zaterdag 9 september 2017

Klank-en-lichtspel

De gevel bij daglicht
Bourg-en-Bresse (Ain, 01) had dit jaar voor het eerst op een aantal zomeravonden een klank en lichtspel georganiseerd. Het aardigste leek ons de vertoning die geprojecteerd zou worden op de façade van het Monastère Royal de Brou, een fraai gotisch gebouw met een spierwitte, hoewel fraai gebeeldhouwde gevel.
Verder zou er nog iets dergelijks plaats vinden in het centrum van Bourg, op de gevels van het Hôtel de Ville en die van de schouwburg. omdat de laatste twee nogal ver van de eerste locatie af lagen besloten we alleen de voorstelling bij Brou te bekijken.

Klank-en-lichtspel
Daar kwam nog bij dat Bourg een kleine anderhalf uur van ons af ligt, en ondanks dat we gewacht hadden tot in begin september de voorstelling niet pas om 22h00 begon maar al om 21h00, werd het geheel toch nog een avondvullende zaak.

Klank-en-lichtspel
We vertrokken om 18h45, en waren dus ruim op tijd in Bourg. En aangezien er een café-restaurant vlak voor het klooster ligt, werd het een comfortabel schouwspel, achter een glaasje wijn.

Klank-en-lichtspel
Het enige vervelende bij dat soort dingen is dat er altijd wel een paar personen zijn die pontificaal op een muurtje gaan zitten vlak voor je tafeltje.
Buiten de vrij geijkte projecties (bloemen in allerlei kleuren, onderdelen van de gevel verlicht in diverse kleuren) werd er ook aandacht besteed aan de opdrachtgevers tot de bouw van het klooster, de middeleeuwse geschiedenis en aan de manier waarop in de middeleeuwen zo'n gebouw werd opgetrokken.

Klank-en-lichtspel
De voorstelling duurde een goed kwartier, en vooral de projectie van de bouw van het klooster vond ik erg interessant. En hoewel we pas rond 22h45 weer thuis waren, was ik toch wel tevreden dat we die "lange" tocht gemaakt hadden alleen voor deze voorstelling.

Klank-en-lichtspel
Voor onze eigen website klik hier.

zaterdag 26 augustus 2017

Een facelift

Église de la Réconciliation
Taizé heeft twee kerken: de grote Église de la Réconciliation en de kleine Église romane Sainte-Marie-Madeleine. Beiden zijn in gebruik bij de internationale christelijke oecumenische kloostergemeenschap van Taizé. De kleine kerk wordt nauwelijks meer voor kerkdiensten gebruikt; alleen rond oud en nieuw, als er bijna geen mensen in Taizé zijn houden de monniken er een paar diensten.

Église romane Sainte-Marie-Madeleine
Vanwege mij interesse in romaanse architectuur was ik al een aantal malen in de Sainte-Marie-Madeleine geweest. Het probleem van die kerk was tweeledig. Hoewel de kerk niet echt in gebruik is, wordt hij bijna altijd bevolkt door een aantal Taizégangers, die juist die kerk gebruiken om te mediteren. Om die reden is het zeker 's zomers bijna onmogelijk wat foto's van het interieur te maken zonder dat er ook mensen in beeld zijn.

Kerk voor de renovatie (met flits)
Daarnaast had de kerk meer weg van een grafkamer dan van een kerk. De muren waren in een stemmig donkergrijs, tegen zwart aan gepleisterd, en de ramen waren klein en niet bepaald lichtdoorlatend, zodat je er a) zonder flits bijna niet kon fotograferen en b) je er nauwelijks kon rondlopen zonder in het donker je nek te breken over de al dan niet bemande of bevrouwde gebedsbankjes die de Taizégangers rond hadden laten slingeren. Al met al voelde ik me nooit prettig in die kerk.

Kerk na de renovatie (zonder flits)
Toen ik laatst toch nog weer eens de kerk binnen dook was de verrassing dan ook groot; er was stevig gerenoveerd, er stond nieuw meubilair en de muren hadden nu een kleurtje gekregen. In één woord: de kerk was van grafkamer weer getransformeerd tot kerk.
En hoe stond dat ook alweer in de bijbel? “En God zeide: Er zij licht; en er was licht. En God zag, dat het licht goed was, en God maakte scheiding tussen het licht en de duisternis”. Nou, dat heldere idee hadden ze in Taizé ook wel eens wat eerder kunnen krijgen!

