Rome werd niet in één dag gebouwd

Nou ja, dat weet iedereen. Maar niet veel mensen weten dat het kapelletje van Charcuble wél binnen 24 uur werd gebouwd.
Toen in 1940 de Fransen capituleerden voor de Duitsers, werd ook de dienstplicht afgeschaft. Om de jongens van zo’n jaar of 20 toch nog wat discipline bij te brengen en ze af te houden van mogelijk verzetswerk, werden in juli 1940 in Vichy Frankkrijk de Chantiers de la jeunesse française (CJF) opgericht. Deze organiseerde vervangende dienstplicht gedurende 6 maanden, en die 6 maanden waren bedoeld de jongelui gemeenschapszin en discipline bij te brengen door middel van werk in het algemeen belang, zoals werk in de bossen, helpen bij de oogst, werk bij bouwprojecten, enz. De organisatie was sterk geënt op die van de padvinderij. Al vrij vroeg na de oprichting werd joden verboden toe te treden tot de Chantiers. Na de opheffing van het Vichy regime, toen dus héél Frankrijk bezet gebied werd, werden de Chantiers o.a. ingezet voor gedwongen arbeid in Duitsland. Zoals veel zaken die betrekking hebben op collaboratie en verzet in Frankrijk hangt ook over de Chantiers een waas van geheimzinnigheid.

Aan de zijkant van de kerk van Cormatin hangt een schildje van Vauban CJF 4, en na wat zoekwerk bleek dat de CJF blijkbaar was verdeeld over een groot aantal groepen, waarvan de groep Vauban 4 er een was. Navraag bij de burgemeester leverde op dat de CJF in de bossen hier in de buurt werk hadden gedaan, en dat er in het bos vlakbij ons huis zelfs nog barakken waren gebouwd door en voor de CJF-leden waarvan de ruïnes nog steeds te zien zijn. De groep Vauban 4 was bovendien gevestigd in Cormatin.
Zeer onlangs vonden we in onze voornaamste bron van inspiratie, Le Journal de Saône et Loire, een artikel over een bijeenkomst bij het gehucht Charcuble van voormalig CJF leden ter herdenking van het feit dat zij, op 1 mei 1941 (dus 70 jaar geleden!) daar een kleine kapel hadden gebouwd, en wel binnen 24 uur. Nooit te beroerd om ergens achter aan te gaan togen we dus naar Charcuble, vlakbij het niet veel grotere Bissy-lès-Mâcon. De klokkentoren van het kapelletje ziet er uit als een pre-romaans bouwsel, maar de rest van het bouwwerkje, inclusief de muurschildering achter het altaar verraadt een veel recenter verleden.

De kapel is overigens nog steeds een gewijde plaats, en wordt onderhouden met steun van de commune van Bissy-lès-Mâcon.
Nou kun je weliswaar Rome niet echt vergelijken met Charcuble, maar toch…. Deze kapel werd wel degelijk in één dag gebouwd!

Voor onze eigen website klik hier.

Economie

Voor dit seizoen is het theater festival “Les Rendez-Vous de Cormatin” afgeblazen. De geruchten daarover zoemden al langer rond, maar onlangs werden alle vrijwilligers die het werk in Cormatin voor hun rekening nemen (toneelvloeren bouwen, programma’s verkopen, enz.) opgetrommeld en op de hoogte gebracht.
Het toneelgezelschap Studio Asnières uit de buurt van Parijs, de organisator, kon de sociale premies voor haar werknemers niet meer ophoesten, en verkeert nu in een nogal onduidelijke situatie, door de kenners omschreven als een soort juridisch faillissement.
Nou is dit niet de eerste keer dat dit gebeurt; een paar jaar terug ging het feest om dergelijke redenen niet door. De associatie weet dus wat haar te doen staat. De adverteerders, die al betaald hebben voor een advertentie in het programma, krijgen allemaal hun geld terug. De donateurs (en om mee te mogen helpen moet je donateur zijn!) die allemaal zo rond de € 30 opgehoest hebben, krijgen als troostprijs een voorstelling aangeboden. Daarvoor wordt naar alle waarschijnlijkheid een grote naam naar Cormatin gehaald, die dan optreedt voor de donateurs. Een paar jaar terug was dat de beroemde Franse acteur Kad Merad, bekend van de Franse film en kassucces “Bienvenue chez les Ch'tis”, die ook cabaretwerk doet.
Je zou denken dat je je in zo’n situatie geen extra kosten op de hals haalt.

Toch werden de vrijwilligers, nadat hen was verteld hoe de vork in de steel zat, opgeroepen om binnenkort nog een keer op te komen draven om brieven te plakken met de mededeling dat het festival dit jaar niet doorgaat.
Het gaat om ca. 3000 (drie duizend!) brieven, verzonden aan iedereen die ooit in het verleden een kaartje voor een voorstelling heeft gekocht, en waarvan de organisatie het adres heeft. Zou het niet handiger zijn om die slordige € 1500 (en dat zijn alleen al de frankeringkosten!) in je zak te houden, en te bewaren voor als het festival weer gehouden kan worden?

Voor onze eigen website klik hier.

Nogmaals : Jazz in Trivy

Toen we in 2006, ons tweede jaar hier, hoorden dat Richard Galliano op zou treden in de kerk van Cormatin in het kader van het festival Guitares en Cormatinois, dachten we, ach, waarom zouden we nou naar een accordeonist gaan luisteren tijdens een serie met gitaar concerten? Bovendien had ik nog nooit van de man gehoord, maar dat was natuurlijk mijn eigen stomme schuld.
Een paar jaar terug kreeg ik van mijn zoon voor mijn verjaardag een CD ("Viaggio") waarop één van mijn favoriete gitaristen speelde, namelijk Biréli Lagrène, als begeleider van diezelfde Richard Galliano.
Toen ik die CD een paar keer had afgeluisterd had ik spijt als haren op mijn hoofd (nee, véél meer spijt dan haren) dat we dat concert toen door onkunde hadden gemist. Sinds die tijd houd ik de concertagenda's goed in de gaten, want je weet maar nooit wat er hier in de buurt speelt. Per slot van rekening hadden we Lagrène ook al twee maal in Trivy horen spelen, en hadden we door omstandigheden een concert van Rhoda Scott Scott in een nabij gelegen dorp moeten missen.
Onlangs zagen we dat Galliano op zou treden in de serie "Jazz in Trivy".

