Op de juiste tijd op de juiste plaats

Een tijdje terug kreeg ik een e-mail binnen van een dame van het Office de Tourisme van Buxy met de vraag of ze een paar van mijn foto’s van de romaanse kerk van Saint-Martin-du-Tartre mocht gebruiken voor een gidsje van romaanse kerken inde ccScc (samenwerkingsverband van een aantal gemeenten in de Zuid-Chalonnais).

ccScc

Ze was op zoek geweest naar foto’s op het internet en was zodoende via de site “Bourgogne Romane” op enkele van mijn foto's gestoten. Het boekje was een initiatief van de ccScc, nog niet eerder gepubliceerd, en zou de 19 romaanse kerken in het gebied inventariseren. De betreffende dame coördineerde de zaak, de begeleidende teksten werden samengesteld door een groep (Pastourisme) gespecialiseerd in de kerken van het diocees Autun, en de afdeling Chalon van een Franse club van foto-amateurs zou het fotomateriaal leveren; kortom, waar hadden ze in ’s hemelsnaam mijn foto’s van die kerk voor nodig? Zo’n goeie fotograaf ben ik nou ook weer niet!

2012 Saint-Martin-de-Tartre

Het antwoord was zowel logisch als simpel. Ik bezocht die kerk voor het eerst in oktober 2012, op een mistige dag. De kerk was toen gewoon open (dat is lang niet bij alle kerken in de buurt het geval), en ik kon dus naar hartenlust wat plaatjes van het interieur schieten. Ik bezoek in de loop van de tijd nogal wat kerken, en onthoud niet altijd of een bepaalde kerk open of dicht was geweest bij een vorige gelegenheid. Toen we dan ook in mei 2013 opnieuw in de buurt van de kerk waren, en het weer helder was, besloot ik wat nieuwe buitenfoto’s te maken. Ook stond de deur open, en voor de zekerheid ging ik toch nog even naar binnen, niet zeker wetende of ik die kerk ook al van binnen had gezien. Dat was weliswaar wel het geval, maar dit keer stonden koor en kruising in de steigers, en een aantal interessante zaken waren door de werkzaamheden aan het oog onttrokken.

2013/14 Saint-Martin-de-Tartre

Begin 2014, toen de fotoclub op pad was om de 19 kerken op de gevoelige plaat vast te leggen, waren de werkzaamheden nog steeds aan de gang, en konden ze dus geen goede interieur foto’s van deze kerk maken. En zo kwam ik dus opeens als reddende engel te voorschijn. De dame vroeg, en kreeg mijn toestemming om mijn foto’s te gebruiken, en in maart werd ik uitgenodigd voor de opening van een fototentoonstelling over de 19 kerken in het Office de Tourisme van Buxy, waar tevens het boekje gepresenteerd zou worden.

Speeches, speeches, speeches, speeches....

Een opening van een tentoonstelling in dit deel van Frankrijk gaat meestal gepaard met een aantal oeverloze toespraakjes, waarin uitgebreid dank wordt gezegd aan alle medewerkers, hun vrouwen, kinderen, dienstbodes, buren en huisdieren. Dat is even doorbijten, maar na een half uur, als je aandacht inmiddels volledig is afgedwaald, kregen alle aanwezigen een exemplaar van het boekje uitgereikt, en was het tijd voor het gebruikelijke glaasje Crémant de Bourgogne en bijbehorende hapjes.

Guide touristique

Het boekje ligt inmiddels te koop bij gemeentehuizen en Offices de Tourisme in de streek voor het luttele bedrag van 5 €. En aangezien ik geen commissie krijg van deze geweldige som gelds, kan ik zonder gewetensproblemen dit bijzonder fraai uitgevoerde boekje van 48 pagina’s warm aanbevelen. Het bevat inderdaad een schat aan informatie, waar anders niet of nauwelijks aan is te komen.


De betreffende 19 kerken liggen op slechts korte afstand van La Tuilerie de Chazelle.

Kerkje verbouwen?

Voor ons jaarlijkse gitaarfestival wordt sinds 2012 de kerk van Chazelle gebruikt.

De vloer voor het altaar - Chazelle

Dat is een heel aardige romaanse kerk, en zoals met een hoop oude kerken het geval is, is de vloer hier en daar behoorlijk ongelijk. En omdat het theaterfestival “Les Rendez-Vous de Cormatin” inmiddels ter ziele is, en de schotten en balken die voor tijdelijke podia werden gebruikt ergens in de opslag lagen, leek het logisch om dat materiaal te gebruiken voor een toneel vóór het altaar, zodat de musici daar niet langer op een stoel hoefden te zitten wiebelen. Zo gezegd, zo gedaan.

Nixon & Co - voor al uw transporten

Alleen dat materiaal lag ergens in een schuur in Cormatin, en moest dus naar Chazelle vervoerd worden. Gelukkig hebben wij de beschikking over een aanhangwagentje groot genoeg voor de stukken plankier, en aangezien wij nauw bij de organisatie van het festival betrokken zijn lag het voor de hand onze aanhanger ter beschikking te stellen. Aan mankracht verder geen gebrek. De gemeente kan op afroep een hele ploeg vrijwilligers mobiliseren, die indien nodig straatnamen en nummerbordjes aan de muren bevestigen, de kerstversieringen in orde maken, de bloembakken verversen en van planten voorzien, het dorpshuis een lik verf geven, kortom, die dus ook wel een plankier voor een concert kunnen installeren.