Kerk na de renovatie (zonder flits)
Voor onze eigen website klik hier.

zaterdag 12 augustus 2017

Les Grandes Heures de Cluny

Ik had een jaar geleden ook al eens een blog over Les Grandes Heures de Cluny geschreven.
Dit jaar was de programmering anders in vergelijking met vorige jaren.

Quatuor Morphing - Farinier
Waren er toen zes (vorig jaar zelfs zeven) concerten binnen de serie, dit jaar bestond het festival 50 jaar en had men besloten om naast het "normale" festival een tweede "off" festival te laten draaien, met vier gratis concerten. Wordt het eerste festival gefinancierd door subsidies voor Les Grandes Heures, recettes en sponsorgiften, het "off" festival (Les Grandes Minutes de Cluny) komt volledig voor rekening van de gemeente Cluny.

Sergei Nakariakov & Maria Meerovitch - Farinier
Aangezien ik geen muziekrecensent ben zal ik me beperken tot de hoofdlijnen van het gebodene.
Het echte festival wordt altijd geopend in juni met een presentatie van wat er aan zit te komen. Dat is gratis en werd dit jaar muzikaal verlucht door het (saxofoon) Quatuor Morphing.

Tsjaikovsky avond - Cloître
Eind juli volgde het eerste concert met een Tsjaikovsky avond (viool concerto en vierde symfonie) door het Symfonieorkest van Briansk met Elsa Grether – viool.
In augustus werden er vijf concerten gegeven.
Olivier Charlier - viool, Aurélien Pascal - cello en Olivier Gardon – piano speelden Schubert, Popper en het "Aartshertog" trio van Beethoven.
Nicholas Angelich – piano speelde de "Waldstein" sonate van Beethoven en twee series variaties van Brahms en Haydn.

Aartshertog trio - Farinier
Vervolgens was er een zeer gevarieerd concert gegeven door de Russische trompettist Sergei Nakariakov en pianiste Maria Meerovitch, met werk van o.a. Tsjaikovsky, Schubert, Mozart, Schumann en Skrjabin.
Nog te gaan zijn het Stabat Mater van Pergolesi en een moderne versie daarvan van Lacroux, uitgevoerd door het vrouwenkoor Calliope.

Waldstein sonate - Farinier
Tijdens het slotconcert door de Salzburg Chamber Soloists worden de "De vier seizoenen" van Vivaldi en van Piazzola ten gehore gebracht.
In de "Off" serie was er een koorprogramma dat we hebben gemist, een pianorecital van de 16-jarige Ilian Zaitmann, een jazz concert van het trio Paul Lay met zangeres Isabelle Sörling en tenslotte, maar dat moet nog komen, een barok concert door het Odo ensemble.

Zaitmann - Farinier
Wat mij betreft waren de concerten opnieuw van bijzonder hoog niveau en zeer gevarieerd, en datzelfde gold voor de "Off" concerten die we hebben gezien.
Er zit wat mij betreft slechts een nadeel aan de programmering. De afgelopen week telde drie concerten op drie opeenvolgende avonden. Op twee van die dagen was overdag ook nog eens een "Off" concert. En vijf concerten op drie opeenvolgende dagen is eigenlijk toch wat veel van het goede, hoewel ik geen van de concerten had willen missen.

The Man I Love - Trio Paul Lay - Farinier
Voor onze eigen website klik hier.

zaterdag 29 juli 2017

En de staart is er ook af

Guitares en Cormatinois 2017
De laatste drie concerten van Guitares en Cormatinois 2017 zitten er ook weer op. Waren de eerste twee minder druk bezocht dan we hadden gehoopt; de laatste drie maakten dat echter goed.

Rossfelder Guitar Quartet
Het aantal bezoekers bij het concert van het Rossfelder Guitar Quartet was dusdanig hoog dat de meeste vrijwilligers toch weer buiten moesten zitten. Gelukkig was het volume van de vier uitstekende gitaristen (Ekaterina Khoreva, Emmaneul Rossfelder, Philippe Mariotti en Pascal Polidori) dusdanig hoog, dat het ook buiten nog goed te horen was. Ze speelden veel populair klassiek werk, gearrangeerd voor 4 gitaren; o.a. de Carmen suite van Bizet, Ravel's bolero en Recuerdos de la Alhambra van Tarrega/Sagreras stonden op het programma. Klik hier voor de fotoreportage op internet van onze plaatselijke krant.