Enkele jaren terug moesten we nog kaartjes ophalen bij een apotheek vlakbij Mâcon, later ontdekten we dat je ook kon reserveren via het Office de Tourisme in Cluny. Vier kaartjes voor Galliano waren dus snel geregeld, en de betreffende avond reden we met twee vrienden naar Trivy, ongeveer een half uur hier vandaan.
We waren wat aan de vroege kant dachten we, maar de kerk zat al bijna vol. Voordeel daarvan was, dat we nog vier bijgezette kuipstoelen in het gangpad konden veroveren. Het is natuurlijk aardig om vooraan te zitten, maar kerkbanken zijn niet mijn favoriete meubelstukken om lang stil op te zitten. Het concert was uitstekend. Galliano speelt in een stijl waarin tango-, valse musette- en jazzinvloeden duidelijk zijn te onderkennen. De enige andere jazz accordeonist van wereldfaam die ik ken is de Nederlander Mat Mathews(1924-2009).

Naast accordeon speelde hij ook nog accordina, een kruising tussen een accordeon en een mondharmonica. Zijn trio bestond verder uit Jean Marie Ecay op gitaar en Jean Philippe Viret op bas(heeft bij Stéphane Grapelly gespeeld).
En waarom schrijf ik over een goed concert in een piepklein dorpje hier niet zo ver vandaan? Denk ik nou echt dat mensen speciaal deze kant op komen voor een goed concert?
Ja, inderdaad! In één van mijn blogs
had ik ooit Rhoda Scott genoemd die hier vlakbij optrad. Iemand in Nederland was aan het zoeken naar concerten van Rhoda Scott, vond een festival in Vienne waar ze op zou treden én mijn blog, en besloot het nuttige met het aangename te verenigen. Ze boekte één van onze gîtes voor een week en maakte een uitstapje naar het Vienne jazz festival.

Dit heb ik inmiddels wel geleerd als blogger: je weet nooit wie het leest, en elke lezer is in principe een potentiële klant...




Voor onze eigen website klik hier.

De foto's van het concert komen uit het Journal de Saône et Loire.

Ik zie ze vliegen!

We krijgen hier af en toe gasten, zowel op de camping als in de gîtes, die regelmatig op stap gaan met een verrekijker, of gewoon bij La Tuilerie in een tuinstoel luisteren en vooral kijken. Het gaat hier uiteraard om vogelaars, die nauwlettend alles wat kwinkeleert en vliegt of fladdert in de smiezen houden.
Omdat ik zelf totaal geen verstand van het dierenrijk heb, heb ik ze wel eens gevraagd wat ze nou precies zochten of vonden. Meestal ging het dan om b.v. de grauwe klauwier, een piepklein vogeltje, om een aantal soorten spechten, die hier de bomen onveilig maken, een rode wouw, en om diverse soorten zangvogels. Zelf meen ik wel eens een wielewaal gezien te hebben, en ben ik wel eens wakker geworden van een nachtegaal, terwijl ik ook een aantal keren een hop tegen het lijf ben gelopen.

Maar wat ik eigenlijk veel leuker vind zijn de in mijn ogen exotischer vogels. In de winter, en alleen dan zie ik hier een witte reiger rond vliegen. Ik zie hem altijd alleen, en op verschillende plaatsen in de buurt. Ik neem tenminste aan dat het steeds om dezelfde vogel gaat. De laatste winter stond hij op een overlaat van de Grosne in Chazelle, vlakbij het lavoir. En toevallig had ik mijn camera bij de hand, en kon ik hem nog net schieten voor hij weg vloog. Een zoektocht op internet leverde op dat het waarschijnlijk om een grote zilverreiger gaat, maar ik geef mijn mening graag voor een meer deskundige.
Vorige zomer zijn hier voor het eerst ooievaars gesignaleerd. We zagen er twee in een weiland bij Cormatin lopen, druk pikkend op zoek naar (neem ik aan) wormen en kikkers. Het bleek om een stel te gaan dat een nest heeft gebouwd op een van de schoorstenen van het château in Cormatin. Nou zijn ooievaars niet echt zeldzaam; in de Elzas, maar ook in het zuiden van Frankrijk en in Spanje vind je op bijna elk klokkentoren een ooievaarsnest. Maar in Cormatin vindt de hele bevolking het sensationeel dat er een ooievaarsstel is neergestreken.

Mijn laatste waarneming was een nogal vreemde. Ik zat tegen een september avond in onze woonkamer uit te kijken over het landschap, toen er een vlucht vogels neer streek op de telefoonlijn die naar het huis loopt. Ik keek tegen het licht in, en kon ze dus niet goed zien, maar toch leek er iets vreemds aan de beesten te zijn. Toen ik snel de verrekijker erbij had gehaald, zag ik dat het om fraai gekeurde vogels ging. Ik kon nog net, voordat de hele troep weer opvloog er een in de zoeker van de camera krijgen. Na in een klein vogelboekje voor de leek gekeken en wat gegoogled te hebben, zou dit een bijeneter geweest moeten zijn. Navraag bij een vogelliefhebber bevestigde dat vermoeden. Ze waren op trek en streken blijkbaar even neer in Chazelle voor een korte rustpauze.

En toen dacht ik, hoe moet ik nu een punt zetten achter deze blog? Dat werd dezelfde dag nog opgelost. We reden door Saint-Gengoux, op weg naar onze wijnboer, en daar zagen we op een paaltje een bosuil zitten, midden op de dag. Saint-Gengoux is weliswaar geen wereldstad, maar ligt toch ook niet midden in een bos. De vogel zag er nogal slaperig uit, en hij leek mij dan ook duidelijk verdwaald.
Moraal van dit verhaal: om interessante vogels te zien is het lucratiever om gewoon je ogen open te houden dan met een dure kijker om je nek rond te lopen!

Voor meer informatie betreffende onze camping en gîtes kan men hier
terecht.

De 11 stère tocht

Het weer is ernaar, naar zo’n titel. Zoals gebruikelijk hadden we gewacht met het bestellen van brandhout voor volgend jaar tot de grond bevroren zou zijn, zodat de vrachtwagen met hout weinig schade aan het gras kon aanrichten. We bestellen altijd rond de 11 stère (ca. 11 kubieke meter), en dat wordt in 3 vrachten aangevoerd en gedumpt vlakbij het afdak van het toiletblok van de camping. Wij moeten het vervolgens stapelen onder het afdak; het hout droogt dan verder uit gedurende de zomer en is rond november klaar voor consumptie. We hadden overigens niet op zulk koud weer met zo’n gemene koude wind gerekend. Konden we normaal gesproken het gestorte hout verwerken vóórdat de volgende lading arriveerde, dit keer lukte dat niet. We moesten elke keer na een aantal kruiwagens verwerkt te hebben naar binnen, om oren, handen en voeten weer op temperatuur te krijgen. We zijn zeker 11 maal (zo niet vaker!) opnieuw begonnen met stapelen, vandaar de titel van deze blog.

