zaterdag 13 augustus 2016

Er gaat er wel eens een de mist in

Eigenlijk zou dat "Er gaat er wel eens een (een enkele keer) de lucht in" moeten zijn.

Montgolfiade 2009
Elk jaar, rond Pinksteren, heeft Chalon-sur-Saône zijn Montgolfiade, een festijn waarbij tientallen hete luchtballonnen horen op te stijgen. En omdat dat feest altijd op zaterdag en zondag valt zijn we al een aantal keren naar Chalon getogen om dat een keer van dichtbij te zien, maar elke keer weer was het óf regenachtig, óf stond er te veel wind, dus óf wij lieten het afweten, óf de ballons deden dat.

Montgolfiade 2016
Tijdens een van onze vergeefse bezoeken vonden we overigens wel een paar koude luchtballonnen op het terrein. Mijn geleerde assistent wist te vertellen dat die dingen normaal alleen rond zonsopgang of zonsondergang opstijgen, dus op een mooie dag reden we, tegen de avond, naar Chalon toe. Er stond een zuchtje wind, maar soit…

Montgolfiade op een mooie dag (internet)
De ballonnen vlogen die avond dus niet. De volgende dag overigens wel, zowel 's ochtends als 's avonds, zoals we uit de krant leerden. De brandende vraag is nu: zijn we tevreden met de twee of drie ballons die 's zomers over Chazelle vliegen, of gaan we ooit nog een keer naar Chalon om er tientallen te zien vliegen?

Mini-Montgolfiade 2014 - Chazelle
Voor onze eigen website klik hier.

zaterdag 30 juli 2016

Twee vliegen in één klap

Gezien het grote aantal handwerkslieden in deze omgeving dat zich bezig houdt met kunstnijverheid moeten ze echt moeite doen om hun producten te slijten.

Expositie Belles de Mai - Berzé-la-Ville
Er zijn een aantal samenwerkingsverbanden, sommige vast, andere wat losser, die op gezette tijden exposities van hun werk organiseren. Eén van die verbanden is de "Belles de Mai" (in de winter opereren ze als "Mères Noël") die aan het begin van de zomer en tegen de kerst altijd proberen te exposeren op een ook anderszins interessante plek.

Gipsovens - Berzé-la-Ville
Dit jaar exposeerden ze in de oude gipsovens in Berzé-la-Ville. Die gipsovens kenden we van een bezoek in augustus 2012 op uitnodiging van een groep mensen (Amis de Vieux Berzé) die zich bezig hield met de restauratie ervan, reden genoeg dus voor een herbezoek.
Deze expositie gaf ons de kans te zien wat er intussen gewrocht was door de restaurateurs, en door de hoedenmaaksters, pottenbaksters, sieradenmaaksters, enz.

Expositie - Berzé-la-Ville
De gipsovens bleken enorm opgeknapt te zijn in de afgelopen drie en een half jaar, en vormden een fraai decor voor de tentoongestelde sieraden, kleding, keramiek, etc. Daar kwam nog bij dat het weer enorm meezat. Bij aankomst rond lunchtijd (een prima tijd om de drukte te vermijden) zaten alle dames buiten van een glaasje wijn te genieten. Het gaf mij een beetje een déja vu gevoel, het zien van al die gezellig keuvelende in het wit geklede vrouwen.

Geen Chinese begrafenis!
Maar dat gevoel is erg persoonlijk; het deed mij sterk denken aan de bijeenkomsten rond Chinese begrafenissen, waarbij een bepaalde generatie nabestaanden in het wit is gekleed, en waar na een wake van 3, 5 of 7 dagen de rouwenden zich net zo gedragen als een groepje familie of vrienden tijdens een vrolijker gelegenheid dan een begrafenis. De "Belles de Mai" waren in elk geval echt vrolijk!
Voor onze eigen website klik hier.

zaterdag 16 juli 2016

Slaven aller landen, verenigt u!