Serafimova / Dinkova
Het vierde concert werd gegeven door marimbaspeelster Vassilena Serafimova en gitariste Stela Dinkova. Serafimova speelde veel eigentijdse Bulgaarse composities, Dinkova speelde o.a. Bach en Villa-Lobos, en in plaats van de marimba vóór de pauze en de gitaar na de pauze (zoals in het programma stond) kozen ze er uiteindelijk voor om min of meer om de beurt een stuk te spelen, en een enkel stuk gezamenlijk. Deze keuze maakte het concert een stuk levendiger. Serafimova maakte haar reputatie meer dan waar, en speelde de sterren van de hemel. Klik hier voor de fotoreportage op internet van onze plaatselijke krant.

Trio Tzigani
Het laatste concert door Trio Tzigani stond in het kader van Oost-Europese zigeunermuziek. Ze speelden veel Hongaarse stukken, hoewel er ook wat bekend Frans (La bohème – Aznavour) werk en Russische klassiekers (Kalinka, Ochi Chyornye) op het programma stonden. Deze drie heren kregen de zaal volledig plat met hun bewerking van Bécaud's Nathalie. Ook dit concert zorgde voor een volle kerk, hoewel er gelukkig wel plaats was voor de vrijwillligers. Klik hier voor de fotoreportage op internet van onze plaatselijke krant.
Wij zijn inmiddels al weer begonnen met de voorbereidingen voor het festival van 2018.

Voor onze eigen website klik hier.

woensdag 19 juli 2017

Dienstmededeling

Voor degenen die deze blog volgen, en denken hier ooit nog eens te komen kamperen heb ik een vervelende mededeling:
Sinds 1 mei 2017, aan het begin van het seizoen, hebben we besloten de camping te sluiten.
Het is één ding om familie en goede vrienden in je achtertuin te hebben staan met een tent, maar op den duur werden gasten waar we geen echte band mee hadden toch net iets te veel van het goede in diezelfde achtertuin.

Voltooid verleden tijd
De camping is als het goed is verdwenen van onze website en andere sites waar we adverteerden; we zijn zelfs op Google Maps niet meer aanwezig als Camping à la Ferme La Tuilerie.

Onze gîtes
Het goede nieuws is echter dat we wél open zijn voor gasten in onze 2 gîtes, waar we met alle liefde en plezier max. 2 gasten per gîte voor een periode van één of meerdere weken, bij voorkeur van zaterdag tot zaterdag, onder brengen!

Voor onze eigen website klik hier.

zaterdag 15 juli 2017

De kop is eraf!

Afgelopen weekend waren de eerste twee concerten in de serie "Guitares en Cormatinois", gehouden in de kleine romaanse kerk van Chazelle.
Het programma van het eerste concert had als titel "Brazil Brazil…." en werd uitgevoerd door zangeres Aurélie en gitariste Verioca.

Aurélia & Verioca
Zoals de naam van het programma al suggereerde bestond het repertoire uit Braziliaanse of op Braziliië geënte muziek: veel samba's en bossa nova's dus. En hoewel ik niet echt dol ben op dit soort dansmuziek zorgden beide Franse dames voor een plezierige avond. En dit is wat onze nep-krant over dit concert te melden had!

Duo Iberia
Het thema van het tweede concert was "Viva España" en werd gebracht door het Duo Iberia, bestaande uit de Franse gitarist Romuald Ballet-Baz en de Georgische zangeres Mariam Gueguetchkori. Het gekozen repertoire bevatte muziek van o.a. Purcell, Schubert, Albeniz, Granados en de Falla. Het was een uitstekend concert; de gitaar en de stem waren mooi op elkaar afgestemd, de paar solostukken voor gitaar werden ook uitstekend gespeeld, in één woord deze avond kon niet meer stuk.

De "echte" ster van de avond
Wie ieders hart stal was het drie en een half jarig zoontje van de artisten, die voorbeeldig stil op de voorste rij zat, aandachtig luisterend naar zijn ouders en even hard mee applaudisserend als de rest van de toehoorders. Toen hij tenslotte op het toneel werd gehaald door zijn moeder en één van de stukken ook nog mee bleek te kunnen zingen kreeg ook hij een warm applaus. Als toegift zong en speelde het duo de bekende aria "L'amour est un oiseau rebelle" uit Carmen van Bizet, waarna ook dit concert niet meer stuk kon. En dit is wat onze nep-krant over dit concert te melden had!