Nixon & Co - voor al uw kerkverbouwingen

Uiteindelijk was alles in ruim een dag gepiept. Er ligt nu, voor een deel naast het altaar, een fraai vlak houten plankier. Toen de burgemeester echter in een vergadering opperde om daar wat tapijt op aan te brengen, kreeg de artistiek directeur van het festival bijna een hartvergroting. Want tapijt zou de (inderdaad uitstekende) akoestiek van de kerk ruïneren! Uiteindelijk is er nu gekozen voor een linoleum bedekking in een neutrale kleur. Het plankier blijft in de kerk, althans als de kerkenraad daar mee akkoord gaat. Op die manier zal een eventuele toekomstige vrouwelijke priester haar naaldhakken niet breken tussen de ongelijke vloertegels rond het altaar….

De nieeuwe vloer voor het altaar - Chazelle

La Tuilerie de Chazelle: voor al uw vervoersproblemen en voor kleine verbouwingen!

Een grote boodschap

Wij maken ons nog wel eens vrolijk over het gebruik van het Engels in het buitenland. Een heel bekende is die van een Nederlandse diplomaat die tegen zijn gasten zei “I hate you welcome”. De “vertaling” van Engelse filmtitels in Franse bioscopen in het “Engels” is soms ook wel vermakelijk: wie verzint in ’s hemelsnaam “Good morning England” voor “The boat that rocked”, of “Be happy” voor “Happy-go-lucky”… Om nog maar te zwijgen van de sprankelende slogan van een supermarktketen: “Be simply, be happy!”. Dat verzin je toch niet!

2011 : tijdens de vebouwing

Toen Sue nogal in de lach schoot toen ik haar vertelde dat een net geopend restaurant aan de weg van Cormatin naar Cluny “The number two” heette, ontging mij de humor een beetje, tot ze vertelde dat kinderen in Engeland het over een “number two” hebben, daar waar welopgevoede Nederlandse kinderen een “Grote boodschap” moeten doen.
Maar goed, deze blog gaat niet over grote of kleine boodschappen, maar over een nieuw restaurant. Het restaurant “Auberge du Pont de Cotte” (Lournand, aan de D981) kenden wij ooit als een heel gezellig, wat rommelige eetschuur waar je voor een handvol euro’s een uitstekende lunch kon scoren, gezeten tussen werklui die hier hun middagmaaltijd nuttigden. Een tijdje terug sloot het restaurant zijn deuren, en na een verbouwing van meer dan een jaar ging het weer open, ditmaal als wijnslijter, restaurant en partycentrum. De recensies waren niet erg bemoedigend en de lay-out was ongezellig, deels omdat het restaurantgedeelte was opgedeeld in een wijnbar, een eetgedeelte en een danszaal.

Juli 2014 : opnieuw geopend

Een van de minpuntjes van het restaurant was de prijsstructuur, niet geholpen door het feit dat je behalve voor een fles wijn van het huis ook nog kurkgeld moest betalen, terwijl het niet eens je eigen wijn was die je meebracht. Het verbaasde ons dan ook niet dat een aantal weken terug ook dit restaurant de deuren sloot.
Wat ons wel verbaasde was dat er al heel snel een bord aan de muur hing met “Nieuwe eigenaar : restaurant geopend”. Meestal kijken we met een nieuw restaurant eerst de kat uit de boom. Maar toen we het menu buiten zagen staan, en bijgekomen waren van de naam “The number two” leek het een restaurant te zijn zoals je ze hier steeds minder vindt: een eenvoudig menu voor tijdens de lunch, tegen een heel schappelijke prijs. We hebben dan ook de koe bij de hoorns gevat, en zitten letterlijk bij te komen van een eenvoudige doch voedzame maaltijd. Wat ons betreft is een menu of plat du jour altijd een aardige graadmeter.

Juli 2012 - het nieuwe restaurantgedeelte

In dit geval :
menu du jour voor € 14.00; en omdat we met ons tweeën waren konden we allebei een verschillend voor- en hoofdgerecht nemen.
Voorgerecht : keuze tussen entrée du jour (salade chèvre chaude) en assortiment de charcuterie
Hoofdgerecht : keuze tussen plat du jour (magret de canard) en pièce de boeuf avec frites
Dessert du jour : keuze tussen fromage du jour (3 kaassoorten) en dessert du jour
Drank : ¼ l wijn per persoon en een koffie
Het eten was uitstekend; geen culinaire hoogstandjes, maar voedsel van goede kwaliteit. De porties waren ruim voldoende, en het aantal klanten dat er al zo kort na de (her)opening zat voor de lunch lijkt een goed voorteken voor dit restaurant. De kaart heeft voor het avondeten ook nog keuze uit enkele iets duurdere en uitgebreidere menu’s van € 22 en € 32. De inrichting is smaakvol eenvoudig, hoewel ik de rommelige inrichting van wat oudere restaurants prefereer. Een deel van de wat steriele decoraties is overigens terug te voeren op de vorige uitbater. De prijs/kwaliteit verhouding komt aardig in de buurt van de oorspronkelijke Auberge. Klik op de foto van het menu voor een leesbare versie.

