woensdag 19 juli 2017

Dienstmededeling

Voor degenen die deze blog volgen, en denken hier ooit nog eens te komen kamperen heb ik een vervelende mededeling:
Sinds 1 mei 2017, aan het begin van het seizoen, hebben we besloten de camping te sluiten.
Het is één ding om familie en goede vrienden in je achtertuin te hebben staan met een tent, maar op den duur werden gasten waar we geen echte band mee hadden toch net iets te veel van het goede in diezelfde achtertuin.

Voltooid verleden tijd
De camping is als het goed is verdwenen van onze website en andere sites waar we adverteerden; we zijn zelfs op Google Maps niet meer aanwezig als Camping à la Ferme La Tuilerie.

Onze gîtes
Het goede nieuws is echter dat we wél open zijn voor gasten in onze 2 gîtes, waar we met alle liefde en plezier max. 2 gasten per gîte voor een periode van één of meerdere weken, bij voorkeur van zaterdag tot zaterdag, onder brengen!

Voor onze eigen website klik hier.

zaterdag 15 juli 2017

De kop is eraf!

Afgelopen weekend waren de eerste twee concerten in de serie "Guitares en Cormatinois", gehouden in de kleine romaanse kerk van Chazelle.
Het programma van het eerste concert had als titel "Brazil Brazil…." en werd uitgevoerd door zangeres Aurélie en gitariste Verioca.

Aurélia & Verioca
Zoals de naam van het programma al suggereerde bestond het repertoire uit Braziliaanse of op Braziliië geënte muziek: veel samba's en bossa nova's dus. En hoewel ik niet echt dol ben op dit soort dansmuziek zorgden beide Franse dames voor een plezierige avond. En dit is wat onze nep-krant over dit concert te melden had!

Duo Iberia
Het thema van het tweede concert was "Viva España" en werd gebracht door het Duo Iberia, bestaande uit de Franse gitarist Romuald Ballet-Baz en de Georgische zangeres Mariam Gueguetchkori. Het gekozen repertoire bevatte muziek van o.a. Purcell, Schubert, Albeniz, Granados en de Falla. Het was een uitstekend concert; de gitaar en de stem waren mooi op elkaar afgestemd, de paar solostukken voor gitaar werden ook uitstekend gespeeld, in één woord deze avond kon niet meer stuk.

De "echte" ster van de avond
Wie ieders hart stal was het drie en een half jarig zoontje van de artisten, die voorbeeldig stil op de voorste rij zat, aandachtig luisterend naar zijn ouders en even hard mee applaudisserend als de rest van de toehoorders. Toen hij tenslotte op het toneel werd gehaald door zijn moeder en één van de stukken ook nog mee bleek te kunnen zingen kreeg ook hij een warm applaus. Als toegift zong en speelde het duo de bekende aria "L'amour est un oiseau rebelle" uit Carmen van Bizet, waarna ook dit concert niet meer stuk kon. En dit is wat onze nep-krant over dit concert te melden had!

"Trio" Iberia
Morgen speelt Emmanuel Rossfelder met zijn kwartet, en ik ben dan ook zeer benieuwd of de vrijwilligers dat buiten de kerk zittend op het kerkhof moeten beluisteren, of dat er (bijvoorbeeld achter het altaar) nog een plaatsje voor ons wordt gevonden…

Voor onze eigen website klik hier.

zaterdag 1 juli 2017

Guitares en Cormatinois 2017

Ook in 2017 komt het festival "Guitares en Cormatinois" met een nieuwe editie. Met weinig oude bekenden weliswaar, maar wel met een aantal musici die hun sporen verdiend hebben, en niet alleen op nationaal niveau.
Een kort overzicht, met waar mogelijk een indicatie van wat er te verwachten valt.
Alle concerten worden gegeven in de kerk van Chazelle; de entree bedraagt € 20 per persoon per concert. Reserveren kan telefonisch, 03 85 50 19 06 of 06 88 40 91 73; dat kan overigens ook via ons: 03 85 50 19 55 of per e-mail cormatin71@gmail.com.

De kerk van Chazelle
Zaterdag 8 juli, 20h00
Aurélie & Verioca (zang, gitaar) met een programma van voornamelijk Braziliaanse muziek.

Zondag 9 juli, 17h30
Due Iberia (zang, gitaar) met een programma van voornamelijk Spaanse klassieke muziek, hoewel hun repertoire een ruime periode bestrijkt met ook niet-Spaanse componisten, zoals Purcell en Piazzola.

Rossfelder Guitar Quartet
zondag 16 juli, 17h30
Rossfelder Guitar Quartet (4 klassieke gitaristen). Rossfelder is een oude bekende van ons festival, en een grote publiekstrekker. Ze spelen een gevarieerd programma met composities voor klassieke gitaar. Wie zeker wil zijn van een kaartje doet er wijs aan te reserveren.

Zaterdag 22 juli, 20h00
Vassilena Serafimova & Stela Dinkova (marimba, gitaar). Wij hadden vorig jaar het voorrecht Serafimova in Cluny te zien spelen met een pianist, en als ze in Chazelle net zo speelt als in Cluny belooft dit een erg interessant concert te worden.

