zaterdag 13 oktober 2018

Naar het zuiden onder stoom

Aankomst Chalon-sur-Saône
Vorig jaar maakten we een reis van Le Creusot naar Mulhouse (in de Elzas) aan boord van een trein getrokken door een fraaie stoomlocomotief, de 241P17. Dat was een van de laatste sneltreinlocomotieven die in Frankrijk reed, en er zijn er nog slechts een paar over. De drie begincijfers van het nummer geven achtereenvolgens aan: het aantal voorste loopassen (2), het aantal drijfassen (4), het aantal achterste loopassen (1).

Lyon-Perrache
De thuisbasis van de trein is Le Creusot, waar de loc ook ooit gebouwd is (1950) bij de firma Schneider. Ze reed tot het eind van de zestiger jaren.
Een enthousiaste ploeg stoomfanaten heeft de loc opgeknapt en houdt haar rijdende. Jaarlijks zijn er uitjes van Le Creusot naar o.a. de Elzas, de Loirestreek, Lyon, Aix-les-Bains, Zwitserland, enz. Daar hangt weliswaar een prijskaartje aan, maar een "echte" reis met een stoomtrein is toch uiteindelijk wat ander dan een traject van zeg twee km over speciaal aangelegde of gerestaureerde stukken spoorbaan.

Lyon-Perrache
Na de trip vorig jaar naar het spoorwegmuseum in Mulhouse, waar we 's avonds tussen de treinen konden dineren, hadden we de smaak dermate te pakken dat we het programma voor dit jaar goed in de gaten hielden.

Tussen Vienne en Valence
De eerste brochure die binnen kwam vermeldde buiten de gebruikelijk trips een driedaagse rit naar Marseille, waarbij de tweede dag gereserveerd was voor een trip langs de kustlijn. Dat leek ons wel wat, en we begonnen wat inlichtingen in te winnen. Vorig jaar hadden we met twee vrienden een 6-persoons eerste klas coupé geregeld, en dat lukte ook dit jaar. We hadden ook nog een paar Franse vrienden geïnteresseerd, zodat de hele coupé van ons zou zijn.

Stoom op de linkeroever, kernenergie op de rechter (Cruas)
De website https://www.train-vapeur.fr/ vermeldde echter geen details, zodat we besloten maar eens te bellen. Intussen bleek de planning te zijn veranderd: de rit was een week later, de heenrit ging naar Avignon, de tweede dag was naar keuze een cruise over de Rhône bij Avignon, een rit met "onze" trein naar Arles met een vrije dag aldaar, of een trip via Arles naar een treinenfestival in Miramas. Aangezien we niet zo gecharmeerd zijn van riviercruises, en Miramas niet erg interessant klonk, kozen we voor een dagje Arles. Onze Franse vrienden moesten het af laten weten; die konden wel op de oorspronkelijke data, maar niet op de nieuwe. Hun plaats werd ingenomen door vrienden van onze vrienden, zodat we toch weer een volle bak hadden.

Oud naast nieuw in Avignon
Tussendoor leek er nog een kink in de kabel te komen toen we hoorden dat één van de eerder geprogrammeerde ritten kwam te vervallen vanwege problemen met de loc. Die werden echter tijdig opgelost, zodat onze rit gewoon door kon gaan.
Twee dagen van te voren kregen we te horen dat de trein een uur eerder zou vertrekken dan oorspronkelijk gepland, maar omdat we besloten hadden in Chalon-sur-Saône op te stappen, resulteerde dat niet in een vroege rit naar Le Creusot (iets meer dan anderhalf uur met de auto) om de trein van 6h24 te halen, maar in een comfortabele rit van een klein uur naar Chalon voor de trein van 9h35.

Avignon-Arles
De rit was geweldig. We hadden inderdaad onze eigen coupé, We hadden een soort vliegtuiglunch besteld voor op de heen en de terugweg, het weer was zomers, zodat we met open ramen konden rijden, volop genietend van de typische stoomtreingeluiden en geuren, de roetdeeltjes die je als je niet oppaste in je ogen kon krijgen, de muzikale intermezzi die de machinist uit de stoomfluit wist te halen….. Kortom, dit weekend kon niet meer stuk.

