vrijdag 13 april 2018

Chapaize Culture

Chapaize
Hoewel dit eigenlijk reclame maken is voor de "vijand" zijn de verhoudingen tussen de diverse organisatoren van muziekfestivals in dit gebied dusdanig goed dat we elkaar geen klanten proberen af te vangen.
Chapaize Culture heeft ook dit jaar weer een heel aardig programma, reden waarom ik een greep doe uit het aanbod voor 2018:

Zaterdag 14 april 18h30 - Auberge rurale, Chapaize: Soirée crêpes / accordéon (€5 voor het concert, voor crêpes en wijn wordt apart betaald). Twee accordeonisten en twee gitaristen.

Roundelay (Chapaize)
Donderdag 10 mei 17h00 (hemelvaartsdag) – Eglise St-Martin, Chapaize - Roundelay, Nederlands madrigaalkoor (gratis, na afloop wordt er met de hoed rond gegaan). Het hemelvaartsconcert van Roundelay is een jaarlijks terugkerend evenement. Wij zijn nog altijd zeer onder de indruk van dit koor, en volgen deze concerten waarschijnlijk alweer sinds 2010, zo niet langer. De kerk leent zich uitstekend voor dit soort muziek.

Zondag 27 mei 17h00 – Auberge rurale, Chapaize – La Sido Trio (€12), met een programma van Chansons van o.a. Ferré, Prévert en Weil. Jazz trio met zangeres.

Zaterdag 2 juni 19h00 – Eglise St-Martin, Chapaize – Choeur arpège de Trélex (gratis, na afloop wordt er met de hoed rond gegaan). Gemengd koor van ca. 30 man, muziek van renaissance tot heden.

Vrijdag 8 juni 19h00 – Eglise St-Martin, Chapaize – Chorale Lycée Bismarck de Karlsruhe (gratis, na afloop wordt er met de hoed rond gegaan). Muziek van klassiek tot jazz en filmmuziek.

Ensemble ODO (Cluny)
Zaterdag 16 juni 20h30 - Eglise St-Martin, Chapaize – ODO ensemble (€15). Een groep die het beste te omschrijven valt als een wereld muziek ensemble. Ik zag ze vorig jaar in Cluny en was daar zeer van onder de indruk.

Zondag 5 augustus 18h30 - Eglise St-Martin, Chapaize – Ierse muziek (€12). Fluit, zang, piano, accordeon.

Lancharre
Zaterdag 1 september – Prieuré de Lancharre (gratis, na afloop wordt er met de hoed rond gegaan). De officiële opening van de gerenoveerde kerk, met diverse evenementen, zoals:
16h00 – Trio met doedelzakken en draailier.
18h00 – Roundelay (zie ook 10 mei)

Zaterdag 8 september 20h30 - Eglise St-Martin, Chapaize – Paris Gadjo Club (€25). Een kwintet met manouche (à la Hot Club de France) en Braziliaanse jazz.

Paris Gadjo Club (Paris)
Klik hier voor het volledig programma.

zaterdag 31 maart 2018

What's in a name?

Lenin (Internet)
Ik ben ooit gedoopt als Cornelis Gerardus van Halderen, met als roepnaam Kees(je). Daar ben ik een tijdlang heel tevreden mee geweest, tot ik in de puberteit (begin 60-er jaren) kwam en vond dat Kees wel een erg ordinaire, burgerlijke naam was. Ik had mezelf toen natuurlijk wel Iljich of Che kunnen noemen (in die tijd in zekere kringen modieuze namen), maar of dat binnen mijn familie- en vriendenkring aan zou slaan was maar zéér de vraag. Ik koos dus voor een simpeler oplossing: verander Kees in Cees, en opeens had een eenvoudige jongen uit een arbeidersgezin iets aparts, iets artistieks.
Che Guevara (Internet)
Hoewel de uitspraak van Kees en Cees eigenlijk verschillend hoort te zijn, is er ooit maar één collega geweest die mij consequent "Sees" heeft genoemd. Na verloop van tijd zie je uiteraard in dat zo'n puberale oprisping nogal kinderachtig is, maar inmiddels waren ik en de rest van de wereld gewend geraakt aan een naam die anders geschreven werd dan hij werd uitgesproken.
Toen we in Frankrijk belandden bleef ik vasthouden aan mijn inconsequente roepnaam, zelfs toen ik zag dat ook daar nogal wat verwarring over ontstond. Normaal spreekt men hier mijn roepnaam uit zoals het hoort, dus als Kees, maar soms wordt ik aangesproken met "Sies", waarschijnlijk omdat men dat Engelser en logischer vindt klinken.