Onthulling van de gedenksteen
Dit jaar vond het 7de festival Outre-Mer en Bourgogne plaats, en het thema voor dit jaar was de afschaffing van de slavernij. De vereniging "Amis des Antilles" uit Montceau-les-Mines speelt een prominente rol in de festiviteiten, en de Antilliaanse voorzitster van die club, Mme Christiane Mathos, tevens eigenares is van een Antilliaans restaurant aldaar, bleek niet stil te hebben gezeten tijdens de voorbereidingen van dit feest.

De gedenksteen
Nou ligt Montceau niet echt binnen ons aandachtsveld, maar Cormatin en Ameugny bleken toch een (overigens bescheiden) rol gespeeld te hebben bij de afschaffing van de slavernij, net als Saint-Point, Mâcon, Paray-le-Monial, Toulon-sur-Arroux en Cluny. Had Cormatin niet gefigureerd tussen al deze andere wereldsteden zouden wij nooit iets met dit festival van doen te hebben gehad. Dus wat was de rol van Cormatin in dit geheel?

De onvermijdelijke toespraken
Generaal Étienne Maynaud de Bizefranc de Lavaux was gouverneur geweest van Saint-Domingue (nu Haïti), had nauwe banden gehad met de zwarte aanvoerder van een slavenopstand op Haïti, generaal Toussaint Louverture, was eigenaar van het Château de Cormatin, was bevriend met Alphonse de Lamartine, de latere voorvechter van o.a. de afschaffing van de slavernij en was begraven op de begraafplaats van Ameugny.

Het graf van de Lavaux
Reden genoeg voor een mis in de kerk van Cormatin, de onthulling van een gedenkplaat bevestigd bij de ingang van het château, een kranslegging bij het graf van de Lavaux in Ameugny, een vin d'amitié en een lezing over de afschaffing van de slavernij aldaar, en tenslotte een toneelstuk over hetzelfde onderwerp in Cormatin door scholieren uit Montceau.

Vin d'amitié
Helaas strekte de arm van Mme Mathos niet zover dat de hapjes bij het verre d'amitié Antilliaans waren. We moesten het doen met de klassieke brioche, een soort brood met de consistentie van nog niet helemaal uitgehard beton en wat koekjes uit een pakje "koekjes, gesorteerd". Maar de wijn was ok!

Voor onze eigen website klik hier.

zaterdag 2 juli 2016

Terrorismebestrijding

Frankrijk werd januari 2015 wreed met de neus op de realiteit gedrukt: een kleine groep fanatieke militanten bleek in staat om een heel land te terroriseren.

Place de la République - Paris: na 7 januari 2015
In Frankrijk werd de noodtoestand uitgeroepen, gewapende militairen verschenen in het straatbeeld en bij mogelijke "kwetsbare" doelen, scanners verschenen bij de toegang tot musea en andere publieke instellingen, kortom, het land schrikte op uit een laissez-faire mentaliteit, en allerlei soms draconische maatregelen werden genomen om een herhaling van de Charlie Hebdo moorden te voorkomen.

Place de la République - Paris: na 7 januari 2015
Dat je zoiets niet kunt voorkomen, hoe je ook je best doet, bleek uit het bloedbad dat aangericht werd in november 2015, weer in Parijs. Maar goed, iets doen is in elk geval beter dan niets, en dat de angst er goed in zit, ook buiten Parijs, moge blijken uit het volgende.
We parkeren op woensdagavond voor onze taichi-lessen in een gymnastieklokaal van een school altijd op een parkeerterreintje tegenover een andere school. Maar op een avond waren de parkeerplaatsen (op een invalideplaats na) afgezet met een paar dranghekken en wat rood-wit geblokte linten.

Rue du 19 Mars 1962 - Cluny: na 13 november 2015
Aannemende dat de afzetting er was i.v.m. werkzaamheden overdag, schoven we een dranghek opzij en parkeerden waar we altijd parkeerden. Dat ging een aantal weken prima, tot opeens het lint verdwenen was en er een hele batterij dranghekken voor in de plaats was gekomen. Er zat niet veel anders op dan langs de kant van de weg, naast de dranghekken te parkeren.
De "werkzaamheden" echter, leken geen tastbaar resultaat op te leveren. En uiteindelijk lazen we het decreet van de gemeente, dat altijd wel ergens te vinden is, eens door.