Menu : klik op de foto voor een vergroting

Wat mij betreft kunnen ze deze toko best omdopen in “The number one”, waarbij ik kan aantekenen dat ik mijn “number two” gewoon maar thuis heb gedaan….

Guitares en Cormatinois 2014

Na een lange voorbereidingstijd en 5 concerten zit het erop: het Festival Guitares en Cormatinois 2014 is afgelopen, en de plannen voor 2015 staan alweer in de steigers.

De plaats van de concerten : de kerk van Chazelle

Een zeer beknopt overzicht van dit festival:
1e Concert door Diego Salamanca - teorbe (instrument uit de luitfamilie) en Jan Orawiec – viool. Muziek van o.a. Couperin, Händel, Rameau, Vivaldi.

Jan Orawiec & Diego Salamanca

2e Concert door het ensemble Toscanini – fluiten en Frédéric Costantini – gitaar. Muziek van renaissance tot Vivaldi. De tweede keer dat deze groep fluitisten met een gitarist optrad in dit festival.

Ensemble Toscanini

3e Concert door Hilario Yáñez – gitaar. Werk van Villa-Lobos, Ponce, Barrios.

Hilario Yáñez - foto N.P.

4e Concert door het Trio Oimatsu – rietblazerstrio en Jérémy Jouve – gitaar. Muziek van o.a. Mozart, Berlioz, Piazzola.

Jérémy Jouve

5e (Slot)concert door het ensemble Tsarivny – bandura’s en zang. De muziek was grotendeels Oekraïns folkloristisch, met wat populaire Westerse deuntjes ter afwisseling.

Ensemble Tsarivny

Al met al, een geslaagde serie concerten.

Aangezien La Tuilerie de Chazelle meehelpt bij het organiseren van dit festival weten wij al in een vroeg stadium wat er op het programma staat.

Eurovisiesongfestival nieuwe stijl

14 Juli is de nationale feestdag in Frankrijk, en dat gaat in Cormatin altijd gepaard met twee evenementen: de “Brocante de Qualité” en het défilé, d.w.z. de kranslegging bij het monument voor de gevallenen.

Brocante de Qualité - Cormatin

Over de Brocante kan ik kort zijn. Ik ben geen fan van rommelmarkten, en het feit dat deze brocante bevolkt wordt door professionele brocanteurs maakt in mijn ogen van een rommelmarkt nog geen kunstveiling. Maar er zijn mensen die daar anders over denken, en over wat voor rommel je het ook hebt, de sfeer bij dit soort markten is altijd gemoedelijk en gezellig.

Geluidsinstallatie (RIP?)

Het Défilé is elk jaar hetzelfde; het enige verschil per jaar is het aantal deelnemers en de plaats waar de vin d’amitié wordt genuttigd. Toch was het dit jaar anders dan andere jaren. Monsieur P., die normaal gesproken voor de muzikale omlijsting in de vorm van de Marseillaise zorgt die uit een krakkemikkige luidspreker klinkt, kondigde aan dat er geen ingeblikte muziek zou zijn, maar dat de aanwezigen dit keer de Marseillaise live te gehore moesten brengen. Kende je de tekst niet? Geen nood; van Monsieur P. mocht je ook gewoon mee neuriën.

Marchons, Marchons!

En zo kwam het dus dat een losse verzameling Fransen, een Nederlander en een Engelse zich aan de Marseillaise waagden. Het Vreemdelingen Legioen kwam niet verder dan een paar regels aan begin (“Allons enfants de la Patrie, lejour de gloire est arrivé!”) en het eind (“Aux armes Citoyens,…, Marchons, Marchons”), maar ik moet zeggen, al met al klonk het eigenlijk beter dan het lied van het cassettebandje. En ik moet ook eerlijkheidshalve meldden dat een paar Fransen niet veel verder kwam dan wij!
Misschien is dit een idee voor een nieuwe stijl Eurovisiesongfestival: laat vallen al die individuele liedjes; laat alle deelnemers bijvoorbeeld de “Ode an die Freude” zingen, en geef de trofee aan degene die de meeste woorden kennen!

De kranslegging

Ook mensen die noch het Wilhelmus, noch het “God save the Queen” zonder stotteren over hun lippen kunnen krijgen zij meer dan welkom op La Tuilerie de Chazelle.
En zo klonk het tot een paar maanden geleden...

Monnikenwerk

Toen ik voor de eerste keer de winkel in Taizé zag, met al het tentoongestelde aardewerk dat daar te koop is, zag ik in mijn op hol geslagen fantasie altijd rijen monniken achter pottenbakkersschijven zitten, driftig schoppend om wéér een kopje, schotel of bord af te leveren voor de verkoop.