Serafimova in Cluny 2016
Zondag 23 juli, 17h30
Trio Tzigani (3 musici, viool, contrabas, gitaar en cimbalon) met zoals de naam van de groep al suggereert muziek met een zigeunerachtergrond. Ze spelen geen Hot Club de France muziek; hun muziek is meer geënt op de Balkan, hoewel met veel Hongaarse muziek.

De concertserie 2017
Voor onze eigen website klik hier.

zaterdag 17 juni 2017

Te laat, te laat sprak Winnetou

Rully, een plaatsje rond 50 km ten noorden van ons is bekend om zijn wijnen (voornamelijk witte Chardonnay) en zijn château.

Rully - Château
Rondom dit château wordt jaarlijks een "marche gourmande" georganiseerd waar ik al eens eerder een blog aan wijdde. Rully heeft 23 AOC wijngaarden die Premier Cru produceren.
Zodra je Rully binnenrijdt via de D981 staat op de kruising van deze weg en de wegen naar het centrum resp. het SNCF station een sculptuur getiteld "Le vigneron de Rully" van Alain Loget, een niet te missen roestvrij stalen standbeeld van een druivenplukker. Toch is dat niet de reden dat we af en toe naar Rully rijden.

Le vigneron de Rully
Le Creusot is de basis van de 241P17 (de Mistral), een fraaie compound stoomlocomotief van André Chapelon. Deze loc maakt jaarlijks een aantal tochten vanuit Le Creusot, o.a. naar Aix-les-Bains, Les Dombes, de Loire vallei en Zwitserland. Op sommige van deze ritten loopt de route via Chagny richting Chalon-sur-Saône, en bij Rully ligt een viaduct waar de trein onderdoor moet over een kaarsrecht baanvak.

Mistral - 2013
Na allerlei landkaarten (Michelin, IGN) bestudeerd te hebben zijn we tot de conclusie gekomen dat het viaduct bij Rully 's ochtends de beste kansen biedt om een goede foto van de aanstormende sneltreinloc te maken. Er is ruim parkeergelegenheid, het is er 's ochtends rustig qua verkeer, het viaduct heeft een soort trottoir, de trein heeft nog niet zijn vertragingen opgebouwd en de zon, als die schijnt, staat in de goede hoek.

Mistral - 2016
Het enige nadeel is dat we er de wekker voor moeten zetten om er rond 8h00 te zijn. Je wilt toch niet in de schoenen staan van de man die, zoals ons overkwam toen we na onze fotosessie terug naar de auto liepen, ons vroeg of de trein al langs was geweest? Fransen komen per definitie overal te laat voor, en dat is bij een etentje geen punt. Maar te proberen een sneltreinloc in te halen op wegen waar je max. 50, 70 of 90 km/h mag rijden is andere koek!
Voor onze eigen website klik hier.

zaterdag 3 juni 2017

Café du Centre - Cluny

Al heel lang lunchen we op zaterdag om de andere week bij "Café du Centre" in Cluny. Toen we er een paar weken geleden weer binnenstapten hing er een A4-tje aan de toog met de mededeling dat op 25 mei de laatste dag was; "Café du Centre" veranderde dan van eigenaar.

Café du Centre in betere tijden
We waren altijd zeer gecharmeerd van de atmosfeer daar; het was een typisch Frans (althans dat vonden wij), lawaaiig café-restaurant waar het op zaterdag rond lunchtijd altijd zo druk was dat je geen plaats kreeg als je niet gereserveerd had.
We waren dan ook zeer onaangenaam verrast toen we hoorden dat Manu mét zijn personeel vertrok, en dat de vorige eigenaar weer terug kwam.

Café du Centre - de tap
Niet dat we de vorige eigenaar niet konden zetten, maar gewoon omdat we erg goed met Manu en zijn staf op konden schieten. De reden van de verandering is voor mij als niet-commercieel denkende een raadsel, maar dat de hele zaak nogal vreemd verliep moge duidelijk zijn. Een aantal van de personeelsleden had ook onder de oude eigenaar gewerkt, en dat niemand van het personeel opnieuw voor die man wil werken geeft te denken. De zaak zou, omdat er moeilijk aan personeel te komen is, pas begin juni weer open gaan.

Café du Centre
Inmiddels is 1 juni verstreken, en gisteren, 2 juni dus, stond er een bestelbus voor de deur vol met kartonnen dozen; binnen waren een aantal mensen aan de gang met de inrichting. Maar goed, het restaurant is nog steeds niet open, misschien morgen?
Gelukkig kwamen we in de hoofdstraat in Cluny langs "La Nation", en we besloten daar dan maar een hapje te gaan eten.

Café du Centre, wachtend op betere tijden
Wie schetst onze verbazing dat de dienster van "Café du Centre", die we goed kenden, daar bediende? Weliswaar tijdelijk, ze sprong alleen even bij in "La Nation", maar het gaf toch een prettig gevoel van déja vu door Adeline bediend te worden….
Voor onze eigen website klik hier.

zaterdag 20 mei 2017

De Bresse savoyarde

De Bresse is een gebied dat traditioneel wordt opgedeeld volgens de regio waar ze deel van uit maken: de Bresse bourgignonne (Bourgogne), Bresse jurassienne (Jura) en de Bresse Savoyarde (Ain, historisch viel het gebied onder Savoie). Zowel de Bresse bourgignonne als de Bresse savoyarde kenmerken zich door een vlak landschap, met een eigen typische architectuur.