Rue du 19 Mars 1962 - Cluny: na 13 november 2015
Het bleek dat de rector van de tegenoverliggende school een veiligheidszone rond zijn school wilde hebben n.a.v. de aanslagen van november 2015. Hopelijk zijn mogelijke terroristen niet slim genoeg om een auto met een invalidensticker te gebruiken…

Voor onze eigen website klik hier.

zaterdag 18 juni 2016

Guitares en Cormatinois 2016

Zoals elk jaar is er ook dit jaar weer een nieuwe aflevering van ons eigen gitaarfestival, waarbij de concerten plaatsvinden in de romaanse kerk van Chazelle.

De kerk van Chazelle
Naast wat nieuwe, voor ons nog onbekende artiesten treden er dit jaar ook een paar oude bekenden voor het voetlicht.
In chronologische volgorde:
Zaterdag 9 juli (20h00): Duo Duende, 2 klassieke gitaristen met een programma dat "Carmen, etc…" heet. Daar komen ongetwijfeld wat transcripties van Bizet's muziek voor het voetlicht.
Zondag 10 juli (17h30): Bernard Bruel chante Brel, een zanger / gitarist die een programma brengt met voornamelijk chansons van Jacques Brel. Gezien de voorliefde van veel Fransen voor artiesten die een grote voorganger interpreteren of imiteren zou het me niet verbazen als de kerk uitverkocht is.

Emmanuel Rossfelder
Zondag 17 juli (17h30): Emmanuel Rossfelder, een graag geziene klassiek gitarist op dit festival. Rossfelder scoort uitstekend, zowel nationaal als internationaal, dus verwachten we hier ook een uitverkochte kerk. Goede wijn behoeft geen krans.
Zaterdag 23 juli (20h00): Meridianu, een Corsicaanse groep die Corsicaanse polyfone muziek brengt. Coriscaanse muziek voor mij volkomen onbekend; ik ben benieuwd!

Volle bak: jammer dan!
Zondag 24 juli (17h30): Irish kind of, een Franse groep uit Grenoble, die Ierse volksmuziek ten gehore brengt. Deze groep trad vorig jaar ook op het festival op, waarbij er eigenlijk méér kaarten verkocht werden dan er plaatsen waren; de vrijwilligers zaten buiten en een fors aantal mensen moest worden weggestuurd.

Het programma voor 2016
Bovenstaande opsomming impliceert overigens niet dat de twee concerten waarbij slechts een summiere omschrijving staat niet de moeite waard zijn! Het impliceert wel, dat wie de drie overige concerten per se wil bezoeken er goed aan doet om van te voren te reserveren.
Dat kan telefonisch: 03 85 50 19 06 of 06 88 40 91 73. Een e-mailtje naar ons kan overigens ook; wij zorgen dan voor de rest.

Voor onze eigen website klik hier.

zaterdag 4 juni 2016

Een standaardhemelvaartsdaguitje

Eglise Saint-Martin - Chapaize
Sinds 2007, toen we voor de eerste keer de aankondiging voor een concert van Roundelay in de kerk van Chapaize tegenkwamen, zijn we elk jaar op hemelvaartsdag weer in diezelfde kerk aanwezig. Het Nederlandse (madrigaal)koor Roundelay, gespecialiseerd in o.a. oude muziek, treedt daar elk jaar op die dag op.

Roundelay 2016
Dit jaar vond het tiende concert plaats, en daaruit blijkt dat we, zonder het te weten, alle concerten van Roundelay in Chapaize hebben bijgewoond.
En elk jaar is het repertoire anders, en elk jaar zit de kerk vol. Ik had al eens op internet gezocht om te kijken waar dit koor nou precies vandaan komt, maar die zoektocht bleek tevergeefs.