Onze blogs en onze website worden regelmatig gevonden door (vreemd genoeg) voornamelijk Belgen, die via Google zoeken naar “Hoe groot is een stère”, “lucifers uit één kubieke meter hout”, “een stère stapelen”, “hout drogen afdak”, “kubus maken van hout”, en zo zou ik nog wel úuuuuren door kunnen gaan. Tot nog toe vonden ze weliswaar voornoemde blogs, maar of ze daar ook daadwerkelijk wat mee opschoten is zeer de vraag. Om onze Belgische vrienden een beetje tegemoet te komen, iets over hout stapelen.
Je ziet hier langs de weg, in het bos en bij de huizen regelmatig mooie rechthoekige, vrijstaande “muurtjes” staan van brandhout. Wie wel eens gepoogd heeft brandhout te stapelen, kent het probleem. Je begint met een laag brandhout, daarbovenop komt een wat kortere laag, daarbovenop weer een nog iets kortere, enz. Het geheel resulteert dan in een “muurtje” dat niet rechthoekig, maar trapeziumvormig is (eerste foto). Niet alleen moet er goed verticaal gestapeld worden, maar de diverse lagen moeten ook nog min of meer horizontaal zijn, anders valt het geheel binnen de kortste keren om. Onze eerste houtstapels waren op die manier gebouwd. Het enige voordeel was dat we tegen een muur op konden stapelen, zodat het vlak zijn van de lagen hout niet zo’n probleem was zolang het hout, als het niet vlak lag in elk geval richting muur leunde. Het nadeel van deze methode is, dat je een hoop ruimte verliest in de driehoekige zijkanten van de stapel. We keken dus eens wat beter naar hoe de Fransen hier stapelen. En dat is fundamenteel anders!

Ze beginnen met een torentje te bouwen aan het begin van de houtstapel, waarbij de onderste laag uit 2 of 3 blokken hout bestaat. De tweede laag bestaat ook uit 2 à 3 blokken, maar die liggen loodrecht op de vorige. En zo bouw je door, tot de gewenste hoogte. Uiteraard moeten de blokken per laag ongeveer van gelijke hoogte zijn, en moet de toren tijdens het opbouwen mooi vlak blijven. Als de eerste toren af is, wordt er een tweede gebouwd aan het eind van de houtstapel, op precies dezelfde manier. Daarna wordt het gebied tussen de twee torens opgevuld met blokken, die op de “normale” manier worden gestapeld, en waarbij de torens er voor zorgen dat er geen blokken weg kunnen rollen en dat de stapel er na afloop als een keurige rechthoekige wand uit ziet (tweede en derde foto).

We hebben dat zojuist in de praktijk gebracht; hadden we voorheen drie trapeziumvormige muren nodig voor onze 11 stère, dit jaar hebben we dat kunnen beperken tot 2 min of meer rechthoekige muren!

Voor onze eigen website klik hier.

Loto / Bingo

Zoals eerder gemeld, afgelopen zaterdag was de trekking van de “externe” loto, waarbij wij en onze dorpsgenoten een uurtje bingoden in loco parentis voor onze vrijgevige vrienden.
Helaas, helaas, al onze moeite is deze keer voor niets geweest.
Van al de 91 kaarten die we wisten te slijten viel er niet één in de prijzen. En we hadden dit keer nog wel extra ons best gedaan door de bingomaster te proberen om te kopen, maar ook dat heeft niet mogen baten.
En dat betekent dus, volgend jaar hopelijk meer geluk, met NIEUWE KANSEN, NIEUWE WINNAARS!

Gepokt en gemazeld

Het is eindelijk zover; we zijn benoemd en genummerd. Als we nu een telefoontje krijgen van een mogelijke klant die vraagt naar een duidelijker aanduiding dan “La Tuilerie de Chazelle - Cormatin” zijn we min of meer verplicht hen uit de droom te helpen. Sinds een dag wonen we nu aan de rue de Chazeux no. 10, in Cormatin.
Ondanks deze Grote Sprong Voorwaarts, geëntameerd door onze Grote Roerganger blijven wij koppig vasthouden aan ons “oude” adres, omdat het gros van de mensen in Chazelle en Cormatin precies weet waar La Tuilerie ligt, terwijl dat bij Route de Chazeux 10 nog maar zeer de vraag is.
Dat die rue de Chazeux begint bij de D981 en vervolgens via Chazelle door loopt tot de gemeentegrens van Cormatin tussen Chazelle en Chazeux ergens midden in het bos, waarbij het landbouwpad ver buiten Chazelle waar wij aan wonen dan gezien wordt als een doodlopende zijtak van voornoemde straat, mag de pret niet drukken.

En dat “ons” pad niet echt dood loopt is de ploeg die de straatnamen verzon en de huizen heeft genummerd blijkbaar ook een worst geweest. Nummer 8 ligt ongeveer een km van no. 10 verwijderd...
Hadden die hun werk een snufje serieuzer genomen en ons om advies gevraagd, waren ze er niet zo gemakkelijk vanaf gekomen.
We wisten al een tijdje dat de straatnamen en huisnummers er aan zaten te komen, en we hadden voor ons pad een paar aardige straatnamen bedacht.
Wat te denken van “Boulevard Noël Marembeaud”? Dat zou een leuk eerbetoon zijn geweest aan de man die ooit in de tweede helft van de 19de eeuw hier een tuilerie of steenfabriek begonnen is.
Een Franse woordspeling is ook nooit weg, dus “Avenue des Champs Elysées” kan makkelijk omgedoopt worden in “Avenue de chez Sue et Cées”, een naam die beduidend beter bekt dan Rue de Chazeux.
Ons huisnummer 10 roept verder om de straatnaam “Downing street”, zeker vanwege de Britse eigenares met in het achterhoofd de recente film “The Iron Lady”.

Zelfs met “Les Tuileries” of “Rue de la tuilerie” zouden we al dik tevreden zijn geweest. Maar nee, het moest allemaal weer zonodig op zijn elf-en-dertigst gebeuren.
Om de hele zaak kort samen te vatten: onze mairie heeft er een beetje met de pet naar gegooid, en zich er met een Jantje van Leiden vanaf gemaakt.
Maar ze zijn nog niet van ons af; er is inmiddels een brief op poten, met bijbehorende foto’s aan de marie verstuurd. En onze burgemeester kennende, zal dat zeker in de volgende gemeenteraadsvergadering ter sprake komen!