Aankomst Arles
Er waren maar enkele kleine nadelen: het hele traject was erg recht, en voor mooie foto's van een stoomtrein in al haar glorie heb je lange bochten nodig. En de belangstelling langs de baan viel erg tegen. Vorig jaar stond bijvoorbeeld in Vesoul (waar water in werd genomen) de halve bevolking ons uit te wuiven, terwijl we in Lyon, waar we ook lang stil stonden, alleen aangegaapt werden door treinreizigers met andere bestemmingen. Dat zal overigens deels veroorzaakt zijn door de op het laatste moment gewijzigde doorkomsttijden van de trein; de nieuwe tijden stonden bij vertrek nog niet op de website (nu overigens wel).

Musée Départemental Arles Antique
In Avignon verbleven we in een Ibis Budget hotel, niet luxe maar degelijk, het diner in Avignon was uitstekend, en de dag die we in Arles (dat wij overigens goed kennen) doorbrachten was ook de moeite waard, mede door het zomerse weer en een voor ons nieuw museum, het zeer interessante Musée Départemental Arles Antique.

Vertrek Arles
En hoewel de regen op de vertrekochtend met bakken uit de hemel kwam, konden we toch nog bijna droog van het hotel naar het station komen. Tijdens de treinrit klaarde het weer gelukkig nog op.
Dat was het einde van een nostalgisch lang weekend. Ik ben benieuwd wat er volgend jaar weer op het programma staat…..

zaterdag 29 september 2018

Expositie 2018 Photo Club Cluny

Het opzetten van de Expo 2018
Vorig jaar liepen we, eind september, over de zaterdagsmarkt in Cluny, toen we bij Salle Malgouverne een bord zagen met de aankondiging van een foto-expositie van de Photo Club Cluny. En omdat we wel geïnteresseerd zijn in fotografie, besloten we om daar eens een kijkje te nemen.

Het maken van de passepartouts
Het aanbod was gevarieerd en interessant, we troffen er iemand aan die we kenden van elders en werden uitgenodigd om eens te komen kijken op de eerstvolgende tweewekelijkse vergadering. Toen we daar een paar weken later arriveerden, waren er meer mensen die op die manier bij de club terecht waren gekomen.

In de concertzaal
We kregen een korte uitleg wat er zoal aan activiteiten werd gedaan: specifieke uitjes om foto's te schieten over een bepaald onderwerp (herfst/paddestoelen, Carnaval Vénitien in Annecy, spelen met licht en verlichting, een hertenkamp, enz.), deelnemen aan concoursen van fotoclubs uit de omgeving, toegang tot een heel scala van fototijdschriften, enz. Het leek ons interessant genoeg om eens een jaartje mee te draaien.

Op het platteland
En binnenkort is het zover: onze club organiseert haar jaarlijkse tentoonstelling. We zijn nu een groep van 12 leden, tegen 5 leden voordat wij er bij kwamen. Geen cijfers om je voor op je borst te trommelen, maar beter dan niets. Een ieder krijgt 3 expositieborden, te vullen met 3 onderwerpen van max. 6 foto's per onderwerp naar keuze.

Romaans erfgoed
Ik ben zeer benieuwd waar de groep mee komt: mijn onderwerpen zijn "In de concertzaal", "Op het platteland" en "Romaans erfgoed". Hierbij een keuze uit mijn eigen foto's.

En ook het plaatselijke leugenaartje liet zich niet onbetuigd!

zaterdag 15 september 2018

Lancharre

De kerk van Lancharre
De kerk Notre-Dame-de-l’Assomption van Lancharre, of wat daar van over is, was ooit een kerk die hoorde bij een klooster. Het oorspronkelijke schip van de romaanse kerk is in de 17de eeuw afgebroken, en wat rest zijn de absiden, het koor, het transept en de klokkentoren.

Interieur 2012
En hoewel de kerk afgesloten was met een deur, en dus niet rechtstreeks bloot stond aan de elementen, was het gebouw van binnen in slechte staat; de muren vertoonden scheuren, het pleisterwerk was op een aantal plaatsen zwaar beschadigd of afwezig, kortom, de kerk kon wel een opknapbeurt gebruiken. Het is altijd moeilijk voor een gemeente (in dit geval Chapaize, ca. 150 inwoners) om geld op te hoesten voor zo'n opknapbeurt.

Interieur 2012
Met behulp van subsidies van rijk, provincie en gemeente, giften van particulieren en opbrengsten van culturele manifestaties is er toch zoveel geld bij elkaar geharkt dat in een periode van ca. 20 jaar de kerk nieuwe gebrandschilderde ramen kreeg, de scheuren werden gerepareerd, en het pleisterwerk en de decoraties werden opgeknapt.