Typische Bressaanse boerderij met schoorsteen (Courtes)
De Bresse savoyarde, net aan de overkant van de Saône ten oosten van Mâcon is onder andere bekend om zijn cheminées sarrasines. Dit zijn doorgaans vreemd gevormde schoorstenen die de typische Bressanse boerderijen sieren. Vaak zijn ze uitgerust met en kruis, sommigen hebben de vorm van een kleine klokkentoren,een minaret of een mausoleum.

Typische Bressaanse boerderij met schoorsteen (St-Cyr-sur-Menthon)
De naam verwijst overigens niet naar de Saracenen (een Arabisch volk; het woord wordt vaak gebruikt om de Turkse indringers aan te duiden); Sarrasin werd in het Frans ook gebruikt voor meer algemeen "vreemd, typisch". De Bresse kent een aantal openlucht musea, zoals die in Courtes en Saint-Cyr-sur-Menthon, waar een overzichtskaartje te krijgen is met waar dit soort schoorstenen te vinden zijn.

De veemarkt in St-Denis-lès-Bourg (Sue Nixon)
Bourg-en-Bresse (een uurtje met de auto), de hoofdstad van het departement Ain (01) en het hart van de Bresse mag bogen op de grootse (rund)veemarkt van Frankrijk. Omdat ik als kind graag over de veemarkt in mijn geboorteplaats rondscharrelde wilde ik deze (ochtend)markt ook wel eens bekijken. De markt ligt in een voorstadje van Bourg, Saint-Denis-lès-Bourg, en het doet zijn roep eer aan. De koeien, stieren en kalveren zijn keurig verzameld binnen hekken, een compartiment voor elke soort (dus vaarzen, pinken, melkkoeien, fokvee, en hoe die beesten verder ook mogen heten).

Monastère Royal de Brou - Bourg-en-Bresse
De verkoop gaat nog steeds ouderwets met loven en bieden tussen de boeren. De geur, het geloei, het lawaai van de kooplui en boeren gaf me weer dat gevoel dat ik ook had op e Delftse veemarkt. En, vreemd genoeg, waren de gangpaden tussen de compartimenten zo niet brandschoon, dan toch wel goed schoon, iets dat ik niet zo gauw associeer met veemarkten.
Men mag overigens Bourg niet verlaten zonder een bezoek te hebben gebracht aan het Monastère Royal de Brou, een klooster dat uit de vroege 16de eeuw stamt en dat werd gebouwd door Margareta van Oostenrijk (ooit landvoogdes van de Nederlanden).

Monastère Royal de Brou - Bourg-en-Bresse
De kerk is een juweeltje van flamboyante gotiek, gebouwd door de Vlaamse bouwmeester Loys van Boghem, terwijl de praalgraven van Margareta van Bourbon, Margareta van Oostenrijk en Philibert II de Schone van Savoye op naam staan van de Vlaming Jean van Roome. Naast de overweldigende architectuur huisvest het klooster een museum, en heeft drie kruisgangen, die wat saai aandoen in vergelijking tot de kerk.

Monastère Royal de Brou - Bourg-en-Bresse
Voor onze eigen website klik hier.

zaterdag 6 mei 2017

Ongewenste of onverwachte gasten

Af en toe vinden we wat vreemde zaken in de tuin of rond het huis.

Gevonden voorwerp
Soms zijn dat keutels die we niet thuis kunnen brengen, soms gaat het om overduidelijk vogelpoep die slecht weg te boenen is, soms is dat een stuk reptielenhuid dat ergens in de tuin rond slingert.
Meestal kom je er na verloop van tijd wel achter om wat voor dieren het gaat, maar niet altijd. En aangezien we geen camera's rond het huis hebben, blijft het vaak wachten op een toevallige ontmoeting.

Vos
Op een ochtend zagen we, terwijl ik de afwas deed opeens een volwassen vos in de tuin rondscharrelen. En voordat die ons in de gaten kreeg en de benen nam, hebben we daar nog wat foto's van kunnen maken.

Er staat een koe in de tuin...
Bij een andere gelegenheid vonden we koeienvlaaien in de tuin. Het was wel duidelijk van wie die afkomstig waren, maar hoe die koeien in de tuin terecht waren gekomen wisten we uiteraard niet. Die bleken later, tijdens een tweede invasie via een gebroken stuk afrastering, keurig verborgen tussen de bramenstruiken de tuin binnen te zijn gewandeld.

Ooievaar
De ooievaars die voorheen op een schoorsteen van het château in Cormatin bivakkeerden tot ze daar na een aantal jaren door de kastelein werden verjaagd maakten ook nog wel eens een tussenlanding bij de vijver in ons weiland.
Everzwijn (opgezet, op de markt in Louhans)
Daarnaast zijn we 's avonds heel laat wel eens een wild zwijn met een aantal jongen tegen gekomen, maar dan heb je a) niet altijd een camera bij je, b) is het vaak te donker voor een foto en c) ben ik wel zo'n angsthaas (die zijn hier ook vrij zeldzaam) dat ik niet een mogelijk agressieve zwijnenzeug onrustig wil maken.