Voor onze eigen website klik hier.

Het laatste nieuws over de Loto van Cormatin

Beste mensen, deze blog is alleen geschreven om duidelijk te maken dat wij al onze 78 bingokaarten voor de Loto hebben kunnen slijten.
de rest van de kaarten is nu in handen van de andere leden van de Amicale en van de plaatselijke middenstand.
Eventuele prijswinnaars krijgen na 28 januari bericht.
Nogmaals hartelijk dank, namens alle bloedjes van kinderen en ouden van dagen van Cormatin.

Opnieuw : een roep om hulp

Net als vorig jaar kregen we weer een aantal bingo- of loto kaarten van de Amicale de Cormatin om te verkopen. De opbrengst is bedoeld ter financiering van het jaarlijks diner van de ouden van dagen in Cormatin (april), en voor kerstcadeaus voor de jongsten in onze Metropolis, d.wz. alle kinderen tussen 0 en 10 jaar.
Begin 2011 plaatste ik een oproep in mijn blog, met de vraag of een aantal van mijn lezers wat geld over had voor het goede doel. Dat bleek het geval te zijn, en de 40 kaarten die we verondersteld werden te slijten waren binnen korte tijd aan de man / vrouw, kortweg aan het mens gebracht, deels bij kennissen in de buurt, deels bij voormalige gîte of camping gasten en bij familie en vrienden in den vreemde (één van onze kaarten was goed voor een tweede prijs!).
Omdat we in de loop der tijd wat meer kennissen in Cormatin hebben opgedaan, zijn we eerst gewoon de deuren afgegaan, bij een aantal expats die we hier in de buurt kennen, en bij Franse vrienden in Cormatin en omgeving. Wonder boven wonder hadden we alle 40 kaarten binnen een scheet en een zucht verkocht. Geen oproep via blog of facebook nodig, althans zo leek het...

Tot Sue vanochtend bij een paar minder pro-actieve Amicale leden nog een doos met meer dan 60 onverkochte kaarten ontdekte. Daarenboven was het hen onmogelijk gebleken hun 10 (!) kaarten te verkopen... Sue gaat vanmiddag opnieuw op pad, om te proberen er nog een aantal onder te brengen bij de winkeliers in Cormatin, en ik probeer toch nog een keer opnieuw of ik wat kaarten kan slijten via mijn blog en via Facebook.
Op die manier komen de sociale netwerksites toch nog van pas.
Ik verzoek degenen die geïnteresseerd zijn om op kleine schaal wat aan liefdadigheid te doen, mij even een e-mailtje te sturen naar het e-mail adres cees@latuileriechazelle.com onder vermelding van het aantal gewenste kaarten à € 2 per kaart.
De goede gever krijgt dan een e-mail terug met ons ING rekening nummer.
Op zaterdag 28 januari a.s. speelt de halve bevolking van Cormatin bingo voor de 3 fraaie prijzen die niet voor hen bedoeld zijn, te weten:
1. een Techwood 81 cm flatscreen televisietoestel (PAL & SECAM)
2. een Life’s Good home cinema
3. een ham

Kortom, geen bederflijke waar dus!
Hopelijk heeft deze oproep hetzelfde effect als vorig jaar; de potentiële gevers worden in elk geval bij voorbaat bedankt.

Volksdemocratie

Er gaat geen dag voorbij in Frankrijk, of er is wel een volksstam “en colère”. Of de boeren, óf de vissers, óf het spoorwegpersoneel, óf de rechterlijke macht is wel weer ergens woedend over, en meestal resulteert dat in demonstraties in Parijs, of bij een Préfectuur in de buurt. Meestal gaat het om zaken waarbij een verworven recht dreigt te worden afgeschaft, of een instituut te worden hervormd. Het doet mijn oude linkse hart altijd weer goed als je op TV grote groepen CGT-ers ziet marcheren met hun rode vanen. Een van de meest recente uitingen van protest hier is de (min of meer plaatselijke) actie tegen het ombouwen van de N79 (RCEA, Route Centre Europe Atlantique) van Route Nationale tot tolweg. Het is één van de oost-west verkeersslagaders dwars door Frankrijk, en als je die dagelijks gebruikt om naar je werk te rijden, is het wel begrijpelijk dat voornemen bij velen in het verkeerde keelgat schiet. Een ander recentelijk protest was dat van de vakbonden en de partijen ter linkerzijde tegen de privatisering van La Poste. En hoewel de regering al had toegezegd dat van rechtstreekse privatisering geen sprake zal zijn, had de Franse linkervleugel toch maar vast een soort referendum georganiseerd, uiteraard zonder kracht van wet. Door het hele land stonden “stembussen” bij de postkantoren, en de CGT (de grootste Franse vakbond) en andere organisaties meldden heel trots, dat een overweldigende meerderheid van de 2 miljoen stemmers “nee” had gezegd tegen de privatisering.
In 2005 had ik mijn eerste ontmoeting met Frans demonstreren. Er werd toen Europees gedemonstreerd in Brussel tegen de Bolkestein richtlijn (Wikipedia). De FNV-ers kregen in de bus een lunchpakket uitgereikt, met daarin een flets broodje ham, een zo mogelijk nog fletser broodje kaas, een appel en een pakje sinaasappelsap. In Brussel aangekomen, werden we naar het FNV demonstratievak geloodst, waar we onze lunch konden nuttigen temidden van onze buren, de Polen van Solidarność en de Fransen van de CGT. En dan zie je opeens dat voor Fransen een demonstratie net iets meer op een dagje uit lijkt dan voor de grimmige Polen en de serieuze Nederlanders. Terwijl wij onze broodjes weg probeerden te spoelen, zagen we bij onze buren van de CGT de picknickmanden open gaan. Vervolgens werd er een tafellaken over een bank gedrapeerd, en kwamen de stokbroden met allerhande soorten worst en kaas en de flessen wijn op tafel. En als je dat ziet, zou je dan niet elke dag graag aan een demonstratie deel nemen?

De website van La Tuilerie de Chazelle

Wat een saaie bedoening!