Uitnodiging van de Préfect
Achteraf gezien had ik beter kunnen kiezen voor Cornelis (hoewel dat mij wel erg officieel in de oren klinkt), Cornelius, een naam die niet frequent voorkomt maar wel bekend is in Frankrijk, of Gérard, wat een goede Franse naam is en een die ook nog strookt met mijn tweede doopnaam.
Sinds ik de Franse nationaliteit heb gekregen is er in elk geval een ander "probleem" ontstaan: ik heet nu officiëel Cornelis Gerardus Van Halderen.

Monsieur Van....
Het lijkt erg op de situatie in het Singaporese telefoonboek: de meeste Nederlanders stonden daar onder D voor De (Boer, etc.) of onder V voor Van (Houten, etc.) en niet onder D resp. H. En ik ben dan nu ook vindbaar onder de V van Van Halderen, en niet langer onder de H zoals dat in Nederland gebruikelijk is….

zaterdag 17 maart 2018

De gemeenschap van Taizé

De klokken van Taizé
Elke ochtend maken de klokken van Taizé me wakker. Eén klok luidt om kwart voor acht gedurende ongeveer vijf minuten om de monniken te manen tot hun ochtendgebed. Om kwart over acht beginnen de echte klokken te luiden, en gedurende vijftien minuten roepen die de gelovigen op tot de ochtenddienst. Als de klokken ophouden weet ik dat ik op moet staan. ‘s Middags luiden ze nog een keer van kwart over twaalf tot half een, en dan weet ik dat ik de lunch op tafel zou moeten hebben staan; als we nog niet gegeten hebben als de klokken ‘s avonds luiden (rond kwart over acht) dan weet ik dat ik achter loop met het avondeten. Dat was wat Taizé betekende voor mij toen ik hier kwam wonen.
Rond de Paasdagen van 2006 zijn wij een keer naar Taizé geweest om te kijken wat zich daar nou precies afspeelde, en we waren hoogst verbaasd over het feit dat er zo veel jongeren rond liepen. We hadden nooit gedacht dat Taizé zo’n grote aantrekkingskracht uitoefende op jongeren; het geheel deed denken aan wat je hoort over de volksmassa’s die in de middeleeuwen deelnamen aan de grote pelgrimstochten naar Rome, het Heilige Land of Santiago de Compostella.
Wij zijn toen niet naar een dienst geweest, want dat leek ons een beetje voyeuristisch; het was uiteindelijk toch iets voor jonge mensen, of niet soms? Maar ik wilde toch eigenlijk wel naar een dienst, al was het maar om het één keer te beleven; ik durfde echter niet alleen. In juli van hetzelfde jaar stond er een echtpaar op onze camping. Zij was al eerder in Taizé geweest en wilde nog een keer naar een dienst, maar hij kon er toen niet toe gebracht worden om mee te gaan. En zij durfde niet alleen. Eindelijk, daar lag dus mijn kans! Op een mooie vrijdagavond in juli wandelde ik samen met Ans de heuvel op richting Taizé voor mijn eerste dienst daar.