De winkel in Taizé

Dat beeld werd wreed verstoord nadat we in de krant hadden gelezen dat de pottenbakkers open dag hielden in de werkplaatsen in Taizé. Altijd in voor een uitje, en om iets nieuws te leren togen we dan ook naar de heuvel, waar rond 11h00 de werkplaatsen open gesteld zouden worden voor bezoekers.
Dat idee van honderden oude monniken, krom geworden van achter het wiel zitten bleek niet echt te kloppen. We werden welkom geheten door een jonge broeder, die ons eerst naar de kleimixers en de persen bracht. Die stonden weliswaar in een kleine ruimte, maar toch kon je niet echt meer van handwerk spreken. De mengtrommel was groot, en de pers die groot aantal kleitabletten perste van pakweg 100 x 50 x 8 cm³ en de strengpers die er een worst van ca. 20 cm doorsnede uitgooide vielen niet echt meer onder de hobbygereedschappen.

De pers voor de kleitabletten - Taizé

Ook de potten, kannen, bekers, kommen enz. werden, in de volgende werkplaats, min of meer machinaal gemaakt. De broeders die hier werkten waren bijna allemaal gekleed in een soort voorschoot, en alleen het feit dat ze bijna allemaal op sandalen rond liepen wees erop dat het hier om broeders ging. Ik neem tenminste aan dat in een industriële aardewerkfabriek de arbeiders veiligheids-, of in elk geval dichte schoenen dragen.

Strengpers - Taizé

We zagen dus de hele productielijn, van vormen met behulp van persen, gieten in mallen, emailleren en glazuren, het maken van de diverse glazuren, het bakken in twee ovens met een inhoud van 1 m³ elk tot en met het handmatig beschilderen van diverse soorten aardewerk, zoals dienbladen, borden, kommen, etc. Dat laatste gaat overigens alleen op bestelling. Het voornaamste verschil met een industriële aardewerkfabriek is eigenlijk, dat de broeders er werken wanneer het hen uitkomt. De productielijn is dus behoorlijk flexibel, waarschijnlijk een van de redenen waarom de broeders de verkoop niet altijd bij kunnen benen.
En hoewel mijn plastische voorstelling van hoe het daar toeging volledig aan gruzelementen lag, was het toch een interessant en leerzaam bezoekje.

Werkplaats met mallen in Taizé

Gasten van La Tuilerie de Chazelle kunnen weliswaar niet op de bonnefooi de werkplaatsen bezoeken, maar ook de winkel van Taizé, die elke dag open is, is een bezoekje waard.

6 : Auberge du Grison in Prayes

Naast de reeds genoemde wat chiquere restaurants in de directe omgeving van Cormatin (Chapaize, Cluny) ontbrak er eentje, waar we heel lang geleden wel eens waren geweest.

De Auberge du Grison in Prayes (in de commune Chissey-lès-Mâcon) ligt hier niet ver vandaan, reden waarom we op een mooie middag besloten om daar weer een keer te gaan eten. Het restaurant scoorde tot dan toe op mijn persoonlijke schaal van de kwaliteit van restaurants boven Les Blés d’Or in Cormatin. Wat ik me ervan herinnerde was een menu met veel wildkeus (we aten er in de winter, en in de bossen hier wordt veel en graag gejaagd) en een niet onaardige, landelijke ambiance.De ervaring was niet geweldig. Het terras werd toen bediend door een jong meisje, dat keer op keer afgeleid werd door een baby aan de tafel naast ons en dat om de haverklap terug kwam met de vraag wat er ook al weer besteld was, wat we ook al weer voor toetje wilden, en of we al koffie hadden besteld (ja, dat was de derde keer).

Recentelijk probeerden we het nog een keer, en we werden door de uitbaatster zo grof behandeld en zelfs afgezet, dat voor ons dit restaurant, ondanks de kwaliteit van de maaltijden, afgedaan heeft.

5b : La Table de Chapaize in Chapaize

La Table de Chapaize

Het nogal prestigieuze restaurant "La Table de Chapaize" is per 1 juli 2013 in andere handen overgegaan. De naam is echter gehandhaafd, hoewel de prijzen iets lager lijken dan die die bij de vorige eigenaar op de kaart stonden. Ook de samenstelling van de menu's is iets anders, maar opnieuw is de keuze m.i. wat aan de magere kant. Ter vergelijking hangen hier beide menu's aan.
Verder citeer ik hier uit een blog die ik aan de vorige eigenaars wijdde: hoewel gebaseerd op ervaringen van bezoekers aan het oorspronkelijke restaurant is dit toch het beste wat ik op dit moment uit mijn mouw kan schudden....

De oorspronkelijke kaart

Begin citaat:
We hebben er een aantal malen voor de deur gestaan met het plan om er, al was het maar één keer, te gaan eten. Het waren echter niet de prijzen waardoor we afgeschrikt werden; als je eens een keer iets extravagants wilt doen, dan moet je in de beurs tasten. Van de prijzen op de spijskaart leek het, dat je (inclusief aperitief, wijn en koffie) daar niet voor onder de € 70 per couvert weg kwam.
Nee, het was telkens weer de beperkte keus die ons afschrikte. Het menu vermeldt één voorgerecht, twee hoofdgerechten (altijd één vlees- en één visschotel) en een paar nagerechten. Toetjes zijn aan ons niet besteed, een van ons is allergisch voor vis en schaaldieren, dus als er kreeft in een voorgerecht zit, valt dat voor één partij af. De andere partij is eigenlijk met weinig tevreden; een stevige biefstuk doet bij hem wonderen. Gevogelte en lam komen alleen in aanmerking als er geen rundvlees of vis (in die volgorde) op het menu staat. En zo komt het, dat we deze culinaire ervaring keer op keer aan ons voorbij hebben laten gaan. We moeten het dus doen met wat we van horen zeggen hebben. En dat is alleen maar positief. Iedereen roept over de kwaliteit van het eten, de presentatie en de bediening.
Einde citaat.