Interieur 2018
Op 1 september was het dan zover: dit deel van de restauratie was voltooid en de kerk werd die dag feestelijk opengesteld voor het publiek.
Dat ging gepaard met een aantal evenementen (een concert met 2 doedelzakken en een draailier, een lezing over de geschiedenis van deze kloosterkerk, een concert door het Nederlandse madrigaalkoor Roundelay en de feestelijke opening van de gerestaureerde kerk door de gemeente Chapaize.

Interieur 2018
Wij hebben het gebouw voor het laatst open gezien in 2012, en het is heel duidelijk wat er zoal veranderd is tijdens de restauratie.
Dus, petje af voor al degenen die hun steentje hebben bijgedragen aan de metamorfose van de kerk van Lancharre!

Roundelay 2018
Voor degenen die echt geïnteresseerd zijn in deze kerk, heb ik wat albums opgezet:
Exterieur van de kerk
Interieur rond 2012
De kerk in september 2018

zaterdag 1 september 2018

De ondergang van een pizzeria

Erg dikke pizza (van Dr. Oetker's website)
Vroeger, toen ik nog in Nederland woonde, waren pizza's voor mij vrij dikke plakken cirkelvormig brood met (doorgaans) lekker beleg. Aangezien ik niet echt een broodliefhebber ben, stond een pizzeria erg laag op mijn lijstje met mogelijk te bezoeken restaurants. Tot ik een keer op vakantie in de buurt van Avignon ontdekte dat als pizza's flinterdun worden gemaakt ze opeens héél erg lekker kunnen zijn. En dat gold voor het merendeel van de pizza's die ik ooit in Frankrijk at. Toen we ons in dit deel van Bourgondië vestigden hadden we al snel een pizzeria ontdekt die in een competitie voor de lekkerste dunste pizza ter wereld hoge ogen zou gooien.

Redelijk dunne pizza (van Koopmans' website)
Hoewel een tijdje terug de zaak van eigenaar veranderde, en de recepten wat aangepast werden, bleef de kwaliteit (wat mij betreft in elk geval) gehandhaafd.
Maar aan alles komt een eind. Begin dit jaar bleek "Le Loup Garou" gesloten, en we hadden geen idee wat ervoor in de plaats zou komen. Een boutique? Een drogist? Een specialiteiten restaurant? Onlangs kwamen we er achter. Er werd een nieuw restaurant geopend, onder dezelfde naam, en met een gelijksoortige menukaart: "Le Loup Garou" ("De Weerwolf") was uit de dood herrezen!

De oude Loup Garou
Nadat het nieuwe restaurant al een paar dagen draaide (ga nooit op de openingsdag naar een restaurant hier in de buurt, weten wij uit ervaring!) besloten we te zien of de nieuwe kok de oude kon evenaren. Alles wees daarop. De oven was nog steeds de oude, de machine waarmee de pizza's werden geplet was nog dezelfde, kortom, als ze ook de oude recepten over zouden nemen zou het niet meer stuk kunnen. Daarmee kun je dus bedrogen uitkomen, merkten we al snel. De pizza's waren met de hand gevormd, onwaarschijnlijk dik; ze hadden een brede, dikke, rand zonder beleg erop, de ingrediënten van mijn pizza saumon haalden het niet bij wat we daar gewend waren….

De nieuwe Loup Garou
Iets wat me nog nooit is overkomen, gebeurde hier. De bodem was zo dik en taai, dat ik die met het aangeleverde mes niet kon snijden (ik kreeg na 6 pogingen overigens wel een ander scherper mes aangeboden, dat iets maar niet veel beter sneed), en toen ik uiteindelijk een stuk pizza probeerde had ik meer wijn nodig om het weg te spoelen dan er in mijn glas zat. Het resultaat: na een halve pizza, waarvan ik ook de randen nog had afgesneden, zat ik mudvol. En ondanks alles (je hebt er uiteindelijk voor betaald!) namen we na afloop de andere helft, zonder de korsten, mee naar huis. Wat mij betreft wacht ik maar op weer een nieuwe eigenaar, en behelp ik me maar zo lang met de andere pizzeria's in Cluny….

zaterdag 18 augustus 2018

Zomerbalans

Duo Atlas - Chazelle Eglise Notre-Dame
Hoewel het mooie weer nog steeds voort blijft duren is het zomerseizoen qua festivals en concerten bijna afgelopen. Tijd dus om de balans op te maken.
We beginnen dicht bij huis: Guitares en Cormatinois in de kerk van Chazelle. Ongelukkig genoeg vielen de eerste drie concerten samen met de wedstrijden van het wereldkampioenschap voetbal, het effect waarvan nog werd versterkt door het feit dat Frankrijk in de finale kwam en won. De opkomst van het publiek was navenant.