Een dienst in Taizé - Foto © Arnd Waidelich

De diensten zijn een mengeling van gezang en stilte. Van het gezang gaat een zekere betovering uit, sommigen zouden misschien zeggen een soort bedwelming. Voor de jonge pelgrims van over de hele wereld vandaan moeten de liederen dusdanig eenvoudig zijn dat iedereen mee kan zingen. Er worden verschillende talen gebruikt; Latijn, Duits en de een of andere Slavische taal zijn de meest voorkomende, maar er zijn ook Franse, Engelse en Spaanse liederen en heel af en toe zelfs een Nederlands lied.
Elk gezang heeft twee coupletten en die worden een aantal keren herhaald gedurende ongeveer een of twee minuten. Er zijn vierstemmige liederen, eenstemmige canons en gezangen waar een monnik of een zuster (van een ander klooster dichtbij Taizé) het couplet zingt, waarbij de gemeente met het refrein antwoordt. Het is niet ieders smaak, maar ik vind ze ontzettend mooi en meditatief en ik geniet van het zingen terwijl ik deel uit maak van zo’n grote massa. Tijdens elke dienst wordt er ook vijf minuten stilte gehouden. Het is indrukwekkend te zien hoe zo veel mensen (in de zomer zijn er door de week rond zesduizend jongeren, en op zondag, de wisseldag, twee maal zoveel!) zo stil kunnen zijn, en nog wel voor zo lang.
Aardewerk gemaakt door de broeders van Taizé
Nadat aan het eind van de dienst de monniken vertrokken zijn, gaat het zingen gewoon door totdat iedereen uitgezongen is en ik heb gehoord dat dat op een vrijdag- of zaterdag“avond” uit kan lopen tot in de vroege uurtjes van de volgende dag.
De vrede in zo’n dienst raakt je; je kunt het bijna voelen, en ik begrijp goed waarom mensen jaar in jaar uit naar Taizé komen om een klein beetje van dat gevoel mee terug naar huis te nemen. Dit is helemáál niet alleen voor jongeren; iedereen is welkom en iedereen kan daar profijt van hebben. Een aantal van de gasten in onze gîtes (vakantiehuisjes) of op onze camping komen speciaal voor Taizé, en willen één of twee diensten meemaken, terwijl ze gedurende de rest van hun vakantie genieten van de meer wereldlijke zaken die onze regio te bieden heeft. Maar ook sommige van onze andere gasten, die hier in eerste instantie alleen komen voor een fiets- wandel- of luiervakantie raken gefascineerd door wat zich op Taizé afspeelt.
Uit ervaringen van deze gasten is ons gebleken dat niet alleen religieus bewogen mensen zich thuis voelen in Taizé; sommigen zijn diep onder de indruk van de muzikale inhoud, of meer prozaïsch, van de perfecte organisatie van het geheel of van de kwaliteit/prijs verhouding van het door de monniken vervaardigde aardewerk.

Herdenking moord op Frère Roger 5 jaar geleden en zijn aankomst in Taizé 70 jaar geleden (2010)
Tenslotte : we krijgen heel vaak vragen over hoever het lopen of fietsen is naar Taizé of Cormatin vanaf La Tuilerie. Ik heb dat één keer uitgezocht voor een aantal alternatieven, en in een fotoalbum geplaatst. De diverse routes worden zichtbaar door hier te klikken.

Tekst Sue Nixon

Voor onze eigen website klik hier.

zaterdag 10 maart 2018

Wandelen op en rond de Balades Vertes

Onlangs heeft het Département Saône-et-Loire (Bourgogne du Sud) het project van de Balades Vertes afgerond; een groot aantal bewegwijzerde wandelcircuits door het hele Département (71).
Samen met de door mij al eerder genoemde Voie Verte (zie aldaar) vormt dit geheel een Mekka voor wandelaars die de stoute schoenen aan durven trekken en deze kant op komen.
In de hoofdstad van ons Canton, Saint-Gengoux-le-National, en 's zomers in Cormatin heeft het Office de Tourisme een boekje met wandelingen beschikbaar met een beschrijving van de Balades Vertes die liggen tussen de stroomgebieden van de Guye en de Grosne. Het boekje heet "Guide les Balades Vertes entre Grosne et Guye" en bevat 26 Balades balisées. Het boekje kost €8.00, en de wandelingen zijn ook los te koop à € 2.00. Alle bordjes, maar ook de richtingaanduidingen op hekken, muren en palen zijn uniform uitgevoerd in groen ..... nee, dus, in geel! Maar ze zijn wel duidelijk. Klik hier voor een album met wat meer foto's van de Balades Vertes.