De nieuwe kaart

5a :Le Saint-Martin in Chapaize

Le Saint-Martin - Chapaize

Dit restaurant, fraai gelegen tegenover de kerk van Chapaize, is inmiddels van eigenaar veranderd, We hebben nog niet de kans gehad het uit te proberen, maar wat we zo links en rechts opvingen is het geen onaardig restaurant, met een aangename ambiance en goed eten. De prijzen liggen wat hoger dan bij wat ik gemakshalve maar de "Plat du jour" restaurants noem.

Saint-Martin - Chapaize

Wordt hopelijk vervolgd.

4b : Goede gastvrouwen - Frits Abrahams

De column “Dag” van Frits Abrahams van de achterpagina van NRC-Handelsblad van donderdag 26 mei 2011

Opmerking: ik heb contact gehad met de heer Abrahams, en deze heeft mij toestemming gegeven het gehele artikel te citeren: bij deze dus!

Goede gastvrouwen

Dit wordt een stukje over vrouwen die restaurants drijven. In Nederland komt dat ook wel voor, maar in Frankrijk maakte ik het in enkele dagen drie keer mee - en hoe. De vrouw regeerde er als een God die wilde dat alles goed was en blééf.

Het gebeurde in restaurants op het platteland (eerder heuvels) van de Bourgogne. Telkens kwam een onberispelijk geklede, goed verzorgde vrouw van tegen de veertig ons vriendelijk tegemoet. Ze nam de jassen aan en begeleidde ons naar onze tafel. Vanaf dat moment bleef ze, zonder enige opdringerigheid, in onze buurt. Als ze naar de andere tafels liep, keek ze even hoe het ons verging.
Ze bediende ons niet zozeer op al onze wenken, ze was die wenken doorgaans vóór. Ze gaf uitgebreide toelichting bij gerechten op de kaart, ze schonk eigener beweging water en wijn bij, ze ging de roker in ons gezelschap die zich naar buiten had begeven, waarschuwen dat het eten werd opgediend. Als we iets te vragen of aan te merken hadden, was ze onmiddellijk aanspreekbaar.
Wat op mij, als vergeetachtig iemand, nog de meeste indruk maakte, was dat ze de bestellingen opnam zonder ze te noteren. Van tien mensen! En nooit vergiste ze zich, steeds kreeg iedereen feilloos het gerecht dat hij besteld had.

In Nederland sta ik altijd zeer wantrouwig tegenover bedienend personeel dat bestellingen probeert te onthouden. Het leidt later vaak tot veel wederzijdse verbouwereerdheid. Ik had de lamsbout besteld. Meent u dat? Het was de entrecote, dacht ik. Iemand anders voor de entrecote? Niemand? Vreemd. Morrend neemt hij het gerecht terug, dat gezeik ook altijd met die klanten.
Zulke fouten worden overigens ook gemaakt door bedienend personeel dat wél noteert. Het staat hier echt. Ja, maar ik heb het toch echt niet besteld.

In deze drie Franse zaken keek ik ademloos toe hoe de vrouw telkens uit de aanpalende keuken opdook en zonder aarzelen het juiste gerecht op de juiste plaats zette. Eén keer dacht ik haar op een fout te betrappen, maar de misser was mijn eigen schuld, ik had het verkeerde gerecht besteld.
Doorgaans deed de vrouw de bediening in haar eentje. Een geweldige klus. Het waren weliswaar geen grote zaken, maar er waren altijd vijf, zes tafels goed bezet. Dat betekende dat ze urenlang af en aan naar de keuken moest lopen.

Het verschil met bedienend personeel in Nederland was vooral dat ze constant op de tafels bleef letten. Bij ons zie je het personeel vaak wegkijken, ze doen net of ze je niet zien en horen - dan hoeven ze ook niet te komen. En áls ze komen - nu ik toch begin te kankeren ga ik nog even door - heb je kans dat ze zeggen: Sorry, maar dit is niet mijn wijk.
Vanwaar dat verschil? De restaurants die ik hier beschreef, werden gedreven door een vrouw (bediening) en man (kok) - echtparen vermoedelijk. Ze knokten voor hun bedrijf.
In een van die drie restaurants liep ook nog een gewone serveerster rond. We arriveerden daar tegen 9 uur 's avonds, sluitingstijd van de keuken. De serveerster keek bedenkelijk naar ons, ze verlangde naar huis. Dat mocht ze ook, want de vrouw van de eigenaar was blij met ons en bleef nog uren in haar eentje door redderen.

Als u in de buurt komt, en voor het geval u denkt dat ik overdrijf, hier volgen de namen van de restaurants: La table de Chapaize (in Chapaize), Hôtel Le Fleurvil (in Fleurville), Le Relais d'Ozenay (in Ozenay).
Doet u ze de groeten.