Roundelay o.l.v. Renée Kartodirdjo 2013
Tot ik eindelijk de heldere ingeving kreeg te zoeken op de naam van de koordirigent, Renée Kartodirdjo. En met zo'n naam is de kans dat je op de verkeerde mevrouw Kartodirdjo stuit toch wel erg miniem. De betreffende dame woont of heeft een tijdje gewoond in de buurt van Eindhoven, en voert of voerde de artistieke leiding over het Ensemble Ariosto.
Ik citeer: "Het Ariosto Ensemble, voor het eerst uitvoerend in 2002, is een projectensemble, dat in wisselende samenstelling concerten geeft".

Roundelay 2013
Op hun website kwam ik ook een aantal gezichten tegen die we kennen van Roundelay, dus Roundelay lijkt een gelegenheidsensemble te zijn, waarbij één van de leden een (waarschijnlijk tweede) huis heeft in Chapaize.
Hoewel ik bitter weinig afweet van de componisten uit de renaissance en de vroege barok, ben ik in de diverse programma's van Roundelay toch een aantal bekende namen tegen gekomen, zoals Giovanni Pierluigi da Palestrina, William Byrd, John Dowland, Josquin des Prez.

Roundelay 2013
Of het Ariosto Ensemble nog bestaat is de vraag; de website lijkt voor het laatst bijgewerkt in 2015, net als hun Facebook pagina
Maar goed, zolang ze als Roundelay terug blijven komen in Chapaize, hebben wij in elk geval niets te klagen!

Voor onze eigen website klik hier.

zaterdag 21 mei 2016

Happen en stappen op z'n Frans

We hebben inmiddels al weer twee keer deelgenomen aan de Balade Gourmande Ladoix (21), in de buurt van Beaune.

Ladoix - de start
Een dorp hier vlakbij, waar we vrienden hebben, organiseerde elk jaar in juli een bustocht naar Ladoix, en wij mochten aanhaken. De wandeltocht van 5 km ging dwars door de wijngaarden, met onderweg tussen elke etappe een stop voor een deel van een volledige maaltijd. Elk gerecht werd besproeid met eerste klas wijnen uit de diverse caves in de buurt.

Ladoix - de wandeltocht
De wijngaarden in die periode van het jaar staan er prachtig bij, het eten was uitstekend, de wijn zo mogelijk nog uitstekenderderder, en als het weer ook nog mee zit, kan zo'n dag niet meer stuk. Maar er hangt wel een prijskaartje aan zo'n dagje uit: in 2016 kost inschrijving alleen al € 65 pp, en de bus komt daar nog eens bovenop.

Ladoix - stop
Het menu (Ladoix 2016):
Kir avec gougères
Duo de persillé & paté en croûte de canard, son confit d'oignons & petites tomates accompagnés d'un Bourgogne aligoté
Rillette de sandre & petits légumes, mousse d'écrevisse accompagnés d'un Ladoix Blanc 1er Cru
Brochette de joue de boeuf & pommes fondantes à la bourguignonne accompagnées d'un Corton Grand Cru dégusté en son terroir
Boîte de fromages affinés et découverte des Ladoix & des Ladoix 1er Cru
Dessert & Crémant de Bourgogne
Café

Ladoix - wijn halen
De prijs was de voornaamste reden dat het dorp op zoek is gegaan naar iets anders soortgelijks, maar dan wel goedkoper. En dat werd de Marche Gourmande in Rully (71), 6 à 8 km, eind april. De inschrijving kost hier € 25 pp, ook zonder bus, met een optie voor een bezoek aan het kasteel voor € 8.00 pp extra.

Rully - château
Het menu (Rully 2016):
Kir avec gougères
Terrine de noix de Saint-Jacques, tartare de tomate, salade
Jambon braisé petits légumes, sauce forestière, pommes rissolées aux herbes et échalotes
Fromages,
tarte amandine & Crémant de Bourgogne
Café

Rully - landschap
Twee gelijksoortige evenementen schreeuwen natuurlijk om een vergelijking. In de prijs/kwaliteit vergelijking komt Ladoix duur maar uitstekend uit de bus, en Rully als goed en goedkoop. Als geheel scoort Ladoix echter beduidend hoger, eigenlijk op alle punten.
Kwaliteit van het gebodene : Ladoix is beduidend beter, zeker de wijnen.