Er staat een ree voor het hek....
Ook zien we wel eens wat reeën rond springen, maar die laten zich wijselijk doorgaans alleen buiten het jachtseizoen zien. De enige ree die wij ooit hebben kunnen "schieten" zagen we op een wintermorgen in 2007 (tijdens het jachtseizoen overigens) bij het hek bladeren eten.

Geelgroene toornslang
En de slangenhuiden? Die vinden we inderdaad wel eens. Er komen hier vrij grote, overigens niet giftige slangen voor, die zich nuttig maken met het vangen en eten van klein ongedierte, zoals muizen. Het gaat dan doorgaans om de geelgroene toornslang.

Dode das
Dassen zitten hier ook, maar die hebben we helaas alleen dood langs de wegen zien liggen. De enige niet dode dassen die we tot nog toe ooit zijn tegen gekomen zijn doorgaans rond iemands nek geknoopt.

Voor onze eigen website klik hier.

zaterdag 22 april 2017

Illustrated classics

Amerikaanse uitgave
Ik zou niet goed weten of je over Illustrated classics kunt zeggen "Wie is er niet groot mee geworden?", zoals dat met Calvé pindakaas volgens de reclamemakers zeker wel het geval is. Voor mij geldt dat in elk geval wel. Ik mocht als kind een heel enkele keer een stripboek van een vriendje lenen, en dat was dan Eric de Noorman of Lucky Luke, of iets soortgelijks. Mijn ouders fronsten dan hun wenkbrauwen, want stripboeken waren verderfelijk voor de jeugd van toen. De remedie van mijn ouders was een bibliotheeklidmaatschap, waar je razend spannende boeken als "Daantje" of "Okkie Pepernoot" kon lenen. Dat leek heel even leuk, tot ik er achter kwam dat er boeken waren die veel spannender waren dan de genoemde: Pim Pandoer, De Vijf van Enid Blyton, Arendsoog en Witte Veder, de Karl May boeken over Winnetou en Old Shatterhand…. Maar die werden nog niet geschikt geacht voor mijn leeftijdsgroep. Gelukkig kon ik zulke boeken wel stiekem lenen van vriendjes met ruimdenkender of minder oplettende ouders. Op die manier kwam ik in aanraking met "Illustrated Classics".

Nederlandse uitgave
Ik wist toen uiteraard niet dat dat een oorspronkelijk Amerikaanse reeks was met in stripvorm geïllustreerde vertalingen van werken uit de wereldliteratuur, die ook in Nederland werd vertaald en uitgegeven. Ik kan me er verder niet veel meer van herinneren, maar titels als "Robinson Crusoe" en "Moby Dick" staan me nog vaag voor de geest. Op die manier kwam ik in elk geval in aanraking met wereldliteratuur, zij het dan in zeer gecondenseerde stripvorm. Op latere leeftijd haalde ik de schade in door het lezen van de volledige boeken.
Enkele weken terug kwam ik niets vermoedend de Tabac in Cormatin binnen lopen om een krantje te kopen toen ik stom verbaasd een stripuitgave van "De reis om de wereld in 80 dagen" zag liggen, een uitgave in het Frans uitgegeven door Le Monde.

Franse uitgave
Aangezien ik stripboeken leuk vind, en ook niet vies ben van Jules Verne kocht ik dat boek een las het in een adem uit. Het bleek dat Le Monde een serie op stapel had staan waarvan dit het eerste deel was; deel 2 was "Schatteneiland", deel 3 "De klokkenluider van de Notre Dame". Achterop stond een overzicht van de nog te volgen delen, en de serie bleek heel veel te lijken op een gemoderniseerde heruitgave van Illustrated Classics, maar dan in kleur en op stripboekformaat. Als je een boek in het Frans wilt lezen, en je kunt kiezen tussen een stripboek in twee delen van 48 pagina's per deel (zoals "Les Miserables") of de oorspronkelijke Franse uitgave van zeg maar rond 1200 pagina's, dat ook nog eens bol staat van de passé simple, is de keus niet zo moeilijk. Het enige dilemma waar ik wel echt mee zit, of ik de hele serie (29 delen) zal aanschaffen à € 9.00 per deel, of dat ik de boeken waar ik niet echt om zit te springen ("Jungle book", "De laatste der Mohicanen") zal laten vallen. Als fervent verzamelaar ben je toch gauw geneigd om dan maar voor de hele serie te gaan…..