Frits Abrahams

4a : Le Relais d'Ozenay in Ozenay

Ozenay is een klein dorpje onder de rook van Tournus, hier zo'n 17 km of 25 minuten rijden vandaan. Het heeft een romaanse kerk met een interessant interieur, maar ik zal daar niet over uitweiden, aangezien deze blog niet over architectuur maar over eetgelegenheden gaat.

De kerk van Ozenay

We hadden al van diverse kanten lovende verhalen gehoord over dit restaurant, zelfs uit een Nederlandse krant. De betreffende column over een paar restaurants hier in de buurt maakt deel uit van deze blog.
Hoewel wij normaal gesproken een duidelijke voorkeur hebben voor de wat kleinere, volkse restaurants hier in de buurt, hebben we toch ook wel eens gedacht "Goh, zou het niet leuk zijn om ook eens in een chique restaurant te gaan eten?". Eind 2012 werden we uitgenodigd voor een maal bij een "wat beter" restaurant dan waar we normaal aten, en wij mochten kiezen. We zaten te dubben tussen La Table de Chapaize en Le Relais d'Ozenay, en omdat het menu en de carte van Le Relais wat veelbelovender leken dan die van La Table, kozen we voor Ozenay.
We arriveerden rond 19h30, wat vroeg is voor dit soort gelegenheden, maar ondanks het tijdstip zat het restaurant al snel tamelijk vol. De inrichting was smaakvol. Aan de wand hingen diverse keramiek "schilderijen" van een keramist uit Martailly-lès-Brancion en de stijl van deze werken paste uitstekend bij de Nouvelle Cuisine-achtige opmaak van de borden.

Een "schilderij"

Toen we moesten bestellen, bleek de keuze toch een beetje tegen te vallen. We hadden ons ingesteld op een redelijk betaalbaar menu, en het menu van € 33.00 bleek goedkoper of even duur te zijn als de drie overige hoofdgerechten op de kaart. Aangezien er bij het menu slechts gekozen kon worden uit twee voor- en twee hoofdgerechten bleek de keus opeens niet veel groter dan bij La Table de Chapaize. Het menu gaf keuze tussen een voorgerecht met gerookte zalm en een soep met butternut (pompoen), en tussen een hoofdgerecht met risotto en carrelet (schol) of een lamsschotel. Voor degene die allergisch is voor vis en schaaldieren was de keus dus gereduceerd tot een keus uit één; hetzelfde gold voor degene in het gezelschap die niet van pompoen of lamsvlees hield. Eén menu duurder was ook geen optie, omdat dat alleen werd geserveerd als de hele tafel hetzelfde menu bestelde. De maaltijd werd voorafgegaan door een amuse en afgesloten met een kaasplateau en een wat onduidelijk toetje met o.a. een stukje pistache cake.

Le Relais d'Ozenay

Als wijn wilden we een rode Henri Lafarge Pinot Noir bestellen, maar die was niet meer leverbaar, en we moesten het dus doen met een rode Henri Lafarge Mâcon.
De opmaak van het geheel was voortreffelijk, de bediening uiterst vriendelijk en efficiënt. Mijn voorgerecht (zalm) was goed, maar niet echt erg bijzonder; de pompoensoep daarentegen werd alom geprezen.
Voor de hoofdgerechten gold dat de schol met risotto in mijn ogen een beetje laf was, en ik hoorde dezelfde reactie van anderen over het lamsvlees.
Het kaasplateau had een goede selectie van redelijk sterke Franse kazen, waaronder diverse geitenkaasjes, een bleu d'Auvergne, en twee kazen gemaakt van koemelk waarvan één een goede Époisses was.
Het toetje was wat mij betreft niet geweldig. De eerlijkheid gebied mij wel te zeggen dat ik geen zoetekauw en ook geen toetjesmens ben. De andere disgenoten (we waren met ons vieren) waren overigens ook niet geweldig positief over het toetje.

Het interieur

Samenvattend:
Het eten was gemiddeld tot goed, hoewel ik het aan de prijzige kant vond voor het gebodene.
De ambiance en de bediening verdienen alle lof.
Mijn voorkeur blijft toch uitgaan naar restaurants met wat meer, zij het niet zo'n exclusieve keuze. Dat heeft misschien ook iets te maken met het gebrek aan snob appeal waar ik onder lijdt....

3d : Uit eten in Cluny (4 van 4)

Hôtel de Bourgogne

Na héél lang dubben hebben we eindelijk een keer flink in de beurs getast om in een duur restaurant te kunnen gaan eten. De keus was gevallen op Hôtel de Bourgogne, een prachtig gebouw aan een groot plein waaraan ook het fraaie Palais du Pape Gélase ligt.
Dat leek al veelbelovend, een eetzaal met fraai uitzicht. Helaas bleek het restaurant niet aan de voorkant van het hotel, maar aan de zijkant te liggen, met uitzicht op de restauratiewerkzaamheden aan de abdij. Ongelukkigerwijs zat ik aan de tafel met het gezicht naar het raam, en keek dus uit over een bouwplaats. De verbouwing is overigens inmiddels afgelopen, voor zover de restauratie van de abdij natuurlijk ooit klaar is. Bovendien liep het straatje waar we op uit keken van het centrum van Cluny naar een druk bezochte parkeerplaats, en het smalle trottoir liep vlak langs de ramen van het restaurant. Regelmatig bleven voorbijgangers voor het raam staan, om eens rustig te bekijken waaraan de gegoedere burgerij zich nu weer tegoed deed.