Rully - stop
Tijd van het jaar : ook hier scoort Ladoix hoger; in begin juli is alles groen, begin april zijn de wijnstokken nog kaal en in juli is de kans op warm weer beduidend hoger dan eind april.
Ambiance : de wandeling in Ladoix gaat helemaal door wijngaarden, die in Rully gaat voor een groot deel door bebouwing. Verder werkt Rully met groepsvertrektijden, in totaal 4 groepen van ca. 30 personen per groep.

Rully - kaasplateau
In ons geval was "ons" dorp opgedeeld in 2 groepen van 25 man elk, met ruim een half uur verschil in vertrektijd. In Ladoix zijn ook groepsvertrektijden, maar daar zijn er veel meer van, en ze zijn voor grotere groepen. Rully heeft dus in totaal ca. 120 deelnemers, tegen ruim 3000 in Ladoix. En dat laatste geeft toch een veel feestelijker gevoel; je loopt elkaar niet in de weg, maar het geheel voelt veel meer als een speciaal evenement dan als een wandeltocht met een handjevol vrienden en kennissen. De foto's van beide evenementen laten duidelijk zien wat ik bedoel.

Rully - een van de wijnen
Voor mij is de conclusie heel duidelijk; hoewel Rully best een aardige dag te bieden heeft tegen een redelijke prijs, zou ik zelf voor Ladoix kiezen, ondanks de prijs. Uiteindelijk is de ambiance ook wat waard!

Voor onze eigen website klik hier.

zaterdag 7 mei 2016

Het Zwanenmeer

Onlangs vond ik al bladerend door ons lokale krantje de aankondiging van het ballet "Het Zwanenmeer" door het ballet en orkest van de Nationale Opera van Rusland in het Parc des Expositions van Chalon-sur-Saône.

Affiche (internet)
Dat is een ballet dat wij goed kennen, al een aantal malen hebben gezien op diverse locaties, en dat we graag nog wel weer eens een keer zouden willen zien. Onder het artikel stond een telefoonnummer, dus wat doe je dan?Dat telefoonnummer bleek dat van de plaatselijke VVV te zijn, waar ze ons over de kaartjes alleen konden vertellen dat je die waarschijnlijk bij een Supermarkt kon kopen. Bij de afdeling "Ballet" dus van Lidl? Nou, dan toch maar eerst zoeken op internet.

Parc des Expositions - Chalon-sur-Saône
Daar bleek dat we zonder enig probleem kaartjes on-line konden bestellen die we zelf konden printen, zodat we ruim van te voren alles in orde hadden voor een ouderwets avondje uit. Zo ouderwets (pluche stoelen, een foyer) bleek dat overigens niet. het Parc des Expositions bleek een grote hal waar normaal gesproken beurzen werden gehouden (de naam had ons op het spoor kunnen zetten, duh….).

Podium en orkestbak
De hal was voor deze voorstelling tijdelijk verbouwd, en had een podium, een orkest"bak" en een fors aantal oncomfortabele zitplaatsen op begane grondniveau vóór het podium en wat rijen zitplaatsen amfitheatersgewijs opgesteld aan het eind van de zaal. Dus je kon óf een redelijk zicht op het toneel hebben van veraf, of goed zicht op het gebeuren in de hoop dat de mensen die voor je zaten dwergen of peuters waren. We bleken gekozen te hebben voor de tweede optie, maar zonder dwerg- of peuter garantie…

De zitplaatsen
Erg on-Frans begon de voorstelling precies op tijd (20h05), en dat was voor ons een wereldpremière. Fotograferen en filmen was streng verboden, evenals het aanhebben van mobiele telefoons. Die zouden de elektronica van de microfoons verstoren (een argument dat ik nog nooit eerder had gehoord, maar het werkte wel!). De foto's van het ballet bij deze blog zijn van Internet geplukt.