"Trio" Iberia
Morgen speelt Emmanuel Rossfelder met zijn kwartet, en ik ben dan ook zeer benieuwd of de vrijwilligers dat buiten de kerk zittend op het kerkhof moeten beluisteren, of dat er (bijvoorbeeld achter het altaar) nog een plaatsje voor ons wordt gevonden…

Voor onze eigen website klik hier.

zaterdag 1 juli 2017

Guitares en Cormatinois 2017

Ook in 2017 komt het festival "Guitares en Cormatinois" met een nieuwe editie. Met weinig oude bekenden weliswaar, maar wel met een aantal musici die hun sporen verdiend hebben, en niet alleen op nationaal niveau.
Een kort overzicht, met waar mogelijk een indicatie van wat er te verwachten valt.
Alle concerten worden gegeven in de kerk van Chazelle; de entree bedraagt € 20 per persoon per concert. Reserveren kan telefonisch, 03 85 50 19 06 of 06 88 40 91 73; dat kan overigens ook via ons: 03 85 50 19 55 of per e-mail cormatin71@gmail.com.

De kerk van Chazelle
Zaterdag 8 juli, 20h00
Aurélie & Verioca (zang, gitaar) met een programma van voornamelijk Braziliaanse muziek.

Zondag 9 juli, 17h30
Due Iberia (zang, gitaar) met een programma van voornamelijk Spaanse klassieke muziek, hoewel hun repertoire een ruime periode bestrijkt met ook niet-Spaanse componisten, zoals Purcell en Piazzola.

Rossfelder Guitar Quartet
zondag 16 juli, 17h30
Rossfelder Guitar Quartet (4 klassieke gitaristen). Rossfelder is een oude bekende van ons festival, en een grote publiekstrekker. Ze spelen een gevarieerd programma met composities voor klassieke gitaar. Wie zeker wil zijn van een kaartje doet er wijs aan te reserveren.

Zaterdag 22 juli, 20h00
Vassilena Serafimova & Stela Dinkova (marimba, gitaar). Wij hadden vorig jaar het voorrecht Serafimova in Cluny te zien spelen met een pianist, en als ze in Chazelle net zo speelt als in Cluny belooft dit een erg interessant concert te worden.

Serafimova in Cluny 2016
Zondag 23 juli, 17h30
Trio Tzigani (3 musici, viool, contrabas, gitaar en cimbalon) met zoals de naam van de groep al suggereert muziek met een zigeunerachtergrond. Ze spelen geen Hot Club de France muziek; hun muziek is meer geënt op de Balkan, hoewel met veel Hongaarse muziek.

De concertserie 2017
Voor onze eigen website klik hier.

zaterdag 17 juni 2017

Te laat, te laat sprak Winnetou

Rully, een plaatsje rond 50 km ten noorden van ons is bekend om zijn wijnen (voornamelijk witte Chardonnay) en zijn château.

Rully - Château
Rondom dit château wordt jaarlijks een "marche gourmande" georganiseerd waar ik al eens eerder een blog aan wijdde. Rully heeft 23 AOC wijngaarden die Premier Cru produceren.
Zodra je Rully binnenrijdt via de D981 staat op de kruising van deze weg en de wegen naar het centrum resp. het SNCF station een sculptuur getiteld "Le vigneron de Rully" van Alain Loget, een niet te missen roestvrij stalen standbeeld van een druivenplukker. Toch is dat niet de reden dat we af en toe naar Rully rijden.

Le vigneron de Rully
Le Creusot is de basis van de 241P17 (de Mistral), een fraaie compound stoomlocomotief van André Chapelon. Deze loc maakt jaarlijks een aantal tochten vanuit Le Creusot, o.a. naar Aix-les-Bains, Les Dombes, de Loire vallei en Zwitserland. Op sommige van deze ritten loopt de route via Chagny richting Chalon-sur-Saône, en bij Rully ligt een viaduct waar de trein onderdoor moet over een kaarsrecht baanvak.