Paris Gadjo Club - Chazelle Eglise Notre-Dame
Dat betekende dat Irish Kind Of, Markus Held & Cie en de Hair Brothers voor een half lege zaal speelden. Gelukkig waren de andere twee concerten aanzienlijk beter bezet: het Spaans/Nederlandse Duo Atlas speelde een uitstekend klassiek concert, en de Paris Gadjo Club hadden een volledig uitverkochte kerk met een mengsel van manouche jazz en Braziliaanse Choro, met het accent op de Choro.

Roundelay - Chapaize Eglise Saint-Martin
Van Chapaize Culture hadden we zelf de krenten uit de pap gehaald: het Nederlandse madrigaalkoor Roundelay gaf zoals gebruikelijk een uitstekend concert, en van het Ierse volksmuziekconcert door het trio Rachel Goodwin, Hervé Dréan en Gilles Poutoux spatte het plezier er zowel bij de musici als bij de toeschouwers af.

Quatuor Modigliani - Cluny Eglise Saint-Marcel
Bij Les Grandes Heures de Cluny en het gratis Festival Off Les Petites Minutes de Cluny hadden we dit jaar een bewuste keuze gemaakt. Vorig jaar hadden we alle concerten (7 + 7) bezocht, en dat resulteerde in concertmoeheid. Het ging, net als dit jaar, om twee weken met drie opeenvolgende concerten in een week en nog een los concert een week later. Dit jaar hadden we per week één gratis en 1 betaald concert uitgezocht, en dat was beduidend relaxter dan vorig jaar.

Trio Goldberg - Cluny Farinier des Moines
Hoogtepunten dit jaar was de reeks strijkkwartetten door het Quatuor Modigliani en het gratis concert van het Trio Goldberg met o.a. Bach's Goldberg variaties gearrangeerd voor drie strijkers. Hiermee is overigens niet gezegd dat de overige concerten die we zagen van mindere kwaliteit waren!

zaterdag 4 augustus 2018

Picknicken

La Boulaye
De zomertijd leent zich uitstekend voor toeristische uitstapjes, en wat is er dan beter dat uitstapje te onderbreken voor een picknick. We doen dat vaak zelf, met ons tweeën, maar we doen dat ook vaak als we familie of vrienden over hebben. De dag begint dan met een vast ritueel: de auto wordt geladen met kampeertafel en –stoelen, tafelkleed, eventueel een picknickdeken, de koelbox wordt gevuld met drinken, broodbeleg en salades, en vervolgens gaan we op weg naar onze eerste stop. Overigens niet nadat we bij de bakker een vers stokbrood hebben gehaald.

Perrecy-les-Forges
We hebben in de loop van de jaren een aardig aantal leuke picknicklocaties gevonden. Als we richting La Boulaye gaan om de Tempel van de 1000 Boeddha's te bezoeken eten we vaak wat bij de kerk van Perrecy-les-Forges, die zelf ook altijd een bezoek waard is.
Onderweg naar de Brionnais voor de veemarkt in St-Christophe of voor wat fraaie romaanse kerken stoppen we vaak op de Butte de Suin of bij het oorlogsmonument in Beauberry. Beide plekken bieden fraaie uitzichten.

Suin
Maar we hebben niet alleen vaste stekken: ergens aan een meertje, langs een kanaal, riviertje of rivier, of midden tussen de wijngaarden kun je ook uitstekend je picknickspullen uitpakken, en al etend rustig van de natuur genieten.
En er kleeft nog een kleine bonus aan het magische woord "picknick": als mijn betere helft niet gretig ingaat op mijn voorstel om wéér eens een kerk te gaan bezoeken doet het "P"-woord wonderen!

Ladoix-Serrigny

zaterdag 21 juli 2018

Eregasten

De kerk in St-Chistophe-en-Bresse
Ergens in maart 2016, toen we terug kwamen van een korte vakantie in Parijs, vonden we een bericht op het antwoordapparaat van een dame, ene Mme Bouthier uit Saint-Christophe-en-Bresse met de vraag of we haar konden helpen aan enkele foto's. We belden haar terug om uit te vinden wat ze precies nodig had, en ze kwam toen met het volgende verhaal: ze had op een internet site (Bourgogne Romane) enkele foto's van de kerk in Saint-Christophe-en-Bresse gevonden, waar een oculus in de façade van de kerk stond afgebeeld.