Rustpauze langs de Balades Vertes
Een groot aantal communes die aan of rond de Voie Verte liggen, hebben hun eigen startpunt voor een aantal wandelingen. Dat startpunt wordt duidelijk aangegeven op grote borden met “Randonnée - Balade Verte” langs de wegen. Bij het startpunt is een parkeerplaats, en staat een kaart met een overzicht van de te volgen routes.De routes hebben een nummer (CO1, CO2 voor Cormatin bijvoorbeeld, TA1 voor Taizé).
Voor degenen die niet de getreden paden willen volgen, zijn de uitstekende gedetailleerde IGN kaarten uit de Série Bleue (1:25000) onontbeerlijk.
Eén van de Grandes Randonnées loopt vlak bij Cormatin langs (GR76A), en Cluny is een bekend instappunt voor degenen die een pelgrimage naar Santiago de Compostella willen maken.
En tenslotte worden er van het vroege voorjaar tot in de herfst in bijna elke commune randonnées georganiseerd. Ook dat zijn uitgezette wandelingen, waarbij de route doorgaans met pijlen in diverse kleuren op de grond wordt aangeduid. Deze wandelingen variëren in lengte, van zeg 8 km tot 30 km. Op strategische punten zijn ravitailleringsplaatsen, waar doorgaans een stuk belegd stokbrood en een glas wijn wordt verstrekt. En dat alles is bij de prijs van de randonnée inbegrepen. De prijzen variëren meestal per afstand, en liggen tussen de €3.00 en €10.00.

We krijgen heel vaak vragen over hoever het lopen of fietsen is naar Taizé of Cormatin vanaf La Tuilerie. Ik heb dat één keer uitgezocht voor een aantal alternatieven, en in een fotoalbum geplaatst. De diverse routes worden zichtbaar door hier te klikken.

Voor onze eigen website klik hier.

zaterdag 24 februari 2018

Fietsen op of rond de Voie Verte

De Voie Verte (het Groene Spoor) is een fietspad dat ruwweg van noord naar zuid door Saône-et-Loire (71), Zuid-Bourgondië loopt. In het midden van de negentiger jaren besloot de “regering” van Saône-et-Loire om het voormalige spoorwegtracé tussen Chalon-sur-Saône en Mâcon te asfalteren, en de voormalige stations om te bouwen tot service stations. Dit concept had zoveel succes, dat de oorspronkelijke 70 km fietspaden inmiddels zijn uitgebreid tot een netwerk van fietspaden met een lengte van 320 km, met 28 extra boucles of circuits met een totale lengte van ca. 730 km. De paden lopen niet alleen over oude spoorlijnen, ook jaagpaden langs kanalen werden omgebouwd, en er zijn ook fietspaden speciaal aangelegd als verbindingsweg tussen de diverse netwerken.
De boucles beginnen en eindigen allemaal op de Voie Verte en zijn bewegwijzerd. Elke boucle heeft een moeilijkheidsgraad, variërend van 1 (een makkie) tot 4 (hard werk). Op een aantal plaatsen, zoals op de voormalige stations van Cluny en Saint-Gengoux-le-National, bij het Office de Tourisme in Saint-Gengoux-le-National en bij de Camping "Le Hameau des Champs" in Cormatin zijn fietsen te huur voor de ongelukkigen die geen fiets bij zich hebben.

De Voie Verte bij Chazelle
Daar hangt overigens wel een prijskaartje aan. De fietsen zijn te huur voor 1 of 2 uur, voor 1, 2 of 4 dagen, of voor een week. De prijs hangt af van de tijdsduur, maar om een idee te geven: de huurprijzen liggen in Cormatin in de orde van grootte van ca. €20 per dag tot ca. €65 per week. Daarenboven wordt er ook nog een borgsom gevraagd van €250, maar géén van onze gasten heeft dat ooit hoeven betalen, althans niet in Cormatin.
Wij adviseren onze gasten dan ook altijd, indien mogelijk zelf fietsen mee te brengen. Klik hier voor een album met wat meer foto's van de Voie Verte.

Het concept van de Voies Vertes reikt tegenwoordig aanzienlijk verder dan Saône-et-Loire. Er zijn concrete plannen om de fietspaden van Bourgogne en Rhône aan elkaar te knopen, en op dit moment kan men een Tour de Bourgogne fietsen van ca. 600 km, in de nabije toekomst zelfs van 800 km.
De Voie Verte loopt op ongeveer 2 km vanaf La Tuilerie, en de boucles 10 en 10 bis (de Romaanse kerken route) lopen bijna langs ons huis (op 200m).