Gisteren was het 11 november, de dag dat in landen die actief betrokken zijn geweest bij de eerste wereldoorlog de wapenstilstand van 1918 wordt herdacht. Vreemd genoeg (althans in mijn ogen) trekt de kranslegging van 11 november altijd het grootste aantal deelnemers.
Jammer genoeg was degene die normaal gesproken ongewild voor wat leven in de brouwerij zorgt, Monsieur P. dus, verhinderd. De kranslegging vindt sinds 2009 (toen Monsieur P. besloot dat er óók een krans bij het monument voor de gedeporteerden gelegd moest worden) eerst plaats bij het monument voor de gevallenen in Cormatin zelf, en daarna bij Bois Dernier. Alles verliep vlekkeloos dit keer. Degene die normaal het vaandel draagt, Monsieur N. was nu belast met het afspelen van de Marseillaise, terwijl het vaandel werd getorst door Monsieur G. Geen hikkende Marseillaise, geen archaïsch cassettedeck, geen paniek bij het zoeken naar de stopknop, het verliep eigenlijk allemaal te gladjes...
Dit keer was het aantal deelnemers zo groot, dat de burgemeester voor de traditionele vin d’honneur na afloop besloot uit te wijken van Café de la Poste naar Les Blés d’Or, hoewel de eerste en kleinste van de twee eigenlijk aan de beurt had moeten zijn.

Dat dit soort logistieke veranderingen op het laatste moment niet altijd helemaal zonder problemen kunnen worden geïmplementeerd moge blijken uit het feit dat er in Les Blés d’Or onvoldoende tafels en stoelen, ja zelfs onvoldoende staanplaats was voor de deelnemers. Maar nadat de burgemeester de uitbaatster een paar maal hartgrondig “Bordel!” (=”Wat een zooitje!”) had toegevoegd en de eerste drankjes waren genuttigd, verliep toch ook de rest van de plechtigheid naar wens. Hopelijk is de volgende keer Monsieur P. weer present, want als hij er is hoef je je doorgaans niet te vervelen!

Voor onze eigen website klik hier.

Sans Virus!

Een tijdje terug, toen we bij de Intermarché in Cluny boodschappen gingen doen, was een gedeelte van het parkeerterrein afgesloten i.v.m. werkzaamheden. Onlangs was de klus geklaard en zagen we wat het resultaat was van al dat gezwoeg. Er waren twee overdekte parkeerplaatsen gebouwd, beide voorzien van een intercomzuil. We hadden er geen idee van waar ze voor waren; het enige waar we op konden komen was een parkeerplaats voor de bestelwagens die Intermarché verhuurt, en die daar buiten openingstijd terug gebracht konden worden.
Vandaag hing er een bord, waaruit bleek dat we het bij het verkeerde eind hadden gehad. Het ging om een nieuwe service van de supermarkt: “Le DRIVEINtermarché”. De klant bestelt zijn boodschappen via internet, en geeft aan wanneer hij ze komt ophalen. Op het afgesproken uur komt hij langsrijden, parkeert overdekt bij een zuil en kondigt via de intercom aan dat hij zijn spullen op komt halen. Een personeelslid van Intermarché komt dan langs en levert de boodschappen af.
Toen ik dat alles las, schoten mijn wenkbrauwen omhoog. Inwoners van Cluny en ommelanden, die boodschappen bestellen via internet?

Ten eerste missen ze dan het oeverloze babbeltje bij de kassa terwijl ze hun winkelwagentje legen, gevolgd door het opgraven van een diep weggestopt chequeboek, opnieuw gevolgd door een speurtocht naar een pen, waarna de cheque getekend en afgegeven wordt, en waarbij vervolgens dit stuk papier op zijn beurt weer ter controle een aantal malen in een geheimzinnig doosje verdwijnt en weer te voorschijn komt, en waarbij de transactie, die inmiddels al zo’n 10 minuten aan de gang is, wordt afgesloten met het inpakken van de boodschappen en een laatste diepzinnig gesprek over de kat van de buren. Dat wil toch geen Bourgondiër missen?
Ten tweede, en dat geldt niet alleen voor de plaatselijke bevolking, maar voor een groot deel van Frankrijk, is vergeleken met landen als Nederland en Engeland de computer ongeletterdheid en de angst voor computervirussen in Frankrijk erg hoog.
Ter illustratie: een aantal Franse kennissen van ons, en daar zitten ook zakenlieden bij, openen uit angst voor virussen alleen e-mails als die van een afzender komt die ze kennen. Notoire virusverspreiders als filmpjes, grappen, web links e.d. worden dus klakkeloos geopend als ze van een bekende komen, terwijl een vraag over een eventuele bestelling van een stuk met de hand te maken aardewerk door een pottenbakster rücksichtslos in de prullenbak verdween omdat ze de naam van de aanvraagster niet kende!
Een andere illustratie: in onze favoriete quizshow valt er af en toe een PC te winnen. De aankondiger heeft het dan steevast over een “ordinateur avec écran plat, complet et SANS VIRUS!”. Dit soort advertenties vind je zelfs op internet.

Ik vraag me in alle gemoedsrust af, of er ergens in een Franse elektronica zaak ook Pc’s te koop zijn mét een virus aan boord.
Enfin, om een lang verhaal kort te maken: ik schat in dat deze service een kort leven beschoren is, en dat binnenkort de parkeerplaatsen alleen nog beschikbaar zijn voor de voornoemde bestelauto’s…

Voor onze eigen website klik hier.

Vreemde vogels

Dit soort vreemd uitgedoste vogels kom je nog wel eens in Cluny tegen. Na er een tijdje onwennig tegenaan te hebben gekeken, kwamen we er achter dat dit het werktenue is van de studenten van de ENSAM, één van de Grandes Écoles. Dat is een soort prestigieuze Technische Hogeschool die buiten Parijs ook nog een aantal vestigingen heeft, waarvan één in Cluny. We zijn er nooit echt achter gekomen hoe de opleiding nou precies in elkaar steekt, maar we weten wel, dat de studenten van de ENSAM hier slechts een paar maanden doorbrengen. De collegezalen bevinden zich in een deel van de voormalige abdij, en de school is vergeleken met bijvoorbeeld de TU Delft wel héél erg kleinschalig. De jongelui wonen in een paar flatblokken in Cluny, en een enkele maal, als ze er echt zin in hebben, lijkt Cluny op het eerste gehoor heel even op een heuse universiteitsstad. Maar doorgaans zie je de studenten alleen in hun extravagant versierde stofjassen over de markt of door de hoofdstraat slenteren.
De school bezit een fraaie collectie “meesterwerken”, want de studenten moeten aan het eind van hun opleiding een proeve van bekwaamheid afleggen. De collectie is tijdens open dagen te bezichtigen. Op de onderste foto is rechts naast de studenten zo’n “meesterwerk” te zien.
De ENSAM (École Superieure des Arts et Métiers) is ook sterk betrokken bij de abdij van Cluny. De diverse 3D films die er over de Ecclesia Major en de andere gebouwen van Cluny III zijn gemaakt, staan deels op naam van deze opleiding.
Wij waren ons er niet van bewust, wat voor heisa zich nog meer afspeelde rond zo’n Grande École. Daar kwamen we pas na een tijdje achter, toen de lichting die Cluny een paar maanden onveilig had gemaakt, afzwaaide.
Dat gebeurt doorgaans in het weekend, en het eerste teken daarvan is het gebrek aan parkeerplaatsen. Als je je auto kwijt hebt kunnen raken kom je al gauw in de stad de eerste promovendi met hun aanhang tegen. Tot onze stomme verbazing waren de heren en een enkele jongedame dit keer niet gekleed in hun grijze, met felle kleuren beschilderde of geborduurde stofjassen, maar in een militair aandoend uniform of mantelpak.
Een vergelijking tussen werk- en uitgaanskleding geeft zelfs bij het leger niet zo’n groot verschil te zien!