Eén van de uitvergrotingen
Volgens afspraak met de maker van die site zou hij mij credit geven voor de foto's die hij van mij op zijn site gebruikt met een link naar onze eigen website. En via die link was de betreffende dame aan ons telefoonnummer gekomen. We bezochten de kerk voor het eerst in september 2013, en voor een tweede keer in april 2014. Omdat de oculus niet erg spectaculair was, had ik er geen detail foto's van gemaakt, en in 2014 bleek de oculus ook nog eens gebroken te zijn. Er restte voornamelijk een gat.

Het gebroken raam
De mevrouw in kwestie had iets te maken met de restauratie van de kerk, en haar vraag was of ik nog enkele foto's kon produceren waar de oculus wat beter op te zien was, zodat de glazenier een nieuwe oculus kon maken die zoveel mogelijk op de oude leek. Gelukkig zijn al mijn recente foto's op NEF of RAW formaat gemaakt en van daaruit overgezet op JPEG formaat, zodat het mogelijk is om een redelijke vergroting te maken en ook nog wat te spelen met schaduwen en belichting vanuit de NEF bestanden.

Na de restauratie
Zo gezegd zo gedaan: ik liep nog eens door mijn foto's heen, poetste de vergrotingen zo goed mogelijk op en verzond deze aan de dame in St-Christophe. Ze was daar erg verguld mee, en nodigde ons uit, zodra de restauratie achter de rug was, de kerk te komen bezichtigen. Een heel leuk idee natuurlijk, maar vaak raken dit soort uitnodigingen ongewild in het vergeetboek en hoor je daar niets meer van.
Wie schetste dus onze verbazing, toen we enkele weken geleden een uitnodiging van de burgemeester van St-Christophe, M. Nicolas Bouthier, in de brievenbus vonden voor de inauguratie van de kerk na de restauratie. We waren daar aangenaam door verrast en stuurden per kerende e-mail onze RSVP terug.

Plaquette tijdens de inauguratie
Toen we daar tegen 16h00 aankwamen, was een deel van de 1100 inwoners al op de been vóór de kerk in afwachting van de ceremonie. De burgemeester hadden we al snel ontdekt, en zijn vrouw ook. Toen we die Mme Bouthier aanschoten om ons voor te stellen, keek ze ons nogal glazig aan, maar na enig nadenken kwam ze tot de conclusie dat we waarschijnlijk ooit met haar schoonmoeder hadden gesproken. En dat bleek inderdaad te kloppen. De "oude" Mme Bouthier herinnerde zich ons contact nog goed, was daar nog steeds zeer dankbaar voor en vond het erg leuk dat we aan de uitnodiging gehoor hadden gegeven.

Hoeveel mensen heb je nodig om een lint door te knippen?
We werden daarna ook meteen voorgesteld aan andere mensen die bij de restauratie betrokken waren geweest en werden van genodigde opeens gepromoveerd tot eregast.
Met dit soort dingen kennen we zo langzamerhand het klappen van de zweep wel: toespraak van de burgemeester, met veel welkomstwoorden voor iedereen die daadwerkelijk of via zijn of haar maatschappelijk functie bij de restauratie betrokken was geweest, gevolgd door toespraken door de architect, de aannemer, de priester, de afgevaardigden van het Conseil Départemental, enz.

Vin d'amitié
En toen dat eenmaal achter de rug was volgde daar uiteraard een verre d'amitié op in het dorpshuis, waar we ook weer behandeld werden als eregasten. Kortom, we hebben geen moment spijt gehad van het feit dat we een héél kleine bijdrage hebben geleverd aan de restauratie van één klein stukje van deze overigens erg fraaie kerk.

zaterdag 7 juli 2018

Het laatste nieuws uit Cormatin

Het oorspronkelijke Café de la Poste
Er gebeurt van alles in onze metropool, en sommige zaken blijken echt een verbetering te zijn. De Tabac, al weer een paar jaar geleden verhuisd van zijn eigen stek tussen Les Blés d'Or en La Terrasse naar het voormalige Café de La Poste, heeft opnieuw stuivertje gewisseld en zit weer op zijn oorspronkelijke plek.

De oorspronkelijke Tabac
De Tabac verkocht op de vorige en op de "nieuwe" locatie niet alleen rookwaren, krasloten en lotokaarten, maar runt er ook een soort snackbar / cafetaria, en heeft nu een wat aardiger en ruimer terras.