De Voie Verte tussen Cormatin en Cluny
Fietsen hoeft zich overigens niet te beperken tot de fietspaden. De secundaire wegen in dit deel van Bourgogne zijn erg rustig, en bovendien geldt de Franse verkeersregel, dat een automobilist 1.5 m afstand moet houden tijdens het inhalen. En de meeste Fransen houden zich ook aan die regel. De enkele keer dat iemand de vouwen uit je broek rijdt, wordt doorgaans veroorzaakt door een inhaalmanoeuvre van een Nederlandse automobilist. Als ik naar Cormatin fiets om brood te halen, ga ik altijd over de “grote” weg (D981). Het gebeurt regelmatig dat ik een hele sliert auto’s achter me heb, omdat ze domweg niet mogen, en dus niet kunnen inhalen.
Langeafstandsfietsers kennen ongetwijfeld de boeken “Onbegrensd fietsen van Amsterdam naar Barcelona”, waarbij deel 1 eindigt en deel 2 begint in Cluny. Wij hebben inmiddels al een aantal fietsers die deze tocht maakten hier tijdelijk gehuisvest gehad.
En tenslotte worden er van het vroege voorjaar tot in de herfst in bijna elke commune randonnées georganiseerd. Dat zijn uitgezette tochten voor VTT's (mountainbikes), waarbij de route doorgaans met pijlen in diverse kleuren op de grond wordt aangeduid. Deze tochten variëren in lengte, van zeg 30 tot 50 km. Op strategische punten bevinden zich ravitailleringsplaatsen, waar doorgaans een stuk belegd stokbrood, fruit en een glas wijn wordt verstrekt.

En dat alles is bij de prijs van de randonnée inbegrepen. De prijzen variëren meestal per afstand, en liggen tussen de €5.00 en €10.00.
Degenen die meer passief plezier hebben in fietsen, kunnen geluk hebben. In 2007 kwam de Tour de France door Cormatin, en enkele weken terug scheurde de Route de Saône-et-Loire door onze commune. Mâcon en Tournus zijn ook al eens etappeplaatsen van de tour geweest. In 2013 sloeg de Tour Bourgondië volledig over. Dus ook voor toeristen die wat passiever ingesteld zijn, kan deze omgeving nog wat te bieden hebben!


We krijgen heel vaak vragen over hoever het lopen of fietsen is naar Taizé of Cormatin vanaf La Tuilerie. Ik heb dat één keer uitgezocht voor een aantal alternatieven, en in een fotoalbum geplaatst. De diverse routes worden zichtbaar door hier te klikken.

Voor onze eigen website klik hier.

zaterdag 10 februari 2018

Graffiti

Gislebertus - Autun
Er zijn niet veel voorbeelden bekend van een bouwmeester of beeldhouwer die rond het jaar 1000 werkte aan een van de vele romaanse kerken in dit deel van Frankrijk die zijn naam of beeltenis achterlaat in een van zijn werken.

Seguin - Ameugny
Ik kan er zo gauw maar drie noemen: Gislebertus, wiens naam op het timpaan van de kathedraal van Autun te vinden is, de steenhouwer Seguin uit Malay, wiens naam op het timpaan van de kerk in Ameugny staat en beeldhouwer Gerlanus, naar wie de Gerlanusboog in de abdijkerk St-Philibert van Tournus is genoemd.

Gerlanus - Tournus
Die boog is te vinden in de St-Michaël kapel die boven de narthex van de kerk ligt. Niet alleen heeft hij zijn naam in een steen gehouwen, maar hij heeft zichzelf ook vereeuwigd in een arbeidsintensieve selfie, die ook in diezelfde kapel te vinden is.

Gerlanus - Tournus
Eerlijkheid gebiedt me wel te zeggen dat ik drie of vier keer terug ben geweest in die kapel omdat ik wist dat de steen met de naam van Gerlanus er moest zijn, maar ik had die nooit kunnen vinden. Maar goed, de aanhouder wint.

Voor onze eigen website klik hier.

zaterdag 27 januari 2018

Bambi in levende lijve

Ferme Apicerf
Via een fotoclubje waar we onlangs lid van werden hoorden we dat er ergens bij Cluny in de buurt een hertenkamp moest liggen. De club had er, kort voordat we lid werden, een bezoek gebracht om er wat foto's te schieten. We zien hier wel eens een enkele keer wat reeën, hetzij ergens in een weiland, hetzij als ze opeens op een bosweg oversteken. Maar hier ging het om (voor zover wij dat konden beoordelen) een roedel edelherten.