Het Zwanenmeer (internet)
Ondanks de zaal en de opstelling bleek de avond meer dan de moeite waard. Het orkest speelde uitstekend, en hoewel de dansers geen Bolsjoj klasse hadden, zetten ze een sprankelende voorstelling op de planken. Uiteindelijk bleek, zeker bij zo'n groot ballet, het ongemak (constant je nek in bochten wringen om de actie te kunnen volgen) op te wegen tegen het plezier aan de voorstelling zelf.

Het Zwanenmeer (internet)
Zeker in de scènes met grote aantallen zwanen op het toneel was er altijd wel voor iedereen een plek op het toneel te vinden waar je goed kon zien wat er gebeurde. En nu maar wachten op de Notenkraker…..

Voor onze eigen website klik hier.

zaterdag 30 april 2016

De Staatscourant, of Liberté, Egalité, Fraternité (deel 6 van 6)

Staatscourant
De laatste stuiptrekking m.b.t. de naturalisatie was het opsturen van de zaken betreffende de naam van mijn partner.
Scannen was wat lastig op vakantie, maar een foto maken van een document in JPEG formaat is uiteraard geen probleem. Dus op 14 maart stonden we bij het consulaat op de stoep, kregen het gevraagde document (de geboorte- en huwelijksakten had ik van te voren al gescand), en dezelfde dag nog gingen alle documenten en mijn antwoorden op haar vragen richting Service Central Etat-Civil.

Ministerie van Buitenlandse Zaken
Uiteraard hadden we er geen idee van hoe het verder zou gaan lopen. Maar op 4 april kwam er een min of meer verlossende e-mail binnen: op 26 maart 2016 was mijn dossier goedgekeurd, en over enkele weken zou het besluit betreffende mijn naturalisatie in het Journal Officiel (de Franse Staatscourant) verschijnen. Maar waar koop je een Staatscourant? Niet bij de Tabac in elk geval!


Wat heeft hij hiermee van doen?
En daarna was het opnieuw afwachten geblazen. Op zaterdag 23 april lag de verlossende brief van het Ministerie van Binnenlandse Zaken in de brievenbus: mijn naturalisatie tot Fransman stond ingeschreven in het "Journal Officiel" van (zondag!) 3 april onder decreet no. 13. Daarna was het een kwestie van zoeken op internet, en bingo, daar was het decreet van ca. 30 pagina's. Met Photoshop was het geen heksentoer meer om uit de ca. 1200 namen de mijne te vissen en onder het titelhoofd te plakken. Over ruwweg zes maanden komen de ontbrekende paperassen binnen: een brief van de Franse president, het Livret de famille français en héél misschien, de zege van de Paus.

Uittreksel uit de Franse Staatscourant van 3 april 2016
Een overzicht van de hele lijdensweg naar naturalisatie:
Liberté, Egalité, Fraternité (deel 1 van 6) Hoe wordt je Fransman?
Liberté, Egalité, Fraternité (deel 2 van 6) Het dossier
Liberté, Egalité, Fraternité (deel 3 van 6) Het interview
Liberté, Egalité, Fraternité (deel 4 van 6) Bureaucratie
Liberté, Egalité, Fraternité (deel 5 van 6) What's in a name….

Voor onze eigen website klik hier.

zaterdag 23 april 2016

Cornelis had een glas gebroken…

In september 2013 waren we in Saint-Christophe-en-Bresse om de kerk te bekijken, en ongeveer een half jaar later, april 2014, waren we er opnieuw om nog wat foto's te maken.

De gevonden foto
De eerste keer waren er wat werklui bezig bij de hoofdingang, en de tweede keer hadden we het rijk alleen. Wat me toen niet opviel was de gebroken glas-in-lood ruit in de oculus boven de ingangsdeur.
Stel, je wilt zo'n raam laten repareren, maar er zijn geen foto's van voorhanden, en de glazenier wil toch een beetje een idee hebben hoe het nieuwe ram er uit moet gaan zien.

Het gebroken raam
Nou, dan is internet een prima hulpmiddel. De persoon in kwestie zocht op internet foto's van de betreffende kerk, vond iets dat niet erg gedetailleerd was en ook nog eens en keer drastisch verkleind was op de site "Bourgogne Romane", vond ook de naam van degene die de foto had gemaakt en kwam zo via het telefoonboek uiteindelijk bij mij terecht.