De "nieuwe" Tabac
Op de vrij gekomen plek (v/h Café De La Poste dus) is inmiddels een nieuw restaurant gevestigd, Chez L'Oncle Jules. We hebben daar ook al weer twee maal tot volle tevredenheid gegeten, en bij de laatste kranslegging verzorgde Chez L'Oncle Jules de hapjes en de vin d'amitié.

Chez L'Oncle Jules (Photo courtesy of S.L. Nixon)
De prijzen zijn zeer redelijk en de kwaliteit goed tot uitstekend; voor een voor- en hoofdgerecht vraagt Jules ca. € 13.50, en zijn á la carte gerechten zijn goed en alleszins redelijk geprijsd. De algemene kritiek, die wij overigens delen is dat de bediening wat chaotisch kan zijn, maar dat kan nog veranderen; Chez L'Oncle Jules is pas sinds eind mei operationeel. Aardig extraatje: ze hebben achter een half open ruimte grenzend aan een stukje tuin. Hopelijk wordt dit een blijvertje.

Dakterras - Chez L'Oncle Jules

zaterdag 23 juni 2018

Guitares en Cormatinois 2018

Eglise de Chazelle
Zoals elk jaar ook nu weer een overzicht van wat het Festval Guitares en Cormatinois, 17-de editie te bieden heeft. Dit jaar heeft niet alleen een aantal bekende groepen op het programma staan, maar ook een aantal nieuwe namen. Voor wat uitgebreidere informatie verwijs ik ook graag naar onze geheel vernieuwde Guitares en Cormatinois website.
Alle concerten beginnen om 17h30 en worden gegeven in de romaanse kerk van Chazelle.

Irish Kind Of 2016
Zaterdag 7 juli 2018: Irish Kind Of, een trio (gitaar, zang, viool, fluit) gespecialiseerd in Ierse volksmuziek. Ze treden voor de derde keer op tijdens ons festival, en zorgen altijd voor een volle bak. Reserveren is dan ook gewenst.

Zondag 8 juli 2018: Markus Held - viool, Hilario Yáñez – gitaar en Marie Braun – fluit met een gevarieerd klassiek programma. Yáñez speelde hier al eerder, en ook Held is in deze omgeving geen onbekende.

Zondag 15 juli 2018: Hair Brothers, duo, zang en 7-snarige gitaren. Volgens hun Facebook pagina spelen ze een stijl gebaseerd op jazz en wereldmuziek.

Duo Atlas - Spanje
Zaterdag 21 juli 2018: Duo Atlas, een Spaans/Nederlands duo, gitaar en cello. Beiden wonen en werken in Spanje. Hun klassieke programma bestrijkt een periode van ca. 1200 tot de dag van vandaag.

Zondag 22 juli 2018: Paris Gadjo Club, een Manouche kwartet (gitaren, bas, klarinet) dat een programma speelt met zowel Manouche als Braziliaanse Choro muziek. Alweer, gezien de populariteit van dit soort muziek raad ik belangstellenden sterk aan te reserveren.

Paris Gadjo Club
Voor reserveringen verwijs ik naar de Guitares en Cormatinois website. Wilt u liever dat wij voor u reserveren, neem dan even contact met ons op. Wij zorgen dan dat de kaartjes op de betreffende avond(en) klaar liggen.

zaterdag 9 juni 2018

Grandes Heures de Cluny 2018

2017 - Cloître
Ook dit jaar wordt Les Grandes Heures de Cluny weer gehouden, een klassiek muziek festival in de zomermaanden, gegeven op diverse locaties in Cluny. Hieronder volgt een zeer summiere opsomming van de diverse concerten in de serie. Net als in andere jaren hopen we dit jaar weer alle concerten uit deze uitstekende serie te kunnen bijwonen.

Zaterdag 16 juni 2018 – 18h00 - Presentatie van het festival door Guy Touvron, met muzikale omlijsting door pianiste Marie-Ange Nguci. Chopin, Ravel, Prokofiev.

2017- Farinier
Zondag 29 juli 2018 – 20h00 - Cloître de l'Abbaye – Orchestre de Minsk o.l.v. Alexander Anissimov. Brahms.

Donderdag 2 augustus 2018 – 20h00 - Fariniers des Moines – Ensemble RosaSolis, Magali Léger – sopraan, Guy Touvron – trompet. Haendel, Marcello, Scarlatti, Vivaldi, Bach.

Vrijdag 3 augustus 2018 – 20h00 – Farinier des Moines – Vahan Mardirossian en Tristan Pfaff – piano à 4 mains. Schubert, Guerinel, Brahms, Offenbach.