Ferme Apicerf
We kennen Cluny en omgeving redelijk goed, maar waren nog nooit een hertenkamp o.i.d. tegen gekomen. Van één van de leden van de club kregen we wat aanwijzingen waar we die herten konden vinden. Dat bleek in de bossen net buiten Cluny te zijn, bij een boerderij die Ferme Apicerf heette. Weliswaar was de boerderij niet moeilijk te vinden, maar de herten wel. Na nog een telefoontje kwamen we er achter waar we ongeveer moesten zoeken; de herten bleken te weiden in een aantal velden die een aardig stuk van de boerderij af lagen.

Ferme Apicerf
Op onze tweede zoektocht vonden we een aantal velden, waar een bord Ferme Apicerf bij een hek stond, terwijl in de velden ook wat bijenkorven stonden (apis = bij in het latijn, cerf = hert in het Frans). Vervolgens bleken een aantal van de velden voorzien te zijn van schapengaas, en toen we nog beter keken zagen we in één van de velden, aan de rand die het verste weg lag van het hek waar bij stonden het roedel herten dat we zochten. Jammer genoeg waren ze te ver weg en stonden ze teveel in de schaduw van de bosrand om er goede foto's van te kunnen schieten (zelfs met een 300 mm zoomlens), maar wie weet komen we ze nog eens tegen als de omstandigheden wat beter zijn.

Voor onze eigen website klik hier.

zaterdag 13 januari 2018

Onverwacht

Station Cluny
De Voie Verte, het fietspad dat via een grote boog Chalon-sur-Saône met Mâcon verbindt, is aangelegd op de plaats waar vroeger een spoorweg liep. Op enkele plekken liggen nog wat rails (bij Saint-Gengoux-le-National bijvoorbeeld), overal langs de Voie Verte zijn nog seinwachters- en wisselwachtershuisjes te vinden, en op een aantal plaatsen bestaat het stationsgebouw ook nog. Het voormalige station van Cluny dient momenteel als fietsenverhuurplaats.

Mulhouse, Station Cluny
Het station had vroeger een fraaie overkapping, zeker voor zo'n klein station. En wie schetste onze verbazing, toen we stomtoevallig tegen die overkapping aanliepen tijdens een bezoek aan het Cité du Train (spoorwegmuseum) in Mulhouse in de Elzas, een slordige 350 km van Cluny af?

Mulhouse, Station Cluny
Voor onze eigen website klik hier.

zaterdag 30 december 2017

Een Kerstvertelling (A Christmas Carol)

Cadeaus uitpakken
Sinds ik een Engelse partner heb brengen we de kerstdagen door in Engeland. Los van het doorgaans grauwe weer en het feit dat het erg vroeg donker wordt 's middags zijn er nog een aantal zaken die bij een Britse kerst horen.
Ik zal een kleine keuze maken voor wat betreft dingen die onverbrekelijk met dit feest verbonden zijn.

Mmmm, spruiten!
Het eerste waar je tegen aanloopt zijn de overvolle winkels met een opgefokt winkelend publiek tot enkele seconden voor sluitingstijd op de avond voor kerst, en de vaak wanstaltig lelijke kerstversieringen in tuinen en aan de gevels van huizen.

Mmmmm, kalkoen!
Dan zijn er de stress die blijkbaar gepaard gaat met de voorbereiding van een kerstlunch; het uitpakken van de cadeaus op de eerste kerstdag; het aanzitten aan de lunch die in elk Brits gezin uit dezelfde gerechten bestaat, dat wil zeggen uit kalkoen, spruiten, pastinaken, aardappelpuree, wortels, stuffing (dat is een onbestemd soort stopverf dat in de kalkoen meegekookt wordt), diverse sauzen, zoals gravy, cranberry sauce, en nog wat andere zaken die er blijkbaar bij horen.

De crackers
Tenslotte kan de maaltijd niet genuttigd worden zonder dat iedereen is uitgedost met een papieren kindermuts die uit een Christmascracker tevoorschijn komt, het voorlezen van en hartelijk lachen om een wetenswaardigheid of een mop uit de kleuterschooltijd van een ieder (uit diezelfde Christmascracker), en het beluisteren van de kersttoespraak van de Britse koningin.