Mistral - 2013
Na allerlei landkaarten (Michelin, IGN) bestudeerd te hebben zijn we tot de conclusie gekomen dat het viaduct bij Rully 's ochtends de beste kansen biedt om een goede foto van de aanstormende sneltreinloc te maken. Er is ruim parkeergelegenheid, het is er 's ochtends rustig qua verkeer, het viaduct heeft een soort trottoir, de trein heeft nog niet zijn vertragingen opgebouwd en de zon, als die schijnt, staat in de goede hoek.

Mistral - 2016
Het enige nadeel is dat we er de wekker voor moeten zetten om er rond 8h00 te zijn. Je wilt toch niet in de schoenen staan van de man die, zoals ons overkwam toen we na onze fotosessie terug naar de auto liepen, ons vroeg of de trein al langs was geweest? Fransen komen per definitie overal te laat voor, en dat is bij een etentje geen punt. Maar te proberen een sneltreinloc in te halen op wegen waar je max. 50, 70 of 90 km/h mag rijden is andere koek!
Voor onze eigen website klik hier.

zaterdag 3 juni 2017

Café du Centre - Cluny

Al heel lang lunchen we op zaterdag om de andere week bij "Café du Centre" in Cluny. Toen we er een paar weken geleden weer binnenstapten hing er een A4-tje aan de toog met de mededeling dat op 25 mei de laatste dag was; "Café du Centre" veranderde dan van eigenaar.

Café du Centre in betere tijden
We waren altijd zeer gecharmeerd van de atmosfeer daar; het was een typisch Frans (althans dat vonden wij), lawaaiig café-restaurant waar het op zaterdag rond lunchtijd altijd zo druk was dat je geen plaats kreeg als je niet gereserveerd had.
We waren dan ook zeer onaangenaam verrast toen we hoorden dat Manu mét zijn personeel vertrok, en dat de vorige eigenaar weer terug kwam.

Café du Centre - de tap
Niet dat we de vorige eigenaar niet konden zetten, maar gewoon omdat we erg goed met Manu en zijn staf op konden schieten. De reden van de verandering is voor mij als niet-commercieel denkende een raadsel, maar dat de hele zaak nogal vreemd verliep moge duidelijk zijn. Een aantal van de personeelsleden had ook onder de oude eigenaar gewerkt, en dat niemand van het personeel opnieuw voor die man wil werken geeft te denken. De zaak zou, omdat er moeilijk aan personeel te komen is, pas begin juni weer open gaan.

Café du Centre
Inmiddels is 1 juni verstreken, en gisteren, 2 juni dus, stond er een bestelbus voor de deur vol met kartonnen dozen; binnen waren een aantal mensen aan de gang met de inrichting. Maar goed, het restaurant is nog steeds niet open, misschien morgen?
Gelukkig kwamen we in de hoofdstraat in Cluny langs "La Nation", en we besloten daar dan maar een hapje te gaan eten.

Café du Centre, wachtend op betere tijden
Wie schetst onze verbazing dat de dienster van "Café du Centre", die we goed kenden, daar bediende? Weliswaar tijdelijk, ze sprong alleen even bij in "La Nation", maar het gaf toch een prettig gevoel van déja vu door Adeline bediend te worden….
Voor onze eigen website klik hier.

zaterdag 20 mei 2017

De Bresse savoyarde

De Bresse is een gebied dat traditioneel wordt opgedeeld volgens de regio waar ze deel van uit maken: de Bresse bourgignonne (Bourgogne), Bresse jurassienne (Jura) en de Bresse Savoyarde (Ain, historisch viel het gebied onder Savoie). Zowel de Bresse bourgignonne als de Bresse savoyarde kenmerken zich door een vlak landschap, met een eigen typische architectuur.

Typische Bressaanse boerderij met schoorsteen (Courtes)
De Bresse savoyarde, net aan de overkant van de Saône ten oosten van Mâcon is onder andere bekend om zijn cheminées sarrasines. Dit zijn doorgaans vreemd gevormde schoorstenen die de typische Bressanse boerderijen sieren. Vaak zijn ze uitgerust met en kruis, sommigen hebben de vorm van een kleine klokkentoren,een minaret of een mausoleum.

Typische Bressaanse boerderij met schoorsteen (St-Cyr-sur-Menthon)
De naam verwijst overigens niet naar de Saracenen (een Arabisch volk; het woord wordt vaak gebruikt om de Turkse indringers aan te duiden); Sarrasin werd in het Frans ook gebruikt voor meer algemeen "vreemd, typisch". De Bresse kent een aantal openlucht musea, zoals die in Courtes en Saint-Cyr-sur-Menthon, waar een overzichtskaartje te krijgen is met waar dit soort schoorstenen te vinden zijn.