Voor onze eigen website klik hier.

Hogere wiskunde!

Hoewel ik officieel werkzoekend ben met dispensatie om daadwerkelijk te zoeken, werk ik toch wel af en toe (zwart dus). De meeste van onze klanten wonen hier in de buurt, een enkeling wat verder weg. Eén van hen woont een half uur ten Noordoosten van ons, niet ver van het dorpje Bissy-sur-Fley. Daar waren we nog nooit geweest, en aangezien we wisten dat Bissy een romaans kerkje had, besloten we een inspectie bij onze klant te combineren met een bezoek aan Bissy. De kerk was weliswaar gesloten, maar toch vonden we nog een paar zaken waar we ons niet van bewust waren. Zo bleek er in Bissy-sur-Fley een kasteel te staan dat ooit het bezit was van de 16de-eeuwse Franse dichter Pontus de Tuyard. Ik had in de krant wel eens berichtjes gezien over muziekuitvoeringen in dat kasteel, maar wist toen niet waar het lag.
De tweede onverwachte vondst? Ik heb in het verleden wel eens wat geschreven over het gerucht dat er een bier bar geopend zou worden in het voormalige restaurant “Aux berges de la Grosne”, en dat de eigenaars een bier bar hadden gehad in een dorp hier ver vandaan, waarvan de naam te maken had met een ander dorp, Fley. En wie schetst mijn verbazing, toen ik vlakbij de kerk het “Café le Papillon” vond, dat een selectie zou hebben van 111 verschillende bieren? Toen ik daarna één en één bij elkaar optelde, en nog eens één, was ik niet echt verbaasd dat de uitkomst 111 was.....

Voor onze eigen website klik hier.

Paranoïde, moi????

Begin 2011 stonden het Midden-Oosten en Noord-Afrika in het middelpunt van de belangstelling. Het regime in Tunesië, maar ook de Egyptische dictator Hosni Mubarak moesten na wekenlange demonstraties het veld ruimen.
En dat laatste doet me denken aan een verhaal dat we hoorden van iemand die niet ver van hier, in het gehucht La Bergerie woont. C.P. vertelde, dat zijn overburen bezig waren een piramide te bouwen tegenover zijn voordeur. Dat klonk al vreemd genoeg, maar het verhaal werd nog gekker. Volgens hem woonde er een grote groep mensen onder de grond in het huis aan de overkant, en de piramide zou een aantal Egyptische beelden bij de ingang hebben staan. Er was ook sprake van dat de beelden waren uitgerust met rode ogen, die ’s avonds een onheilspellend licht uitstraalden. Hij had geklaagd op het stadhuis, maar de burgemeester zei dat er een bouwvergunning voor was aangevraagd in Mâcon, en dat hij er dus niets aan kon doen. C.P. is overigens een uitstekend verteller, dus wat er precies waar was van dit onwaarschijnlijke verhaal was ons een raadsel. Om dat uit vinden zat er niet veel anders op dan er een keer langs te gaan. En dat deden we dan ook.
Hij had niet echt overdreven. Tegenover zijn huis lag een grote (landbouw)vijver zoals je ze hier wel meer ziet; meestal zijn die omgeven door een met zwart rubber beklede dijk. In het midden van deze vijver was echter een huis gebouwd, en de dijk was onlangs bekleed met beton. De dijk was aan één zijde doorgebroken, en het leek erop dat daar een soort ondergrondse toegang tot het huis begon. Verder stonden er ca. 10 auto’s geparkeerd langs de dijk. Het feit dat C.P. expliciet had vermeld dat het om een grote groep bewoners ging, én dat hij duidelijk niet met zijn buren overweg kon, zorgde ervoor dat we niet erg happig waren om uit de auto te stappen en uitgebreid foto’s te gaan staan nemen.
Uiteindelijk, op een zonnige middag, raapten we onze moed bij elkaar en maakten een plan de campagne. Ik had mijn camera met telelens klaar liggen, we hadden de ramen omlaag gewonden, en daar gingen we op pad, richting La Bergerie. Er loopt een weggetje vanaf Chazelle naar La Bergerie, waarvandaan je het huis kunt zien liggen en min of meer ongezien foto’s kunt maken. Daar stopten we, ik stapte uit en vond een paaltje dat me voldoende houvast gaf om een paar foto’s te nemen. Daar vandaan reden we naar het huis, naar een plek waar we de auto konden keren om eventuele toeschouwers, die mochten denken “Wat doen die vreemdelingen hier?” de indruk te geven dat we verkeerd waren gereden. Deze manoeuvre bracht mij in een positie waarbij ik snel wat foto’s van de ingang en de Horusbeelden kon schieten.
De operatie Candid Camera was soepel verlopen, en thuis gekomen kon ik rustig bekijken waar het nou precies om ging. En ik moet eerlijk toegeven, dat ikzelf ook niet echt blij geweest zou zijn als iemand zo’n toeristische attractie voor mijn deur zou bouwen. Maar wat is nu het verband tussen dit bouwsel en de val van Mubarak? Frankrijk heeft een traditie hoog te houden als het aankomt op het opnemen van ex-dictators (zoals Baby Doc en anderen), en het zou mij niet verbazen als Sarkozy deze piramide laat bouwen voor zijn vriend Hosni Mubarak....

Voor onze eigen website klik hier.

De vreemdste tent ooit?

