credit card currently on offer, is not stolen as well. Secondly, I am not sure if you are aware, but your logistics agent in Enfield, London (Mr A.) is known as a Nigerian scammer and is currently under investigation by the Metropolitan Police fraud squad. If you want to maintain any form of credibility, you need to find new business partners. In summary, your cancelled reservation remains just that - cancelled. Yours, Sue"

De eerste cheque van Engineer Wilson

En eindelijk hield het op. Op het moment dat ik dit schrijf, en dat is bijna 3 maanden na de laatste mail, hebben we over die periode niet één scam aanvraag meer gekregen, noch voor gîte verhuur, noch voor verjaardagspartijtjes. Zelfs de bedelbrieven voor hulp met het uit een obscuur buitenland exporteren van grote sommen gelds zijn op raadselachtige wijze gestopt.

Samenvattend : de eerste mail waarbij we dachten laten we eens zien hoe dit in zijn werk gaat kwam binnen op 7 mei 2012.
Totaalbedrag "ontvangen" : £ 44740 (ca. € 55750). Ik reken "maar" 1 cheque van Wilson mee.
Totaalbedrag benodigd voor verjaardag en boeking gîtes: € 37470
Totaal verlies van onze kant € 18280, als we zo dom waren geweest op alle drie de aanvragen in te gaan.

De tweede cheque van Wilson : eind goed, al goed?

Wij verstuurden de laatste mail op 8 september 2012. Het staat voor ons vast, aan de hand van de hele voorgeschiedenis, dat het niet gaat om een aantal onafhankelijk van elkaar opererende scammers, die te hooi en te gras wat e-mail adressen opkopen en aan gestolen cheques weten te komen. Het riekt naar een redelijk grote groep scammers, die in één organisatie samen werken, en structureel cheques stelen en mogelijk ook credit cards.
En het is ook zonneklaar dat noch de autoriteiten, noch de banken ook maar enigszins geïnteresseerd zijn in deze praktijken.
Wat mij betreft, ik ben achteraf gezien blij dat we af zijn van dit soort aanvragen. Hoewel het wel betekent dat mijn verzameling gestolen cheques voorlopig tot een schamele vier stuks beperkt blijft....

Voor onze eigen website klik hier.

Paul Vlaanderen en het Dr. Kumar mysterie (9)

Rond midden juni was ons avontuur met de scammende Dr. Kumar afgelopen (klik hier voor de volledige serie). We hadden onze pret gehad met hem, en we verwachtten verder geen nieuwe e-mails van Kumar met vragen naar een verblijf van twee weken. Een paar dagen later kwam er overigens een andere e-mail binnen, weer van een dokter. Deze keer ging het om ene Dr. Nelson Mark, een "medicus" uit Aberdeen. Deze e-mail luidde:
"Dear Sir/Madam Compliments of the Season,
I am delighted to inquire for accommodation in your facility,I want to book accommodation for a Vacation.
Arrival date: 1st SEPT 2012
Departure date: 10th SEPT 2012
Total number of rooms needed 2 double rooms
Total number of nights 10
Total number of guests 4 (All ADULTS) Two couples.
We need: 2 double rooms or 2 bedrooms apartment for 10 nights.
Kindly provide us with the following details:
1. Your rates per night include all taxes in Euro or GBP
2. Its subtotal for the 10 nights in Euro or GBP
3. Our abroad sponsor will issue a certified cheque to you for our total payment.please let me know if you accept cheque payment.
We are group of medical experts from England coming for vacations.
Date is not available please get back to me with another date.
Have a nice day.
My Regards,
Dr.Nelson Mark
Orwell House, Souterhead Rd.Altens,
Aberdeen,AB12 3LF,United Kingdom.
Tel:+447448066447."

Niet alleen waren de data die Dr. Mark met 3 andere gasten hier door wilde brengen gelijk aan die van Dr. Kumar, ook het aantal gasten en het aantal benodigde kamers was identiek. Aan het taalgebruik te zien hadden Kumar en Mark op dezelfde basisschool les gehad. Dat het rekenonderwijs daar ook niet echt je van het moet zijn geweest, moge blijken uit het aantal nachten dat men doorbrengt bij aankomst op 1 september en vertrek op 10 september: op mijn basisschool zou de uitkomst geen 10, maar 9 nachten zijn geweest...
We hadden ons dik vermaakt met het uitroken van Dr. Kumar, dus lieten we het er maar bij zitten.
Tot .... er twee weken later wéér een mail binnen kwam van dezelfde Dr. Mark, identiek aan de eerste, ook weer met de schreeuwende titel "BOOKING NEEDED".
Het lange nietsdoen was ons inmiddels wat gaan vervelen, en we besloten te reageren in de hoop wéér een gestolen cheque te ontvangen.
Dr. Mark ontving onze standaard mail, waarin we hem vertelden dat de aanbetaling ca. € 200 bedroeg, en dat we ook cheques accepteerden.
Opmerkelijk was dat we daarna niets meer van Dr. Mark hoorden; sterker nog, de scam e-mails, waarvan we er tot dan soms drie op een dag ontvingen, stopten volledig.
Mijn theorie is, dat een aantal handlangers van Mr. X een fors aantal e-mailadressen uitgereikt krijgt, en die handlangers versturen honderden min of meer dezelfde e-mails met als afzender een naam die de mensen zelf mogen kiezen. De medische stand moet wel erg hoog aangeschreven staan bij deze lieden.

Op het moment dat er iemand bijt wordt een hogere instantie (laten we die maar Mr. X noemen) ingeschakeld, die de "echte" onderhandelingen voert.
Mr. X heeft wat meer overzicht, en heeft waarschijnlijk een lijstje met "onveilige" adressen zoals het onze. Ik vermoed, dat hij er persoonlijk zorg voor heeft gedragen dat wij afgevoerd zijn van de lijst van potentiële slachtoffers.
Heb je dus tabak van al die scam e-mails? Probeer dan de "van Halderen aanpak": let er overigens wel op dat in het verleden behaalde resultaten geen garantie bieden voor die in de toekomst....

Voor onze eigen website klik hier.