De veemarkt in St-Denis-lès-Bourg (Sue Nixon)
Bourg-en-Bresse (een uurtje met de auto), de hoofdstad van het departement Ain (01) en het hart van de Bresse mag bogen op de grootse (rund)veemarkt van Frankrijk. Omdat ik als kind graag over de veemarkt in mijn geboorteplaats rondscharrelde wilde ik deze (ochtend)markt ook wel eens bekijken. De markt ligt in een voorstadje van Bourg, Saint-Denis-lès-Bourg, en het doet zijn roep eer aan. De koeien, stieren en kalveren zijn keurig verzameld binnen hekken, een compartiment voor elke soort (dus vaarzen, pinken, melkkoeien, fokvee, en hoe die beesten verder ook mogen heten).

Monastère Royal de Brou - Bourg-en-Bresse
De verkoop gaat nog steeds ouderwets met loven en bieden tussen de boeren. De geur, het geloei, het lawaai van de kooplui en boeren gaf me weer dat gevoel dat ik ook had op e Delftse veemarkt. En, vreemd genoeg, waren de gangpaden tussen de compartimenten zo niet brandschoon, dan toch wel goed schoon, iets dat ik niet zo gauw associeer met veemarkten.
Men mag overigens Bourg niet verlaten zonder een bezoek te hebben gebracht aan het Monastère Royal de Brou, een klooster dat uit de vroege 16de eeuw stamt en dat werd gebouwd door Margareta van Oostenrijk (ooit landvoogdes van de Nederlanden).

Monastère Royal de Brou - Bourg-en-Bresse
De kerk is een juweeltje van flamboyante gotiek, gebouwd door de Vlaamse bouwmeester Loys van Boghem, terwijl de praalgraven van Margareta van Bourbon, Margareta van Oostenrijk en Philibert II de Schone van Savoye op naam staan van de Vlaming Jean van Roome. Naast de overweldigende architectuur huisvest het klooster een museum, en heeft drie kruisgangen, die wat saai aandoen in vergelijking tot de kerk.

Monastère Royal de Brou - Bourg-en-Bresse
Voor onze eigen website klik hier.

zaterdag 6 mei 2017

Ongewenste of onverwachte gasten

Af en toe vinden we wat vreemde zaken in de tuin of rond het huis.

Gevonden voorwerp
Soms zijn dat keutels die we niet thuis kunnen brengen, soms gaat het om overduidelijk vogelpoep die slecht weg te boenen is, soms is dat een stuk reptielenhuid dat ergens in de tuin rond slingert.
Meestal kom je er na verloop van tijd wel achter om wat voor dieren het gaat, maar niet altijd. En aangezien we geen camera's rond het huis hebben, blijft het vaak wachten op een toevallige ontmoeting.

Vos
Op een ochtend zagen we, terwijl ik de afwas deed opeens een volwassen vos in de tuin rondscharrelen. En voordat die ons in de gaten kreeg en de benen nam, hebben we daar nog wat foto's van kunnen maken.

Er staat een koe in de tuin...
Bij een andere gelegenheid vonden we koeienvlaaien in de tuin. Het was wel duidelijk van wie die afkomstig waren, maar hoe die koeien in de tuin terecht waren gekomen wisten we uiteraard niet. Die bleken later, tijdens een tweede invasie via een gebroken stuk afrastering, keurig verborgen tussen de bramenstruiken de tuin binnen te zijn gewandeld.

Ooievaar
De ooievaars die voorheen op een schoorsteen van het château in Cormatin bivakkeerden tot ze daar na een aantal jaren door de kastelein werden verjaagd maakten ook nog wel eens een tussenlanding bij de vijver in ons weiland.
Everzwijn (opgezet, op de markt in Louhans)
Daarnaast zijn we 's avonds heel laat wel eens een wild zwijn met een aantal jongen tegen gekomen, maar dan heb je a) niet altijd een camera bij je, b) is het vaak te donker voor een foto en c) ben ik wel zo'n angsthaas (die zijn hier ook vrij zeldzaam) dat ik niet een mogelijk agressieve zwijnenzeug onrustig wil maken.