De lunch
En als je dan na de kerst denkt nog even wat cultuur op te snuiven in Londen kom je bedrogen uit. Tussen kerst en oud en nieuw zijn niet alleen veel winkels en restaurants, maar ook de meeste musea gesloten. Voor degenen die Dickens "A Christmas Carol" kennen: mijn partner noemt me Bah Humbug; ik vraag me af waarom?

Voor onze eigen website klik hier.

zaterdag 16 december 2017

Luchtvervuiling

Een grauwsluier over Parijs
Luchtvervuiling is een wereldwijd probleem, waar ook Frankrijk regelmatig mee wordt geconfronteerd. Tijdens onze jaarlijkse vakantie in Parijs hebben we al twee maal meegemaakt dat de Eiffeltoren, normaal gesproken duidelijk zichtbaar vanaf Montmartre, de hele dag gehuld was in een grauw waas. Het enige voordeel van die luchtvervuiling was dat de Metro gratis reed om het aantal automobilisten op de weg te reduceren.

Gratis OV
Een van de maatregelen die de toenmalige president Sarkozy nam om iets aan luchtvervuiling te doen was het verbieden van het verbranden van tuinafval. Gezien het aantal tuinen in Parijs zal het effect daarvan niet erg groot zijn, vrees ik….
Op het platteland echter mag officieel ook geen tuinafval meer worden verbrand, met uitzondering van afval uit de agrarische sector. Zoals ik in mijn vorige blog beschreef, zaten we na elke dag bramen snoeien met grote hoeveelheden tuinafval. Dus wat doe je dan?

Onze bescheiden bijdrage aan het probleem
Gelukkig wordt op het platteland de soep niet zo heet gegeten als hij wordt opgediend. Toen we zagen dat een van onze plaatselijke machthebbers, een gepensioneerde boer, vrolijk fikkies aan 't stoken was, besloten we zijn voorbeeld maar te volgen. Bovendien is Sarkozy toch ook politiek uitgeteld, dus die zal voorlopig niet meer toezien op de uitvoering van "zijn" wet….

Voor onze eigen website klik hier.

zaterdag 2 december 2017

Vakantiewerk

Voor de grote schoonmaak
Deze zomer kreeg ik "opdracht" om wat bramen te snoeien, die op een plek stonden waar degene die op een grasmaaier rondjes draaide haar schouders, hoofd, armen en benen aan de doornen openhaalde. Wel, wat braamstruiken terugsnoeien, daar draait een beetje vent z'n hand toch niet voor om?

Na de grote schoonmaak
Zo gezegd, zo gedaan. Van het één kwam het ander. Wat begon, ergens begin juli, als een beetje snoeiwerk, mondde al gauw uit in een full time job, want de ene braamstruik leidt tot de volgende….
Enfin, enige tijd terug (om precies te zijn op zaterdag 4 november) werd de klus afgesloten verklaard, hetgeen werd gevierd met een koud Belgisch biertje.

En opeens was er uitzicht!
Ik had intussen een groot stuk braamvrij gemaakt, en wat als een grote verrassing kwam: tijdens het werk ontdekte ik een sloot die volkomen onzichtbaar was vanwege de bramen die er in groeiden. Daarbij kwam ik nog iets volkomen onverwachts tegen: in de sloot stonden, min of meer recht overeind in het talud, de resten van een hek met gaas. Gelukkig viel het verwijderen daarvan mee; op diezelfde gedenkwaardige zaterdag vertrokken we met een auto vol met modderig harmonicagaas naar de grofvuilstort.

Een groot deel van het werk: de sloot ligt rechts
Zoals op de overzichtsfoto te zien is, is de strook bramen van tussen de 1 en 2 m breed, die onze tuin van het weiland scheidde, nu volledig verdwenen. Voor zolang als het duurt tenminste…..

Voor onze eigen website klik hier.

zaterdag 25 november 2017

Les Oiseaux Rares 2017

Grande Rue - Cormatin
Ik heb al eens eerder een blog geschreven over Les Oiseaux Rares, een groep handwerkslieden of handnijverheidslieden uit Cormatin en omgeving. Ze houden nog steeds hun jaarlijkse tentoonstelling die altijd de moeite van het bezoeken waard is.