De eerste drie delen van de serie van Le Monde
Voor onze eigen website klik hier.

zaterdag 8 april 2017

De gemeenschap van Taizé

De klokken van Taizé
Elke ochtend maken de klokken van Taizé me wakker. Eén klok luidt om kwart voor acht gedurende ongeveer vijf minuten om de monniken te manen tot hun ochtendgebed. Om kwart over acht beginnen de echte klokken te luiden, en gedurende vijftien minuten roepen die de gelovigen op tot de ochtenddienst. Als de klokken ophouden weet ik dat ik op moet staan. ‘s Middags luiden ze nog een keer van kwart over twaalf tot half een, en dan weet ik dat ik de lunch op tafel zou moeten hebben staan; als we nog niet gegeten hebben als de klokken ‘s avonds luiden (rond kwart over acht) dan weet ik dat ik achter loop met het avondeten. Dat was wat Taizé betekende voor mij toen ik hier kwam wonen.
Rond de Paasdagen van 2006 zijn wij een keer naar Taizé geweest om te kijken wat zich daar nou precies afspeelde, en we waren hoogst verbaasd over het feit dat er zo veel jongeren rond liepen. We hadden nooit gedacht dat Taizé zo’n grote aantrekkingskracht uitoefende op jongeren; het geheel deed denken aan wat je hoort over de volksmassa’s die in de middeleeuwen deelnamen aan de grote pelgrimstochten naar Rome, het Heilige Land of Santiago de Compostella.
Wij zijn toen niet naar een dienst geweest, want dat leek ons een beetje voyeuristisch; het was uiteindelijk toch iets voor jonge mensen, of niet soms? Maar ik wilde toch eigenlijk wel naar een dienst, al was het maar om het één keer te beleven; ik durfde echter niet alleen. In juli van hetzelfde jaar stond er een echtpaar op onze camping. Zij was al eerder in Taizé geweest en wilde nog een keer naar een dienst, maar hij kon er toen niet toe gebracht worden om mee te gaan. En zij durfde niet alleen. Eindelijk, daar lag dus mijn kans! Op een mooie vrijdagavond in juli wandelde ik samen met Ans de heuvel op richting Taizé voor mijn eerste dienst daar.

Een dienst in Taizé - Foto © Arnd Waidelich

De diensten zijn een mengeling van gezang en stilte. Van het gezang gaat een zekere betovering uit, sommigen zouden misschien zeggen een soort bedwelming. Voor de jonge pelgrims van over de hele wereld vandaan moeten de liederen dusdanig eenvoudig zijn dat iedereen mee kan zingen. Er worden verschillende talen gebruikt; Latijn, Duits en de een of andere Slavische taal zijn de meest voorkomende, maar er zijn ook Franse, Engelse en Spaanse liederen en heel af en toe zelfs een Nederlands lied.
Elk gezang heeft twee coupletten en die worden een aantal keren herhaald gedurende ongeveer een of twee minuten. Er zijn vierstemmige liederen, eenstemmige canons en gezangen waar een monnik of een zuster (van een ander klooster dichtbij Taizé) het couplet zingt, waarbij de gemeente met het refrein antwoordt. Het is niet ieders smaak, maar ik vind ze ontzettend mooi en meditatief en ik geniet van het zingen terwijl ik deel uit maak van zo’n grote massa. Tijdens elke dienst wordt er ook vijf minuten stilte gehouden. Het is indrukwekkend te zien hoe zo veel mensen (in de zomer zijn er door de week rond zesduizend jongeren, en op zondag, de wisseldag, twee maal zoveel!) zo stil kunnen zijn, en nog wel voor zo lang.
Aardewerk gemaakt door de broeders van Taizé
Nadat aan het eind van de dienst de monniken vertrokken zijn, gaat het zingen gewoon door totdat iedereen uitgezongen is en ik heb gehoord dat dat op een vrijdag- of zaterdag“avond” uit kan lopen tot in de vroege uurtjes van de volgende dag.
De vrede in zo’n dienst raakt je; je kunt het bijna voelen, en ik begrijp goed waarom mensen jaar in jaar uit naar Taizé komen om een klein beetje van dat gevoel mee terug naar huis te nemen. Dit is helemáál niet alleen voor jongeren; iedereen is welkom en iedereen kan daar profijt van hebben. Een aantal van de gasten in onze gîtes (vakantiehuisjes) of op onze camping komen speciaal voor Taizé, en willen één of twee diensten meemaken, terwijl ze gedurende de rest van hun vakantie genieten van de meer wereldlijke zaken die onze regio te bieden heeft. Maar ook sommige van onze andere gasten, die hier in eerste instantie alleen komen voor een fiets- wandel- of luiervakantie raken gefascineerd door wat zich op Taizé afspeelt.
Uit ervaringen van deze gasten is ons gebleken dat niet alleen religieus bewogen mensen zich thuis voelen in Taizé; sommigen zijn diep onder de indruk van de muzikale inhoud, of meer prozaïsch, van de perfecte organisatie van het geheel of van de kwaliteit/prijs verhouding van het door de monniken vervaardigde aardewerk.

Herdenking moord op Frère Roger 5 jaar geleden en zijn aankomst in Taizé 70 jaar geleden (2010)
Tenslotte : we krijgen heel vaak vragen over hoever het lopen of fietsen is naar Taizé of Cormatin vanaf La Tuilerie. Ik heb dat één keer uitgezocht voor een aantal alternatieven, en in een fotoalbum geplaatst. De diverse routes worden zichtbaar door hier te klikken.