Het oude raam (1)
Toen eenmaal duidelijk was wat die mevrouw wilde, was de zaak snel gepiept. Ik bewaar (gelukkig) al mijn foto's op groot formaat, zodat een uitsnede van een klein detail op zo'n foto toch nog goed te bekijken valt. Of de glazenier daar ook nog iets aan heeft, is uiteraard afwachten geblazen; het is in elk geval beter dan niets.

Het oude raam (2)
In elk geval gaan we, zodra de oculus weer gerestaureerd is, ooit nog voor een derde keer naar Saint-Christophe-en-Bresse.

Voor onze eigen website klik hier.

zaterdag 16 april 2016

What's in a name…., of Liberté, Egalité, Fraternité (deel 5 van 6)

Beslissing rechtbank
Toen mij gevraagd werd door de het Franse ministerie van Binnenlandse zaken om de rechtbankuitspraak aangaande een echtscheiding alsnog op te hoesten, was ik onaangenaam verrast. De Préfecture in Mâcon had mijn uittreksel uit het bevolkingsregister geaccepteerd, waarin duidelijk stond wanneer en van wie ik was gescheiden, en wat goed genoeg is voor ambtenaar X zou ook goed genoeg moeten zijn voor ambtenaar Y. Maar goed, argumenteren met ambtenaren is waar ook ter wereld een verloren zaak, dus…
Nadat die hobbel genomen was, was mijn papierwinkel In principe sinds begin februari 2016 op orde, en daarna was het weer afwachten geblazen.

Service Central Etat-Civil - Nantes
Een dag voordat we (op 12 maart 2016) voor een korte vakantie naar Parijs zouden afreizen kreeg ik een telefoontje van een dame die in Nantes werkte, bij de Service Central Etat-Civil, Département Établissement (wat dat ook moge wezen!). Ze bevestigde dat al het papierwerk in orde was (pffff...), maar dat ze toch nog een paar vragen had. Het bleek dat zij bezig was een compleet nieuw register van de burgelijke stand over mij op te bouwen. De eerste vraag was hoe ik wilde heten: "Cornelis-Gerardus" of "Cornelis, Gerardus", en die was simpel te beantwoorden. De tweede opmerking gold mijn achternaam; en daarin had ik geen keuze. Ik ga de Franse geschiedenis in als "Van Halderen", niet als "Halderen, van". En ook daar valt mee te leven. Het is altijd weer een gok onder welke naam ik hier in een archief zit, onder de V of onder de H.

Brits consulaat Paris
De laatste vraag was problematischer. Mijn partner heeft de Engelse nationaliteit, en in Engeland ben of was je min of meer vrij je naam te kiezen. Zij heeft er als weduwe voor gekozen om de naam van haar overleden man te blijven dragen. In haar paspoort staat alleen een referentie naar de naam Nixon, en niet naar Mullin (haar meisjesnaam). Daar weten de Franse slecht weg mee: het is een hier beetje als in Nederland, waar je Mevr. Nixon geboren Mullin heet in de registers. Alleen, die naam Mullin met een connectie naar Nixon is nergens meer officieel te vinden zonder zoekwerk, en daar wist de mevrouw uit Nantes geen raad mee. Ze had een lijst met landen waar keuzevrijheid van naam legaal is (zoals in Rusland), maar het Verenigd Koninkrijk komt niet voor op die lijst.

Brief van het consulaat
Goede raad lag gelukkig voor de hand. Toen we in Parijs arriveerden namen we contact op met het Britse consulaat. Daar kenden ze dat probleem, en ze produceerden een officieel twee-talig stuk papier waaruit moest blijken dat de naam in je paspoort je legale naam is, en samen met een uittreksel geboorteregister, de huwelijksakten van mijn partner en haar ouders zou dat hopelijk voldoende zijn om de zaak af te kunnen ronden.

Wordt hopelijk spoedig vervolgd!

Voor onze eigen website klik hier.