2017 - Eglise St-Marcel
Zaterdag 4 augustus 2018 – 20h00 - Fariniers des Moines – Augustin Dumay – viool, Vanessa Wagner – piano. Brahms, Mozart, Franck.

Donderdag 9 augustus 2018 – 20h00 – Eglise Saint-Marcel – Ensemble Polygones, Fiona McGown – mezzo-sopraan, Celia Oneto Bensaid – piano. Grote vrouwelijke componisten: de Mongeroult, Bonis, C. Schumann, Pepin.

Abbaye de Cluny
Vrijdag 10 augustus 2018 - 20h00 – Eglise Saint-Marcel – Quatuor Modigliani. Mozart, Schubert, Tchaikovsky.

Zaterdag 11 augustus 2018 – 20h00 – Eglise Saint-Marcel – Ensemble vocal et instrumental de l'Ain o.l.v. Michel Corboz & Eric Reynaud. Gloria's van Poulenc resp. Puccini.

Klik hier voor het volledige programma.

Eglise St-Marcel
De prijzen van de concerten zijn op het moment dat ik dit schrijf nog niet bekend. Uit ervaring kan ik zeggen, dat de presentatie van de serie doorgaans gratis is, en dat de kaartjes voor de overige concerten ergens tussen de €20 en €30 liggen.

zaterdag 26 mei 2018

Annecy: Carnaval venétien

Annecy
Ik heb in mijn onschuld altijd gedacht dat de datum van carnaval gerelateerd was aan de datum waarop Pasen valt, d.w.z. carnaval begint op een zondag, 7 weken voor Paaszondag, en eindigt drie dagen na carnavalszondag op (vette) dinsdag. De katholieke Nederlanders houden zich blijkbaar aan de kerkelijke kalender, iets waar de overwegend traditioneel katholieke Fransen zich beduidend minder aan gelegen laten liggen.

Bijschrift toevoegen
Op plaatsen in Bourgondië waar carnaval gevierd wordt valt het feest meestal een weekend rond de datum van het "echte" carnaval, en vaak één of enkele weken later. In plaatsen waar carnaval alleen op scholen wordt gevierd wordt carnaval ook wel door de week gevierd. En soms duren de festiviteiten een goede week, zoals in Chalon, vaak binnenshuis overigens met concerten, bals, enz., en met één of twee parades tijdens het weekend. Taferelen zoals je die in het Nederlandse Brabant en Limburg aantreft, waarbij de steden bevolkt lijken door een kolkende massa slempende en brassende zuiderlingen hebben we hier (gelukkig) nog nergens aangetroffen.

Annecy
We kwamen er onlangs achter, dat een aantal Franse steden een soort Venetiaans Carnaval vieren, o.a. in Annecy, een kleine drie uur rijden hier vandaan. En aangezien we de carnavalsoptocht in Chalon na twee keer wel gezien hadden besloten we om ons in te schrijven voor een bustocht naar Annecy. Niet voor zondag 11 februari uiteraard, maar voor zaterdag 23 februari. We waren stom verbaasd over de gigantische drukte daar.

Annecy
Je kon er letterlijk over de hoofden lopen (de binnenstad van Annecy is niet zo geweldig groot), en op allerlei plaatsen poseerden mensen in Venetiaanse kostuums met dito maskers op. Die verklede mensen paradeerden door de massa, en op verzoek stopten ze even, namen hun gewenste pose aan en lieten zich dan van alle kanten fotograferen. Er waren ca. 500 mensen, Zwitsers, Italianen, maar ook veel Fransen die zich zo uitgedost hadden.

Annecy
En hoewel de kostuums erg fraai waren, knapte ik een beetje af op de maskers. Wat een fotosessie van mensen met "echte" gezichten aantrekkelijk maakt is de uitdrukking van het gelaat (als je die kunt vangen tenminste); de maskers tonen uiteraard geen enkele emotie. Dus, hoewel het ondanks de kou een leuke dag was, heb ik het Venetiaanse Carnaval van Annecy na één keer ook wel gezien. Hoewel, als er ooit nog eens een Carnaval van Rio wordt opgevoerd in Annecy, wie weet….

zaterdag 12 mei 2018

De Ikea-dichtheid per land

Ikea Dijon
Als je in Nederland een Ikea zoekt, hoef je in principe zelden meer dan 50 km te rijden voor de dichtstbijzijnde. In Frankrijk ligt dat iets anders; onze dichtstbijzijnde Ikea's zijn gevestigd in Dijon en Lyon, allebei een goede 100 km van huis af. En aangezien Ikea Dijon een stuk eenvoudiger te bereiken is dan die in Lyon, gaan we als we wat nodig hebben naar Dijon toe.