Tekst Sue Nixon

Voor onze eigen website klik hier.

zaterdag 25 maart 2017

Wandelen op en rond de Balades Vertes

Onlangs heeft het Département Saône-et-Loire (Bourgogne du Sud) het project van de Balades Vertes afgerond; een groot aantal bewegwijzerde wandelcircuits door het hele Département (71).
Samen met de door mij al eerder genoemde Voie Verte (zie aldaar) vormt dit geheel een Mekka voor wandelaars die de stoute schoenen aan durven trekken en deze kant op komen.
In de hoofdstad van ons Canton, Saint-Gengoux-le-National, en 's zomers in Cormatin heeft het Office de Tourisme een boekje met wandelingen beschikbaar met een beschrijving van de Balades Vertes die liggen tussen de stroomgebieden van de Guye en de Grosne. Het boekje heet "Guide les Balades Vertes entre Grosne et Guye" en bevat 26 Balades balisées. Het boekje kost €8.00, en de wandelingen zijn ook los te koop à € 2.00. Alle bordjes, maar ook de richtingaanduidingen op hekken, muren en palen zijn uniform uitgevoerd in groen ..... nee, dus, in geel! Maar ze zijn wel duidelijk. Klik hier voor een album met wat meer foto's van de Balades Vertes.

Rustpauze langs de Balades Vertes
Een groot aantal communes die aan of rond de Voie Verte liggen, hebben hun eigen startpunt voor een aantal wandelingen. Dat startpunt wordt duidelijk aangegeven op grote borden met “Randonnée - Balade Verte” langs de wegen. Bij het startpunt is een parkeerplaats, en staat een kaart met een overzicht van de te volgen routes.De routes hebben een nummer (CO1, CO2 voor Cormatin bijvoorbeeld, TA1 voor Taizé).
Voor degenen die niet de getreden paden willen volgen, zijn de uitstekende gedetailleerde IGN kaarten uit de Série Bleue (1:25000) onontbeerlijk.
Eén van de Grandes Randonnées loopt vlak bij Cormatin langs (GR76A), en Cluny is een bekend instappunt voor degenen die een pelgrimage naar Santiago de Compostella willen maken.
En tenslotte worden er van het vroege voorjaar tot in de herfst in bijna elke commune randonnées georganiseerd. Ook dat zijn uitgezette wandelingen, waarbij de route doorgaans met pijlen in diverse kleuren op de grond wordt aangeduid. Deze wandelingen variëren in lengte, van zeg 8 km tot 30 km. Op strategische punten zijn ravitailleringsplaatsen, waar doorgaans een stuk belegd stokbrood en een glas wijn wordt verstrekt. En dat alles is bij de prijs van de randonnée inbegrepen. De prijzen variëren meestal per afstand, en liggen tussen de €3.00 en €10.00.

We krijgen heel vaak vragen over hoever het lopen of fietsen is naar Taizé of Cormatin vanaf La Tuilerie. Ik heb dat één keer uitgezocht voor een aantal alternatieven, en in een fotoalbum geplaatst. De diverse routes worden zichtbaar door hier te klikken.

Voor onze eigen website klik hier.

zaterdag 11 maart 2017

Fietsen op of rond de Voie Verte

De Voie Verte (het Groene Spoor) is een fietspad dat ruwweg van noord naar zuid door Saône-et-Loire (71), Zuid-Bourgondië loopt. In het midden van de negentiger jaren besloot de “regering” van Saône-et-Loire om het voormalige spoorwegtracé tussen Chalon-sur-Saône en Mâcon te asfalteren, en de voormalige stations om te bouwen tot service stations. Dit concept had zoveel succes, dat de oorspronkelijke 70 km fietspaden inmiddels zijn uitgebreid tot een netwerk van fietspaden met een lengte van 320 km, met 28 extra boucles of circuits met een totale lengte van ca. 730 km. De paden lopen niet alleen over oude spoorlijnen, ook jaagpaden langs kanalen werden omgebouwd, en er zijn ook fietspaden speciaal aangelegd als verbindingsweg tussen de diverse netwerken.
De boucles beginnen en eindigen allemaal op de Voie Verte en zijn bewegwijzerd. Elke boucle heeft een moeilijkheidsgraad, variërend van 1 (een makkie) tot 4 (hard werk). Op een aantal plaatsen, zoals op de voormalige stations van Cluny en Saint-Gengoux-le-National, bij het Office de Tourisme in Saint-Gengoux-le-National en bij de Camping "Le Hameau des Champs" in Cormatin zijn fietsen te huur voor de ongelukkigen die geen fiets bij zich hebben.

De Voie Verte bij Chazelle
Daar hangt overigens wel een prijskaartje aan. De fietsen zijn te huur voor 1 of 2 uur, voor 1, 2 of 4 dagen, of voor een week. De prijs hangt af van de tijdsduur, maar om een idee te geven: de huurprijzen liggen in Cormatin in de orde van grootte van ca. €20 per dag tot ca. €65 per week. Daarenboven wordt er ook nog een borgsom gevraagd van €250, maar géén van onze gasten heeft dat ooit hoeven betalen, althans niet in Cormatin.
Wij adviseren onze gasten dan ook altijd, indien mogelijk zelf fietsen mee te brengen. Klik hier voor een album met wat meer foto's van de Voie Verte.