Palais du Pape Gélase

Nou ga je naar een restaurant om te eten, en niet noodzakelijkerwijs om de ligging te bekritiseren. Maar toch had ik een beetje het gevoel daar te kijk te zitten, iets wat ik bij goedkopere restaurants waar je op een terras aan de straat zit graag voor lief neem.
Enfin, daar zaten we dan. Sue zat met haar rug naar het raam, met uitzicht op de wat ouderwets ingerichte en ietwat kneuterig aandoende eetzaal.
We bestelden geen menu, omdat we beiden eigenlijk na een voor- en hoofdgerecht genoeg gegeten hebben. De keus viel voor beiden op een foie gras met heel aparte toastjes als voorgerecht, en voor mij een tournedos met aardappelpuree, spinazie en cantharellen, en voor Sue een Bressaanse kip in een saus van morellen met wortel en asperges en nieuwe aardappeltjes. Als amuse kregen we een piepklein schaaltje met rode kool in een soort roomsaus. Het eten was meer dan goed, de bediening uitstekend. Niets dan lof voor de keuken en de staf.

(Inmiddels voltooide) restauratie van deel van Cluny III

We wisten dat dit geen goedkope maaltijd zou worden. In het menu had ik al gezien dat alle prijzen netto waren; dat de BTW dus pas op de nota verscheen kwam niet als een verrassing. Maar waarom het menu niet gewoon de bruto prijzen gaf, is mij geheel onduidelijk. Al met al waren we rond de € 65 per persoon kwijt, inclusief een fles wijn en een koffie. Om kort te gaan, dit is een restaurant waar je heen gaat om goed en uitgebreid te eten, als je niet op een paar centen hoeft te kijken.

3c : Uit eten in Cluny (3 van 4)

Specialiteiten restaurants
Er is één restaurant hier in de omgeving dat bekend staat om zijn kikkerbillen.

Le Rochefort

Dat is Le Rochefort, een restaurant aan de doorgaande weg door Cluny richting Mâcon. Ik heb daar een keer een portie cuisses de grenouilles besteld, samen met een dessert voor toen (een paar jaar terug) € 25, een portie cuisses de grenouilles zonder extra’s kostte toen ca € 21. De portie was dermate groot, en het eten van de kikkerbillen dermate bewerkelijk, dat ik ongeveer 2 uur bezig was de billen weg te werken, terwijl Sue zich uiteindelijk over het nagerecht ontfermde. De kikkerbillen waren gefrituurd, gekruid met peterselie en overheerlijk.
Aan diezelfde hoofdweg zit vlakbij het oude station een bio-restaurant Le Pain sur le Table. We zijn daar een keer binnengestapt, maar noch het publiek, noch de gerechten zagen er uitnodigend genoeg uit om een tafel te reserveren. We hebben het pand dan ook gelaten voor wat het was; en dat was wat ons betreft iets té bio.

Le Pain sur le Table

Maar aangezien vegetariërs het in Bourgogne niet makkelijk hebben als ze iets anders dan groene sla willen bestellen (en ook daar zitten dan nog vaak spekjes door!) is dit bio-restarant misschien voor hen een goed alternatief. Wij zijn benieuwd naar ervaringen van durfals!
Le Potin Gourmand (net iets buiten het centrum, niet ver van het “einde” van de hoofdstraat) heeft naast (sporadische) jazz avonden ook middeleeuwse maaltijden op het programma staan. Over de concerten kan ik meepraten (prima kwaliteit), over de middeleeuwse maaltijden (nog) niet.


Dure restaurants
Een paar van deze, zoals Hôtel de Bourgogne en Hôstellerie d’Héloïse stonden nog op ons lijstje voor een bijzondere gelegenheid. Bij Hôtel de Bourgogne hebben we inmiddels al een keer gegeten, en dat wordt dan ook apart behandeld.

Auberge du Cheval Blanc

Het enige wat duurdere restaurant waar we tot een aantal jaren geleden af en toe nog wel eens kwamen, was Auberge du Cheval Blanc, niet echt in het centrum. Het eten was er altijd uitstekend, en de ambiance gezellig. Omdat we een nog beter restaurant vonden, dichter in onze buurt, hebben we Auberge du Cheval Blanc een tijd niet meer bezocht. Noodgedwongen (ons stamrestaurant is inmiddels op de fles) zijn we er onlangs nog eens terug geweest. De inrichting is nogal veranderd, de bediening is beduidend minder goed en vriendelijk dan we ons herinnerden, en hoewel het eten er nog steeds goed was, staat dit restaurant beduidend lager op onze lijst dan voorheen.

3b : Uit eten in Cluny (2 van 4)

Goedkope gezellige restaurants
Gezellig is natuurlijk een rekbaar begrip, maar wij maken onderscheid tussen gezellige en design restaurants. Voor ons zijn design restaurants doorgaans iets duurder dan “gewone” restaurants, en hebben een design-achtig meubilair en interieur. Een enkele hebben we wel eens geprobeerd, maar ondanks dat het eten er vaak best wel goed is, prefereren wij een wat minder steriele ambiance waar de gerechten minstens zo goed zijn.