Toen Sue in haar blog meldde dat ze best wel geïnteresseerd was in een eventuele nieuwe categorie voor het jaarlijkse kampioenschap, ging er bij mij een fakkeloptocht voorbij. Die categorie had ik al een tijdje in mijn hoofd, maar hoe die te benoemen was nog even de vraag. Ging het om de vreemdste tent ooit of om de lekste tent? Nee, de prijs gaat normaliter naar de kampeerder, niet naar het kampeermiddel. Na een avondje noest nadenken was de nieuwe categorie geboren: de kampeerder die hier het kortst van allen heeft gestaan. En we tellen dat niet in dagen, of uren, nee, het ging in dit speciale geval om minuten! En we praten niet over mensen die hun auto het terrein oprijden, en nadat ze hoorden dat we vol waren meteen omdraaiden. Nee, het gaat om mensen die daadwerkelijk hun tent op hebben gezet en er al binnen een kwartier de brui aangaven.
Dat behoeft uiteraard wat toelichting. We kregen begin juni een aanvraag voor 3 nachten op de camping van een Engels stel, de familie P. Ze zouden 25 augustus arriveren, ze deden de aanbetaling, en alles leek in kannen en kruiken. Op de dag van aankomst stonden ze inderdaad voor het hek.

Ik deed wat ik normaal doe, liet ze het toiletblok zien, vertelde de regels, en daarna zouden ze hun tent opzetten. Een kleine 10 minuten later ging de bel van de poort. Voor de poort stonden 2 schaapachtige Britten, met de mededeling dat hun tent niet waterdicht was, dat het inmiddels miezerde (de neerslag verdiende echt niet het woord regen!), en of het mogelijk was om de boeking van de camping om te zetten naar een paar nachten in de gîte. Hoewel we normaal gesproken geen boekingen van 3 nachten aannemen, schenden we die regel soms in het geval van een last minute boeking als een van de gîtes toch leeg staat. In dit geval hadden de kampeerders dus geluk, er was plaats, al kostte het wat paniekerige moeite om alles op zo korte termijn in orde te krijgen. De familie P. boekte ook nog eens 3 extra nachten bij, zodat we onverwachts een gîte voor bijna een volle week konden verhuren.
Maar waarom geeft iemand na pakweg 12 minuten lichte motregen op als hij al wel een tent heeft staan, maar de overige spullen nog in de auto liggen? Toen ik (in de “stromende” motregen) eens ging kijken om wat voor tent het precies ging, vielen de schellen mij van de ogen.
Wij krijgen hier een rijk scala aan tenten over de vloer, van de opgooi koepeltenten, via de lange slurf koepeltenten naar de “echte” de Waard, Slee Buitensport, Erdman Schmidt tenten en tenten van andere gerenommeerde tentenbouwers.

Deze tent tartte elke verbazing. Het ging om een soort wigwam of tipi model, enkeldaks, nylon, waarbij het grondzeil aan de tent vast was genaaid, en waarbij er in het grondzeil een versterkt gat was aangebracht waardoor de tentpaal niet op het grondzeil maar op de grond stond. Het tentdoek was niet effen van kleur, zoals bij de meeste tenten, nee, vanuit de verte leek het tentdoek bedrukt met een soort pyjamastof patroon. Van dichtbij bleek het hele tentdoek bedrukt te zijn met lassozwaaiende cowboys en strijdlustige indianen. daarnaast zaten er ook nog scheurtjes in het tentdoek ter plaatse van het grondzeil. Kortom, ik kon me nu wel voorstellen dat de familie P. niet erg gerust een mogelijke regenbui tegemoet zag in zo’n tent, en om ’s nachts wakker te worden met uitzicht op een scène uit een boek van Karl May, nee, dat leek ook mij geen prettig vooruitzicht. Voor degenen die nog niet afgeschrikt zijn door dit verhaal, de tenten zijn nog steeds te koop, klik hier voor een link. Het is ook interessant om de reviews te lezen!

Dit is dus in het kort de uitleg waarom deze nieuwe categorie is ingevoerd.
In categorie 4 (het kortste fysieke verblijf op de camping, met tent, ooit) is de onbetwiste winnaar de familie P., met een bliksemverblijf van 12 minuten.
Of dit record ooit nog wordt gebroken is twijfelachtig. En ik denk dat Sue goede redenen heeft om deze categorie niet op haar Engelse blog te vernoemen.

Voor meer informatie betreffende onze camping en gîtes kan men hier terecht.

Is het einde der tijden nabij?

Nee, zo erg is het nou ook weer niet. Maar het kampeerseizoen is op een oor na gevild, en dan is het tijd voor Sue om de wereld kond te doen van haar statistische kwaliteiten. Mij rest weinig meer dan haar statistische capriolen te vertalen; wie liever het origineel leest, klikke hier.

Het gaat uiteraard weer over deze of gene die een plaats krijgt in het Guinness Book of Records, althans in de Cormatinoise variant daarvan.

Om te beginnen hebben we een bijzonder goed seizoen achter de rug. De zomer begon extreem vroeg, al begin april, en tot op de dag van vandaag is er eigenlijk geen vuiltje aan de lucht geweest met uitzondering van twee weken in juli. Toen viel er uit dat vuiltje wat regen, maar de meeste kampeerders werden daar niet warm of nat van, en het gras kon best wat water gebruiken.

In categorie 1 (het langste verblijf, d.w.z. het grootste aantal aaneengesloten tentnachten) zijn twee serieuze, hoewel vergeefse aanvallen gedaan op het record van Marilou en Niek uit 2007. Voor een relaas over de eerste aanval klik hier. De tweede roofoverval staat op het conto van Herr T. K. uit Mainz. Maar ook hier, helaas pruimenjam, speelde het toeval Thomas parten. Hij vertrok na de twintigste nacht naar Dijon om zijn betere helft op te halen, zijn tent voor één nacht onbemand achter latend. Bij terugkeer stond de teller weer op nul, en hoewel de tent hier 25 nachten stond, verbleef Thomas er slechts 20 nachten aaneensluitend.
De stand is dus :
1: Marylou en Niek (2007 – 25 nachten);
2 : Cees en Bets (2007 – 21 nachten) ;
3 ex aequo Coen en Marja (2009 – 20 nachten) en Thomas (2011 – 20 nachten)
Moraal : pas voortaan op je tellen, Thomas!