Het concept van de Voies Vertes reikt tegenwoordig aanzienlijk verder dan Saône-et-Loire. Er zijn concrete plannen om de fietspaden van Bourgogne en Rhône aan elkaar te knopen, en op dit moment kan men een Tour de Bourgogne fietsen van ca. 600 km, in de nabije toekomst zelfs van 800 km.
De Voie Verte loopt op ongeveer 2 km vanaf La Tuilerie, en de boucles 10 en 10 bis (de Romaanse kerken route) lopen bijna langs ons huis (op 200m).

De Voie Verte tussen Cormatin en Cluny
Fietsen hoeft zich overigens niet te beperken tot de fietspaden. De secundaire wegen in dit deel van Bourgogne zijn erg rustig, en bovendien geldt de Franse verkeersregel, dat een automobilist 1.5 m afstand moet houden tijdens het inhalen. En de meeste Fransen houden zich ook aan die regel. De enkele keer dat iemand de vouwen uit je broek rijdt, wordt doorgaans veroorzaakt door een inhaalmanoeuvre van een Nederlandse automobilist. Als ik naar Cormatin fiets om brood te halen, ga ik altijd over de “grote” weg (D981). Het gebeurt regelmatig dat ik een hele sliert auto’s achter me heb, omdat ze domweg niet mogen, en dus niet kunnen inhalen.
Langeafstandsfietsers kennen ongetwijfeld de boeken “Onbegrensd fietsen van Amsterdam naar Barcelona”, waarbij deel 1 eindigt en deel 2 begint in Cluny. Wij hebben inmiddels al een aantal fietsers die deze tocht maakten hier tijdelijk gehuisvest gehad.
En tenslotte worden er van het vroege voorjaar tot in de herfst in bijna elke commune randonnées georganiseerd. Dat zijn uitgezette tochten voor VTT's (mountainbikes), waarbij de route doorgaans met pijlen in diverse kleuren op de grond wordt aangeduid. Deze tochten variëren in lengte, van zeg 30 tot 50 km. Op strategische punten bevinden zich ravitailleringsplaatsen, waar doorgaans een stuk belegd stokbrood, fruit en een glas wijn wordt verstrekt.

En dat alles is bij de prijs van de randonnée inbegrepen. De prijzen variëren meestal per afstand, en liggen tussen de €5.00 en €10.00.
Degenen die meer passief plezier hebben in fietsen, kunnen geluk hebben. In 2007 kwam de Tour de France door Cormatin, en enkele weken terug scheurde de Route de Saône-et-Loire door onze commune. Mâcon en Tournus zijn ook al eens etappeplaatsen van de tour geweest. In 2013 sloeg de Tour Bourgondië volledig over. Dus ook voor toeristen die wat passiever ingesteld zijn, kan deze omgeving nog wat te bieden hebben!


We krijgen heel vaak vragen over hoever het lopen of fietsen is naar Taizé of Cormatin vanaf La Tuilerie. Ik heb dat één keer uitgezocht voor een aantal alternatieven, en in een fotoalbum geplaatst. De diverse routes worden zichtbaar door hier te klikken.

Voor onze eigen website klik hier.

zaterdag 25 februari 2017

Een dagje Brionnais

Brionnais
De Brionnais is een streek in de zuidwest hoek van Bourgogne, min of meer begrensd door Charolles en Digoin in het noorden en Chaufailles en Iguerande in het zuiden. Het gebied is heuvelachtig, bebost met veel weidegrond en alleen de westzijde is vlak omdat zich daar het dal van de Loire bevindt. We komen regelmatig in de Brionnais, om uiteenlopende redenen.

Saint-Christophe-en-Brionnais - Markt
Zeker niet de onbelangrijkste reden voor een dagje Brionnais is de wekelijkse veemarkt (op woensdag, de hele dag) in Saint-Christophe-en-Brionnais. Hoewel de ouderwetse handje-klap markt langzaam tot het verleden begint te behoren is het nog steeds een zéér druk bezochte markt. Het deel buiten waar de koeien nog ouderwets verhandeld worden slinkt ten gunste van de verkoop in een ring, waar de koeien binnen worden geleid, waar hun gewicht en afkomst op schermen te volgen is en waar de boeren elektronisch een bod uit kunnen brengen.

Saint-Christophe-en-Brionnais - Veiling
Het lijkt het meeste op een moderne Nederlandse groente- of bloemenveiling. Op marktdag hebben alle restaurants in het stadje een menu du marché op de kaart staan, waar je voor een zéér redelijke prijs (rond de € 15 pp) een hoofdgerecht, een kaasplateau en een toetje krijgt en waar je doorgaans bij de boeren die even een eetpauze nemen en voorrang krijgen bij de bestellingen, aan tafel aanschuift. En hoewel we de markt inmiddels wel gezien hebben, gaan we nog steeds graag naar de Brionnais, al was het alleen maar voor een eerste klas steak-frites in Saint-Christophe.

Saint-Christophe-en-Brionnais - Lunch
Uiteraard maak je niet een tochtje van ongeveer een uur alleen maar voor een goede lunch. De Brionnais heeft een groot aantal steden en dorpen met bijzonder interessante romaanse kerken, sommigen met een crypte, anderen met bijzondere gebeeldhouwde kapitelen, weer anderen met een fraai timpaan boven de ingangsdeur.