La Petite Auberge

Onze grote favoriet: La Petite Auberge, een klein intiem restaurant met een terrasje aan de hoofdstraat. Ik eet daar al een aantal jaren elke dinsdag een plat du jour, en het blijft me verbazen hoe de kok het voor elkaar krijgt om zelden met dezelfde plat du jour voor de dag te komen. Een ruwe schatting: ik eet daar per jaar zo’n 40 keer. Van die 40 keer heb ik hooguit 5 à 6 maal een gerecht gehad dat ik al eerder had besteld. En die 5 à 6 gerechten zijn onderling ook nog verschillend! Het eten is er uitstekend, Sue zweert bij de pizza’s daar, en de bediening is efficiënt en vriendelijk; een plat du jour kost hier minder dan € 10.

Chez Sissis / Café du Centre

Daar vlak naast zit Le Bistrot, die we ook wel eens hebben geprobeerd. Het menu was niet erg interessant, en de algemene indruk was dat het meer weg had van een bar dan van een bistro. Wij houden het dus op de buren.
Een ander typisch Frans restaurant met leestafel en uitstekend Frans eten is Café du Centre of Chez Sissis. Het zit in een zijstraatje van de hoofdstraat.
Er zijn nog wel een paar andere restaurantjes, die ik alleen even aanhaal. La Halte de l’Abbaye is er zo een, vlakbij de abdij. Goed eten, maar een beetje uit de normale looproute. Hetzelfde geldt voor Le Cloître, ook vlakbij de abdij, en niet iets duurder dan hun concurrenten.

Design restaurants

Brasserie du Nord

Cluny kent een handvol restaurants, waar we niet (meer) komen omdat de ambiance ons niet echt aanstaat. Niet iedereen is zo eenkennig, dus hier volgen er een paar voor degenen die niet gecharmeerd zijn van lawaaiige Fransen die luidkeels het nieuws bespreken.
In de hoofdstraat zitten Le Comptoir en Brasserie La Nation (met terras). Le Comptoir heeft een paar stoelen en tafels buiten onder een soort galerij staan op een piepklein oppervlak. Brasserie du Nord (bij de abdij) met terras heeft dezelfde stijl en dezelfde eigenaar als Brasserie La Nation.

3a : Uit eten in Cluny (1 van 4)

Cluny is zonder enige twijfel het grootste stadje in de buurt (13 km), en biedt een groot scala aan eetgelegenheden. We hebben (bijna) alle hier besproken restaurants ooit geprobeerd. Er zijn een paar restaurants waar we om bepaalde redenen liever niet eten, en dat wordt met redenen omkleed vermeld. Allereerst eetgelegenheden voor de kleine beurs (of de kleine honger).

Snackbars

Le Bosphore

Le Bosphore in de Rue Prud’hon (centrum) is een uitstekend kebab (zoiets als een shoarmatent) restaurant, waar je voor onder de € 6 een broodje shoarma kunt halen. Daarnaast zijn er ook diverse assiettes verkrijgbaar voor rond de € 9, met frites en salade en diverse sausen. De harissa is een hete saus, vergelijkbaar met sambal oelek. De bediening hier is uitstekend, en het personeel is er erg vriendelijk.
In de hoofdstraat die een aantal malen van naam verandert, en die ik daarom maar de hoofdstraat blijf noemen, is ook een soort snackbar gevestigd, Quebec Burger. Hier is patat te koop, een aantal Franse variaties op de hamburger en ook steak haché (lijkt op een hamburger) met frites, tegen lage prijzen. Quebec Burger is populair bij de studenten van de ENSAM, waarschijnlijk vanwege de grote porties. Het restaurant is nogal lawaaiig qua muziek, reden waarom wij er niet graag meer komen. De bediening is overigens vriendelijk en goed.

Pizzeria’s

Le Loup Garou

In de hoofdstraat zitten twee pizzeria’s, Le Loup Garou (aan het begin gezien vanaf het postkantoor) en La Petite Auberge (iets verderop).
Als pizzeria verkies ik Le Loup Garou, omdat de pizza’s flinterdun en goed gevuld zijn en een verwaarloosbare onbelegde rand hebben. Voor onder de € 10 heb je er een pizza die zijn gewicht in goud waard is. De pizza saumon is zo lekker, dat ik, sinds ik die ontdekt heb, daar nooit meer een andere pizza heb besteld. Ze verkopen overigens ook pasta gerechten.
La Petite Auberge is ook een pizzeria, met ruwweg hetzelfde assortiment. Omdat ik nogal een kieskauwer ben als het aankomt op pizza’s weiger ik na een eerste poging hier een pizza te bestellen. Mijn betere helft, die gek is op krokante korstjes aan de pizza, denkt daar anders over, en is altijd zeer tevreden met haar pizza daar als ik hun onovertroffen plat du jour nuttig (zie onder goedkope restaurants in deel 2).

Le Forum

Net even buiten het centrum van Cluny, net aan de andere kant van de Grosne ligt Le Forum, een ander Italiaans restaurant / pizzeria. We hebben daar een keer tot tevredenheid gegeten, maar we prefereren toch Le Loup Garou qua kwaliteit, ambiance en ligging.