Een auto vol, maar geen Billykast....
Zo ook toen we een Billykast en nog wat andere zaken wilden halen. Voor de zekerheid controleerden we nog even of de Billykast op voorraad was in Dijon; dat leek zo te zijn, hoewel de opmerking bij de kast niet overduidelijk was.
We dachten dat "Disponible sur commande au magasin de IKEA Dijon" betekende: bestel dat ter plekke en haal het op bij de afhaalbalie; bij een ander type kast stond "Disponible à IKEA Dijon" wat wij vertaalden als "beschikbaar in de schappen op de begane grond.

De Mackapär kast was overigens wel verkrijgbaar in Dijon
Wat schetste onze verbazing toen we er achter kwamen dat Billy wel besteld konden worden in Dijon, maar niet meegenomen. De bestelling zou dan thuis bezorgd worden, tegen een flinke extra betaling uiteraard. We kregen de raad om, als we die Billykast echt zelf mee wilden nemen we daar speciaal voor naar Lyon moesten. Nou zaten we niet zo dringend verlegen om die Billykast, dus lieten we de zaak maar even rusten.

De meest linkse Billy komt uit Einhoven!
Een paar weken later moesten we onverwacht naar Nederland toe, en dicht bij Den Bosch, waar we zouden slapen ligt Ikea Eindhoven. Daar hadden ze de Billykast wel op voorraad, zodat we na een kleine week Nederland weer terug naar Frankrijk gingen, hadden we een (ook nog goedkopere) Billykast in de auto!

zaterdag 5 mei 2018

The show must go on

Biréli Lagrène & FrancisLockwood
Jazz in Trivy is een van de weinige festivals hier in de buurt die geen nieuwsbrief versturen; je moet dus zelf hun website of de aanplakbiljetten in Cluny in de gaten houden. Vorig jaar was er niets van mijn gading bij de concerten, en dit voorjaar was ik heel Jazz in Trivy vergeten. Gelukkig zag ik begin april een affiche tegen een raam geplakt waarin het eerste concert van het seizoen werd aangekondigd: op 20 april zou Biréli Lagrène - gitaar met Francis Lockwood – piano een concert geven onder de titel "Hommage à Didier Lockwood".

The Lockwood Brothers
Ik had Lagrène al een paar maal in Trivy gehoord, o.a. ook met violist Didier Lockwood, dus dat concert leek me wel wat. Alleen, hommage klonk wat vreemd, alsof Didier Lockwood het tijdelijke voor het eeuwige had verwisseld. Dat klopte ook; Lockwood was februari dit jaar aan een hartaanval overleden. Via Google vond ik ook dat Francis Lockwood de broer van Didier was. Kaartjes waren vrij snel on-line besteld, en op 20 april gingen we naar Trivy om Lagrène weer eens te horen.

Francis Lockwood
Toen we in Trivy arriveerden werd de zaak nog raadselachtiger: er lag een flyer waarin voor 20 april een concert werd aangekondigd van Francis en Didier Lockwood – piano resp. viool. Blijkbaar waren de flyers vóór de dood van Didier Lockwood gedrukt, en had de organisatie Lagrène kunnen strikken om Didier te vervangen. Het affiche daarentegen was waarschijnlijk vlak voor de datum van het concert gedrukt.

Francis Lockwood & Thibault François
Toen we eenmaal binnen zaten bleken er nog meer verrassingen in petto te zitten: bij de aankondiging van het concert werd verteld dat ook Lagrène niet aanwezig kon zijn. Die had rond 18h00 opgebeld dat hij ziek was en onmogelijk kon spelen. Net als goede jazzmusici bleek de organisatie over een goed improvisatietalent te beschikken: vóór de pauze zou Francis Lockwood in een korte set soleren, terwijl na de pauze de inderhaast opgetrommelde gitarist Thibault François uit Lyon samen met Lockwood een uitgebreide 2de set zou spelen.

Thibault François
En ere wie ere toekomt: de organisatie was met vlag en wimpel geslaagd voor het examen improvisatie, en, hoewel ik noch Francis Lockwood nog Thibault François kende, en zelfs nog nooit van ze gehoord had, speelden beide heren de sterren van de hemel.

Jean Léchère
Proficiat, Jean Léchère van Jazz in Trivy!