Anzy-le-Duc - kapiteel
Het voert te ver om alle kerken die de moeite waard zijn te noemen; hieronder wel enkele hoogtepunten.
Dat zijn onder andere Paray-le-Monial, Anzy-le-Duc, Semur-en-Brionnais, Montceau-l'Etoile, Varenne-l'Arconce, Saint-Germain-en-Brionnais, Bois-Sainte-Marie, Saint-Laurent-en-Brionnais, Châteauneuf, Iguerande, Charlieu (42) en Neuilly-en-Donjon (03).

Neuilly-en-Donjon (03) - Timpaan
Degenen die een tocht willen maken langs de romaanse kerken kunnen de bordjes "Circuit des églises romanes du Brionnais" volgen, een tocht waarvan een gedetailleerde beschrijving te vinden is op de site "Le site sur l'Art Roman en Bourgogne".

Voor onze eigen website klik hier.

zaterdag 11 februari 2017

La Rochepot

La Rochepot
De naam alleen al is een blog waard! De heerlijkheid La Roche de Nolay werd in 1403 gekocht door Régnier Pot, en diens familienaam werd aan de plaatsnaam toegevoegd. Vandaar dus, met dank aan Wikipedia.

La Rochepot
Het plaatsje La Rochepot ligt niet ver van Beaune af, en hoewel Beaune een volledige dag uit meer dan waard is, is het zeker de moeite waard er een klein uurtje vanaf te snoepen voor een bezoek aan het Château de Rochepot, fraai gelegen op een rots boven het dorp.

La Rochepot
Het was oorspronkelijk een elfde-eeuws kasteel, herbouwd in de dertiende, grotendeels afgebroken in de negentiende en opnieuw herbouwd in vijftiende-eeuwse stijl aan het eind van de achttiende en het begin van de twintigste eeuw.

La Rochepot
Het kasteel is privé bezit, maar is geopend voor het publiek. Niet alleen het interieur is de moeite waard, ook de dakbedekking bestaande uit geglazuurde gekleurde Bourgondische dakpannen geeft het geheel een heel apart cachet. Vanaf het kasteel heeft men een fraai uitzicht op onder andere het kerkhof van La Rochepot met de romaanse kerk Notre-Dame (op zich ook een bezoek meer dan waard).

La Rochepot
Wie dus richting Beaune gaat en de verleiding van een fraai kasteel niet kan weerstaan, wordt warm aanbevolen in de buurt van Nolay de bordjes richting La Rochepot te volgen.

Voor onze eigen website klik hier.

zaterdag 28 januari 2017

Kastelen in alle soorten en maten

Als je het woord Château gebruikt denken de meeste Fransen hier niet aan een slot zoals het Muiderslot, maar aan een plek waar prestigieuze wijn vandaan komt.

Château de Cormatin
Dat soort châteaux vind je te kust en te keur in Bourgogne, maar ook van de andere soorten châteaux is er wel het een en ander te vinden.
Om dichtbij huis te beginnen: het Châteaux de Cormatin is een fraai 17de eeuws kasteel met een prachtige tuin en een fraai interieur. Hoewel bewoond zijn een groot deel van het kasteel en de tuinen te bezichtigen.

Château de Cormatin
Wat verder weg, in de Brionnais, ligt het Château de Drée, ook 17de eeuws, te bezichtigen met fraaie Jardins à la française. Bovenstaande kastelen zijn nooit gebouwd met het idee een belegering te doorstaan.
Voor verdedigbare kastelen (een burcht of een slot) gebruiken de Fransen het woord château fort. Een aantal van dit soort burchten, vervallen tot ruïnes zijn weliswaar benaderbaar, maar niet te bezichtigen, zoals o.a. de kastelen van Lournand, Sigy-le-Châtel, Bissy-sur-Fley.

Château de Brancion
De burchtruïne van Brancion daarentegen is wel te bezichtigen en de moeite waard.
Saône-et-Loire kent ook een aantal (te bezichtigen) burchten die nog min of meer of helemaal in tact zijn. Twee fraaie voorbeelden daarvan, in de buurt van Mâcon zijn Berzé-le-Châtel, hoog gelegen en uitkijkend over de Grosne vallei en Pierreclos, dat naast een château fort ook een wijnkasteel is. Het kasteel zelf is te bezichtigen, voor een wijnproeverij moet apart betaald worden.

Berzé-le-Châtel
Bij Couches ligt het kasteel van (althans volgens een legende) Margaretha van Bourgogne. Het kasteel is deels te bezichtigen, is deels logies en ontbijt, en biedt wijnproeverijen aan. En tenslotte is er ook nog het kasteel van de hertog en hertogin van Bourgogne (Karel de Stoute en Margaretha van Vlaanderen) in Germolles, vlakbij Mellecey.
Hoewel oorspronkelijk een château fort van de heren van Germolles, werd het in de 15de eeuw gebruikt als plezierslot door Karel de Stoute en zijn vrouw.

Château de Couches
Ook voor dit overzichtje geldt dat het niet pretendeert compleet te zijn, het geeft slechts een kleine indicatie van wat er in dit opzicht in Saône-et-Loire te vinden is.

Voor onze eigen website klik hier.