Publieksbijdragen
Dit jaar werd het publiek voor het eerst uitgenodigd mee te werken; een ieder die dat wilde kon een A4-tje vullen met een al dan niet eigen gedicht, een stukje proza, een tekening, een foto of een collage. De enige voorwaarde was dat het iets met het thema "Tijd" te maken moest hebben.

De tijd helt alle wonden
Het eerste dat mij te binnen schoot was een gedichtje van Hans Dorrestijn, "De tijd heelt alle wonden". En hoewel geen Fransman dat kan begrijpen, vond onze bron binnen de Oiseaux Rares het een leuk idee om ook wat buitenlands tussen de Franse inzendingen te hebben.

Tempus fugit (1)
Na nog wat na denken herinnerde ik me dat ik een tijd geleden een foto van een klok had gemaakt met een sluitertijd van 4 seconden; de secondewijzer versprong op de foto dan ook duidelijk 4 maal.

Tempus fugit (2)
En vervolgens had ik ook nog een recentere foto bij de hand van een zonnewijzer aan de muur van het cloître van Cluny III. De naam die ik koos voor mijn thema was "Tempus fugit".
De A4-tjes waren vrij snel in elkaar geflanst; het kostte meer tijd om tussen de ca. 350 inzendingen die door heel Cormatin aan bomen, struiken, hekken en winkelgevels waren gehangen, te vinden.

Bij Pascale Hautefort-Ponsard - Cormatin
En dan loop je en passant toch ook nog maar even bij de diverse artisans naar binnen. En daar is het uiteraard allemaal om begonnen….

Voor onze eigen website klik hier.

zaterdag 18 november 2017

Zo boeiend is nu (het) panorama

Panorama - Brancion
Weliswaar is ons departement Saône-et-Loire niet echt beroemd om zijn fraaie vergezichten, maar als je een rondrit maakt door de alomtegenwoordige wijngaarden of langs kastelen, kerken, enz. kom je toch langs een aantal hooggelegen punten die de moeite van het bezoeken waard zijn.
Om dicht in de buurt te beginnen: Brancion is gebouwd op een heuvel die, als de Tour de France de regio aandoet, in het bergklassement zit.

Roche de Vergisson (links) en Solutré (rechts)
Het dorp is recent helemaal gerestaureerd, de middeleeuwse kasteelruïne van Brancion is te bezichtigen, en de romaanse kerk is ook zeer de moeite waard. Het open stuk land voor de kerk biedt een spectaculair uitzicht over de vallei van de Grosne.
Aan de andere kant van de vallei ligt Mont-Saint-Vincent, een van de hoogste punten in de regio. Ook hier een fraai gelegen romaanse kerk, een klein museum met resten van een Merovingische sarcofaag en fraaie uitzichten over de omgeving.

Roche de Solutré
De Roche de Solutré is een ander bekend punt in de Mâconnais (tegen de Beaujolais aan). De rots torent hoog boven de omgeving uit, werd jaarlijks bezocht door François Mitterand met zijn familie toen Mitterand nog in leven was, heeft een archeologisch museum en kijkt uit op de Roche de Vergisson (een andere rots in de omgeving) en over de wijngaarden van de Mâconnais. De rots is eenvoudig te beklimmen via een pad.

Panorama met "Le guetteur" (links) - Suin
De Butte de Suin ligt niet ver van Cluny af. Op de heuvel is een madonna gebouwd, die boven het omringende landschap torent, het plateau is uitermate geschikt voor een picknick en de romaanse kerk die ook op het plateau ligt is de moeite van een bezoek waard. Vanaf het plateau is een heel aardig kunstwerk zichtbaar, "Le guetteur" (de wachtpost) van Laure Frankinet die de Butte "bewaakt".

Tegen het invallen van de schemering - Beaubery
En tenslotte is er dan in de richting van de Brionnais, bij Beaubery een heuvel met een monument voor de gevallenen uit de directe omgeving tijdens het verzet tegen de Duitsers. Het monument bestaat uit een hoog Lotharings kruis (het geliefde symbool van Generaal de Gaulle) geflankeerd door twee kanonnen. Ook deze heuvel biedt schitterende vergezichten.

Voor onze eigen website klik hier.