In categorie 2 (het grootste aantal tentnachten - cumulatief - hier ooit doorgebracht) werd de eerste plaats verder geconsolideerd, maar plaats 2 en 3 wisselden stuivertje.
De eerste plaats toont aan dat eendracht macht maakt. De familie H. kwam dit jaar na een jaartje vakantie van ons te hebben genomen toch weer terug, en het feit dat ze met 5 personen een flink aantal nachten verspijkerden, betaalde zich zelf terug.
Hoewel het voor Hans en Joke, die slechts met hun tweeën komen, vechten tegen de bierkaai lijkt te worden, doen ze het nog steeds niet slecht. Toch zijn ze dit jaar voorbij gestreefd door Mijntje en Janine, die dit jaar in mei een zeer goed gecoördineerde aanval op het record deden. Weliswaar brachten ze onverwacht versterking mee, maar in liefde en oorlog is min of meer alles geoorloofd, dus…
Mogelijk, nee, zeker hadden ze het nóg beter gedaan als ze hier twee keer waren neergestreken deze zomer, maar ja, je kunt niet alles hebben.
De stand :
1. de familie H. : 83 nachten
2. Janine en Mijntje : 56 nachten
3. Hans en Joke : 55 nachten

Ook in categorie 3 (het aantal hier doorgebrachte vakanties) bleef de koploper dezelfde, maar ook hier zagen de tweede en de derde plaats verschuivingen. Doordat zowel Bert en Engelien als Kirsty en Angus en Dick en Marijke besloten dit jaar opnieuw hier te bivakkeren, is de fam. M. afgegleden naar een oneervolle vierde positie.
Hier luidt de stand:
1. Hans en Joke : 7 bezoeken
2. Mijntje en Janine : 6 bezoeken
3. Ex aequo Dick en Marijke, Bert en Engelien, Kirsty en Angus : 5 bezoeken

De jury houdt een kritisch oog gericht op Mijntje en Janine, die alweer een voorlopige boeking voor 2012 hebben aangekondigd. Ze zijn in een paar jaar tijd van de achtste via de vijfde naar de tweede plaats in categorie 2 doorgestoten, voorwaar, een mooie prestatie! Zij zijn tot nog toe ook nog de enige houder van de in een andere blog beschreven wisseltrofee “Naar Goeddunken van de Jury Uitgereikte Prijs voor een Opmerkelijke Prestatie met Betrekking tot het Kamperen in de Onmiddellijke Omgeving van Cormatin, Taizé en Ommelanden”, kortweg “NGJUPOPBKOOCTO”.

Meiden, ga zo door, en gij zult spinazie eten!

In een volgende blog zal ik zelf een nieuwe categorie in het leven roepen; daarover dus later meer.
Rest ons nog al onze kampeerders, en niet alleen de prijswinnaars van de geheel verzorgde zwemtocht naar Amerika, te bedanken voor het feit dat ze hier een fijne vakantie hebben doorgebracht (hopen we) en dat ze ons als campingbeheerders het nodige plezier hebben gegeven (weten we zeker).

Wie de stand van vorig jaar nog even wil bestuderen, kan hier klikken, en voor meer informatie betreffende onze camping en gîtes kan men hier terecht.

Some like it hot

Sue had besloten om iets te maken dat we al heel lang niet hadden gegeten. Toen we nog in Nederland woonden gingen we vaak op zaterdag bij Abdul, een Surinaams eethuis in Zoetermeer, een broodje kippenlevertjes scoren. Overheerlijk, en niet te krijgen in Frankrijk, althans niet hier in de buurt. Rond zeven uur ’s avonds hing er een prikkelende geur in de keuken; dat werd veroorzaakt door een Madam Janet peper die meegebakken werd met de levertjes. De scherpte van het gerecht was navenant, zo heet zelfs, dat Sue zelf het nauwelijks kon eten. En dan had ze de zaadjes nog wel weggelaten!
Als het over heet eten gaat, duikt er altijd wel een opmerking over de kwaliteit van Indiase restaurants hier in de buurt op. Een tijdje terug hadden we via Facebook gehoord, dat er een goed Indiaas restaurant in Chalon zou zijn. We waren er daarna een keer geweest, en hadden daar het buffet genomen onder het motto “dan proef je van alles wat”. Maar uiteraard geen echt hete gerechten, want dan schrik je Franse cliëntèle af. Het geheel was niet slecht, maar het was ook geen halleluja ervaring. En omdat we vandaag voor een wissewasje naar Chalon moesten, en de smaak van Madam Janet ons nog steeds op de lippen brandde, besloten we het nóg een keer te proberen, dit keer à la carte.
Het wissewasje ging over ca. € 7.00 die we werden verondersteld te betalen, en die kosten werden ten onrechte op ons verhaald. Volgens Michelin verspijker je om naar Chalon heen en terug te rijden ca. € 8.00 brandstof, dus of de expeditie economisch gezond was valt te betwijfelen. Maar, en dat geldt voor ons net als voor de Fransen, voor een goede lunch heb je slechts een heel zwak excuus nodig.
Mijn kennis van de Indiase keuken stamt uit mijn Singaporese tijd, die van Sue uit de restaurants die je in Engeland in elk gat vindt, en de ervaring opgedaan tijdens een Indiase vakantie. In Engeland, weet ik uit ervaring, is een Vindaloo zo ongeveer het heetste van het heetste, hoewel er ook nog zoiets bestaat als Phal, en dat is een nóg hetere curry. Op het menu van Bollywood waren de gradaties weer anders. Bij de hete curries was Madras de minst hete, Vindaloo heet en Jalfrezi het heetst. En omdat ik alléén uit de Maleisische keuken beef curries ken, terwijl je die bij Hindoes uiteraard niet kunt krijgen, was ik verbaasd dat er net zoveel verschillende garnalen-, kip-, lams- als beef curries op de kaart stonden. Maar alweer, waarschijnlijk waren de uitbaters van oorsprong moslims, en het eten van beef staat hen niets in de weg. Ik bestelde dus voor de verandering een boeuf Jalfrezi, en hoewel niet zo heet als de levertjes van gisteren, was dit de eerste curry die ik in een Frans restaurant at die het predikaat heet verdiende. Waarvan acte! En het rundvlees had de consistentie van een goede stooflap, en viel al uit elkaar als er met je vork alleen maar naar wees.
Ik heb dus inmiddels mijn eerste indruk herzien, en kijk er nu alweer naar uit wanneer we wéér een excuus hebben om naar Chalon te gaan. Uiteindelijk hebben we nu bijna alles “in de buurt”. Voor de Indiër kunnen we naar Chalon, voor een Chinees naar Mâcon. Alleen voor een Indische maaltijd moeten we wachten tot één van onze regelmatige gîtegasten weer eens een maaltijd meebrengt!

Voor onze eigen website klik hier.