Er staat een ree voor het hek....
Ook zien we wel eens wat reeën rond springen, maar die laten zich wijselijk doorgaans alleen buiten het jachtseizoen zien. De enige ree die wij ooit hebben kunnen "schieten" zagen we op een wintermorgen in 2007 (tijdens het jachtseizoen overigens) bij het hek bladeren eten.

Geelgroene toornslang
En de slangenhuiden? Die vinden we inderdaad wel eens. Er komen hier vrij grote, overigens niet giftige slangen voor, die zich nuttig maken met het vangen en eten van klein ongedierte, zoals muizen. Het gaat dan doorgaans om de geelgroene toornslang.

Dode das
Dassen zitten hier ook, maar die hebben we helaas alleen dood langs de wegen zien liggen. De enige niet dode dassen die we tot nog toe ooit zijn tegen gekomen zijn doorgaans rond iemands nek geknoopt.

Voor onze eigen website klik hier.

zaterdag 22 april 2017

Illustrated classics

Amerikaanse uitgave
Ik zou niet goed weten of je over Illustrated classics kunt zeggen "Wie is er niet groot mee geworden?", zoals dat met Calvé pindakaas volgens de reclamemakers zeker wel het geval is. Voor mij geldt dat in elk geval wel. Ik mocht als kind een heel enkele keer een stripboek van een vriendje lenen, en dat was dan Eric de Noorman of Lucky Luke, of iets soortgelijks. Mijn ouders fronsten dan hun wenkbrauwen, want stripboeken waren verderfelijk voor de jeugd van toen. De remedie van mijn ouders was een bibliotheeklidmaatschap, waar je razend spannende boeken als "Daantje" of "Okkie Pepernoot" kon lenen. Dat leek heel even leuk, tot ik er achter kwam dat er boeken waren die veel spannender waren dan de genoemde: Pim Pandoer, De Vijf van Enid Blyton, Arendsoog en Witte Veder, de Karl May boeken over Winnetou en Old Shatterhand…. Maar die werden nog niet geschikt geacht voor mijn leeftijdsgroep. Gelukkig kon ik zulke boeken wel stiekem lenen van vriendjes met ruimdenkender of minder oplettende ouders. Op die manier kwam ik in aanraking met "Illustrated Classics".

Nederlandse uitgave
Ik wist toen uiteraard niet dat dat een oorspronkelijk Amerikaanse reeks was met in stripvorm geïllustreerde vertalingen van werken uit de wereldliteratuur, die ook in Nederland werd vertaald en uitgegeven. Ik kan me er verder niet veel meer van herinneren, maar titels als "Robinson Crusoe" en "Moby Dick" staan me nog vaag voor de geest. Op die manier kwam ik in elk geval in aanraking met wereldliteratuur, zij het dan in zeer gecondenseerde stripvorm. Op latere leeftijd haalde ik de schade in door het lezen van de volledige boeken.
Enkele weken terug kwam ik niets vermoedend de Tabac in Cormatin binnen lopen om een krantje te kopen toen ik stom verbaasd een stripuitgave van "De reis om de wereld in 80 dagen" zag liggen, een uitgave in het Frans uitgegeven door Le Monde.

Franse uitgave
Aangezien ik stripboeken leuk vind, en ook niet vies ben van Jules Verne kocht ik dat boek een las het in een adem uit. Het bleek dat Le Monde een serie op stapel had staan waarvan dit het eerste deel was; deel 2 was "Schatteneiland", deel 3 "De klokkenluider van de Notre Dame". Achterop stond een overzicht van de nog te volgen delen, en de serie bleek heel veel te lijken op een gemoderniseerde heruitgave van Illustrated Classics, maar dan in kleur en op stripboekformaat. Als je een boek in het Frans wilt lezen, en je kunt kiezen tussen een stripboek in twee delen van 48 pagina's per deel (zoals "Les Miserables") of de oorspronkelijke Franse uitgave van zeg maar rond 1200 pagina's, dat ook nog eens bol staat van de passé simple, is de keus niet zo moeilijk. Het enige dilemma waar ik wel echt mee zit, of ik de hele serie (29 delen) zal aanschaffen à € 9.00 per deel, of dat ik de boeken waar ik niet echt om zit te springen ("Jungle book", "De laatste der Mohicanen") zal laten vallen. Als fervent verzamelaar ben je toch gauw geneigd om dan maar voor de hele serie te gaan…..

De eerste drie delen van de serie van Le Monde
Voor onze eigen website klik hier.